VIII SA/Wa 888/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Automobilklubu [...] z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2006 rok oddala skargę. 1.1. Decyzją z [...] czerwca 2011 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania Automobilklubu R. (dalej: "skarżący"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent R." lub "organ I instancji") z [...] marca 2011 r. nr [...] i orzekło co do istoty sprawy. Przedmiotem decyzji było określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2006 w łącznej kwocie [...] zł, czyli mniejszej od określonej przez organ I instancji ([...] zł). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: "PodLokU"). Organ odwoławczy powołał się także na uchwałę Rady Miasta R. nr [...] z [...] grudnia 2004 r. określającą wysokość stawek w podatku od nieruchomości na 2006 rok. 1.2. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że skarżący jest stowarzyszeniem wpisanym zarówno do rejestru przedsiębiorców, jak i rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Dla uzyskania środków finansowych na realizację celów statutowych (m.in. na prowadzenie działalności wychowawczo-szkoleniowej dla dzieci i młodzieży w zakresie określonym w § 13 pkt 10 statutu) skarżący prowadzi działalność gospodarczą we własnym zakresie lub poprzez udział w innych podmiotach. Kolegium wyjaśniło także, iż nieruchomości zajęte na cele statutowe (w tym wymienione § 13 pkt 10 statutu) podlegają na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU zwolnieniu z podatku od nieruchomości, za wyjątkiem nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, które podlegają opodatkowaniu tymże podatkiem. 1.3. Organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną jest w pierwszej kolejności określenie prawidłowej powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Dokonał zatem w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy stosownych ustaleń, korzystnych dla skarżącego, które uzasadniały wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Określając wysokość zobowiązania podatkowego SKO przyjęło następujące dane (poza nieruchomościami, które z uwagi na działalność statutową stowarzyszenia podlegają zwolnieniu od podatku): – budynki wykorzystywane na działalność gospodarczą (zob. s. [...] – [...] zaskarżonej decyzji) podlegają opodatkowaniu według stawki 17,52 zł za 1 m2, stąd zobowiązanie w kwocie [...] zł; – pozostałe budynki o powierzchni [...] m2 podlegają opodatkowaniu według stawki 5,90 zł za 1 m2, stąd zobowiązanie w kwocie [...] zł; – część budynku zajętego na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o powierzchni [...] m2 podlega opodatkowaniu według stawki 3,60 zł za 1 m2, stąd zobowiązanie w kwocie [...] zł; – grunty zajęte na działalność gospodarczą o powierzchni [...] m2 (organ I instancji przyjął pow. [...] m2) podlegają opodatkowaniu według stawki 0,64 zł za 1 m2, stąd zobowiązanie w kwocie [...] zł (grunty zakupione przez skarżącego w 2006 r., o powierzchni [...] m2 podlegały zwolnieniu od podatku, gdyż organ I instancji nie wykazał, że zostały one zajęte na działalność gospodarczą). Kolegium wyjaśniło, że działając na korzyść skarżącego, zwolniło od podatku wszystkie budowle, z uwagi na brak możliwości ustalenia, jaki procent urządzeń jest wykorzystywany do działalności gospodarczej, a jaki do działalności statutowej. SKO przedstawiło nadto stosowne wyliczenia dokonane w celu prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego (str. [...] zaskarżonej decyzji). 1.4. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw do uwzględnienia twierdzeń skarżącego, jakoby organ I instancji bezzasadnie przyjął do opodatkowania według stawki przewidzianej dla pozostałych budynków, powierzchnię budynku "[...]" (określanego w zaskarżonej decyzji jako budynek nr [...][...] – dopisek Sądu). Budynek ten został bowiem przez skarżącego wyłączony z użytkowania z uwagi na stan techniczny. Dlatego wpływu na wynik sprawy nie wywiera fakt, że wcześniej budynek ten podlegał zwolnieniu od podatku jako przeznaczony na działalność statutową. SKO dodało, że organy obu instancji nie kwestionują faktu złego stanu technicznego tegoż budynku. Przywołany przez skarżącego przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU nie daje zaś podstaw do zwolnienia od podatku budynku będącego w złym stanie technicznym. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] sierpnia 2011 r. wniósł zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd" lub "WSA") skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym w pkt 3 petitum decyzji, czyli w części określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł, według stawki "pozostałe", od budynku o pow. [...] m2 [dopisek Sądu]. Autor skargi postawił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU [w skardze błędnie wskazano art. 7 ust. 5 – dopisek Sądu], poprzez opodatkowanie powierzchni użytkowej budynku "[...]" ([...] m2) według stawki "pozostałe", zamiast zastosowania dla tego budynku zwolnienia od podatku, interpretując powyższy przepis wbrew intencjom ustawodawcy. Uzasadniając skargę jej autor wskazał, że budynek "[...]" wykorzystywany był na potrzeby działalności statutowej stowarzyszenia, a od 2006 r. jest on wyłączony z użytkowania. Natomiast organ podatkowy nie przedstawił żadnych dowodów, które upoważniałby go do twierdzenia, że budynek ten służył lub był wykorzystywany do działalności gospodarczej. Autor skargi przywołując brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU podniósł, iż opodatkowanie nie ma zastosowania w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Jednocześnie zauważył, iż przedstawiona przez niego opinia techniczna inspektora nadzoru budowlanego określająca zły stan techniczny budynku, nie została zakwestionowana. Skarżący stwierdził zatem, iż nieuzasadniona jest interpretacja organów orzekających o opodatkowaniu tegoż budynku (wg stawki dla pozostałych budynków) po jego wyłączeniu z użytkowania, jeżeli w czasie, gdy był on użytkowany, podlegał z mocy ustawy zwolnieniu od podatku. 