III SA/Kr 320/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji W dniu 23 listopada 2010r. I. S. złożył w Urzędzie Gminy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – H. S. We wniosku I. S. wskazał, że oprócz niego i jego matki w skład rodziny wchodzą jeszcze P. S. i A. S. i do wniosku dołączył m.in. orzeczenie o niepełnosprawności matki i zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...] Wójt Gminy odmówił przyznania I. S. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – H. S. Organ I instancji uzasadnił swoją decyzję tym, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Organ stwierdził, że z dołączonego do wniosku o świadczenie pielęgnacyjne odpisu skróconego aktu małżeństwa wynika, że H. S. pozostaje w związku małżeńskim z A. S., a zatem wnioskodawca nie spełnia warunków do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. W odwołaniu od decyzji organu I instancji I. S. stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wójta Gminy, gdyż to właśnie on od trzech lat opiekuje się matką, natomiast jego ojciec – A. S. nie może się opiekować H. S., gdyż ma słabe zdrowie, a poza tym już od pięciu lat nie mieszka z żoną. Na poparcie tego twierdzenia odwołujący się przedłożył oświadczenie Komendanta Komisariatu Policji z dnia 14 grudnia 2010 r., w którym stwierdzono, że A. S. jest zameldowany w B nr [...], jednak od około pięciu lat i aktualnie zamieszkuje w domu stanowiącym pustostan własności państwa K. z B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992), art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ l instancji dopuścił się, przy niespornym stanie faktycznym, naruszenia prawa materialnego, ponieważ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, co miało wpływ na wynik sprawy. SKO wskazało, iż stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ II instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07 Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto w myśl art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a w niniejszej sprawie bezspornym jest, że H. S. pozostaje w związku małżeńskim. Stąd też, zdaniem Kolegium, jeśli się zważy na literalną wykładnię powyższego przepisu, to przyznać należy rację organowi I instancji, co do braku możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla wnioskującej. Organ odwoławczy stwierdził, że literalne odczytywanie tej normy prawa może być podstawą do stwierdzenia, że w przypadku osoby wymagającej stałej opieki, która zawrze związek małżeński i w nim pozostaje, wyłączone jest prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne dla osoby, która tę opiekę sprawuje, rezygnując z pracy zarobkowej. Zdaniem organu II instancji, takie odczytanie przepisu wykluczałoby przyznanie świadczenia osobie, sprawującej opiekę nad osobą pozostająca w związku małżeńskim, a taka interpretacja tego przepisu, w szczególności w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie zasługuje na aprobatę. Kolegium uznało więc, że nieuprawniona jest taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w związku z art. 17 ust 1 omawianej ustawy, w myśl której osoba sprawująca opiekę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, traci prawo do świadczenia z uwagi na fakt pozostawania osoby, nad którą sprawuje opiekę w związku małżeńskim. Mając powyższe na uwadze Kolegium dokonało oceny złożonego przez stronę wniosku pod kątem spełnienia pozostałych przesłanek z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, warunkujących przyznanie wnioskowanego świadczenia. Organ II instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz twierdzenie odwołującego się, iż jego ojciec – A. S. z uwagi na stan zdrowia nie może opiekować się chorą żoną, nie wskazują na jakiekolwiek przesłanki ustawowe, które wyłączałyby możliwość sprawowania opieki przez męża nad żoną. Zdaniem organu odwoławczego, I. S. mógłby uzyskać przedmiotowe świadczenie w sytuacji, gdyby A. S. nie mógł sprawować opieki nad żoną np. wskutek posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności bądź niezdolności do samodzielnej egzystencji. Niemniej – jak stwierdzono - w przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie zachodzi, co bezpośrednio implikuje na prawidłowość podjętego przez organ l instancji rozstrzygnięcia. Równocześnie Kolegium podało, że wydane orzeczenie nie zamyka stronie drogi do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego na matkę H. S. po uprzednim przedłożeniu przez A. S. orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, bądź niezdolności do samodzielnej egzystencji. Organ zaznaczył, że I. S. może wówczas ponownie złożyć wniosek w GOPS o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, zaś organ l instancji uwzględniając wskazane przez Kolegium okoliczności wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyda stosowane rozstrzygnięcie. