V SA/Wa 2022/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, , Protokolant sekretarz sądowe - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...]lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienie się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. F.Sp. z o.o. w W. kwotę 11.240 zł (jedenaście tysięcy dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. , dalej organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania A. F. Sp. z o.o., dalej: "skarżąca" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w W. , dalej "organ pierwszej instancji", [...] z dnia [...] marca 2010 r. stwierdzającą powstanie długu celnego i określającą kwotę wynikającą z długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2009r. skarżąca uzyskała pozwolenie Naczelnika Urzędu Celnego II w W. na stosowanie procedury celnej swobodny obrót z ostatecznym przeznaczeniem przy imporcie samolotu cywilnego. W pozwoleniu stwierdzono, że towary objęte procedurą ostatecznego użytkowania ze względu na ich przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym do momentu otrzymania tego przeznaczenia oraz zapisano, że samolot będzie wykorzystywany do celów transportu pasażerskiego. Skarżącą zobowiązano również do przedstawienia dokumentu świadczącego o wpisaniu samolotu do Polskiego Rejestru Cywilnych Statków Powietrznych. W dniu [...] czerwca 2009 r. wg [...] towar w postaci samolotu cywilnego B. B. G., nr [...] został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem, zgodnie z kodem CN 88022000 10 i stawką celną preferencyjną w wysokości 0%. W dniu [...] czerwca 2009 r. skarżąca sprzedała samolot przed jego rejestracją w Polskim Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych spółce D. L. P. S.A., nieposiadającej stosownego pozwolenia i nie przekazała kupującemu obowiązków wynikających z art. 291-300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U UE L 253, str. 1 z późn. zm.); dalej: "RWKC". Ponieważ sprzedaż towaru objętego procedurą przeznaczenia końcowego oraz nie przekazanie obowiązków wynikających z art. 291-300 RWKC stanowi naruszenie przepisów celnych przyznających uprzywilejowane traktowanie taryfowe, o którym mowa w art. 21 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1 z późn. zm.); dalej: "WKC", organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe w sprawie stwierdzenia powstania długu celnego oraz określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego wobec przedmiotowego towaru. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2010 r., stwierdził powstanie w dniu [...] czerwca 2009 r. długu celnego, określił kwotę wynikającą z długu celnego w odniesieniu do samolotu cywilnego B.B.G. , numer seryjny [...], rok produkcji 2009, objętego procedurą dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem wg SAD z dnia [...], czerwca 2009 r., nr [...],, zgodnie z pozwoleniem z dnia [...], czerwca 2009 r. oraz określił podatek od towarów i usług. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, uzupełniające je pismem z [...], lipca 2010 r. Wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie względnie orzeczenie co do istoty albo o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 20 w związku z art. 78 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 WKC oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 roku zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj. niezgodne z taryfą celną oraz Nomenklaturą Scaloną określenie kodu towaru - samolotu B.B.G. i zaklasyfikowanie towaru do kodu CN 8802200090, zamiast zakwalifikowania wg kodu CN 8802300010, - art. 217 poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 220 ust. 2 pkt b) WKC, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy kwota opłat celnych nie została wykazana w rachunkach wskutek błędu organu celnego, który - mimo wskazania w dokumencie SAD właściwej masy własnej towaru przekraczającej 2000 kg - zastosował stawkę celną dla towaru o masie nie przekraczającej 2000 kg, - art. 82 WKC, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne, uznaniowe przyjęcie, że dozór celny w przypadku towaru jakim jest samolot cywilny, trwa do momentu rejestracji samolotu w Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych, pomimo że rejestracja nie wpływa na zastosowanie obniżonej albo zerowej stawki celnej, - art. 51 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, z