I SA/Gd 1263/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi D. O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W DNIU 5 LIPCA 2010 R., ZOSTAŁ ZŁOŻONY PRZEZ D.O. DO MINISTRA FINANSÓW WNIOSEK O UDZIELENIE PISEMNEJ INTERPRETACJI PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO W INDYWIDUALNEJ SPRAWIE DOTYCZĄCEJ PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG W ZAKRESIE OPODATKOWANIA DOSTAWY GRUNTU NIEZABUDOWANEGO. W PRZEDMIOTOWYM WNIOSKU PRZEDSTAWIONO NASTĘPUJĄCE ZDARZENIE PRZYSZŁE. W 2002 ROKU NA PODSTAWIE AKTU NOTARIALNEGO SKARŻĄCA NABYŁA WRAZ Z MĘŻEM, W CELU ROZSZERZENIA DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ GRUNTY ORNE O ŁĄCZNEJ POWIERZCHNI 2,19 HA. GRUNTY TE WESZŁY DO MAŁŻEŃSKIEJ WSPÓLNOŚCI MAJĄTKOWEJ. W WYNIKU ZMIANY MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO ZAKUPIONA NIERUCHOMOŚĆ ZMIENIŁA SWÓJ STATUS, STAJĄC SIĘ GRUNTEM POD ZABUDOWĘ REKREACYJNĄ. ZMIANA SPOSOBU UŻYTKOWANIA PRZEDMIOTOWYCH GRUNTÓW ROLNYCH ZOSTAŁA ZATWIERDZONA W STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, UCHWALONYM PRZEZ RADĘ GMINY W DNIU 6 GRUDNIA 2008 R. W ZWIĄZKU Z TYM, IŻ PRODUKCJA ROLNA STAŁA SIĘ NIEOPŁACALNA ORAZ Z POWODU OBNIŻENIA WYDOLNOŚCI ZAWODOWEJ POWODOWANEJ PODESZŁYM WIEKIEM, SKARŻĄCA ZAMIERZA ZBYĆ DZIAŁKI POWSTAŁE W WYNIKU PRZEKSZTAŁCENIA GRUNTÓW. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM ZADANO NASTĘPUJĄCE PYTANIE: CZY W WYNIKU ZBYCIA DZIAŁEK POWSTAJE OBOWIĄZEK PODATKOWY W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG? SKARŻĄCA WSKAZAŁA, IŻ Z ANALIZY TREŚCI ART. 15 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG WYNIKA, ŻE NIE MOŻNA UZNAĆ JEJ ZA PODATNIKA PROWADZĄCEGO DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ. NIC NIE WSKAZUJE NA TO, ABY SPRZEDAJĄC DZIAŁKI DZIAŁAŁA W CHARAKTERZE HANDLOWCA, A GRUNT ZOSTAŁ NABYTY W CELU ODSPRZEDAŻY. PONIEWAŻ POCHODZI ON Z MAJĄTKU NABYTEGO DO CELÓW PRYWATNYCH, TO DOKONUJĄC DOSTAWY PRZEDMIOTOWYCH DZIAŁEK KORZYSTA ONA Z PRAWA DO ROZPORZĄDZANIA WŁASNYM MAJĄTKIEM, A ZATEM CZYNNOŚĆ TA NIE OZNACZA WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, W ROZUMIENIU ART. 15 UST. 2 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, A CO ZA TYM IDZIE NIE PODLEGA OPODATKOWANIU PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG. MINISTER FINANSÓW DZIAŁAJĄCY PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI Z DNIA 29 WRZEŚNIA 2010 R., UZNAŁ STANOWISKO TO ZA NIEPRAWIDŁOWE. WSKAZAŁ, ŻE ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 5 UST. 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. NR 54, POZ. 535 ZE ZM.), OPODATKOWANIU PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG PODLEGA ODPŁATNA DOSTAWA TOWARÓW I ODPŁATNE ŚWIADCZENIE USŁUG NA TERYTORIUM KRAJU. PRZEZ DOSTAWĘ TOWARÓW, W MYŚL ART. 7 UST. 1 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, O KTÓREJ MOWA W ART. 5 UST. 1 PKT 1, ROZUMIE SIĘ PRZENIESIENIE PRAWA DO ROZPORZĄDZANIA TOWARAMI JAK WŁAŚCICIEL, PRZY CZYM ZGODNIE Z ART. 2 PKT 6 USTAWY PRZEZ TOWARY ROZUMIE SIĘ RZECZY RUCHOME, JAK RÓWNIEŻ WSZELKIE POSTACIE ENERGII, BUDYNKI I BUDOWLE LUB ICH CZĘŚCI, BĘDĄCE PRZEDMIOTEM CZYNNOŚCI PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG, KTÓRE SĄ WYMIENIONE W KLASYFIKACJACH WYDANYCH NA PODSTAWIE PRZEPISÓW O STATYSTYCE PUBLICZNEJ, A TAKŻE GRUNTY. JEDNAK NIE KAŻDA CZYNNOŚĆ STANOWIĄCA DOSTAWĘ W ROZUMIENIU ART. 7 USTAWY PODLEGA