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się I. S. i pismem z dnia 8 lutego 2011 r. wniósł na nią skargę. Skarżący podniósł, że jego matka nie jest w stanie samodzielnie egzystować i wymaga stałej opieki pielęgnacyjnej, którą może jej zapewnić tylko skarżący, gdyż tylko on z nią mieszka. Nadto skarżący podał, że jego ojciec jest chory i niedołężny i sam wymaga opieki. Zaznaczył, że ojciec często nadużywał alkoholu i z tego powodu wyprowadził się z domu "szukając przyjaciół do kieliszka". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W dniu 13 października 2011r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącego, do którego dołączył zaświadczenie lekarskie o złym stanie zdrowia swojego ojca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo. Sąd stwierdza, że ustawową materialnoprawną podstawę przyznania zasiłku pielęgnacyjnego stanowi art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), które stanowią że: "Art. 17. 1. Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. 1a. Osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1." W niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji odmówiły przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego ponieważ jego matka pozostaje w związku małżeńskim, a zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych: "Art. 17. 5. Świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli: 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim," Dokonując interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie można pominąć, zdaniem Sądu, przytoczonej wyżej treści ust. 1 pkt 2 tego artykułu, który wyraźnie stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Do kręgu tych osób należy również małżonek, a więc co do zasady jest on uprawniony do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Wynika to jednoznacznie z treści art. 130 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 z późn. zm.), według reguły a maiori ad minus, który stanowi, że "Art. 130. Obowiązek jednego małżonka do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi po rozwiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa albo po orzeczeniu separacji wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych tego małżonka." Skoro zatem małżonek jest pierwszą osobą z kręgu zobowiązanych do alimentacji po ustaniu, unieważnieniu lub orzeczeniu separacji małżeństwa, to tym bardziej jest on pierwszym zobowiązanym do dostarczania środków utrzymania współmałżonkowi w trakcie trwania małżeństwa na podstawie art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (tak: H. Dolecki (red.), T. Sokołowski (red.), M. Andrzejewski, A. Lutkiewicz-Rucińska, A. Olejniczak, A. Sylwestrzak, A. Zielonacki, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, LEX, 2010). Jak już wyżej Sąd wskazał, organy administracyjne odmówiły przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego powołując się właśnie na treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jednak - zdaniem Sądu - zastosowana przez organy interpretacja tego przepisu jest błędna, gdyż prowadzi do sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, traci prawo do świadczenia z uwagi na fakt pozostawania osoby, nad którą sprawuje opiekę w związku małżeńskim. W ocenie Sądu, okoliczność, że skarżący sprawuje opiekę nad pozostającą w związku małżeńskim matką, nie stanowi podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem pozostawanie w związku małżeńskim będzie tylko wtedy przeszkodą w przyznaniu tego świadczenia, gdy małżonek osoby wymagającej opieki będzie w stanie skutecznie tą pomoc świadczyć. Organ odwoławczy przyjął, że skoro H. S. pozostaje w związku małżeńskim, to jej mąż – A. S. jest zobowiązany sprawować opiekę nad chorą żoną. Organ ten całkowicie pominał wyjaśnienia skarżącego, że jego ojciec – A. S. - nadużywał alkoholu i z tego względu od pięciu lat nie mieszka z rodziną. Organ zignorował te wyjaśnienia pomimo tego, że skarżący dołączył pismo Komendanta Komisariatu Policji z dnia 14 grudnia 2010 r., w którym stwierdzono, że A. S. jest zameldowany w B nr [...], jednak od około pięciu lat i aktualnie zamieszkuje w domu stanowiącym pustostan własności państwa K. z B. Organy administracyjne w żaden więc sposób nie ustaliły, czy A. S. może faktycznie sprawować opiekę nad chorą żoną i kto faktycznie taką opiekę sprawuje nad niepełnosprawną H. S. Sąd orzekający w pełni podziela ustalone stanowisko sądownictwa administracyjnego w zakresie celu jakiemu ma służyć świadczenie pielęgnacyjne. W szczególności Sąd zwraca uwagę na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1048/10, opubl. LEX nr 852469: "Zły stan zdrowia osób spokrewnionych w pierwszym stopniu może stanowić przeszkodę w sprawowaniu przez nich opieki, co umożliwia starania o świadczenie pielęgnacyjne osób zobowiązanych do alimentacji w dalszej kolejności. Nie mniej ustawodawca nie wykluczył jako przeszkody w opiece