I SA/Kr 1539/11

Sygn. akt I SA/Kr 1539/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012r., sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Zatorze, na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, z dnia 29 czerwca 2011r. Nr KI-411/290/11, w przedmiocie stwierdzenia nieważności części uchwały Rady Miejskiej w Zatorze, z dnia 24.05.2011r. Nr XI/63/11 w sprawie poboru podatków w drodze inkasa, określenia inkasentów oraz ustalenia stawek wynagrodzenia, za inkaso z tytułu poboru podatków rolnego, od nieruchomości i leśnego., I. uchyla zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 6 Uchwały Nr XI/63/11 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 24 maja 2011r. w zakresie słów : " i obowiązuje od 1 maja 2011 roku" , II. zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 240zł ( dwieście czterdzieści złote). Uchwałą nr KI-411/290/11 z dnia 29 czerwca 2011r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie stwierdziło nieważność uchwały nr XI/63/11 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 24 maja 2011r. w sprawie poboru podatków w drodze inkasa, określenia inkasentów oraz ustalenia stawek wynagrodzenia za inkaso z tytułu poboru podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego – w części dotyczącej § 3 oraz § 6 w zakresie słów: "i obowiązuje od 1 maja 2011r." uchwały. W uzasadnieniu Kolegium podniosło (w części dotyczącej ww. § 6), że Rada Miejska określając termin wejścia w życie swojej uchwały wskazała, że: "uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od ogłoszenia w dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego i obowiązuje od 1 maja 2011r." W ocenie Kolegium, takie brzmienie ww. § 6 zachowywało pozory legalności. Jednakże, dodanie w końcowej części § 6 słów: "obowiązuje od 1 maja 2011r." powodowało, że w istocie, uchwała Rady Miejskiej miała obowiązywać z mocą wsteczną, co sprzeczne było z § 4 i 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r. nr 17, poz. 95) oraz z art.2 Konstytucji RP tj. zasadą niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). W ocenie Kolegium, wprowadzony w art. 5 ww. ustawy wyjątek od zasady niedziałania prawa wstecz, nie miał w tej sprawie miejsca. Uchwała Rady Miejskiej miała bowiem w istocie usankcjonować nieformalny pobór podatków ( data płatności przypadała na dzień 15 maja 2011r.) przez osoby działające jako inkasenci (nowi sołtysi) i być źródłem nawiązania stosunku prawnego pomiędzy inkasentem a gminą. Kolegium nie uznało przy tym za zasadne argumentacji Burmistrza Gminy powołującego się na zwyczaj pobierania w powiecie oświęcimskim podatku przez sołtysów, korzystność takiego rozwiązania dla mieszkańców i jego dopuszczalność (wskazującego również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego K 26/99 z dnia 25 września 2000r. ). Zdaniem Kolegium, zwyczaj nie mógł być źródłem prawa, przy czym podatnicy powinni byli stosować się do poprzedniej uchwały (nr VII/46/07 z dnia 24 kwietnia 2007r. wymieniających z imienia i nazwiska osoby inkasentów bez wskazania ich jako sołtysów). Kolegium uzasadniało również, że powołany przez Burmistrza wyrok dotyczył innego stanu faktycznego i prawnego. Skutkiem nowej uchwały było natomiast obowiązywanie w tym samym czasie (od dnia 1 maja 2011r. do dnia 24 maja 2011r.) dwóch regulacji tj. uchwały z 2007r. i uchwały z 2011r. W skardze pełnomocnik Rady Miejskiej w Zatorze, wnosząc o uchylenie aktu nadzoru Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił naruszenie: - art.171 ust.1 Konstytucji RP, art.5 ust.1 ustawy z dnia 7 października 1992r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. nr 55 poz. 577 ze zm.) w zw. z art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r. nr 142 poz.1591 ze zm.) poprzez badanie aktów rady gminy w trybie nadzoru w oparciu o kryterium celowości, - art.5 ww. ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Kolegium RIO wynika, że kierowano się również innymi przesłankami niż ocena legalności spornej uchwały Rady Miejskiej. Pełnomocnik powtórzył również dotychczasowe argumenty wskazując przy tym, że mieszkańcom gminy znane były osoby nowowybrane na stanowisko sołtysa, dlatego, kierując się dotychczasowym, utrwalonym, zwyczajem, uiszczali kwoty podatku za pośrednictwem tych osób. Termin płatności podatku przypadał na 15 maja 2011r., niemożliwe było więc podjęcie stosownej uchwały przed tą datą. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik RIO wniósł o jej oddalenie i powołał się na dotychczasową argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Odnosząc się natomiast do nowych argumentów strony skarżącej, wskazał, że badana w trybie nadzorczym uchwała podlegała badaniu wyłącznie z uwagi na kryterium legalności. To, zdaniem pełnomocnika RIO, strona skarżąca usiłowała w oparciu o inne kryteria udowodnić swoje racje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej argumenty były zasadne. Przedmiotem sporu była możliwość podjęcia z mocą wsteczną uchwały rady miejskiej w sprawie poboru podatków w drodze inkasa, określenia inkasentów oraz ustalenia stawek wynagrodzenia za inkaso tj. w dacie przypadającej po terminie płatności podatku i w celu legalizacji poboru kwot podatku przez sołtysów działających wcześniej bez formalnego do tego umocowania. Stan faktyczny był bezsporny. Regionalna Izba Obrachunkowa w Krakowie nie kwestionowała bowiem, że osoby wymienione w spornej uchwale pełniły funkcje sołtysów i jako takie, pobierały, jako inkasenci, od mieszkańców podatek. Strona skarżąca w skardze powoływała się przede wszystkim na treść art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2011r. nr 197, poz. 1172 ze zm.) jako podstawę prawną do wprowadzenia uchwały z mocą wsteczną. Zgodnie z ww. art.5 zasady ogłaszania aktów prawnych, określone w art. 4 ww. ustawy "... nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie." Przepis ten umożliwia więc, w sposób wyraźny, wprowadzenie aktów normatywnych z mocą wsteczną, ale pod warunkiem, że nie zostaną naruszone zasady demokratycznego państwa prawnego. Zdaniem Sądu, nie można więc twierdzić, że wprowadzenie przepisu z mocą wsteczną samo w sobie jest sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi, skoro art. 88 ust. 2 Konstytucji RP przewiduje, że zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa, a ww. art. 5 znajduje się w takiej ustawie czyli w ustawie z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych. W doktrynie podkreśla się dopuszczalność wprowadzania w życie przepisów z mocą wsteczną, ale też wyjątkowość i kontrowersyjność zezwolenia ustawodawcy na retroaktywne działanie przepisów prawa ze względu na pojemność i niedookreśloność pojęć będących warunkami uprawniającymi do takiego działania tj. zwrotu "demokratyczne państwo prawne" oraz sformułowania "zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie". Dodatkowo, zwraca się uwagę, że ocena zgodności z prawem takiego działania należeć będzie początkowo do podmiotów wyposażonych w kompetencje prawotwórcze. Dopiero następczo kontrola prawidłowości tej oceny została przekazana organom sprawującym nadzór oraz sądom administracyjnym (por. Dorota Dąbek "Prawo miejscowe", Warszawa 2007r., LEX nr 59689). Komentatorzy (G. Wierczyński, komentarz do art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych [w:] Grzegorz Wierczyński "Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz.", Warszawa, 2009, LEX nr 55550) przywołują również poglądy Trybunału Konstytucyjnego, który w wielu orzeczeniach podkreślał, że zakaz retroaktywnego działania prawa "... nie ma charakteru bezwzględnego, absolutnego i w sytuacjach nadzwyczajnych ustawodawca może od niego odstąpić (zob. np. wyrok TK z dnia 24 października 2000 r., K 12/00, OTK 2000, nr 7, poz. 255). Odstępstwo od tej zasady jest dopuszczalne wtedy, gdy «jest to konieczne dla realizacji wartości konstytucyjnej, ocenionej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji» (zob. np. wyrok z dnia 31 stycznia 2001 r., P 4/99, OTK 2001, nr 1, poz. 5), «a jednocześnie realizacja tej zasady nie jest możliwa bez wstecznego działania prawa» (zob. np. wyrok TK z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00, OTK 2001, nr 2, poz. 29). «Im bardziej intensywna jest ingerencja prawodawcy w sferę stosunków prawnych ukształtowanych w przeszłości, tym większa musi być waga wartości konstytucyjnych uzasadniających taką ingerencję» (wyrok TK z dnia 2 kwietnia 2007 r., SK 19/06, OTK-A 2007, nr 4, poz. 37)". Sądy administracyjne również akceptują możliwość wprowadzenia w życie przepisów z mocą wsteczną. W wyroku z dnia 17 września 2010r. II SA/Kr 734/10 WSA w Krakowie stwierdził (z powołaniem się na literaturę prawniczą i orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego), że "...zasada niedziałania prawa wstecz nie ma charakteru bezwzględnego, absolutnego i w sytuacjach nadzwyczajnych ustawodawca może od niego odstąpić, np. gdy jest to konieczne dla realizacji wartości konstytucyjnej ocenianej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji. Jednak możliwość skorzystania z zapisów art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych (...) powinna mieć charakter nadzwyczajny, wyjątkowy." W ocenie orzekającego Sądu, "zasadą demokratycznego państwa prawnego" w rozumieniu art. 5 ww. ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych jest nieobarczanie obywateli skutkami zaniedbań organów władzy publicznej lub też jej przedstawicieli (funkcjonariuszy publicznych). Faktem bezspornym jest, że obywatele, mieszkańcy gminy Zator działali w zaufaniu do czynności przedstawicieli gminy tj. sołtysów pobierających jako inkasenci należny podatek. Nie ma przy tym znaczenia czy "nowymi" sołtysami (wybranymi w wyborach w 2011r.) byli wyłącznie nowowybrani sołtysi, czy też również osoby sprawujące tę funkcję po raz kolejny. Zwyczajowo, ale w tym sensie, że działając zawsze w oparciu o stosowną uchwałę rady gminy, sołtysi pobierają jako inkasenci należny podatek rolny, leśny czy też od nieruchomości. W miejscowościach o charakterze wiejskim taki sposób poboru podatku z jednej strony zaoszczędza gminom kosztów doręczania corocznych decyzji podatkowych (sołtysi jednocześnie doręczają decyzje), z drugiej, stanowi ułatwienie dla mieszkańców, którzy nie muszą ponosić kosztów transportu (do gminy, placówki pocztowej lub bankowej) oraz kosztów przelewów bankowych lub przekazów pocztowych. Jak wynika z akt sprawy, sporna uchwała zastąpiła poprzednią Uchwałę nr VII/46/07 Rady Miejskiej z dnia 24 kwietnia 2007r., co dowodzi, zdaniem Sądu, że "zwyczaj" opłacania podatków lokalnych za pośrednictwem sołtysów miał w Gminie Zator prawną podstawę w postaci uchwał podejmowanych każdorazowo po wyborach sołtysów. Uiszczenie należnych podatków za pośrednictwem inkasenta ma niezwykle doniosły skutek dla podatnika – mieszkańca danej gminy. Zgodnie bowiem z art. 59 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek pobrania podatku przez inkasenta. Innymi słowy, czynność pobrania podatku powoduje, że podatnik nie jest w tej części zobowiązany do zapłaty, nawet gdyby inkasent nie przekazał pobranego podatku. Co więcej, zgodnie z art.60 §1pkt 1 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa za termin dokonania zapłaty podatku uważa się - przy zapłacie gotówką - dzień pobrania podatku przez inkasenta. Brak płatności w terminie powoduje powstanie zaległości podatkowej, a w konsekwencji obowiązek naliczenia i zapłaty odsetek za zwłokę (art.51§1 i art.53 §1 Ordynacji podatkowej). Rezultatem stwierdzenia nieważności części § 6 spornej uchwały Rady Miejskiej w Zatorze legalizującej działania sołtysów pobierających jako inkasenci podatek byłby formalny obowiązek zwrotu podatnikom pobranych kwot oraz naliczanie odsetek za zwłokę przy ponownych wpłatach (czy to bezpośrednio do gminy czy to poprzez działających, już legalnie, inkasentów). W sprawie nie znajdowałyby bowiem zastosowania ww. art.59 §1 pkt 2 oraz art.60 §1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, skoro stwierdzenie nieważności uchwały rady miejskiej (odpowiednio jej części) przez organ nadzoru ma moc wsteczną. Skutki takich działań byłyby co najmniej niezrozumiałe dla mieszkańców gminy. Jednakże, co Sąd uznał za rozstrzygające w niniejszej sprawie, skutki zaniedbania rady miejskiej (która podjęła zbyt późno stosowną uchwałę) oraz skutki braku rozeznania co do prawnych podstaw działania przez osoby po raz pierwszy sprawujące funkcje sołtysów - ponieśliby przede wszystkim podatnicy w postaci zamieszania przy zwracaniu i ponownej zapłacie podatku, a także przy konieczności zapłaty odsetek za zwłokę. W ocenie Sądu, "zasada demokratycznego państwa prawnego", do której odwołuje się ww. art.5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych powinna być rozumiana w taki sposób jak to interpretuje Trybunał Konstytucyjny dokonując wykładni art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten używa również tego samego określenia wskazując, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym (podkr. Sądu), urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyroku z dnia 7 października 2008r. P 30/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, demokratyczne państwo prawne wymaga poszanowania zasady zaufania obywatela do państwa i prawa. Natomiast w wyroku z dnia 3 marca 2011r. K 23/03 Trybunał wyjaśniał, że zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa określana jest w orzecznictwie Trybunału także jako zasada lojalności państwa wobec adresata norm prawnych. Wyraża się ona w stanowieniu i stosowaniu prawa w taki sposób, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela, który powinien móc układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na prawne skutki niedające się przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i że jego działania są zgodne z obowiązującym prawem oraz także w przyszłości będą uznawane przez porządek prawny. Obydwa powołane wyżej wyroki, wprawdzie zostały wydane w zupełnie innych stanach faktycznych, jednakże prezentują jednolity, zdaniem Sądu, sposób rozumienia zasady demokratycznego państwa prawa polegającej na "lojalności państwa" wobec obywateli poprzez takie kształtowanie przepisów aby nie powodować dla obywateli negatywnych, niezawinionych przez nich, skutków. W rozstrzyganej sprawie zasada lojalności