OPODATKOWANIU PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG, BOWIEM ABY DANA CZYNNOŚĆ BYŁA OPODATKOWANA TYM PODATKIEM, MUSI BYĆ WYKONANA PRZEZ PODMIOT, KTÓRY W ZWIĄZKU Z JEJ WYKONANIEM JEST PODATNIKIEM PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG. POJĘCIA "PODATNIK" I "DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA", NA POTRZEBY PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, ZOSTAŁY ZDEFINIOWANE W ART. 15 UST. 1 I UST. 2 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG. PODATNIKAMI WEDŁUG ZAPISU ART. 15 UST. 1 SĄ OSOBY PRAWNE, JEDNOSTKI ORGANIZACYJNE NIE MAJĄCE OSOBOWOŚCI PRAWNEJ ORAZ OSOBY FIZYCZNE, WYKONUJĄCE SAMODZIELNIE DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ, O KTÓREJ MOWA W UST. 2, BEZ WZGLĘDU NA CEL I REZULTAT TAKIEJ DZIAŁALNOŚCI. ZGODNIE Z TREŚCIĄ UST. 2 TEGO ARTYKUŁU, DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA OBEJMUJE WSZELKĄ DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTÓW, HANDLOWCÓW LUB USŁUGODAWCÓW, W TYM PODMIOTÓW POZYSKUJĄCYCH ZASOBY NATURALNE ORAZ ROLNIKÓW, A TAKŻE DZIAŁALNOŚĆ OSÓB WYKONUJĄCYCH WOLNE ZAWODY, RÓWNIEŻ WÓWCZAS, GDY CZYNNOŚĆ ZOSTAŁA WYKONANA JEDNORAZOWO W OKOLICZNOŚCIACH WSKAZUJĄCYCH NA ZAMIAR WYKONANIA CZYNNOŚCI W SPOSÓB CZĘSTOTLIWY. DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA OBEJMUJE RÓWNIEŻ CZYNNOŚCI POLEGAJĄCE NA WYKORZYSTYWANIU TOWARÓW LUB WARTOŚCI NIEMATERIALNYCH I PRAWNYCH W SPOSÓB CIĄGŁY DLA CELÓW ZAROBKOWYCH. W EFEKCIE, ABY STAĆ SIĘ PODATNIKIEM PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZDANIEM MINISTRA FINANSÓW WYSTARCZY WYKONAĆ CZYNNOŚĆ, O KTÓREJ MOWA W ART. 15 UST. 2 USTAWY, W SPOSÓB JEDNORAZOWY, JEDNAK W OKOLICZNOŚCIACH WSKAZUJĄCYCH NA ZAMIAR JEJ WYKONYWANIA W SPOSÓB CZĘSTOTLIWY. NIE JEST PRZY TYM ISTOTNA SAMA CZĘSTOTLIWOŚĆ WYKONYWANIA TYCH CZYNNOŚCI, ALE ISTNIENIE OKOLICZNOŚCI WSKAZUJĄCYCH NA ZAMIAR ICH WYKONYWANIA W SPOSÓB CZĘSTOTLIWY. WSKAZANO, ŻE ROLNICY WYKONUJĄCY DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ W ROZUMIENIU REGULACJI PRAWNYCH ZAWARTYCH W USTAWIE O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG SĄ PODATNIKAMI TEGO PODATKU, PRZY CZYM DOKONUJĄC DOBROWOLNEJ REJESTRACJI UZYSKUJĄ STATUS CZYNNEGO PODATNIKA, A W PRZYPADKU BRAKU REJESTRACJI - SĄ PODATNIKAMI ZWOLNIONYMI - ROLNIKAMI RYCZAŁTOWYMI. BIORĄC POD UWAGĘ PRZYTOCZONE W INTERPRETACJI REGULACJE PRAWNE ORAZ FAKT, ŻE DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA W ROZUMIENIU ART. 15 UST. 2 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, OBEJMUJE WSZELKĄ DZIAŁALNOŚĆ, W TYM WYKONYWANĄ PRZEZ ROLNIKÓW, MINISTER FINANSÓW WSKAZAŁ, IŻ GOSPODARSTWO ROLNE (POMIMO JEGO ODRĘBNEGO ZDEFINIOWANIA W USTAWIE O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG), STANOWI ANALOGICZNĄ DO PRZEDSIĘBIORSTWA JEDNOSTKĘ ORGANIZACYJNĄ, W RAMACH KTÓREJ PROWADZONA JEST DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA. W EFEKCIE ROLNIK SPRZEDAJĄCY DZIAŁKI WYKORZYSTYWANE W DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ, ZBYWA JEDEN ZE SKŁADNIKÓW GOSPODARSTWA ROLNEGO. BIORĄC POD UWAGĘ PRZEDSTAWIONE ZDARZENIE PRZYSZŁE ODNIESIENIU DO POWOŁANYCH PRZEPISÓW STWIERDZONO, IŻ PLANOWANA DOSTAWA GRUNTÓW PRZEZNACZONYCH POD ZABUDOWĘ REKREACYJNĄ, KTÓRE SŁUŻYŁY DO PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ, BĘDZIE CZYNNOŚCIĄ PODLEGAJĄCĄ, OPODATKOWANIU 22% STAWKĄ PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, BOWIEM