2.2. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Dodał, że wpływu na wynik sprawy nie ma fakt, iż przed 2006 r. sporny budynek podlegał zwolnieniu od podatku. Dokonując wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości organ podatkowy bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w danym okresie rozliczeniowym (roku). W celu potwierdzenia swojej argumentacji SKO powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2010 r. (III SA/Wa 1880/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). 3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 4.1. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest przy tym bezsporny. Istota sporu dotyczy zaś zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku w złym stanie technicznym, który z tej przyczyny nie jest wykorzystywany do działalności statutowej lub gospodarczej skarżącego stowarzyszenia. Zdaniem organów, budynek podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla pozostałych budynków lub ich części. Autor skargi wywodzi zaś, że budynek ten korzysta ze zwolnienia od podatku z uwagi na jego zły stan techniczny oraz wcześniejsze przeznaczenie. 4.2. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać ramy prawne niniejszej sprawy. Z art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU wynika, że użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu [podkreślenie Sądu] przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie zaś z przepisami art. 2 ust. 1 PodLokU, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU, zwalnia się od podatku nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. 5.1. Zdaniem Sądu, organy podatkowe trafnie przyjęły, że podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budynek ([...]) w złym stanie technicznym, posiadany przez skarżącego (stowarzyszenie), według stawki 5,90 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) PodLokU oraz w uchwale Rady Miasta R. nr [...] z [...] grudnia 2004 r. określającej wysokość stawek w podatku od nieruchomości na 2006 rok. Budynek ten został bowiem w 2006 r. wyłączony z użytkowania z uwagi na zły stan techniczny. Czyli nie był wykorzystywany przez skarżącego w 2006 r. na cele, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU. Dlatego sporny budynek nie korzystał w 2006 r. ze zwolnienia od podatku przewidzianego w tym przepisie. Skoro zaś sporny budynek znajdował się w posiadaniu skarżącego, to zgodnie z przepisami art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 PodLokU, podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z tym, że nie według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale według niższej stawki, przewidzianej dla pozostałych budynków lub ich części. 5.2. Zauważyć należy, że zaskarżona decyzja jest korzystna dla skarżącego, gdyż organ odwoławczy rozstrzygnął na jego korzyść wszelkie wątpliwości dotyczące przeznaczenia (sposobu wykorzystania), a w konsekwencji opodatkowania podatkiem od nieruchomości, poszczególnych gruntów, budynków lub budowli, będących w posiadaniu skarżącego. 6. W świetle dotychczasowych rozważań, za chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU, gdyż sporny budynek nie był wykorzystywany przez skarżącego w 2006 r. na cele przewidziane w tym przepisie. Trafnie SKO zauważyło, że wpływu na wynik sprawy nie wywierają okoliczności historyczne, dotyczące sposobu wykorzystywania przez skarżącego tego budynku w latach wcześniejszych. Oczywiście chybiony jest zaś zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 PodLokU, gdyż przepis ten dotyczy budowli. Czyli nie znajduje zastosowania do budynku [...]) podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 PodLokU. Zgodzić należy się z organem odwoławczym także co do tego, że w sprawie niniejszej wpływu na stawkę podatku nie wywiera przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU. Przepis ten nie jest bowiem źródłem lub (i) podstawą zwolnień w podatku od nieruchomości. Zawiera jedynie definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. powołany przez SKO wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2010 r., III SA/Wa 1880/09; Lex nr 686646; dostępny także w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.nsa.gov.pl, zwanej w skrócie: "CBOSA"). Dodać warto, że zły stan techniczny spornego budynku z jednej strony powoduje, ze nie może on być wykorzystywany przez skarżącego na potrzeby, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 PodLokU (nie korzysta ze zwolnienia od podatku), z drugiej zaś strony powoduje, że podlega on opodatkowaniu według stawki podatku od nieruchomości znacznie niższej od stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej. Podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego stowarzyszenia zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego jest całkowicie niezasadny. Stosownie do art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W okolicznościach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, w dacie wydawania przez organ ostatecznej decyzji podatkowej ([...] czerwca 2011 r.) określane nią zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006 r. istniało i organ był uprawniony do wydania decyzji wymiarowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.