I SA/Wr 1472/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług postanawia: I. umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz Z. D. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, że Z.D. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w trybie przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j: Dz. U. z 2005 r. nr 8., poz.60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007 r. (tj. przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 16.11.2006 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. nr 217, poz.1590). We wniosku wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo rolne składające się z odrębnych działek gruntów rolnych, których część planował zbyć. W dniu 19 maja 2006 r. otrzymał postanowienie nr [...] Burmistrza T. o pozytywnym zaopiniowaniu podziału gruntu działki nr [...] położnej we wsi L. Sprzedał trzy działki gruntu za kwotę 147.060,00 zł w celu zaspokojenia roszczeń dochodzonych w związku z przegranym procesem. Na gruncie tak opisanego zdarzenia przyszłego, zapytał czy jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej jest podatnikiem podatku od towarów i usług w przypadku zbycia trzech działek gruntu rolnego z możliwością zabudowy? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie stwierdził, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, gdyż nie prowadzi działalności gospodarczej, zaś jednorazowa sprzedaż działek, przy danych okolicznościach sprawy (zadłużenie, egzekucja komornicza, licytacja, pozbawienie wolności, przy jednoczesnym braku zamiaru dalszych sprzedaży) przemawia przeciwko powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek gruntu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., postanowieniem z 11 grudnia 2006 r. nr [...], uznał stanowisko, przedstawione we wniosku, za nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu zażalenia, decyzją z 12 marca 2007 r., odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. W ocenie tego organu, Strona prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna prowadząca gospodarstwo rolne i dokonuje sprzedaży majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest zatem podatnikiem podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z 19 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wr 1151/07), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., wskazując na naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usug (Dz. U. nr 54,poz.535 ze zm.) – dalej: "ustawa o VAT". W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. (sygn. akt I FSK 972/08) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. Sąd kasacyjny stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność rolników uważana jest za działalność gospodarczą. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga zatem ustalenia, czy sprzedaż części majątku, który wchodził w skład gospodarstwa rolnego stanowi sprzedaż majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Sąd kasacyjny podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, że sprzedaż działek budowlanych wyłączonych z gospodarstwa rolnego nie podlega podatkowi ryczałtowemu, nie wyklucza to jednak możliwości opodatkowania na zasadach ogólnych. W tym zakresie, w ocenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji naruszył prawo procesowe i koniecznym było uwzględnienie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajdują uzasadnienia twierdzenia sądu I instancji, że przedmiotem sprzedaży był majątek osobisty skarżącego, skoro przedmiotem sprzedaży była część majątku, w postaci gruntu związanego z działalnością skarżącego jako rolnika, zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Postanowieniem z 26 marca 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 119/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. (sygn. akt I FSK 2134/08), wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami prejudycjalnymi. Po wydaniu przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach nr C-180/10 i C-181/10, Sąd postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. podjął zawieszone postępowanie. W dniu 4 stycznia 2012 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo (faks) Dyrektora Izby Skarbowej we W. wraz z decyzją z 30 grudnia 2011 r. nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Decyzją tą organ podatkowy uchylił zaskarżoną decyzją z 12 marca 2007 r. a poprzedzające tę decyzję postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z 11 grudnia 2006 r. zmienił i stwierdził, że stanowisko przedstawione przez Z. D. we wniosku o wydanie interpretacji jest prawidłowe. Decyzję tą pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej doręczył skarżącemu na rozprawie wnosząc o umorzenie postępowania. Odnosząc się do wniosku organu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten zakreśla zatem dla organu podatkowego termin do którego możliwe jest działanie tego organu w trybie samokontroli i uznanie zarzutów podnoszonych w skardze. W rozpoznawanej sprawie termin ten bez wątpienia został przekroczony. Za nieprawidłowe należy zatem uznać działanie organu podatkowego w trybie samokontroli po upływie terminu wskazanego w art. 54 §3 P.p.s.a., w szczególności że działanie to organ podatkowy podjął w toku ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji, tj. po uchyleniu wyroku tego sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek wniesionej przez organ podatkowy skargi kasacyjnej. Należy zwrócić uwagę, że sąd ponownie rozpoznający sprawę jest, stosownie do treści art. 190 P.p.s.a., związany wykładnią prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym. Uwzględniając jednak, że wydana w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. decyzja weszła do obrotu prawnego, a przepisy ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają skutków wydanie przez organ administracji decyzji w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. z naruszeniem wskazanego w tym przepisie terminu, skutki te Sąd rozpoznający sprawę ocenił według zasad ogólnych. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na zakres stwierdzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszeń prawa przez sąd I instancji oraz uwzględniając treść orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach nr C-180/10 i nr C-181/10 nie ma zastosowania art. 190 P.p.s.a. Należy jednocześnie stwierdzić, że wydana przez organ podatkowy w trybie samokontroli decyzja uwzględnia ww. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także uwzględnia w całości skargę. W tych okolicznościach Sąd, uwzględniając także zasadę ekonomiki postępowania, uznał, że skoro z obrotu prawnego skutecznie zostały usunięte wadliwe akty i zastąpiła je prawidłowa decyzja wydana w trybie samokontroli, uwzględniająca w całości skargę dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.