II OSK 1969/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie NSA Arkadiusz Despot -Mładanowicz (spr.) del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. S. –S. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 685/09 w sprawie ze skargi I. S. –S. i M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 685/09, oddalił skargę I. S. – S. i M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2009r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie P. z dnia [...] lipca 2009r. nakazującą I. S.-S. i M. S. rozbiórkę obiektu budowlanego wraz z tarasem nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję sanitariatu (natrysku) oraz obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję gospodarczą wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę w części zachodniej działki nr [...] położonej w K. gmina K. W uzasadnieniu wskazano, że w toku prowadzonego postępowania na podstawie zebranych materiałowo dowodowych ustalono, że na terenie zachodniej części działki nr [...] położonej w K. gmina K. poprzedni właściciel nieruchomości pobudował w 2001r. bez wymaganego pozwolenia na budowę w/w obiekty budowlane. I. S. – S. i M. S. są właścicielami przedmiotowej nieruchomości od 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie p. postanowieniem z dnia [...] września 2008r. w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowych obiektów oraz nałożył na I. S. – S. i M. S. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 czerwca 2009r. następujących dokumentów: - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, z uwagi na to, iż obecnie dla terenu K. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie), do projektu architektoniczno - budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ zobowiązani nie wywiązali się z nałożonych obowiązków, organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowych obiektów. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że treść przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jednoznacznie określa, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak wynika z akt sprawy powierzchnia działki nr [...] położonej w K. gmina K. wynosi 480 m2. Tym samym wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że obiekt pełniący funkcję sanitariatu (natrysku) nie został wskazany w żadnym z przepisów art. 29 w/w ustawy, zatem stwierdzić należy, że niewątpliwe budowa takiego obiektu wymagała pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. S.-S. i M. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r., dokumentów w tym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem ustalono i jest to niesporne, dla terenu K. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalony przez organ II instancji stan faktyczny należy uznać za prawidłowy. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący są współwłaścicielami działki nr [...] położonej w K. gmina K. Bezsporne jest również, że w zachodniej części działki wybudowane zostały przez poprzednich właścicieli trzy obiekty budowlane o konstrukcji drewnianej nietrwale związane z gruntem, a mianowicie: obiekt budowlany wraz z tarasem pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, obiekt budowlany pełniący funkcję sanitariatu (natrysku) oraz obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą. Obiekty te zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę. Skarżący nie kwestionowali w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów. Dokonane przez organ I instancji, podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 25 sierpnia 2008r., ustalenia zostały potwierdzone przez skarżących w piśmie z dnia 9 września 2008r. Zdaniem Sądu, opisane wyżej obiekty budowlane, wszystkie nietrwale związane z gruntem, prawidłowo zostały przez organy zakwalifikowane jako wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz prac budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje takich obiektów, jakie zostały usytuowane na działce nr [...]. Z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Obiekty nietrwale związane z gruntem, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie w myśl art. 3 pkt 5 prawa budowlanego są tymczasowymi obiektami budowlanymi, których budowę można było rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ustawy. Wprawdzie art. 29 ust. 1 pkt 5a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku (obecnie jest to pkt 12) wprowadza wyjątek od powyższej zasady stanowiąc, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, jednakże nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Obiekty, będące przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie były przeznaczone ani do rozbiórki ani do przeniesienia w inne miejsce. Działka i obiekty na niej usytuowane pełnią natomiast funkcję rekreacyjną i służą letniemu wypoczynkowi. W skardze zarzucono, że przedmiotowe obiekty przede wszystkim pełnią funkcję gospodarczą, zaś sanitariat jest obiektem małej architektury. Przedmiotowe obiekty budowlane nie stanowią budynków, jako że nie są trwale związane z gruntem. Sąd wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w 2001r. budowa budynków gospodarczych wymagała również uprzedniego pozwolenia na budowę. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budynków gospodarczych nastąpiło dopiero z dniem 11 lipca 2003r. przez zmianę treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Obiektami budowlanymi gospodarczymi zwolnionymi z obowiązku pozwolenia na budowę w 2001 roku były jedynie parterowe budynki gospodarcze związane z produkcją rolną i uzupełniające zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej oraz altany i obiekty gospodarcze na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych. Również słuszne w ocenie Sądu jest stanowisko organów dotyczące obiektu pełniącego funkcję sanitariatu, że nie jest to obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Sąd podzielił przy tym pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 184/08 (niepubl.), według którego obiekt sanitariatu nie odpowiada takiej funkcji jak obiekty wymienione w art. 3 pkt 4 lit. c (piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki), natomiast wykazuje podobieństwo konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne do zbiornika i składowiska odpadów (art. 3 pkt 3), to zaś przemawia za oceną, iż jest on objęty dyspozycją art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu ustalenia organu odwoławczego są kompletne i wyczerpujące, dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.. W tym kontekście uprawnione było stanowisko organu, że sporne obiekty zostały wybudowane bez zachowania obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem normy wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym zabudowa części zachodniej działki nr [...], położonej w K. i stanowiącej współwłasność skarżących stanowiła samowolę budowlaną, którą w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest między innymi wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżący postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, zobowiązani zostali do przedłożenia stosownej dokumentacji w celu dokonania legalizacji budowy. Dokumentacja ta nie została jednak przedłożona w wyznaczonym terminie, co obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektów znajdujących się na działce. Sąd podniósł, że o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżących o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i celom jakim służą wybudowane obiekty. Racje społeczne, w tym sytuacja materialna, zdrowotna strony, skutki finansowe wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę, nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego nieznającego odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego (vide: wyrok NSA z 9 maja 2000 r., IV SA 418/98, Lex nr 77639, wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2004 r., IV SA 278/03, Lex nr 158857). W sprawie została umożliwiona skarżącym legalizacja samowoli budowlanej, która na skutek niezłożenia przez nich wymaganej dokumentacji pozostała niewykorzystana. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.). Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyli I. S. – S. i M. S. zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., przejawiające się tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uchylił zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. mimo, że istniały przesłanki do jej uchylenia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uchylił zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. przechodząc do porządku nad tym, że w toku postępowania administracyjnego nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez nie zastosowanie środka określonego w ustawie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. mimo błędnego zastosowania przez organy obu instancji przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy zastosowanie w sprawie znajdował przepis art. 29 tejże ustawy obowiązujący w 2001 roku, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane poprzez nie zastosowanie środka określonego w ustawie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. mimo, że organy obu instancji zastosowały błędną wykładnię art. 3 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo budowlane, polegającą na przyjęciu, że funkcja sanitariatu eliminuje go automatycznie z kategorii pojęciowej obiektów małej architektury; powyższa błędna interpretacja skutkowała niezastosowaniem w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.), a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie, to jest zastosowanie w sprawie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy zastosowanie w sprawie znajdował przepis art. 29 tejże ustawy obowiązujący w 2001 roku, - art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym w 2001r.) w związku z art. 3 pkt 4 lit c ustawy - Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo budowlane, polegającą na przyjęciu że funkcja sanitariatu eliminuje go automatycznie z kategorii pojęciowej obiektów małej architektury; powyższa błędna interpretacja skutkowała niezastosowaniem w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w 2001r.), a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących w tym zakresie norm. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono dokładnie sprawy, nie zebrano wszystkich dowodów, co narusza przepisy art. 7, 75 i 77 § 1 k.p.a. i nie umotywowano w sposób wystarczający rozstrzygnięcia ani organu I, ani też II instancji. Sąd I Instancji poprzez niedostrzeżenie tych uchybień i nieuchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., naruszył przepisy postępowania w sposób mający niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał jako podstawę zastosowania trybu określonego w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) w odniesieniu do obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcje gospodarczą jako wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę, przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w jego brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Tymczasem dokonując wyboru właściwego trybu "legalizacji" samowoli budowlanej (art. 48 czy art. 49b ustawy - Prawo budowlane) organ winien zastosować właściwe przepisy ustawy — Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w chwili wzniesienia obiektów budowlanych, tj. w 2001 roku. Ponadto w ocenie skarżących nie sposób uznać za wnikliwie wyjaśnione przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyjęcie trybu określonego w art. 48 ustawy - Prawo budowlane w odniesieniu do obiektu spełniającego funkcję sanitariatu. Nie jest wystarczające stwierdzenie, iż brak tego typu obiektu w katalogu zawartym w art. 29 ustawy - Prawo budowlane przesądza o wymogu uzyskania pozwolenia na budowę do jego wzniesienia. Również w tej sytuacji organ nie oparł się na przepisach obowiązujących w chwili wzniesienia ww. obiektu, a ponadto w ogóle nie uzasadnił dlaczego odmówił uznania obiektu stanowiącego funkcje sanitariatu (natrysku) za obiekt małej architektury, którego wzniesienie nie wymagało w 2001 r. uzyskania pozwolenia na budowę. Niedostrzeżenie przez Sąd I Instancji powyższych uchybień i niekonsekwencji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczy na rzecz tezy, iż w rzeczywistości Sąd uchylił się od kontroli zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących można wysunąć wniosek, że już samo wydanie zaskarżonej decyzji było dla Sądu podstawą do oceny, iż jest ona prawidłowa, bez wdawania się w jej merytoryczne podstawy. Tymczasem Sąd dokonując kontroli legalności decyzji administracyjnej ma obowiązek zbadać, czy w toku postępowania administracyjnego został zgromadzony cały materiał dowodowy i czy jest zbadany wszechstronnie, a uzasadnienie decyzji jest sporządzone w taki sposób, że rozstrzygnięcie jest logicznym wynikiem uzasadnienia. Tylko w takim przypadku można przyjąć, że decyzja jest przekonująca faktycznie i prawnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego w istocie rzeczy oparte zostały na twierdzeniu o błędnym zastosowaniu przez organy art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2001r. Dla porządku należy stwierdzić, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 48 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego są w istocie zarzutami naruszenia prawa materialnego. Z treści zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący zarzucają, iż organy nadzoru budowlanego nie zastosowały art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty pominął istotną okoliczność, a mianowicie, że przedmiot zaskarżenia niniejszym środkiem odwoławczym stanowi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku a nie decyzja organu nadzoru budowlanego. W konsekwencji skarga kasacyjna zupełnie pomija treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z której wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji uwzględniając treść przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 29, obowiązującą w 2001 r., a więc w dacie wzniesienia obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., podstawy do uchylenia decyzji przez Sąd pierwszej instancji istnieją tylko wówczas, kiedy stwierdzone zostanie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wypływa zaś wniosek, że zastosowanie przez organy art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, nie miało wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie, koncentrując zarzuty oraz argumentację na decyzjach organów nadzoru budowlanego, autor skargi kasacyjnej pomija, że Sąd pierwszej instancji przedstawił argumentację uzasadniającą dlaczego obiekt pełniący funkcję sanitariatu nie jest w jego ocenie obiektem małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna w ogóle nie nawiązuje do wykładni oraz zastosowania niniejszego przepisu dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, decyduje o uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszona przez skarżących kwestia niepoinformowania przez organ I instancji o zakończeniu postępowania dowodowego, a także przez organ II instancji o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego nie stanowi takiego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Nie można podzielić stanowiska skarżących, aby wskazane wyżej okoliczności rzeczywiście mogły mieć istotny wpływ na ubieganie się o przedłużenie terminu do wykonania obowiązków, zakreślonego w postanowieniu z dnia [...] września 2008 r. Termin niniejszy wynikał wprost z treści postanowienia i oczywistym jest, że przed jego upływem skarżący winni podjąć kroki zmierzające do jego przedłużenia. Niepoinformomowanie ich przez organ o zakończeniu postępowania dowodowego nie ma w tej sytuacji wpływu na potencjalną możliwość podjęcia stosownych kroków zmierzających do przedłużenia terminu do wykonania obowiązków. Pomiędzy ubieganiem się o przedłużenie omawianego terminu a poinformowanie przez organ odwoławczy o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego nie zachodzi żaden związek. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.