I OSK 798/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1773/11 w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 8 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.Z. na rzecz Komendanta Głównego Straży Granicznej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 stycznia 2012r., sygn. akt II SA/Wa 1773/11, oddalił skargę M.Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 8 czerwca 2011 r. nr 2[..] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [..] z dnia 8 czerwca 2011 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 6a pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) oraz w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 70, poz. 374), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [..] Oddziału Straży Granicznej nr [..] z dnia 27 kwietnia 2010 r. o odmowie przyznania M.Z. równoważnika pieniężnego oraz kwoty podwyższenia tego równoważnika za przedłużenie o każdy zakończony rok zaopatrzeniowy, okresu używalności munduru wyjściowego i kurtki służbowej Straży Granicznej za lata 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 31 sierpnia 2010 r. nr [..], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [..] Oddziału Straży Granicznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr [..], została zaskarżona przez M.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2011 r. uchylił decyzję z dnia 31 sierpnia 2010 r. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Sąd zobligował organ do ustalenia, czy skarżący pełnił faktycznie służbę w okresie pomiędzy wydaniem w dniu 29 marca 2006 r. decyzji o wstrzymaniu wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, a dniem 30 czerwca 2009 r., tj. datą zwolnienia ze służby określoną w rozkazie personalnym z 28 maja 2009 r. W związku z powyższym, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Straży Granicznej wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Komendanta [..] Oddziału Straży Granicznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. Organ, wykonując dyspozycję wyroku Sądu, ustalił, że M.Z. w okresie od dnia 29 marca 2006 r., tj. daty wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, do dnia 15 marca 2008 r., tj. daty zwolnienia ze służby w Straży Granicznej rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [..] z dnia 19 lutego 2008 r., był zawieszony w czynnościach służbowych i nie pełnił faktycznie służby. W okresie od dnia 15 marca 2008 r. do dnia 5 lutego 2009 r., tj. daty przywrócenia M.Z. do służby, na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2008 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Pomorskiego Oddziału Straży Granicznej nr [..] z dnia 8 kwietnia 2008 r., wyznaczającego go do dalszego pełnienia służby od dnia 18 kwietnia 2009 r., M.Z. nie pełnił faktycznie służby. Od dnia 18 kwietnia 2009 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. M.Z. faktycznie pełnił służbę na stanowisku starszego specjalisty w Zespole ds. [..] w Grupie [..] Placówki SG kat. II w [..]. W dniu 22 maja 2009 r. zapoznał się z zakresem obowiązków i uprawnień na zajmowanym stanowisku. Po przywróceniu do służby, M.Z. został wypłacony równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie za okres od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2010 r., którego część następnie zwrócił, za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 marca 2010 r. Komendant Główny SG wskazał, że organ I instancji nie wypłacił natomiast równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, orzekając o jego nieprzysługiwaniu. Organ II instancji podzielił rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiotowej sprawie, które co do istoty zbieżne jest z oceną WSA w Warszawie, który uzależnił uprawnienie do wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie od faktu rzeczywistego pełnienia służby i stwierdził, że zarzuty M.Z. dotyczące okresu przed przywróceniem do służby z dniem 18 kwietnia 2009 r., tj. lat zaopatrzeniowych 2006/2007, 2007/2008, i 2008/2009, nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ okolicznością nie budzącą wątpliwości jest to, że po zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w 2005 r. do czasu przywrócenia go do służby z dniem 18 kwietnia 2009 r. nie pełnił on służby. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki, od istnienia, których prawodawca uzależnił uprawnienie funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Organ zwrócił uwagę na fakt zawieszenia wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie do czasu zakończenia postępowania karnego, a zatem do dnia zakończenia postępowania karnego nie było podstaw do ustalenia uprawnienia M.Z. do równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, a po jego zakończeniu ostatecznym wyrokiem skazującym - do wypłaty równoważnika za lata zaopatrzeniowe, pokrywające się z okresem zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. 