I SA/Gd 1123/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia P. K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 maja 2011 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 62 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", zaliczył wpłatę z dnia 16 kwietnia 2009 r. w kwocie 4.662 zł na poczet podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. w kwocie 3.781,83 zł tytułem należności głównej oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 880,17 zł. W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu P. K., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego [...], wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie przepisów: 1. art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozliczeniu wpłaty z dnia 16 kwietnia 2009 r. Zdaniem strony zaległość podatkowa z tytułu VAT za czerwiec 2007 r. nie istnieje, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 230/11 WSA w Gdańsku stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2007 r. Zaznaczono, że wyrok ten został wydany przed doręczeniem skarżonego postanowienia. Pełnomocnik podkreślił, że w ww. wyroku WSA w Gdańsku potwierdził w pełni jego stanowisko, iż decyzja z dnia 16 sierpnia 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniesiono, że postępowanie podatkowanie nie zostało skutecznie wszczęte, stronę pozbawiono udziału w postępowaniu podatkowym na skutek doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2007 r. na adres pełnomocnika, zamiast bezpośrednio na adres strony. Zatem postępowanie podatkowe w ogóle się nie toczyło, gdyż nie zostało wszczęte Strona skarżąca zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wyrządził podatnikowi szkodę wydając postanowienie z dnia 16 sierpnia 2010 r. i wszczynając jednocześnie postępowanie egzekucyjne. Podkreślono, że wydanie postanowienia dotyczącego wpłaty z dnia 16 kwietnia 2009 r. zajęło naczelnikowi urzędu skarbowego ponad dwa lata. W tym czasie organ podatkowy dowolnie dysponował pieniędzmi podatnika, utrzymując go w stanie niepewności co do sposobu zaliczenia wpłaty i nie informując o przyczynach opóźnienia. 2. art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż zaskarżone postanowienie nie zawiera prawidłowego rozstrzygnięcia oraz prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zdaniem strony z uzasadnienia skarżonego postanowienia nie wynikają przyczyny rozliczenia z opóźnieniem wpłaty z dnia 16 kwietnia 2009 r. w sytuacji stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. przez WSA w Gdańsku. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji strony żalącej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 sierpnia 2011 r. organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy podając, że decyzją z dnia 16 sierpnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił P. K. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2007 r. Od decyzji tej wniesiono odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. Zdaniem organu odwoławczego z dniem doręczenia tego postanowienia decyzja z dnia 16 sierpnia 2010 r. stała się decyzją ostateczną. Dalej Dyrektor podał, że na postanowienie organu odwoławczego P. K. wniósł skargę do WSA w Gdańsku wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. Dyrektor podał również, że w dniu 11 marca 2011 r. wydał postanowienie, którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, na które to postanowienie P. K. wniósł skargę do WSA w Gdańsku. Zaznaczono, że postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 230/11 WSA w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. Następnie organ odwoławczy podał, że w dniu 16 kwietnia 2009 r. podatnik dokonał wpłaty na konto bankowe urzędu skarbowego kwoty 4.662 zł tytułem uiszczenia podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Skarbowego, będąc zobligowany treścią art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r. zaliczył dokonaną wpłatę, zgodnie z wnioskiem podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej podał następnie, że w związku z odmownym rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej wniesienia odwołania i jednoczesną odmową przez WSA w Gdańsku wstrzymania wykonania decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r., na zaległość wynikającą z przedmiotowej decyzji w dniu 20 maja 2011 r. dokonano zaliczenia wpłaty dokonanej przez podatnika w dniu 16 kwietnia 2009 r. oraz w tym samym dniu wystawiono tytuł wykonawczy nr [...] na pozostałą część zobowiązania za czerwiec 2007 r. – II kwartał 2007 r. w kwocie 19.459,20 zł. Organ odwoławczy wskazał dalej, że WSA w Gdańsku nieprawomocnym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 230/11, uwzględnił skargę P. K. i stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. Sąd uznał, że rozstrzygnięcia te obarczone są wadą nieważności, albowiem postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego doręczono nie stronie, lecz osobie, którą organ uznał za pełnomocnika uprawnionego do reprezentowania podatnika. Dyrektor podał, że pismem z dnia 19 lipca 2011 r. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku. Wobec tego zarzuty nieistnienia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione, gdyż nieprawomocny wyrok sądu nie podlega wykonaniu. Dyrektor zaznaczył przy tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając zaskarżone postanowienie z dnia 20 maja 2011 r. nie posiadał wiedzy o rozstrzygnięciu sądu, gdyż wyrok w sprawie I SA/Gd 230/11 zapadł w dniu 1 czerwca 2011 r. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej P. K., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego [...], wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów: 1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy zarzuty zgłoszone w zażaleniu uzasadniały jego uwzględnienie w całości; 2. art. 123 § 1 w zw. z art. 145 § 1 i 2 w zw. z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym doręczeniu zapadłych w sprawie postanowień na adres pełnomocnika podatnika, zamiast bezpośrednio na adres podatnika, w sytuacji gdy pełnomocnictwo nie znajdowało się w aktach konkretnej sprawy; 3. art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozliczeniu wpłaty z dnia 16 kwietnia 2009 r. Strona skarżąca zarzuciła, że postanowienie organu pierwszej instancji zawiera odręczne poprawki – dopisano "VAT II KWARTAŁ 2007 r.", bez parafowania. Tym samym nie jest jasne, czy zaliczenie nastąpiło na poczet zaległości podatkowej za II kwartał 2007 r. czy za czerwiec 2007 r. W ocenie pełnomocnika strony jest to istotne uchybienie, a jedynym dopuszczalnym trybem sprostowania omyłek pisarskich w treści postanowienia jest tryb z art. 215 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony brak było podstaw do zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej z tytułu VAT za czerwiec 2007 r. (II kwartał 2007 r.), gdyż taka zaległość nie istnieje. Wskazano, że wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 230/11 WSA w Gdańsku stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. Zaznaczono, że wyrok ten został wydany przed doręczeniem postanowienia z dnia 20 maja 2011 r. na adres pełnomocnika skarżącego, co nastąpiło w dniu 6 czerwca 2011 r. Strona skarżąca zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wyrządził podatnikowi szkodę wydając postanowienie z dnia 16 sierpnia 2010 r. i wszczynając jednocześnie postępowanie egzekucyjne. Podkreślono, że wydanie postanowienia dotyczącego wpłaty z dnia 16 kwietnia 2009 r. zajęło naczelnikowi urzędu skarbowego ponad dwa lata. W tym czasie organ podatkowy dowolnie dysponował pieniędzmi podatnika, utrzymując go w stanie niepewności co do sposobu zaliczenia wpłaty i nie informując o przyczynach opóźnienia. 4. art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż postanowienia organu obydwu instancji zawierają nieprawidłowe rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktyczne i prawne – organy nie wzięły pod uwagę stwierdzenia przez WSA w Gdańsku nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa. Zgodnie z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z mocy art. 239 Ordynacji podatkowej powyższą regulację stosuje się odpowiednio do zażaleń na postanowienia organu pierwszej instancji. Dodatkowo wskazać należy, że ze sformułowanej w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wynika, iż każda sprawa podatkowa rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją (postanowieniem) organu pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania (zażalenia) przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. W efekcie zatem sprawa podatkowa podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, co wiąże się dla organu z obowiązkiem dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika także wyraźnie specyfika postępowania odwoławczego, którego istotą nie jest wyłącznie kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3119/05, LEX nr 212187; por. również B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.BECK 2004, s. 96). Stąd też zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej jest niezasadny, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej był uprawniony i jednocześnie zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy od początku, którego wynikiem było – prawidłowe – orzeczenie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podziela pogląd strony skarżącej, że doręczenia postanowień organów obydwu instancji dokonano z naruszeniem art. 145 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przepisami ww. artykułu pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi (§ 1). Jeżeli natomiast strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2). Należy również wskazać, że w myśl art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy znajduje się kserokopia pełnomocnictwa z dnia 12 listopada 2007 r., w którym P. K. upoważnił doradcę podatkowego [...] do reprezentacji przed wszystkimi organami podatkowymi (w tym przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i Dyrektorem Izby Skarbowej) oraz sądami administracyjnymi wszystkich instancji w sprawach podatku od towarów i usług za okres od października 2006 r. do września 2007 r. (IV kwartał 2006 r. i I–III kwartały 2007 r.), w szczególności do złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłat z powyższego tytułu oraz do dokonania korekt deklaracji kwartalnych VAT–7K dla podatku od towarów i usług za ww. okres, do składania oświadczeń, deklaracji i dokumentów, jakie okażą się konieczne w powyższych sprawach, a także do odbioru decyzji, postanowień, zaświadczeń, wezwań, zawiadomień i innych pism urzędowych kierowanych do podatnika przez organy podatkowe w ww. sprawach oraz wszelkich pism sądowych – wyroków, postanowień, zarządzeń, wezwań, zawiadomień i innych. Brzmienie art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że to pełnomocnik powinien złożyć do akt oryginał pełnomocnictwa lub jego urzędowe potwierdzenie, natomiast organy nie mają ani obowiązku (ani w zasadzie uprawnienia) podejmowania poszukiwań i sprawdzania, czy ewentualnie innym organom bądź w innym postępowaniu przed tym samym organem nie zostało złożone pełnomocnictwo strony (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1649/02, ONSAiWSA 2005/1/5). Niemniej w ocenie Sądu okoliczność, że doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia (por. również wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2017/10 z glosą aprobującą J. Drosika, ZNSA nr 6(39)/2011, s. 195). Z okoliczności sprawy wynika, że postanowienia organów obydwu instancji zostały faktycznie doręczone pełnomocnikowi, który złożył środki zaskarżenia w terminie ustawowym. A zatem nieprawidłowe doręczenie rozstrzygnięć nie wywołało dla strony ujemnych skutków procesowych. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika, że w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa procesowego, ale jednocześnie naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik strony skarżącej zdaje się twierdzić, że nieprawidłowość doręczenia skutkująca choćby potencjalnym umniejszeniem prawa strony należy uznać za naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie jednak nie wykazuje, żeby faktycznie uszczerbek w uprawnieniach strony wystąpił. W tym stanie rzeczy należy uznać za niezasadny zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 145 § 1 i 2 w zw. z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, albowiem tutejszy Sąd nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., skoro stwierdzone uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 62 Ordynacji podatkowej jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty (§ 1). Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (§ 4). W myśl art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Odnosząc przytoczone powyżej przepisy do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając w dniu 20 maja 2011 r. postanowienie, będąc zobligowany treścią powyższych regulacji, zaliczył dokonaną wpłatę zgodnie z wnioskiem i wolą podatnika. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, że brak było podstaw do zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2007 r., gdyż taka zaległość nie istnieje. Należy bowiem zwrócić uwagę, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 230/11 (stwierdzający nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r.) jest orzeczeniem nieprawomocnym, albowiem w dniu 7 lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dokonania odręcznych poprawek na postanowieniu organu pierwszej instancji, w ślad za Dyrektorem Izby Skarbowej wskazać należy, że na postanowieniu tym (na obydwu egzemplarzach) została ręcznie dopisana informacja "VAT II KWARTAŁ 2007 r.", nie dokonano jednak żadnych skreśleń ani poprawek, które powodowałyby konieczność wydania postanowienia w trybie art. 215 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej (sprostowanie błędów rachunkowych lub innych oczywistych omyłek). Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przepisów art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo uzasadnione i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia oceny. W swoim postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a prawne uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi stawiane przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]