późn. zm.), poprzez błędne zastosowanie oraz art. 204 ust. 1 in fine WKC, poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że potencjalne uchybienia miały rzeczywisty wpływ na prawidłowe przeprowadzenie odpowiedniej procedury celnej, - art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie zawyżonej podstawy opodatkowania wynikającej z uprzedniego przyjęcia zawyżonej wartości cła od towaru, co ostatecznie doprowadziło do określenia podstawy opodatkowania w zakresie podatku od towarów i usług w nieprawidłowej wysokości, - art. 122, 187 i 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.), poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności niesprawdzenie masy właściwej towaru, mającej podstawowe znaczenie dla określenia stawki celnej oraz przekroczenie zakresu oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że zawarcie umowy leasingu zwrotnego stanowi naruszenie warunków pozwolenia z dnia 4 czerwca 2009 roku. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca w oparciu o uzyskane pozwolenie zgłosiła samolot cywilny do procedury dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego (stawki celnej 0%). Skarżąca nie wykonała jednak zobowiązań nałożonych w związku z udzieleniem pozwolenia i naruszyła warunki stosowania procedury przeznaczenia końcowego, ponieważ samolot podlegający dozorowi celnemu tj. nieprzekazany do określonego użytkowania (tzn. przed rejestracją w Polskim Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych) sprzedała firmie nieposiadającej pozwolenia organu celnego na stosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, czym naruszyła warunek niezbędny dla zastosowania preferencji taryfowych. Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek dochowania warunków, pod którymi organ celny udzielił pozwolenia oraz objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem końcowym spoczywał na skarżącej, do czasu przekazania samolotu do przeznaczenia końcowego (rejestracji samolotu). W ocenie organu to na skarżącej, jako podmiotowi posiadającemu pozwolenie na stosowanie procedury celnej przeznaczenie końcowe spoczywał obowiązek przestrzegania warunków określonych w pozwoleniu, m. in. do przedstawienia dokumentu świadczącego o wpisaniu samolotu do Polskiego Rejestru Cywilnych Statków Powietrznych oraz sprawdzenia, czy kontrahent posiada stosowne pozwolenie. Skarżąca nie dotrzymała warunków pozwolenia, ponieważ przed rejestracją sprzedała samolot spółce nie posiadającej pozwolenia na stosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, a w konsekwencji stała się dłużnikiem celnym. W ocenie organu nie jest zasadne żądanie skarżącej zastosowania kodu Taric 8802 30 00 10 obejmującego samoloty, o masie własnej przekraczającej 2000 kg, ale nieprzekraczającej 15000 kg. Organ wskazał, że z informacji udzielonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego w piśmie z [...], kwietnia 2010 r. wynika, że masa własna samolotu B.B.G. , według danych zawartych w Instrukcji Użytkowania w Locie ([...],), wynosi 1760 kg. Wskazana przez skarżącą waga [...], kg, stanowi maksymalną masę startową samolotu (z ładunkiem i paliwem). W taryfie celnej, dla samolotów o masie własnej nieprzekraczającej 2000kg, przewidziano dwa kody: - 8802 20 00 10 dla celów cywilnych ze stawką celną 0%, pod warunkiem przedstawienia pozwolenia/świadectwa, - 8802 20 00 90 dla pozostałych ze stawką celną 7,7%. W ocenie organu powyższe dane uzasadniają zataryfikowanie samolotu do kodu Taric 8802 20 00 90 Taryfy celnej obowiązującej w dacie powstania długu, tj. [...], czerwca 2009 r., z prawidłową stawką celną w wysokości 7,7%. Organ wskazał, że złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela, czyni go odpowiedzialnym za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. W konsekwencji, nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych z uwagi na błąd organu celnego. W rozpoznawanej sprawie organ celny zgodnie z prawem stwierdził w zaskarżonej decyzji powstanie długu celnego i orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należnej kwoty. Odnosząc się do powstałego zobowiązania podatkowego organ odwoławczy wskazał, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, a podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło. W przedmiotowej sprawie, organ pierwszej instancji, określił w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w imporcie, ponieważ uznał, że podstawą opodatkowania jest wartość celna towaru zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, powiększona o należne cło, obliczone według stawki 7,7%. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentem skarżącej, że spółka nie sprzedała samolotu D. L. P. S.A., ale zawarła w tą spółką umowę leasingu zwrotnego. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdził, że leasing zwrotny polega na tym, iż podmiot gospodarczy odsprzedaje rzecz przedsiębiorstwu leasingowemu, które z kolei zawiera z nim umowę leasingu, oddając mu tę rzecz w użytkowanie. W ocenie organu leasing zwrotny to również sprzedaż rzeczy osobie trzeciej, którą w tej sytuacji jest przedsiębiorstwo leasingowe. Odnosząc się do podniesionego w uzupełnienia do odwołania zarzutu powołania w podstawie prawnej decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego, określającej kwotę wynikającą z długu celnego oraz określającej podatek od towarów i usług - art. 222 ust. 1 lit. a WKC w związku z art. 65 ust. 1 Prawa celnego, zamiast przepisów art. 239a Ordynacji podatkowej, na podstawie którego należności winny być wymagane po wydaniu decyzji ostatecznej wydanej przez organ drugiej instancji organ odwoławczy stwierdził, ze skarżąca faktycznie została wezwana do uiszczenia kwoty podatku w terminie obowiązującym do uregulowania należności celnych. Jednakże pomimo nieuiszczenia w całości różnicy kwoty podatku wymienionej w decyzji organu celnego I instancji nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne z uwagi na fakt, iż decyzja z [...] marca 2010r. była nieostateczna, bowiem zostało wniesione od niej w ustawowym terminie odwołanie. W stosunku do decyzji organów celnych określających kwotę długu celnego mają zastosowanie przepisy WKC, które stanowią, że wniesienie odwołania nic powoduje wstrzymania wykonania decyzji, od której się odwołano. W sprawie skarżąca nie wystąpiła natomiast z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zatem zarzut konieczności wpłacenia kwoty długu celnego wynikającego z tej decyzji jest bezzasadny. Ponadto stwierdził, że w sprawie zachodzą przesłanki do nienaliczania odsetek w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania administracyjnego: - art. 122, 187 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz przekroczenie zakresu oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, iż zawarcie umowy leasingu zwrotnego stanowi naruszenie warunków pozwolenia z dnia [...] czerwca 2009 roku, - art. 121 oraz 124 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania strony do organu w wyniku ambiwalentnego i niekonsekwentnego stanowiska organu co do rzekomego powstania długu celnego oraz nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień co do przepisów prawa, które po zmianie stanowiska organu celnego spowodowały negatywne skutki prawne dla skarżącej. - przepisów prawa materialnego: - art. 82 WKC, poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie przez organ celny, że dozór celny w przypadku towaru, jakim jest samolot cywilny trwa do momentu rejestracji samolotu w Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych, mimo, iż fakt rejestracji nie wpływa na zastosowanie obniżonej czy zerowej stawki celnej; - art. 300 RWKC, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dozór celny w odniesieniu do towaru, jakim jest samolot cywilny ustaje z chwilą jego rejestracji w Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych, podczas gdy przepis ten wiąże ustanie dozoru z chwilą, gdy po raz pierwszy towarom nadano przeznaczanie albo gdy towary zostaną wywiezione, zniszczone lub użyte w inny sposób, - art. 51 Prawa celnego, poprzez błędne zastosowanie oraz art. 204 ust.1 in fine WKC, poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż rzekome, potencjalne uchybienia miały rzeczywisty wpływ na prawidłowe przeprowadzenie odpowiedniej procedury celnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. nie podzielił zarzutów podniesionych przez skarżącą i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. W obowiązującym w dacie objęcia spornego samolotu cywilnego procedurą dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 291, str. 1) w załączniku do rozporządzenia w części pierwszej Przepisy wstępne, sekcja I Przepisy szczególne wskazano, iż zwolnienie do cła przewidziane jest w odniesieniu