2006/2007 i 2007/2008. W ocenie organu II instancji, mając na uwadze powyższe okoliczności, Komendant [..] Oddziału Straży Granicznej właściwie zastosował § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, a obecnie § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, zgodnie z którym równoważnik pieniężny nie przysługuje funkcjonariuszowi za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli w tym okresie nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Organ, odnosząc się do rozstrzygnięcia dotyczącego roku mundurowego 2008/2009, przypadającego na okres zwolnienia ze służby do czasu przywrócenia do służby i faktycznego podjęcia służby, stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie i znajduje poparcie w powołanych przez organ przepisach prawa. Badając okres po przywróceniu M.Z. do służby do dnia zwolnienia ze służby, organ II instancji ustalił, iż M.Z. po przywróceniu go do służby, z dniem 18 kwietnia 2009 r. pełnił służbę faktycznie do dnia zwolnienia ze służby, tj. 30 czerwca 2009 r. Ustalił również, iż otrzymał równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie za rok zaopatrzeniowy rozpoczynający się 1 kwietnia 2009 r., kończący się 31 marca 2010 r., którego część następnie zwrócił, za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 marca 2010 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. , w której wniósł o zmianę decyzji i przyznanie równoważnika za umundurowanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 11 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której okres zawieszenia w czynnościach służbowych ustał z mocy prawa z dniem zwolnienia ze służby, a następnie nastąpiło przywrócenie do służby z dniem 18 kwietnia 2009 r. Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ II instancji, ponownie rozpoznając sprawę i stosując się do zaleceń zawartych w wyroku Sądu Administracyjnego w Warszawie, ustalił, że M.Z. po przywróceniu go do służby z dniem 18 kwietnia 2009 r. faktycznie pełnił służbę do dnia zwolnienia go ze służby, tj. 30 czerwca 2009 r. Organ ustalił również, iż otrzymał on równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie za rok zaopatrzeniowy rozpoczynający się 1 kwietnia 2009 r., a kończący się 31 marca 2010 r., którego część następnie zwrócił, za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 marca 2010 r. Organ ustalił również, że po zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych w 2005 r. do czasu przywrócenia go do służby z dniem 18 kwietnia 2009 r. nie pełnił on służby. Tym samym uznał, że nie zostały spełnione przesłanki, od istnienia których prawodawca uzależnił uprawnienie funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą oni obowiązani podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz aspektu zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania danej decyzji. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego przepisu oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznający obecnie sprawę, nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu administracyjnego, a zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. Takiemu obowiązkowi podlega również organ, ponownie rozpoznając sprawę. Zajęcie odmiennego stanowiska, jak już wskazano, byłoby możliwe wyłącznie w przypadku zmienionego stanu prawnego czy wzruszenia tego wyroku w przewidzianym do tego trybie. W rozpoznawanej sprawie zdarzenia te jednak nie nastąpiły, co skutkuje obowiązkiem podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że organ, ponownie orzekając w sprawie, wypełnił zalecenia Sądu, ustalił bowiem w jakim okresie skarżący faktycznie pełnił służbę. Przypomnieć należy również, że Sąd we wskazanym wyżej wyroku, w dalszej części uzasadnienia, przesądził ponadto kwestię przysługiwania skarżącemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie niewykonywania przez niego służby. Wskazał bowiem, że okolicznością niebudzącą wątpliwości jest to, że po zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w 2005 r. do czasu przywrócenia go do służby z dniem 18 kwietnia 2009 r. nie pełnił on służby. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki, od istnienia których prawodawca uzależnił uprawnienie funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Wskazał też, że bez wpływu na omawiane uprawnienie pozostaje więc fakt uchylenia przez sąd administracyjny pierwszego rozkazu personalnego z dnia 19 lutego 2008 r. o zwolnieniu ze służby. Ten wyrok nie spowodował bowiem tego, by z mocy prawa skarżący zaczął wykonywać faktycznie służbę. Sąd stwierdził ponadto, że bez wpływu na omawiane uprawnienie pozostaje też chwila z jaką w obrocie prawnym pojawił się prawomocny wyrok sądu karnego, oddalający apelację od skazującego wyroku sądu I instancji. Istotne jest bowiem to, że od czasu zawieszenia w czynnościach służbowych, skarżący nie pełnił faktycznie służby. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.Z. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z ujawnionego stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że wypełniona została dyspozycja przepisu nakazująca wypłacenie zawieszonej części równoważnika w sytuacji gdy do ustania zawieszenia funkcjonariusza Straży Granicznej doszło z mocy prawa. W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął całkowicie treść § 11 ust. 3 rozporządzenia w którym ustawodawca w sposób klarowny i niebudzący wątpliwości przedstawił sytuacje, w których funkcjonariuszowi przysługuje zwrot zawieszonego równoważnika. Przepis ten kategorycznie w sposób niewymagąjący skomplikowanych wykładni traktuje kiedy i w jakich warunkach należy wypłacić funkcjonariuszowi równoważnik. Co najistotniejsze na gruncie niniejszej sprawy, wbrew stanowisku WSA nie uzależnia wypłaty świadczenia od czynnej służby. Wniosek przeciwny, nie odzwierciedla intencji ustawodawcy, ale wręcz godzi w ratio legis samego przepisu. W pkt 2 tegoż ustępu widnieje zapis umożliwiający wypłatę równoważnika także osobie pozostającej poza służbą - czyli de facto osobie nie będącej już funkcjonariuszem Straży Granicznej. W tym okolicznościach zatem trudno jest przyjąć za właściwą koncepcję przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny o związaniu prawa do równoważnika z czynnym pełnieniem służby i jego "motywującym" charakterze. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że ustawodawca nakazuje w terminie jednego miesiąca wypłacić zawieszony równoważnik w kilku przypadkach, tj. w przypadku uchylenia lub ustania z mocy prawa zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, umorzenia postępowania karnego prowadzonego w stosunku do funkcjonariusza albo uniewinnienia funkcjonariusza prawomocnym orzeczeniem sądu. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż wystarczającym jest wystąpienie chociażby jednego z w/w elementów. Zgodnie z treścią przepisów rozporządzenia jedyną determinantą zawieszenia wypłaty równoważnika jest wydanie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Zatem, samo wszczęcie postępowania karnego czy też dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi nie powoduje ex lege powstania stanu zawieszenia, do powstania którego konieczne jest dokonanie innej czynności prawnej tj. każdorazowego wydania decyzji administracyjnej. Zawieszenie w czynnościach służbowych jest bytem odrębnym od toczącego się postępowania karnego czy też dyscyplinarnego. W sprawie M.Z. do ustania zawieszenia doszło z dniem 11 stycznia 2008 r. w związku ze zwolnieniem go ze służby. Decyzja taka zapadła w oparciu o nieistniejący wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie. Taki bowiem skutek wywołało orzeczenie kasacyjne Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r. (sygnatura akt: V KK 222/08), które uchyliło wyrok Sądu Okręgowego stanowiącego podstawę do wydalenia go ze służby. Taki stan faktyczny powoduje obowiązek uznania, iż w dniu zwolnienia go ze służby tj. 11 stycznia 2008 r. w obrocie prawnym nie obowiązywał żaden wyrok karny skazujący, ani tez nie zapadło wobec niego żadne orzeczenie dyscyplinarne skutkujące wydaleniem ze służby. To oznacza, że z dniem zwolnienia skarżącego ze służby nastąpiło ustanie z mocy prawa zawieszenia w czynnościach służbowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, której granicami stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, nie zasługuje na uwzględnienie. Jedyny postawiony w niej wobec zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 marca 2011r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie ( Dz. U. Nr. 70, poz. 374 ), poprzez jego niezastosowanie, nie jest trafny. Zgodnie z wymienionym przepisem w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o uchyleniu lub ustaniu z mocy prawa zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, umorzeniu postępowania karnego prowadzonego w stosunku do funkcjonariusza albo uniewinnieniu funkcjonariusza prawomocnym orzeczeniem sądu dokonuje się: 1) wznowienia