ZGODNIE Z ART. 43 UST. 1 PKT 9 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZWALNIA SIĘ OD PODATKU JEDYNIE DOSTAWĘ TERENÓW NIEZABUDOWANYCH INNYCH NIŻ TERENY BUDOWLANE ORAZ PRZEZNACZONE POD ZABUDOWĘ. NIE ZGADZAJĄC SIĘ ZE STANOWISKIEM ZAWARTYM W ROZSTRZYGNIĘCIU ORGANU, SKARŻĄCA ZŁOŻYŁA WEZWANIE DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA I WNIOSŁA O UZNANIE ZA PRAWIDŁOWE STANOWISKO ZAWARTE WE WNIOSKU O WYDANIE INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DZIAŁAJĄC W IMIENIU MINISTRA FINANSÓW W ODPOWIEDZI NA WEZWANIE DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA STWIERDZIŁ BRAK PODSTAW DO ZMIANY WW. INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI. SKARŻĄCA, W ZŁOŻONEJ ZA POŚREDNICTWEM DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU, ZASKARŻYŁA W CAŁOŚCI PISEMNĄ INTERPRETACJĘ INDYWIDUALNĄ PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO I WNIOSŁA O JEJ UCHYLENIE. W ZŁOŻONEJ SKARDZE SKARŻĄCA PONOWNIE PRZEDSTAWIAJĄC ZDARZENIE PRZYSZŁE, WYRAZIŁA POGLĄD, IŻ SPRZEDAŻ DZIAŁEK WYKORZYSTYWANYCH WCZEŚNIEJ DO PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ, A OBECNIE WYŁĄCZNIE DLA POTRZEB WŁASNYCH, ZGODNIE Z ART. 15 UST. 2 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG NIE PODLEGA OPODATKOWANIU PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG. SKARŻĄCA DODATKOWO PODNIOSŁA, IŻ DZIAŁKI OD KILKU LAT SĄ WYKORZYSTYWANE WYŁĄCZNIE DLA POTRZEB WŁASNYCH. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ MINISTER FINANSÓW WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC STANOWISKO ZAPREZENTOWANE W ZASKARŻONEJ INTERPRETACJI. SĄD ZAWIESIŁ POSTĘPOWANIE W SPRAWIE NA PODSTAWIE ART. 125 § 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), ZWANEJ DALEJ P.P.S.A., Z UWAGI NA TOCZĄCE SIĘ PRZED TRYBUNAŁEM SPRAWIEDLIWOŚCI UNII EUROPEJSKIEJ POSTĘPOWANIE WOBEC SKIEROWANIA PYTANIA PREJUDYCJALNEGO PRZEZ NSA Z DNIA 9 MARCA 2010 R., SYGN. AKT L FSK 2134/08. WOBEC TEGO, ŻE PRZYCZYNA ZAWIESZENIA USTAŁA - TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WYDAŁ WYROK W SPRAWACH POŁĄCZONYCH O SYGN. AKT C-180/10 I C-181/10, STĄD TEŻ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU PODJĄŁ ZAWIESZONE POSTĘPOWANIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z PRZEPISEM ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM, JEŻELI USTAWY NIE STANOWIĄ INACZEJ. PRZYSTĘPUJĄC DO ROZSTRZYGANIA WW. SPRAWY NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE WRAZ Z PRZYSTĄPIENIEM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ DO UNII EUROPEJSKIEJ, CZĘŚCIĄ POLSKIEGO PORZĄDKU PRAWNEGO STAŁ SIĘ AUTONOMICZNY SYSTEM PRAWA WSPÓLNOTOWEGO, TZW. ACQUIS COMMUNAUTAIRE, DO PRZESTRZEGANIA KTÓREGO ZOBOWIĄZANE SĄ WSZYSTKIE ORGANY PAŃSTWA POLSKIEGO. NA DOROBEK WSPÓLNOTOWY SKŁADAJĄ SIĘ M.IN. OGÓLNE ZASADY PRAWA WSPÓLNOTOWEGO, W TYM ZASADY BEZPOŚREDNIEGO SKUTKU TEGO PRAWA ORAZ JEGO PIERWSZEŃSTWA PRZED PRAWEM PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, WYWIEDZIONE Z ORZECZNICTWA TSWE, ZWŁASZCZA Z WYROKU Z 5 LUTEGO 1963 R., 26/62 VAN GEND & LOOS (OPUBL. W: ECR 1963, S. 00001) ORAZ WYROKU Z 15 LIPCA 1964 R., 6/64 COSTA V. E.N.E.L (ECR 1964, S. 00585). Z ZASAD TYCH WYNIKA, ŻE PRZEPISY PRAWA WSPÓLNOTOWEGO, CECHUJĄCE SIĘ BEZPOŚREDNIĄ SKUTECZNOŚCIĄ, W RAZIE SPRZECZNOŚCI Z NORMAMI PRAWA KRAJOWEGO MAJĄ PIERWSZEŃSTWO W ZASTOSOWANIU; SĄD KRAJOWY MA