VII SA/Wa 2013/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na sprawdzenie kwalifikacji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2013/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - po rozpoznaniu odwołania S. B. utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie: 1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr [...], druk [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji 2/ skierowania strony do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Starosta S. orzekł w przedmiocie: 1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr [...], druk E [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji 2/ nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Starosta S. orzekł w przedmiocie: 1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr [...], druk E [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji 2/ nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w przypadku wniosku Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest możliwe wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz decyzja ta winna być wydana łącznie z decyzją o skierowaniu na egzamin kontrolny. Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Starosta S. orzekł w przedmiocie: 1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr [...] druk [...] , do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji 2/ skierowania strony do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzję wydano na wniosek [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2009 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z otrzymaniem przez S. B. 26 punktów karnych za naruszenie reguł ruchu drogowego w okresie od 14 marca 2008 r. do 30 stycznia 2009 r. Po rozpoznaniu odwołania S. B. organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek organ I instancji nie ustrzegł się drobnego uchybienia proceduralnego — wydał decyzję bezpośrednio po zwrocie akt z Kolegium, bez pouczenia o uprawnieniu z art. 10 kpa — to jednak uchybienie to w realiach sprawy pozostało bez wpływu na wynik sprawy. W aktualnym orzecznictwie podnosi się, iż naruszenie art. 10 kpa tylko wtedy może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Poprzednia decyzja organu I instancji został przez Kolegium uchylona wyłącznie z przyczyn proceduralnych przy czym Kolegium uprzednio nie mogło orzec na niekorzyść skarżącego z uwagi na normę art. 139 kpa. Bezpośrednio po zwrocie akt z Kolegium bez wykonywania jakichkolwiek czynności dowodowych czy proceduralnych — organ wydał prawidłową decyzję administracyjną. Decyzja ta nie narusza prawa, a zarzuty odwołania okazały się bezzasadne. Organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia przywołał treść art. 114 ust. 1 oraz 140 i 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.) i wskazał, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zatrzymanie prawa jazdy może też nastąpić bez fizycznego zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji, a może to mieć miejsce w sytuacji, gdy organ właściwy do wydawania (i zatrzymywania) prawa jazdy otrzyma od organu właściwego do -ewidencjonowania punktów karnych za wykroczenia drogowe informację, iż określony kierowca otrzymał więcej niż 24 punkty karne w okresie krótszym niż rok. W niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego był wniosek [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] września 2009 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z otrzymaniem przez S. B. 26 punktów karnych za 5-krotne naruszenie reguł ruchu drogowego w okresie od 14 marca 2008 r. do 30 stycznia 2009 r. Po uzyskaniu takiej informacji organ I instancji pismem z dnia [...] września 2009 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, poinformował także o uprawnieniach wynikających z art. 10 kpa. Zarzuty odwołania uznano za niezasadne z następujących powodów: a/ W orzecznictwie podnosi się, iż organy administracji nie mają żadnych kompetencji do kwestionowania nałożonych mandatów karnych lub orzeczeń sądów o ukaraniu, toteż do czasu przedstawienia przez stronę orzeczenia (wydanego w stosownym trybie) o podważeniu orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie — są związane tak tymi orzeczeniami, jak i statystyką punktów prowadzoną przez Policję. Zatem wywody skarżącego dotyczące rzekomych wykroczeń bezpunktowych — nie mogą przynieść zamierzonego rezultatu. b/ Kolegium wiadomo z urzędu, iż strona nie zaskarżyła ostatniej decyzji Kolegium [...] do sądu administracyjnego, nadto nawet złożenie skargi nie obligowałoby starosty do oczekiwania na rozstrzygnięcie sądu (chyba że skarżący uzyskałby orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Kolegium — co jednak — wobec nie zaskarżenia orzeczenia — nie mogło nastąpić). Toteż wydanie decyzji już [...] marca 2011 r. w żadnym razie nie naruszyło procedury. c/ Już w poprzedniej decyzji Kolegium wyraźnie podkreśliło, że kwestia dotycząca konieczności poddania się badaniom psychologicznym nie jest przedmiotem, rozpoznania w niniejszej sprawie, gdyż nie ma żadnego znaczenia zarówno w sprawie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 /lit, b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), jak i w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów karnych (w trybie art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Dlatego wszelkie argumenty podnoszono w tak odwołaniu, jak i w zaskarżonej decyzji, a dotyczące następstw decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, pozostają poza zakresem rozpoznania Kolegium w niniejszej sprawie. d/ W orzecznictwie podnosi się nadto, iż nietrafny jest zarzut odwołania, iż organ nie może powoływać się na ustalenia poczynione na podstawie wyroku sądu karnego, gdy upływ czasu od skazania skarżącego wyrokiem spowodował zatarcie skazania. Do rozstrzygnięć administracyjnych nie ma zastosowania zasada domniemania niewinności, gdyż ta fundamentalna zasad prawa karnego nie ma zastosowania do sprawy administracyjnej, w której nie przesądza się o winie za czyn karalny. S. B. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W skardze zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, oparcie decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym oraz naruszenie procedur prawnych. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że został skierowany - pismem z dnia [...].09.2009r. przez Komendę Powiatową Policji w S. na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem przez niego normy 24 punktów karnych za nieprzestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Skierowanie to - w ocenie skarżącego posiada szereg rażących uchybień prawnych. Skarżący zakwestionował dalej możliwość naliczenia mu punktów karnych za wykroczenia z dnia 14.03.2008r. we W. i z dnia 7.04.2008r. w B. albowiem wykroczenia te zostały zarejestrowane przez radary Straży Miejskiej i zgodnie z art. 130 ust. 1 a Kodeksu drogowego są to wpisy bezpunktowe. Zarzucił również sfałszowanie jego podpisu pod oświadczeniem, pod zdjęciem rejestrującym wykroczenie z dnia 14.03.2008 r. co do tego, że zapoznał się z powyższym i nie wnosi żadnych zastrzeżeń. Podkreślił, że wobec powyższych uchybień złożył odwołanie od orzeczenia kierującego go na badanie psychologiczne. Zarzucił naruszenie art. 6-10 oraz 73 §1 i 2 oraz 75 §1 i 2 kpa albowiem mimo jego żądania organy nie udostępniły mu kompletnych akt w szczególności "koronnego dowodu" tj. wydruku z rejestru punktów karnych. Zaznaczył, że składał wnioski i zastrzeżenia do toczącego się postępowania w przedmiocie odwołania od skierowania na badania psychologiczne, które nie zostały jednak uwzględnione. Skarżący dalej zarzucił, że nie dopuszczono dowodu z rejestru punktów karnych co jednoznacznie rozstrzygałoby sprawę. Podkreślił, że decyzja ta narusza art. 130 ust. 1a i 2 ustawy Kodeks drogowy a w uzasadnieniu w sposób rażący stara się wyprowadzić delegację prawną z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. co narusza prawo, ponieważ delegację prawną wyprowadza z ustaw i kodeksów a nie rozporządzeń, tym bardziej, że cytowane wcześniej rozporządzenie nie zmienia zapisów art. 130 ust. 1a i 2 ustawy Kodeks drogowy w zakresie rejestracji i usuwania punktów karnych. Ponieważ poprzednie decyzje Starosty S. były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ winien na nowo wszcząć postępowanie w trybie art. 61 § kpa, umożliwić zapoznanie się z aktami sprawy w sprawie zatrzymania prawa jazdy, czego nie dopełniono, co dyskwalifikuje dalsze postępowanie w tej sprawie a prowadzone czynności są bezprawne. Skarżący wskazał, że organ I instancji w swojej decyzji przywołuje wytyczne Kolegium Samorządowego w sprawie złożenia zażalenia na postanowienie Starostwa z dnia [...] grudnia 2009 r. tylko, że wytyczne te nie wskazują w jakim trybie i do kogo takie zażalenie należy złożyć, tym bardziej, że postępowanie w tej sprawie zostało zakończone, a decyzja uchylona w całości. Dnia [...] marca 2011 r. nie czekając na uprawomocnienie się uchylającej decyzji SKO z dnia [...] lutego 2011 r. Starosta S. wydał w tej sprawie nową decyzję z rażącym naruszeniem prawa: Nie pozwolono bowiem skarżącemu zgodnie z pouczeniem w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2011 r. wnieść odwołania w terminie 30 dni, ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona skarżącemu [...] .03.2011 r. a Starosta S. wydał w tej sprawie decyzję [...] .03.2011 r. a zatem okres 30 dni nie minął. Nie powiadomiono skarżącego zgodnie z art. 61. kpa o toczącym się postępowaniu, nie pozwolono mu zapoznać się z aktami sprawy zgodnie z art. 10 kpa. Ponadto naruszono w całej rozciągłości art.6-11 kpa. Naruszono również procedury prawne w zakresie kolejności wydawania decyzji. Najpierw powinna być prawomocna decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, a dopiero później decyzja kierująca na egzaminy sprawdzające, ponieważ w innym przypadku skierowanie to nie posiada żadnej podstawy prawnej. Nie można wydawać obydwu decyzji razem, jak to czyniono w jego przypadku, ponieważ skierowanie na egzaminy sprawdzające może być bezprzedmiotowe, jeżeli pierwsza decyzja nie uzyska prawomocności. Decyzja SKO posiada dodatkowo poważne uchybienia prawne i proceduralne. Nie zawiera analizy prawnej rozpatrywanych zagadnień i nie wskazuje konkretnych przepisów prawnych, na których oparto ustalenia, a zamiast tego dokonuje dowolnej oceny prawnej tego postępowania i zaistniałych faktów. Wymienia jedynie przepisy prawa bez konkretnego kontekstu i odniesienia do rozpatrywanych zagadnień , nie dokonuje oceny materiału dowodowego, większość zarzutów nie została rozpatrzona. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, że podniesione przez niego uchybienia procesowe pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Na rozprawie dnia 4 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego wskazał dodatkowo, iż decyzja została wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia wykonawczego, które jest niezgodne z delegacją zawartą w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Podniósł również, że co do części wykroczeń w dacie wydawania decyzji doszło do zatarcia ich skazania a przez to wykreślenia z rejestru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchyleniem. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla rozstrzygnięcie jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; Podstawą materialno - prawną kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji jest art. 114 oraz 135 ust. 1 pkt. g ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowy, (Dz.U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm. dalej: p.r.d.). Zgodnie z treścią pierwszego z w/w przepisów kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega: osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Art. 135 ust. 1 pkt. g stanowi natomiast, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Art. 130 ust. 1 wskazuje, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi policja. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Jednocześnie ustawodawca w ust. 4 tego przepisu wskazał, że minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia m.in. : 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W ramach powyższej delegacji ustawowej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 20 grudnia 2002 r. wydał rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. nr 236, poz. 1998), w którym określił m.in. sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (1), warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (2); tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (3). A zatem, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skarżącego co do oparcia rozstrzygnięcia na niekonstytucyjnym akcie prawnym wskazać należy, że analiza zakresu delegacji ustawowej oraz przedmiotu, którego dotyczy rozporządzenie wskazuje, iż brak jest podstaw do uznania zasadności tego zarzutu. Jedynie na marginesie tych rozważań wskazać należy, że przepisy tego aktu były wielokrotnie podstawą do rozstrzygania przez organy i wojewódzkie sądy administracyjne, których wyroki spotkały się z kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd ten nie miał wątpliwości co do konstytucyjności tego rozporządzenia. Wobec powyższego przywołać należy treść § 2 rozporządzenia, zgodnie z którym do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z § 4 wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 1). Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (2). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1. W/w ewidencje prowadzi komendant wojewódzki Policji (§ 3) Przywołane wyżej przepisy prowadzą do wniosku, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy. Jak wynika z treści cyt. wyżej art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy p.r.d. decyzja wydana przez Starostę w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (podobnie: w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 135 p.r.d.) ma charakter związany, ustawodawca nie pozostawił organowi luzu decyzyjnego. Analiza wszystkich wskazanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego i złożenie przez komendanta wojewódzkiego Policji stosownego wniosku organ administracji winien wydać decyzję, której mowa w art. 114 lub 135 tej ustawy. Organ ten - starosta - jest także związany wpisami w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Skoro bowiem nie jest organem prowadzącym tę ewidencję, gdyż - jak zostało wyżej wskazane - ewidencje te prowadzi komendant wojewódzki Policji - to jedynie ten organ uprawniony jest do dokonywania w niej zmian. Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, które zmierzały do podważenia zasadności wniosku komendanta wojewódzkiego Policji wystąpienia z wnioskiem o skierowanie skarżącego na kontrolne badania kwalifikacyjne. Akta sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że w dacie składania wniosku tj. [...].09.2009 r.. skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe w okresie od 14.03.2008r. do 30.01.2009r. Skarżący nie zakwestionował skutecznie prawidłowości ustaleń w tym zakresie. Bezspornie akta sprawy wskazują, że skarżący dopuścił się wykroczenia przepisów ruchu drogowego dnia 14.03.2008r. a powyższe wynika z treści wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2009 r., który uprawomocnił się dnia [...] sierpnia 2009r. Wobec treści § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20.12.2002r. w tym dniu tj. 4.08.2009r. wpis ten stał się wpisem ostatecznym. Podobnie należy ocenić fakt popełnienia wykroczenia w dniu 7.04.2008r. we W.. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się [...].01.2009r. a pozostałe wskazane we wniosku wykroczenia nie były kwestionowane przez skarżącego na drodze postępowania sądowego co oznacza, że dokonane wpisy tymczasowe stały się ostateczne. Sąd uznał za niezasadny zarzut nieprawidłowego naliczenia punktów karnych za wykroczenia popełnione dnia 14.03.2008r. i 7.04.2008r. jako zarejestrowane przez Straż Miejską. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje przy tym treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007r. sygnatura akt U 1/07 (Dz.U. nr 53 poz. 359), w którym stwierdzono brak kompetencji Straży Miejskiej do używania urządzeń samoczynnie rejestrujących przekroczenie dozwolonej prędkości. O nałożeniu określonej ilości punktów karnych (wysokość za poszczególne rodzaje wykroczeń wynika z treści załącznika do rozporządzenia z dnia 20.12.2002 r. ) oraz o ich ewentualnym wykreśleniu nie decyduje starosta lecz organ, który prowadzi ewidencje. Instytucja punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest związana z wydaniem orzeczenia o charakterze karnym. Skoro zatem skarżący został ukarany mandatami karnymi oraz - w dwóch przypadkach - wyrokami Sądu Rejonowego wobec kwestionowania zasadności nałożenia na niego mandatu takimi rozstrzygnięciami związane są organy administracji. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym m.in. w wyroku NSA z dnia 13.08.2009r. w sprawie I OSK 1371/08 (dostępne w internecie). I wreszcie Sąd nie podzielił argumentów skarżącego co do tego, że w dacie orzekania przez organy administracji doszło do zatarcia skazania najwcześniej popełnionych wykroczeń. Zgodnie z art. 46 §1 kodeksu wykroczeń ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykroczenia, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Jednocześnie § 5 ust. 3 rozporządzenia z dnia 20.12.2002 r. wskazuje, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny jeżeli nastąpiło zatarcia skazania. Treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że ewentualne usuwanie wpisów z ewidencji może być dokonane jedynie przez organ prowadzący ewidencję. A zatem nie można skutecznie postawić Staroście S. ani Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzutu ewentualnego niewykreślenia z ewidencji wpisów, co do których doszło do zatarcia skazania. Po drugie: nawet gdyby przyjąć - hipotecznie - że organ właściwy do orzekania w oparciu o art. 114 i 135 p.r.d. winien wziąć tę okoliczność pod uwagę to i tak zarzut ten nie jest zasady. Zatarcie faktu karalności powoduje bowiem wykreślenie wpisów z ewidencji jednakże nie podważa to faktu uzyskania przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia z wnioskiem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Nie może przy tym ujść uwadze, że wykładnia gramatyczna art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b p.r.d. prowadzi do wniosku, że do skutecznego złożenia wniosku przez komendanta niezbędne jest przekroczenie stosownej ilości punktów co oznacza, że dla oceny zasadności wniosku miarodajna jest data wystąpienia z wnioskiem a nie wydania decyzji w tym przedmiocie. Takie stanowisko wyraził także NSA w wyroku z dnia 8.02.2011 r. w sprawie I OSK 511/10, które w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Reasumując - w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego. Trafnie organ - Starosta S. w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b oraz 135 p.r.d. zatrzymał S. B. prawo jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji i jednocześnie skierował go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skoro w dacie wystąpienia z wnioskiem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący przekroczył dozwoloną ilość punków karnych za wykroczenia drogowe. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 kpa. Wbrew stwierdzeniom skarżącego po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy organ I instancji nie ma obowiązku ponownie wszczynać postępowania w sprawie. Zgodnie z treścią art. 61 §3 kpa (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji) datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia zadania organowi administracji publicznej. Jednocześnie przyjmuje się, że wszczęcie postępowania w urzędu następuje w dacie dokonania pierwszej czynności przez organ administracji. A zatem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z chwilą doręczenia organowi wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji tj. w dniu 28.09.2009r. i brak jest podstaw prawnych do zawiadamiania stron o ponownym wszczęciu postępowania nawet w sytuacji gdy organ odwoławczy wyeliminował decyzję z obrotu prawnego. Rację ma natomiast skarżący, że organ administracji winien umożliwić mu zapoznanie się z aktami sprawy i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych czego nie dopełnił organ I instancji. Powyższe mogłoby stanowić naruszenie art. 10 kpa jednakże tylko wtedy naruszenie takie mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji gdyby miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie doszukał się takiej zależności. Natomiast Sąd wskazuje że nie może się odnieść do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowości postępowania co do skierowania go na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych albowiem postępowanie to zostało zakończone odrębną decyzją - z dnia [...].09.2009 r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...].12.2009 r., która nie może być oceniana w ramach niniejszego postępowania nawet w oparciu o przepis art. 135 P.p.s.a. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107§3 kpa poprzez brak analizy prawnej rozpatrywanych zagadnień i niewskazanie konkretnych przepisów prawnych, na których oparto ustalenia, a zamiast tego dokonuje dowolnej oceny prawnej tego postępowania i zaistniałych faktów. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji pełnia wymogi określone w w/w przepisie, organ wskazał bowiem podstawę prawną oraz analizę wskazująca na konieczność zastosowania tych przepisów w niniejszej sprawie. Odniósł się także do zarzutów zawartych w odwołaniach. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.