II FSK 1330/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędziowie: NSA Antoni Hanusz, del. NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] Izby Gospodarczej [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 47/10 w sprawie ze skargi [...] Izby Gospodarczej [...] z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od [...] Izby Gospodarczej [...] z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Izby Gospodarczej [...] z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd I instancji podał m.in. że: decyzją z 18 lipca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] określił [...] Izbie Gospodarczej [...] (zwanej dalej Skarżącą) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2002. Zdaniem organu wykazany przez Spółkę w zeznaniu rocznym za 2002 r. dochód nie korzystał ze zwolnień od podatku przewidzianych w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 13 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej zwaną "u.p.d.o.p.". W konsekwencji organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania podatkowego przyjmując przychody i koszty ich uzyskania zadeklarowane przez Skarżącą w złożonym zeznaniu CIT - 8 określił (wg stawki 28 % zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 5.842,00 zł. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła odwołanie. Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w 2002r. przychody Spółki pochodziły z dwóch głównych źródeł: - z tytułu składek członkowskich i wpisowych, - z tytułu wpłat na realizację zadań statutowych. W 2002 roku Izba nie prowadziła działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca jako organizacja powołana ustawą z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych (Dz. U. nr 35, poz. 195 ze zm.) – zwaną dalej "u.i.g.", do reprezentowania oraz tworzenia warunków rozwoju życia gospodarczego zrzeszonych w niej podmiotów nie jest organizacją, której celem statutowym jest działalność wymieniona w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest ustalenie czy cele przewidziane w statucie Izby mieszczą się w katalogu celów wymienionych w u.i.g. Powyższy przepis ustawy ma zastosowanie do przychodów fundacji, stowarzyszeń i innych organizacji działających na zasadach non-profit, których zadaniem jest wspieranie i finansowanie określonych, społecznie użytecznych działań. Organ odwoławczy wskazał, że dla możliwości nabycia prawa do zwolnienia przewidzianego omawianym przepisem uprawniające do tego zwolnienia cele działalności muszą jasno wynikać ze statutu. Zapisy statutu Izby Gospodarczej [...] nie wskazują, aby została ona powołana do realizacji celów enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Na decyzję organu II instancji Izba Gospodarcza [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Skarżącej o zastosowaniu zwolnienia zawartego w art.17 ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. decydują następujące przesłanki: 1. Wśród celów wskazanych w statucie Izby powinny być zawarte cele określone w art.17 ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. 2. Dochód Podatnika został przeznaczony na te cele a ponadto: 3. Możliwość zastosowania tego zwolnienia nie była wyłączona na podstawie przepisu szczególnego jak np. art. 17 ust.1 a i 1c u.p.d.o.p. Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że w stosunku do izb gospodarczych generalnie nie jest możliwe zastosowanie art. 17 ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. Skarżąca dodała, że w § 4 Statutu Skarżącej znajdują się cele wymienione w katalogu zawartym w ww. przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w oddalając skargę stwierdził m.in. że, analizując treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p, należy mieć na uwadze, że ustawodawca posługuje się w nim pojęciem "celu statutowego", nie zaś terminem tego rodzaju jak (na przykład) "cel zapisany w statucie". Przywołane sformułowanie ustawy ma niewątpliwie istotne znaczenie, w szczególności w sytuacji, gdy cele statutowe danego podatnika powołującego się na możliwość zastosowania do jego dochodów art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., zostały unormowane w prawie określającym jego byt i działanie. W tym stanie rzeczy prawo to określa cele - zadania danego podmiotu, które wskazywane są następnie w jego statucie. Nie jakikolwiek więc zapis statutu, ale wyłącznie mieszczący się w prawem określonych granicach właściwości i celu działania adresata prawa, stanowi cel statutowy, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. W