OBOWIĄZEK POMINĄĆ W TAKIEJ SYTUACJI PRZEPIS PRAWA KRAJOWEGO I OPRZEĆ SWE ORZECZENIE NA PRAWIE WSPÓLNOTOWYM (POR. RÓWNIEŻ WYROK ETS Z 9 MARCA 1978 R., 106/77 SIMMENTHAL, ECR 1978, S. 00629). JEDNOCZEŚNIE NALEŻY WSPOMNIEĆ, ŻE NAD POSZANOWANIEM PRAWA WSPÓLNOTOWEGO W JEGO WYKŁADNI I STOSOWANIU CZUWAJĄ TSWE I SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI, KAŻDY W ZAKRESIE SWOJEJ WŁAŚCIWOŚCI (ART. 220 TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO WSPÓLNOTĘ EUROPEJSKĄ (DZ. U. Z 2004 R. NR 90, POZ. 864/2 Z PÓŹN. ZM.); TSWE JEST M.IN. WŁAŚCIWY DO ORZEKANIA W TRYBIE PREJUDYCJALNYM O WYKŁADNI TRAKTATU (ART. 234 LIT. A) TWE). JEŚLI CHODZI O ZASADĘ PIERWSZEŃSTWA, TO WŁAŚNIE NA SĄDZIE KRAJOWYM SPOCZYWA OBOWIĄZEK ZAPEWNIENIA PRAWU WSPÓLNOTOWEMU PEŁNEJ SKUTECZNOŚCI. W SYTUACJI KOLIZJI I ZASTOSOWANIA ZASADY BEZPOŚREDNIOŚCI ZNACZENIE MA CHARAKTER PRZEPISÓW PRAWA WSPÓLNOTOWEGO. DNIA 15 WRZEŚNIA 2011 R., W POŁĄCZONYCH SPRAWACH C-180/10 I C-181/10, MAJĄC ZA PRZEDMIOT DWA WNIOSKI Z DNIA 9 MARCA 2010 R. NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE, SYGN. AKT L FSK 2134/08 , SYGN. AKT L FSK 2039/08, NA PODSTAWIE ART. 267 TRAKTATU O FUNKCJONOWANIU UNII EUROPEJSKIEJ TSUE WYDAŁ ORZECZENIA W TRYBIE PREJUDYCJALNYM. TSUE STWIERDZIŁ, ŻE "DOSTAWĘ GRUNTU PRZEZNACZONEGO POD ZABUDOWĘ NALEŻY UZNAĆ ZA OBJĘTĄ PODATKIEM OD WARTOŚCI DODANEJ NA PODSTAWIE PRAWA KRAJOWEGO PAŃSTWA CZŁONKOWSKIEGO, JEŻELI PAŃSTWO TO SKORZYSTAŁO Z MOŻLIWOŚCI PRZEWIDZIANEJ W ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY RADY 2006/112/WE Z DNIA 28 LISTOPADA 2006 R., W SPRAWIE WSPÓLNEGO SYSTEMU PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ, ZMIENIONEJ DYREKTYWĄ RADY 2006/138/WE Z DNIA 19 GRUDNIA 2006 R., NIEZALEŻNIE OD CZĘSTOTLIWOŚCI TAKICH TRANSAKCJI ORAZ OD KWESTII, CZY SPRZEDAWCA PROWADZI DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTA, HANDLOWCA LUB USŁUGODAWCY, POD WARUNKIEM ŻE TRANSAKCJA TA NIE STANOWI JEDYNIE CZYNNOŚCI ZWIĄZANEJ ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI. OSOBY FIZYCZNEJ, KTÓRA PROWADZIŁA DZIAŁALNOŚĆ ROLNICZĄ NA GRUNCIE NABYTYM ZE ZWOLNIENIEM Z PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ I PRZEKSZTAŁCONYM WSKUTEK ZMIANY PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO NIEZALEŻNEJ OD WOLI TEJ OSOBY W GRUNT PRZEZNACZONY POD ZABUDOWĘ, NIE MOŻNA UZNAĆ ZA PODATNIKA PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ W ROZUMIENIU ART. 9 UST. 1 I ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY 2006/112, ZMIENIONEJ DYREKTYWĄ 2006/138, KIEDY DOKONUJE ONA SPRZEDAŻY TEGO GRUNTU, JEŻELI SPRZEDAŻ TA NASTĘPUJE W RAMACH ZARZĄDU MAJĄTKIEM PRYWATNYM TEJ OSOBY. NATOMIAST JEŻELI OSOBA TA W CELU DOKONANIA WSPOMNIANEJ SPRZEDAŻY PODEJMUJE AKTYWNE DZIAŁANIA W ZAKRESIE OBROTU NIERUCHOMOŚCIAMI, ANGAŻUJĄC ŚRODKI PODOBNE DO WYKORZYSTYWANYCH PRZEZ PRODUCENTÓW, HANDLOWCÓW I USŁUGODAWCÓW W ROZUMIENIU ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI DYREKTYWY 2006/112, ZMIENIONEJ DYREKTYWĄ 2006/138, NALEŻY UZNAĆ JĄ ZA PODMIOT PROWADZĄCY "DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ" W ROZUMIENIU TEGO PRZEPISU, A WIĘC ZA PODATNIKA PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ. OKOLICZNOŚĆ, IŻ OSOBA TA JEST "ROLNIKIEM RYCZAŁTOWYM" W ROZUMIENIU ART. 295 UST. 1 PKT 3 DYREKTYWY 2006/112, ZMIENIONEJ DYREKTYWĄ 2006/138, JEST W TYM ZAKRESIE BEZ ZNACZENIA." ZGODNIE Z ART. 12 