do cywilnych statków powietrznych. Zwolnienie do cła podlega warunkom określonym w odpowiednich przepisach wspólnotowych, uwzględniając kontrolę celną użytkowania takich towarów (zob. art. 291-300 RWKC). Należy wskazać, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 WKC uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. Stosownie do art. 292 ust. 1 RWKC przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 WKC, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania pozwolenia na piśmie. Jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają, aby towary pozostawały pod dozorem celnym zgodnie z art. 82 WKC, niezbędne jest pisemne pozwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów. Zgodnie z art. 87 ust. 1 WKC warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu. Naczelnik Urzędu Celnego II w W. udzielił skarżącej Spółce w dniu [...] czerwca 2009 r. pozwolenia na stosowanie procedury celnej swobodnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem wskazując, iż objęty procedurą samolot cywilny będzie pozostawał pod dozorem celnym do momentu otrzymania ostatecznego przeznaczenia. Spółka została zobowiązana do przedstawienia dokumentu świadczącego o wpisaniu samolotu do Polskiego Rejestru Cywilnych Statków Powietrznych. Wskazano, iż do czasu rejestracji w Rejestrze samolot będzie stacjonował na lotnisku Wa.-B. Realizując powyższe warunki stosowania procedury Spółka przedstawiła świadectwo rejestracji wydane przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w którym potwierdzono, stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm.), wpis danych dotyczących skarżącej Spółki jako innego niż właściciel użytkownika statku powietrznego. Spółka zasadnie wywodzi przy tym w piśmie procesowym z [...] grudnia 2011 r., że brak podstaw prawnych do uznania, iż zawarcie umowy leasingu zwrotnego przez skarżącą z D. L. P. S.A. przed rejestracją samolotu stanowiło naruszenie warunków pozwolenia skutkujące powstaniem długu celnego. Zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. a WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej. Należy wyjaśnić, iż zgodnie z umową sprzedaży dla celów leasingu zwrotnego (sale-and-lease-back) zawartej pomiędzy stronami umowy leasingu zwrotnego nr [...] skarżąca Spółka sprzedała przedmiot umowy D. L. P. S.A. aby używać go przez zawarcie umowy leasingu zwrotnego. Umowa sprzedaży została zawarta pod zawieszającym warunkiem zawarcia umowy leasingu nr [...] między D. L. P. S.A. a skarżącą Spółką jako korzystającym dotyczącej przedmiotu umowy. Ponadto, w § 1 aneksu nr 1 do umowy leasingowej nr [...] skarżąca Spółka zobowiązała się do wpisania do rejestru statków powietrznych jako użytkownika przedmiotu leasingu. Zatem, pomimo zawarcia umowy sprzedaży skarżąca pozostała posiadaczem i faktycznym użytkownikiem spornego samolotu. Niezasadnym czyni to zarzut organu odwoławczego dotyczący braku przekazania nabywcy towaru obowiązków wynikających z art. 291-300 RWKC. Stosownie bowiem do art. 296 ust. 5 RWKC dopiero po przejęciu towarów adresat staje się podmiotem obowiązków na mocy niniejszego rozdziału w odniesieniu do wysłanych towarów. Art. 296 ust. 6 tiret pierwsze RWKC stanowi natomiast, iż nadawca zostaje zwolniony ze swoich obowiązków, jeżeli adresat otrzymał towary i został poinformowany o tym, że towary, w odniesieniu do których dokonano przeniesienia obowiązków, podlegają dozorowi celnemu w zakresie ich przeznaczenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiot leasingu do czasu rejestracji w Polskim Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych nie został przekazany nabywcy. W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenia dowodzą, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy celne, co słusznie podkreśla skarżąca, są zobowiązane dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 122, 180 i 187 Ordynacji podatkowej). Skarżąca zasadnie wywodzi zatem w skardze, iż organ odwoławczy naruszył powyższe regulacje procesowe poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz przekroczenie zakresu oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, iż dokonanie czynności przez skarżącą w postaci zawarcia umowy leasingu zwrotnego z D. L. P. S.A. stanowi naruszenie warunków pozwolenia na stosowanie procedury celnej swobodnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 cyt. ustawy.