przeciwnym przypadku, gdyby nie zaakceptować prezentowanej co do zasady wykładni systemowej prawa, za pomocą określonych zapisów statutowych, podatnik mógłby relatywnie dowolnie kształtować zakres możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., co należy uznać za niedopuszczalne. Wszelkie ulgi podatkowe stanowią bowiem prawem przewidziane i unormowane wyjątki w realizacji wynikającej z art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości i powszechności opodatkowania, a zapis w statucie podatnika, pomimo iż posiada swoiste znaczenie prawne, prawa w tym kontekście niewątpliwie nie stanowi. Cel przywołany w statucie winien być badany dla oceny - czy na podstawie normującego w stosunku do danych podmiotów prawa może stanowić ich cel statutowy, a następnie, w razie odpowiedzi twierdzącej - czy cel ten zgodny jest z celami statutowymi przewidzianymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Na podstawie art. 2 u.i.g., izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego, reprezentującą interesy gospodarcze zrzeszonych w niej przedsiębiorców, w szczególności wobec organów władzy publicznej. Celem tego unormowania jest niewątpliwie wykonanie wynikającego z art. 58 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do zrzeszania się oraz reprezentacja interesów gospodarczych zrzeszonych przedsiębiorców. Przeznaczenie dochodów na te cele nie uprawnia jednak do zastosowania ulgi podatkowej z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., albowiem w przedstawionej w nim egzemplifikacji podatkowo znaczących celów funkcjonowania podatnika nie zostały one uwzględnione. Wspieranie i popieranie we współpracy z właściwymi organami oświatowymi rozwoju kształcenia zawodowego i nauki zawodu przewidziane w art. 5 ust. 2 pkt 2 u.i.g. (§ 4 ust. 11 statutu Skarżącej) nie oznacza, że podatnik wykonuje cel statutowy w postaci prowadzenia działalności oświatowej przewidziany w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Czym innym jest bowiem prowadzenie danej działalności aniżeli jej wspieranie i popieranie. W toku postępowania podatkowego Skarżąca wskazywała na działalność ujętą w § 4 pkt 11 i 12 i § 5 ust. 1 pkt 5 i 15 jej Statutu jako rodzaje działalności, która uprawnia do zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.do.p. Prowadzenie wskazanej w § 4 pkt 12 statutu Skarżącej działalności naukowej, badawczo-rozwojowej i oświatowej w zakresie zadań Izby, a także wspieranie inicjatyw społecznych na rzecz budowy sieci telekomunikacyjnych na terenach wiejskich nie mieści się w zakresie zadań izb gospodarczych określonych w art. 2-4 i 5 u.i.g. Tak samo, zdaniem Sądu I instancji, należy ocenić cele Skarżącej wskazane w § 5 ust. 1 pkt 5 i 15 tj. prowadzenie działalności szkoleniowej i wydawniczej, prowadzenie prac, przygotowywanie opinii, projektów analiz i opracowań o charakterze naukowym i naukowo-technicznym, a także zlecanie przygotowania takich opinii, projektów analiz i opracowań innym podmiotom. Działania te nie odpowiadają celom wskazanym w art. 2-4 i 5 ust. 2 pkt 2 u.i.g. Sporne w sprawie niniejszej zapisy statutu skarżącego podatnika, jeżeli nawet w pewnych częściach formalnie odnosiły się do treści art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., nie mieściły się w normatywnym zakresie jego właściwości przewidzianym w art. 2-4 u.i.g., który uzasadnia wpisanie określonych zadań do statutu jako cele statutowe, bądź też nie były celem statutowym w postaci działalności wskazanych w wymienionym przepisie prawa podatkowego. Zdaniem Sądu I instancji stronie skarżącej nie można przypisać statusu organizacji społecznej. Stanowisko to wzmacnia treść art. 11 ust. 1 u.i.g., zgodnie z którym izby gospodarcze mogą na zasadzie dobrowolności zrzeszać się w Krajowej Izbie Gospodarczej. W Krajowej Izbie Gospodarczej mogą zrzeszać się również organizacje gospodarcze i społeczne (podkr. Sądu), których przedmiotem działania jest wspieranie rozwoju gospodarczego. Użycie partykuły "również" oznacza, że izba gospodarcza jako organizacja samorządu gospodarczego (reprezentująca interesy zrzeszonych w niej członków w zakresie ich działalności gospodarczej) jest innym niż organizacja społeczna, tworem organizacyjnym. Odmienna interpretacja wskazywałaby na brak racjonalności ustawodawcy. Skoro zatem art. 17 ust. 1 pkt 13 u.p.d.o.p. został wyraźnie adresowany do ściśle określonej kategorii podmiotów (organizacji politycznych, społecznych i zawodowych), do których to Skarżącej zaliczyć nie można, to sporne składki członkowskie nie korzystają ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w tym przepisie. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: – art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. w zw. z art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ust. 1 i ust. u.i.g. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2002) - przez ich błędną wykładnię, tj. uznanie, że w zakresie wskazanych przepisów ustawy o izbach gospodarczych nie mieści się prowadzenie działalności w zakresie zbieżnej z celami określonymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., – art. 17 ust 1 pkt 4 u.p.d.o.p. - przez jego błędną wykładnię tj. przyjęcie, że cel statutowy w rozumieniu tego przepisu to cel bezpośrednio wskazany w prawie określającym byt i działanie danego podatnika, a nie cel zapisany w statucie podatnika, sporządzonym zgodnie z przepisami ustrojowymi, i faktycznie realizowany, – art. 17 ust. 1 pkt 13 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.) - przez jego błędną wykładnię, tj. uznanie, że izby gospodarcze nie są organizacjami społecznymi w rozumieniu tych przepisów. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", w zw. z art. 191 i z art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) - przez nie uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. naruszającej powyższe przepisy postępowania, w związku z nieprawidłowymi i sprzecznymi z zebranym materiałem dowodowym ustaleniami organów podatkowych odnośnie znaczenia poszczególnych postanowień statutu Skarżącej oraz w związku z brakiem wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego zdaniem organu podatkowego Izba nie spełnia przesłanki uznania jej za organizację polityczną, społeczną, czy zawodową w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 13 u.p.d.o.p., – art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz - przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi oraz – art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) - przez niewywiązanie się z obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych, w związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych w tej kategorii zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Zdaniem autora, organy podatkowe naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni i oceny materiału dowodowego, tj. statutu [...] Izby Gospodarczej [...] z siedzibą w W., uznając nieprawidłowo, że § 4 pkt 11 i 12 statutu, nie określa celów Izby, lecz jedynie środki ich realizacji. Wspomniany przepis stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę, przepis ten nie ma zastosowania w sprawie. Organy podatkowe oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazały, że istotą sprawy w tym zakresie było to czy zapisane w statucie działania Izby odpowiadają celom wskazanym w art. 2-4 i 5 ust. 2 pkt 2 u.i.g. a nie to czy działania te były rzeczywiście realizowane. Zdaniem WSA czym innym jest "cel statutowy" a czym innym "cel zapisany w statucie". To czy stanowisko to jest prawidłowe może być, i jest, przedmiotem zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., nie może być jednak zakwestionowane przez pryzmat art. 191 Ordynacji podatkowej. Niezasadny jest również zarzut dotyczący art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organy podatkowe nie wyjaśniły dlaczego Izba nie spełnia przesłanki uznania jej za organizację polityczną, społeczną czy zawodową. W skardze kasacyjnej zabrakło jednak wskazania w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. znalazły się wywody dotyczące przyczyn nie uznania strony skarżącej za organizację społeczną. W skardze kasacyjnej znalazł się również zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżącej dotyczącej pojęcia "organizacji społecznej" w przepisach o KRS. Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że WSA w Warszawie naruszył ww. przepis, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Pomimo tego, że w uzasadnieniu orzeczenia z 4 marca 2010r. rzeczywiście brak jest wskazanych wywodów, to Sąd I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił własny pogląd na kwestię statusu organizacyjnego strony skarżącej – w ten sposób wykazując, że pogląd strony jest nieprawidłowy, bez konieczności jego ponownego przytaczania. Niezrozumiałym jest natomiast zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Nie można bowiem uznać, że wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia odmiennego od pożądanego przez stronę skarżącą, jest