UST. DYREKTYWY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MOGĄ UZNAĆ ZA PODATNIKA KAŻDEGO, KTO OKAZJONALNIE DOKONUJE TRANSAKCJI ZWIĄZANEJ Z DZIAŁALNOŚCIĄ, O KTÓREJ MOWA W ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI, W SZCZEGÓLNOŚCI JEDNEJ Z NASTĘPUJĄCYCH TRANSAKCJI: a) DOSTAWA BUDYNKU LUB CZĘŚCI BUDYNKU ORAZ ZWIĄZANEGO Z NIM GRUNTU, PRZED PIERWSZYM ZASIEDLENIEM; b) DOSTAWA TERENU BUDOWLANEGO. ART. 9 UST. 1 DYREKTYWY STANOWI, ŻE "PODATNIKIEM" JEST KAŻDA OSOBA PROWADZĄCA SAMODZIELNIE W DOWOLNYM MIEJSCU JAKĄKOLWIEK DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ, BEZ WZGLĘDU NA CEL CZY TEŻ REZULTATY TAKIEJ DZIAŁALNOŚCI. "DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA" OBEJMUJE WSZELKĄ DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTÓW, HANDLOWCÓW LUB USŁUGODAWCÓW, WŁĄCZNIE Z GÓRNICTWEM, DZIAŁALNOŚCIĄ ROLNICZĄ I WYKONYWANIEM WOLNYCH ZAWODÓW LUB UZNANYCH ZA TAKIE. ZA DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ UZNAJE SIĘ W SZCZEGÓLNOŚCI WYKORZYSTYWANIE, W SPOSÓB CIĄGŁY, MAJĄTKU RZECZOWEGO LUB WARTOŚCI NIEMATERIALNYCH W CELU UZYSKANIA Z TEGO TYTUŁU DOCHODU. W TYM ORZECZENIU TSUE UZNAŁ, ŻE TO SĄD KRAJOWY MA USTALIĆ, CZY POLSKA SKORZYSTAŁA Z MOŻLIWOŚCI WSKAZANEJ W ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY. ARTYKUŁ 12 UST. 1 DYREKTYWY VAT POZWALA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM UZNAĆ ZA PODATNIKA KAŻDEGO, KTO OKAZJONALNIE DOKONUJE TRANSAKCJI ZWIĄZANEJ Z DZIAŁALNOŚCIĄ, O KTÓREJ MOWA W ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI DYREKTYWY VAT, W SZCZEGÓLNOŚCI POJEDYNCZEJ DOSTAWY TERENU BUDOWLANEGO. TRZEBA W TEJ KWESTII PODKREŚLIĆ, ŻE ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY VAT WPROWADZA MOŻLIWOŚĆ, A NIE ZOBOWIĄZANIE WOBEC PAŃSTW CZŁONKOWSKICH. ZATEM W CELU SKORZYSTANIA Z MOŻLIWOŚCI PRZEWIDZIANEJ W TYM PRZEPISIE PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MUSZĄ PODJĄĆ STOSOWNĄ DECYZJĘ (ZOB. ANALOGICZNIE WYROK Z DNIA 4 CZERWCA 2009 R., W SPRAWIE C-102/08 SALIX GRUNDSTOCKS-VERMIETUNGSGESELLSCHAFT, ZB.ORZ. S. 1-4629, PKT 51, 52). PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MUSZĄ PRZEWIDZIEĆ WYRAŹNY PRZEPIS, ABY MOGŁY POWOŁYWAĆ SIĘ NA PRZEWIDZIANE W ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY RADY 2006/112/WE UPRAWNIENIE, W ŚWIETLE KTÓREGO "PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MOGĄ UZNAĆ ZA PODATNIKA KAŻDEGO, KTO OKAZJONALNIE DOKONUJE TRANSAKCJI ZWIĄZANEJ Z DZIAŁALNOŚCIĄ, O KTÓREJ MOWA W ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI, W SZCZEGÓLNOŚCI JEDNEJ Z NASTĘPUJĄCYCH TRANSAKCJI: DOSTAWA BUDYNKU LUB CZĘŚCI BUDYNKU ORAZ ZWIĄZANEGO Z NIM GRUNTU, PRZED PIERWSZYM ZASIEDLENIEM; DOSTAWA TERENU BUDOWLANEGO. W TYM WZGLĘDZIE PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE MAJĄ PRAWO WYBORU TECHNIKI LEGISLACYJNEJ, KTÓRA WYDAJE SIĘ IM NAJBARDZIEJ WŁAŚCIWA. MOGĄ SIĘ ONE ZATEM NA PRZYKŁAD OGRANICZYĆ DO PRZENIESIENIA DO PRAWA KRAJOWEGO SFORMUŁOWANIA ZAWARTEGO W SZÓSTEJ DYREKTYWIE. WYNIKA Z TEGO, ŻE W CELU SKORZYSTANIA Z UPRAWNIENIA PRZEWIDZIANEGO PRZEZ TEN PRZEPIS, PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE SĄ ZOBOWIĄZANE DOKONAĆ WYBORU POWOŁYWANIA SIĘ NA TO UPRAWNIENIE. ZGODNIE Z UTRWALONYM ORZECZNICTWEM TRYBUNAŁU TRANSPOZYCJA DYREKTYWY DO PRAWA KRAJOWEGO NIE WYMAGA KONIECZNIE LITERALNEGO POWTÓRZENIA JEJ PRZEPISÓW W WYRAŹNEJ I SPECJALNIE DO TEGO PRZEZNACZONEJ NORMIE PRAWA. WYSTARCZAJĄCY