nad osobą tego wymagającą innych przyczyn, w tym pozostawania w zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej osób zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności, co z kolei otwiera drogę do starań o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom zobowiązanym do alimentacji w dalszej kolejności, oczywiście pod warunkiem, że osoby te faktycznie świadczą osobistą opiekę w takim zakresie, który uniemożliwia im podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej." Kontynuując tę linię orzeczniczą Sąd, mając na względzie stan faktyczny w niniejszej sprawie stwierdza, że nie tylko zły stan zdrowia osób zobowiązanych w pierwszej kolejności do alimentacji może stanowić przeszkodę w sprawowaniu przez nich opieki nad osobą tego wymagającą, co z kolei umożliwia osobom zobowiązanym do alimentacji w dalszej kolejności do czynienia starań o świadczenie pielęgnacyjne z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), o ile taką faktycznie taką opiekę świadczą, albowiem ustawodawca nie wykluczył jako przeszkody w opiece nad osobą tego wymagającą innych przyczyn, do których może należeć alkoholizm, faktyczna separacja małżonków czy naganny stosunek osób zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności do osoby wymagającej opieki. Sąd zauważa, że organy administracyjne obu instancji całkowicie pominęły fakt, że na str. 2 wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (k. 1 akt administracyjnych) skarżący wśród członków swojej rodziny wymienił również P. S. Organy nie ustaliły kim jest P. S., czy mieszka wraz ze skarżącym i jego matką, czy ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec H. S. i czy jego sytuacja życiowa umożliwia mu sprawowanie opieki na chorą osobą. W rozpatrywanej sprawie organy administracyjne nie zauważyły treści art. 17 ust. 1a omawianej ustawy i nie dokonały ustaleń w powyższym zakresie, czym naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 kpa: "Art. 7. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli." "Art. 77. § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy." Wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy jest niezbędne albowiem w wyroku z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07 Trybunał Konstytucyjny uznał, że skoro członek rodziny wywiązuje się ze swych obowiązków zarówno prawnych, jak i moralnych wobec chorego krewnego, co wymaga rezygnacji z zarobkowania, to winien otrzymać od państwa odpowiednie wsparcie. Jednocześnie Sąd zauważa, że uprawnienie wynikające z przepisu art. 17 omawianej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych może skłaniać różne osoby mające problemy ze znalezieniem zatrudnienia czy z innych powodów nie mające żadnej pracy zarobkowej do nadużywania tego przepisu w celu pozyskania dodatkowego źródła dochodu. Z tego też względu organy administracyjne zobowiązane są do szczególnej wnikliwości w ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Nie przesądzając więc zasadności złożonego wniosku w niniejszej sprawie Sąd poleca pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza dokonanie wnikliwych ustaleń kto i w jakim zakresie sprawuje faktyczną opiekę nad H. S. i czy skarżący sprawuje tę opiekę nad matką w stopniu uniemożliwiającym mu podjęcie pracy zarobkowej. Mając na względzie okoliczność, że z akt sprawy wynikają wątpliwości dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 17, na które Sąd wskazał wyżej, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, w tym ewentualnych uprawnień skarżącego do zasiłku pielęgnacyjnego, organy przeprowadzą szczegółowe wywiady środowiskowe, zgodnie z treścią art. 23 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych: "W przypadku gdy w stosunku do osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wystąpią wątpliwości dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 17, organ właściwy może przeprowadzić wywiad". Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania polegającego na braku należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Przed wydaniem decyzji organ nie przeprowadził należycie postępowania wyjaśniającego i nie ustalił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, do czego był zobowiązany. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie prawne dla sprawy. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Sąd zauważa także, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę doszło do wielu nieścisłości albowiem organ odwoławczy mylił osoby wymieniając "S. W.", nie mającą z niniejszą sprawą nic wspólnego. Takich błędów organy administracyjne powinny się ustrzec przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W oparciu o powyższe Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązującego prawa, a zatem na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1a) i c) p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.