państwa może być rozumiana jako zasada lojalności organów samorządu terytorialnego wobec mieszkańców danej społeczności. Zgodnie bowiem art.16 ust.2 zdanie pierwsze Konstytucji RP samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Sołtys zgodnie z art. 36 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym jest organem wykonawczym. Dodatkowo zgodnie z art.36 ust.3 tejże ustawy sołtys korzysta z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Zdaniem Sądu, wprowadzenie z mocą wsteczną uchwały nr XI/63/11 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 24 maja 2011r. w sprawie poboru podatków w drodze inkasa, określenia inkasentów oraz ustalenia stawek wynagrodzenia za inkaso z tytułu poboru podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego służyło uniknięciu negatywnych skutków działania sołtysów w charakterze inkasentów bez prawnego umocowania i służyło przede wszystkim dobru mieszkańców, podatników nieruchomości, podatku leśnego i rolnego działających w zaufaniu do czynności inkasa podejmowanych przez osoby działające jako przedstawiciele władz publicznych. Trudno bowiem byłoby wymagać, aby podatnicy żądali okazania podstawy prawnej do działania inkasentów czy też sprawdzali formalne umocowanie do wypełniania tej funkcji przez sołtysów jeżeli z dotychczasowej praktyki wynikało, że takie umocowanie sołtysi zawsze posiadali. Skoro osoba będąca funkcjonariuszem publicznym lub reprezentująca władzę publiczną wykonuje funkcje o charakterze publicznym (inkasenta podatków lokalnych) nie można czynić obywatelom zarzutu, że z zaufaniem przyjmują jej działania. W ocenie orzekającego Sądu, sporna uchwała Rady Miejskiej w części legalizującej z mocą wsteczną nieuprawnione działania sołtysów była dopuszczalna ponieważ zasady demokratycznego państwa prawnego w rozumieniu ww. art.5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art.2 Konstytucji RP nie stały na przeszkodzie takiemu retroaktywnemu działaniu prawa. W konsekwencji, zdaniem Sądu, zaskarżona część uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie doprowadziłaby do faktycznego obarczenia obywateli skutkami zaniedbań Rady Miejskiej w Zatorze oraz osób nowowybranych w wyborach w 2011r. na sołtysów w gminie Zator. Sąd z całą mocą pragnie jednak podkreślić, że legalizacja zaniedbań władz publicznych, w sposób jaki została przeprowadzona w niniejszej sprawie, może mieć charakter wyjątkowy. Stąd, w świetle argumentacji Rady Miejskiej przedstawianej na etapie postępowania nadzorczego, wydaje się być zrozumiałym ostateczne rozstrzygnięcie Kolegium RIO. "Dobro obywateli" nie może być bowiem kategorią interpretowaną w sposób szeroki. Użyteczność i praktyczność danego rozwiązania prawnego nie zawsze uzasadniają wprowadzenie ich z mocą wsteczną, tym bardziej że, w rozstrzyganym stanie faktycznym, wiążą się z zobowiązaniami gminy z tytułu wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego dla sołtysów. Sąd wziął jednak z urzędu pod uwagę skutki z ww. art. 59 i 60 Ordynacji podatkowej jakie nastąpiłyby na skutek zaskarżonej części uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej. Takie działanie wynika z art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270). Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznał przy tym za niezasadny zarzut skargi dotyczący wykroczenia przez Regionalną Izbę Obrachunkową przy sprawowaniu nadzoru poza kryterium legalności. W składanych wyjaśnieniach na etapie postępowania nadzorczego oraz w skardze strona skarżąca akcentowała konieczność umożliwienia poboru podatku za pomocą inkasa, jak to odbywało się w poprzednich latach i dodatkowo brak możliwości podjęcia uchwały w dacie płatności podatku (15 maja 2011r.). Argumentacja ta odnosiła się więc generalnie do celowości wprowadzenia mocy wstecznej spornej uchwały. Stąd uzasadniona była również argumentacja zaskarżonej uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej, skoro to strona skarżąca kładła nacisk na celowość, a nie legalność, podjętych rozwiązań. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną część uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie w trybie art.145 §1 pkt 1 lit. a cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej "ppsa". O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art.205 §2 i 3 ppsa. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 ppsa). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art.205 §2 ppsa). Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art.205 §3 ppsa). W związku z powyższym Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 240 zł, co stanowiło wartość wynagrodzenia radcy prawnego – pełnomocnika strony skarżącej obliczonego na zasadzie §14 ust. 2 pkt 1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).