MOŻE TU BYĆ OGÓLNY KONTEKST PRAWNY, JEŻELI SKUTECZNIE ZAPEWNIA ON ZASTOSOWANIE DYREKTYWY W PEŁNI, W SPOSÓB JASNY I PRECYZYJNY. W OMAWIANYM ORZECZENIU TSUE WSKAZAŁ, ŻE JEŻELI SĄD KRAJOWY STWIERDZI, ŻE ZAINTERESOWANE PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE SKORZYSTAŁO Z UPRAWNIENIA PRZEWIDZIANEGO W ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY VAT, DOSTAWĘ TERENU BUDOWLANEGO NALEŻY UZNAĆ ZA PODLEGAJĄCĄ PODATKOWI VAT NA PODSTAWIE PRAWA KRAJOWEGO, NIEZALEŻNIE OD CZĘSTOTLIWOŚCI TAKICH TRANSAKCJI ORAZ OD KWESTII, CZY SPRZEDAWCA PROWADZI DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTA, HANDLOWCA LUB USŁUGODAWCY, POD WARUNKIEM ŻE TRANSAKCJA TA NIE STANOWI JEDYNIE CZYNNOŚCI ZWIĄZANEJ ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI. Z ORZECZNICTWA WYNIKA W TEJ MIERZE, ŻE CZYNNOŚCI ZWIĄZANE ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI NIE MOGĄ SAME Z SIEBIE BYĆ UZNAWANE ZA PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ (ZOB. WYROK Z DNIA 20 CZERWCA 1996 R., W SPRAWIE C-155/94 WELLCOME TRUST, REC. S. 1-3013, PKT 32). SAMA LICZBA I ZAKRES TRANSAKCJI SPRZEDAŻY NIE MA CHARAKTERU DECYDUJĄCEGO. JAK ORZEKŁ TRYBUNAŁ, ZAKRES TRANSAKCJI SPRZEDAŻY NIE MOŻE STANOWIĆ KRYTERIUM ROZRÓŻNIENIA MIĘDZY CZYNNOŚCIAMI DOKONYWANYMI PRYWATNIE, KTÓRE ZNAJDUJĄ SIĘ POZA ZAKRESEM ZASTOSOWANIA DYREKTYWY, A CZYNNOŚCIAMI STANOWIĄCYMI DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ. TRYBUNAŁ STWIERDZIŁ, ŻE DUŻYCH TRANSAKCJI SPRZEDAŻY MOŻNA DOKONYWAĆ RÓWNIEŻ JAKO CZYNNOŚCI OSOBISTYCH (ZOB. PODOBNIE WW. WYROK W SPRAWIE WELLCOME TRUST, PKT 37). PODOBNIE OKOLICZNOŚĆ, IŻ PRZED SPRZEDAŻĄ ZAINTERESOWANY DOKONAŁ PODZIAŁU GRUNTU NA DZIAŁKI W CELU OSIĄGNIĘCIA WYŻSZEJ CENY ŁĄCZNEJ SAMA Z SIEBIE NIE JEST DECYDUJĄCA. NIE MA TAKIEGO CHARAKTERU RÓWNIEŻ DŁUGOŚĆ OKRESU, W JAKIM TE TRANSAKCJE NASTĘPOWAŁY, ANI WYSOKOŚĆ OSIĄGNIĘTYCH Z NICH PRZYCHODÓW. CAŁOŚĆ POWYŻSZYCH ELEMENTÓW MOŻE BOWIEM ODNOSIĆ SIĘ DO ZARZĄDZANIA MAJĄTKIEM PRYWATNYM ZAINTERESOWANEGO. TRYBUNAŁ WSKAZAŁ, ŻE INACZEJ JEST NATOMIAST W WYPADKU, GDY ZAINTERESOWANY PODEJMUJE AKTYWNE DZIAŁANIA W ZAKRESIE OBROTU NIERUCHOMOŚCIAMI, ANGAŻUJĄC ŚRODKI PODOBNE DO WYKORZYSTYWANYCH PRZEZ PRODUCENTÓW, HANDLOWCÓW I USŁUGODAWCÓW W ROZUMIENIU ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI DYREKTYWY VAT. TAKIE AKTYWNE DZIAŁANIA MOGĄ POLEGAĆ NA PRZYKŁAD NA UZBROJENIU TERENU ALBO NA DZIAŁANIACH MARKETINGOWYCH. DZIAŁANIA TAKIE NIE NALEŻĄ DO ZAKRESU ZWYKŁEGO ZARZĄDU MAJĄTKIEM PRYWATNYM, W ZWIĄZKU Z CZYM W TAKIEJ SYTUACJI DOSTAWY TERENU BUDOWLANEGO NIE MOŻNA UZNAĆ ZA CZYNNOŚĆ ZWIĄZANĄ ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI. ZGODNIE Z ART. 9 UST. 1 DYREKTYWY VAT PODATNIKA DEFINIUJE SIĘ W ZWIĄZKU Z POJĘCIEM DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. FAKT PROWADZENIA TAKIEJ DZIAŁALNOŚCI UZASADNIA BOWIEM UZNANIE PODMIOTU ZA PODATNIKA (ZOB. WYROK Z DNIA 3 MARCA 2005 R., W SPRAWIE C-32/03 FINI H, ZB.ORZ. S. 1-1599, PKT 19). ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI DYREKTYWY VAT POJĘCIEM DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ OBEJMUJE WSZELKĄ DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTÓW, HANDLOWCÓW I USŁUGODAWCÓW, W TYM WYKORZYSTYWANIE, W SPOSÓB CIĄGŁY, MAJĄTKU RZECZOWEGO LUB WARTOŚCI NIEMATERIALNYCH W CELU UZYSKANIA Z TEGO TYTUŁU DOCHODU. TRYBUNAŁ PODKREŚLIŁ, IŻ ZGODNIE Z UTRWALONYM ORZECZNICTWEM ZWYKŁE NABYCIE LUB SPRZEDAŻ RZECZY NIE STANOWI WYKORZYSTYWANIA W SPOSÓB CIĄGŁY MAJĄTKU RZECZOWEGO W CELU UZYSKANIA Z TEGO TYTUŁU DOCHODU W ROZUMIENIU ART. 9 UST. 1 DYREKTYWY VAT, JAKO ŻE JEDYNYM PRZYCHODEM Z TAKICH TRANSAKCJI MOŻE BYĆ EWENTUALNY ZYSK ZE SPRZEDAŻY TEJ RZECZY. TAKIE TRANSAKCJE NIE STANOWIĄ ZAŚ SAME Z SIEBIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W ROZUMIENIU DYREKTYWY (ZOB. WYROKI Z DNIA 29 KWIETNIA 2004 R., W SPRAWIE C-77/01 EDM, REC. S. 1-4295, PKT 58; Z DNIA 21 PAŹDZIERNIKA 2004 R., W SPRAWIE C-8/03 BBL, ZB. ORZ. S. 1-10157, PKT 39). ZGODNIE Z CELEM SZÓSTEJ DYREKTYWY, KTÓRA ZMIERZA MIĘDZY INNYMI DO OPARCIA SYSTEMU PODATKU VAT NA JEDNOLITEJ DEFINICJI PODATNIKA, PRZYMIOT TEN POWINIEN BYĆ OCENIANY WYŁĄCZNIE NA PODSTAWIE KRYTERIÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 4 TEJ DYREKTYWY (ZOB. WW. WYROK W SPRAWIE VAN TIEM, PKT 25). TRANSAKCJE INNE NIŻ DOSTAWA PRODUKTÓW ROLNYCH I ŚWIADCZENIE USŁUG ROLNICZYCH W ROZUMIENIU ART. 295 UST. 1 DYREKTYWY VAT, DOKONYWANE PRZEZ ROLNIKA RYCZAŁTOWEGO W RAMACH JEGO DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ, PODLEGAJĄ ZASADOM OGÓLNYM DYREKTYWY (ZOB. WYROKI Z DNIA 15 LIPCA 2004 R., W SPRAWIE C-321/02 HARBS, ZB.ORZ. S. 1-7101, PKT 31,36; A TAKŻE Z DNIA 26 MAJA 2005 R., W SPRAWIE C-43/04 STADT SUNDERN, ZB.ORZ. S. 1-4491, PKT 20). ZGODNIE Z "POLSKĄ" DEFINICJĄ PODATNIKA ZAWARTĄ W ART. 15 UST. 1 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG PODATNIKAMI SĄ OSOBY PRAWNE, JEDNOSTKI ORGANIZACYJNE NIE MAJĄCE OSOBOWOŚCI PRAWNEJ ORAZ OSOBY FIZYCZNE, WYKONUJĄCE SAMODZIELNIE DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ, O KTÓREJ MOWA W UST. 2, BEZ WZGLĘDU NA CEL LUB REZULTAT TAKIEJ DZIAŁALNOŚCI. USTĘP 2 STANOWI ZAŚ, IŻ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA OBEJMUJE WSZELKĄ DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTÓW, HANDLOWCÓW LUB USŁUGODAWCÓW, W TYM PODMIOTÓW POZYSKUJĄCYCH ZASOBY NATURALNE ORAZ ROLNIKÓW, A TAKŻE DZIAŁALNOŚĆ OSÓB WYKONUJĄCYCH WOLNE ZAWODY, RÓWNIEŻ WÓWCZAS, GDY CZYNNOŚĆ ZOSTAŁA WYKONANA JEDNORAZOWO W OKOLICZNOŚCIACH WSKAZUJĄCYCH NA ZAMIAR WYKONYWANIA CZYNNOŚCI W SPOSÓB CZĘSTOTLIWY. W ŚWIETLE POWYŻSZYCH ROZWAŻAŃ NALEŻY DOJŚĆ DO WNIOSKU, ŻE RZECZPOSPOLITA POLSKA NIE SKORZYSTAŁA Z ART. 12 UST. 1 DYREKTYWY VAT. ARTYKUŁ 12 UST. 1 DYREKTYWY VAT POZWALA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM UZNAĆ ZA PODATNIKA KAŻDEGO, KTO OKAZJONALNIE DOKONUJE TRANSAKCJI ZWIĄZANEJ Z DZIAŁALNOŚCIĄ, O KTÓREJ MOWA W ART. 9 UST. 1 AKAPIT DRUGI DYREKTYWY VAT, W SZCZEGÓLNOŚCI POJEDYNCZEJ DOSTAWY TERENU BUDOWLANEGO. A ZATEM ISTNIAŁA MOŻLIWOŚĆ UZNANIA ZA PODATNIKA, NIEZALEŻNIE OD CZĘSTOTLIWOŚCI TAKICH TRANSAKCJI ORAZ OD KWESTII, CZY SPRZEDAWCA PROWADZI DZIAŁALNOŚĆ PRODUCENTA, HANDLOWCA LUB USŁUGODAWCY, POD WARUNKIEM ŻE TRANSAKCJA TA NIE STANOWI JEDYNIE CZYNNOŚCI ZWIĄZANEJ ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI. NATOMIAST Z GRAMATYCZNEGO BRZMIENIA ART. 15 UST. 1 I 2 USTAWY O VAT WYNIKAŁO, ŻE PODATNIKIEM JEST OSOBA DOKONUJĄCA CZYNNOŚCI JEDNORAZOWEJ, JEDNAKŻE W "OKOLICZNOŚCIACH WSKAZUJĄCYCH NA ZAMIAR CZĘSTOTLIWY". USTAWA WPROWADZA WYMÓG CZĘSTOTLIWOŚCI PROWADZONEJ DZIAŁALNOŚCI. WEDŁUG USTAWY PODATNIKIEM JEST OSOBA DOKONUJĄCA CZYNNOŚCI JEDNORAZOWEJ, JEDNAKŻE W "OKOLICZNOŚCIACH WSKAZUJĄCYCH NA ZAMIAR CZĘSTOTLIWY". JEŻELI ZAMIAR WYKONYWANIA CZYNNOŚCI W SPOSÓB CZĘSTOTLIWY POZWALA NA UZNANIE JEDNORAZOWEJ CZYNNOŚCI ZA DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ, TO WYNIKA STĄD, ŻE WŁAŚNIE CZĘSTOTLIWOŚĆ WYKONYWANIA CZYNNOŚCI JEST CECHĄ KONSTYTUTYWNĄ DZIAŁALNOŚCI. PRZEZ ZAMIAR CZĘSTOTLIWOŚCI PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI NALEŻY ROZUMIEĆ CHĘĆ, WOLĘ POWTARZALNEGO, A NIE JEDNORAZOWEGO WYKONYWANIA OKREŚLONYCH CZYNNOŚCI, SKŁADAJĄCYCH SIĘ NA ISTOTĘ PROWADZONEJ DZIAŁALNOŚCI. OKOLICZNOŚCI WSKAZUJĄCE NA ZAMIAR WYKONYWANIA USŁUG BĄDŹ SPRZEDAŻY W SPOSÓB CZĘSTOTLIWY ... MUSZĄ ISTNIEĆ W CHWILI ICH WYKONYWANIA W ROZUMIENIU TEJŻE USTAWY, A NIE W OKRESIE PÓŹNIEJSZYM, (POR. WYROK NSA Z DNIA 30 KWIETNIA 1999 R. ,ISA /LU 233/98, MP 2000/6/42). TREŚĆ PRZEPISU KRAJOWEGO, W ŚWIETLE ORZECZENIA TS W POŁĄCZONYCH SPRAWACH C-180/10 I C-181/10 I ORZECZNICTWA TSUE WSKAZUJE, ŻE USTAWODAWCA KRAJOWY WADLIWIE IMPLEMENTOWAŁ PRZEPISY DYREKTYWY. Z ORZECZNICTWA TSWE WYNIKA, ŻE CZYNNOŚCI ZWIĄZANE ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI NIE MOGĄ SAME Z SIEBIE BYĆ UZNAWANE ZA PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. W SPRZECZNOŚCI Z ANALIZOWANYM ORZECZENIEM TSUE ART. 15 UST. 2 VAT OKREŚLA, ŻE CZĘSTOTLIWOŚĆ WYKONYWANIA CZYNNOŚCI JEST CECHĄ KONSTYTUTYWNĄ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. Z OMAWIANEGO ORZECZENIA TSUE WYNIKA RÓWNIEŻ, ŻE MAJĄTEK PRYWATNY OSOBY FIZYCZNEJ MOŻE BYĆ PRZEDMIOTEM DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ JAK I CZYNNOŚCI ZWIĄZANYCH ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI. W ŚWIETLE POWYŻSZYCH ROZWAŻAŃ NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE USTAWODAWCA KRAJOWY PRZY REDAKCJI ART. 15 UST. 1 I 2 USTAWY O VAT POMINĄŁ OKOLICZNOŚCI, ŻE TRANSAKCJE SPRZEDAŻY NIERUCHOMOŚCI JAKO MAJĄTKU PRYWATNEGO OSOBY FIZYCZNEJ MOGĄ BYĆ ZARÓWNO PRZEDMIOTEM DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ JAK I CZYNNOŚCI ZWIĄZANYCH ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI. O TYM CZY MAMY DO CZYNIENIA ZE SPRZEDAŻĄ NIERUCHOMOŚCI STANOWIĄCYCH PRZEDMIOT DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, CZY TEŻ ZE SPRZEDAŻĄ ZWIĄZANĄ Z CZYNNOŚCIAMI WYNIKAJĄCYMI ZE ZWYKŁYM WYKONYWANIEM PRAWA WŁASNOŚCI, DECYDUJĄCE ZNACZENIE MA TO, CZY I JAKIEGO RODZAJU CZYNNOŚCI SĄ PODEJMOWANE W ZWIĄZKU Z OBROTEM NIERUCHOMOŚCIAMI. DOTYCZY TO CZYNNOŚCI ZWIĄZANYCH Z ICH ZAKUPEM , PRZYGOTOWANIEM NIERUCHOMOŚCI DO SPRZEDAŻY I CZYNNOŚCI ZWIĄZANYCH ZE SPRZEDAŻĄ GRUNTU. O ZAKWALIFIKOWANIU TAKICH TRANSAKCJI, JAKO PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU PODATKIEM VAT DECYDUJĄ CZYNNOŚCI OBIEKTYWNE, KTÓRE MOŻNA USTALIĆ NA PODSTAWIE KRYTERIÓW CHARAKTERYSTYCZNYCH DLA WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. TSUE W OMAWIANY ORZECZENIU OKREŚLIŁ PRZYKŁADOWO, ŻE TAKIE DZIAŁANIA MOGĄ POLEGAĆ NA PRZYKŁAD NA UZBROJENIU TERENU ALBO NA DZIAŁANIACH MARKETINGOWYCH. PRZECHODZĄC NA GRUNT ROZPOZNAWANEJ SPRAWY NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE ZASKARŻONA INTERPRETACJA INDYWIDUALNA ZOSTAŁA WYDANA Z NARUSZENIEM OBOWIĄZUJĄCEGO PRAWA MATERIALNEGO. STAN FAKTYCZNY OPISANY WE WNIOSKU PRZEZ SKARŻĄCĄ POWINIEN BYĆ ZATEM PODDANY ANALIZIE Z UWZGLĘDNIENIEM PRAWIDŁOWEJ WYKŁADNI MAJĄCYCH W SPRAWIE ZASTOSOWANIE PRZEPISÓW PRAWA. MAJĄC POWYŻSZE NA UWADZE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ORZEKŁ O UCHYLENIU INDYWIDUALNEJ INTERPRETACJI (ART. 146 § 1 P.P.S.A.), A TAKŻE WYDAŁ ORZECZENIA WYNIKAJĄCE Z ART. 152 I 200 P.P.S.A. DSZ