automatycznie niewywiązaniem się z obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 17 ust. pkt 4 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., wolne od podatku są: dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele. Zgodnie art. 1 u.i.g. podmioty prowadzące działalność gospodarczą, z wyjątkiem osób fizycznych prowadzących taką działalność jako uboczne zajęcie zarobkowe, mogą zrzeszać się w izby gospodarcze działające na podstawie niniejszej ustawy i statutów. Na podstawie art. 5 ust. 1 izba gospodarcza określa samodzielnie w statucie swoje zadania w granicach właściwości uregulowanej w art. 2-4. Art. 2 u.i.g. stanowił, że izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego, reprezentującą interesy gospodarcze zrzeszonych w niej podmiotów w zakresie ich działalności wytwórczej, handlowej, budowlanej lub usługowej, w szczególności wobec organów państwowych. Zgodnie z treścią art. 3 izby gospodarcze kształtują i upowszechniają zasady etyki w działalności gospodarczej, w szczególności opracowują i doskonalą formy rzetelnego postępowania w obrocie gospodarczym. Z art. 4 ust. 1 wynika, że izba gospodarcza jest uprawniona do wyrażania opinii o projektach rozwiązań odnoszących się do funkcjonowania gospodarki oraz może uczestniczyć, na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w przygotowywaniu projektów aktów prawnych w tym zakresie. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że izba gospodarcza może dokonywać ocen wdrażania i funkcjonowania przepisów prawnych dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej. Takie zadania zostały przewidziane dla izb gospodarczych i tylko w granicach tej właściwości izby mogą określić swoje statutowe cele. Z porównania treści art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. z granicami właściwości izb gospodarczych zakreślonymi przepisami art. 2-4 u.i.g. wyraźnie wynika, że zakresy działalności wymienione w u.p.d.o.p. i u.i.g. nie pokrywają się. Konstatacji tej nie zmienia przykładowe wyliczenie działalności izb gospodarczych dokonane w art. 5 ust. 2. Żaden z wymienionych w tym przepisie typów aktywności nie mieści się bowiem w zbiorze z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Stwierdzić należy, że nawet jeżeli w statucie izby gospodarczej znajdzie się zapis stanowiący, że podmiot ten prowadzi działalności np. naukową, to pomijając kwestię zgodności takiego zapisu z treścią przepisów u.i.g., aktywność ta nie może zostać uznana za działalność będącą dla izby gospodarczej celem statutowym – w rozumieniu art. 17 ust. pkt 4 u.p.d.o.p. Jak prawidłowo wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, jeżeli podatnik powołuje się na okoliczność przeznaczania dochodów na zapisane w jego statucie cele przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., to zbadania wymaga czy stanowią one cele statutowe tego podatnika w granicach przewidzianych w tym przedmiocie przez prawo. Na uwzględnienie nie zasługuje również ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej. Za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że izba gospodarcza nie jest organizacją społeczną. Art. 11 u.i.g. stanowi, że izby gospodarcze mogą na zasadzie dobrowolności zrzeszać się w Krajowej Izbie Gospodarczej. W Krajowej Izbie Gospodarczej mogą zrzeszać się również organizacje gospodarcze i społeczne, których przedmiotem działania jest wspieranie rozwoju gospodarczego. Przepis ten wyraźnie rozdziela pojęcie izby gospodarczej od pojęcia organizacji gospodarczej oraz organizacji społecznej. Z kolei z art. 1 i 2 tej ustawy wynika, że izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego zrzeszającą przedsiębiorców. Celem izby jest zatem przede wszystkim reprezentowanie interesów gospodarczych przedsiębiorców. Cele izby zatem nie mają charakteru ogólnospołecznego, lecz skupiają się na wąskiej grupie własnych członków broniąc ich interesu jednostkowego. Tym samym izba gospodarcza nie może być uznana za organizację społeczną. Również zaliczenie izb gospodarczych w celach rejestracyjnych do kategorii stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz zakładów opieki zdrowotnej nie oznacza, że izba gospodarcza jest fundacją, organizacją społeczną lub zawodową, czy tez zakładem opieki zdrowotnej. Także zaliczenie jej dla celów statystycznych do grupy samorządu gospodarczego i zawodowego nie oznacza, że będąc jednostką samorządu gospodarczego jest jednocześnie jednostką samorządu zawodowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.