wypłaty równoważnika pieniężnego; 2) wypłaty części równoważnika pieniężnego za okres, o którym mowa w ust. 1, również w przypadku, gdy umorzenie postępowania karnego lub uniewinnienie prawomocnym orzeczeniem sądu nastąpiły po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej. W przekonaniu autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie do ustania z mocy prawa zawieszenia M.Z. w czynnościach służbowych doszło z dniem 11 stycznia 2008r. w związku ze zwolnieniem ze służby. Okoliczność ta uzasadnia żądanie skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za umundurowanie, należnego za czas zawieszenia w czynnościach służbowych. Rozumowanie takie jest błędne z następujących powodów. Przede wszystkim gdyby przyjąć za skargą kasacyjną, że do zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej doszło w dniu 11 stycznia 2008r., to równoważnik pieniężny w ogóle nie przysługiwałby skarżącemu, ponieważ w myśl § 11 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia z dnia 21 maja 2004r, które obowiązywało w tej dacie, równoważnik pieniężny nie przysługuje funkcjonariuszowi w przypadku zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, jeżeli w tym okresie nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Jak wynika z akt sprawy w dniu 11 stycznia 2008r. M.Z. pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych. Ponadto wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2008r. sygn. IV KA 1989/07, na jaki powołuje się skarga kasacyjna zapadł w sprawie karnej, w której M.Z. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 157 § 2 KK, za co wymierzono mu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W żadnym wypadku data wyroku w sprawie karnej nie może być utożsamiana z datą zwolnienia skarżącego ze służby, które nastąpiło na skutek decyzji właściwych organów ( decyzja Komendanta Głównego SG z dnia 19 lutego 2008r. utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 kwietnia 2008r. ). Wprawdzie wymieniony wyrok spowodował zwolnienie skarżącego ze służby w Straży Granicznej, jednak nie jest on miarodajny dla określenia daty zwolnienia M.Z. ze służby. Trzeba też zauważyć, że nie można skutecznie postawić Sądowi I instancji zarzutu niezastosowania § 11 ust. 3 rozporządzenia z dnia 31 marca 2011r., ponieważ nie obowiązywało ono w dniu 11 stycznia 2008r. ( weszło w życie z dniem 1 kwietnia 2011r.). Skarga kasacyjna stara się nie dostrzegać, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany był oceną prawną zawartą w wyroku tego Sądu z dnia 28 stycznia 2011r. sygn. II SA/Wa 1758/10. W wyroku tym Sąd wyraził pogląd, zgodnie z którym kwestią nie budzącą wątpliwości jest to, iż rekompensata za umundurowanie (równoważnik ) może dotyczyć wyłącznie funkcjonariuszy czynnych w służbie. Tylko bowiem funkcjonariusz wykonujący służbę, zdaniem Sądu narażony jest na to, iż jego umundurowanie ulega zużyciu. Funkcjonariusz który służby nie sprawuje, nie korzysta z umundurowania, a tym samym nie zachodzą okoliczności, które mogą przyczynić się do zniszczenia umundurowania. W ocenie Sądu powyższe wnioski znajdują potwierdzenie nie tylko w świetle wykładni logicznej rozporządzenia, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszowi Straży Granicznej równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, lecz również w świetle jego § 11 ust.1 pkt 1, 2 i 3. W przepisie tym prawodawca wyłączył uprawnienie do przedmiotowego świadczenia wobec tych funkcjonariuszy, którzy faktycznie nie sprawują służby, gdyż przebywają m. in. na urlopie wychowawczym, bezpłatnym, czy też są zawieszeni w czynnościach służbowych. Z tych względów uchylając zaskarżoną decyzję Sąd zobowiązał organ do poczynienia ustaleń dotyczących okresu faktycznego pełnienia służby przez skarżącego. Organ dokonał stosownych ustaleń, z których wynika że od momentu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych w 2005r. do dnia 18 kwietnia 2009r. nie pełnił on służby. Powyższe ustalenia, przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2011r. zdeterminowały treść decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 8 czerwca 2011r. oraz treść obecnie zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W tej sytuacji czynienie Sądowi I instancji zarzutu niezastosowania § 11 ust. 3 rozporządzenia, w świetle przedstawionych wcześniej uwag oraz brzmienia art. 153 Ppsa pozbawione jest racji i z tych względów nie mogło odnieść oczekiwanego skutku. Dlatego na podstawie art. 184 i art. 204 pkt. 1 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr. 163, poz. 1349 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. .