II FZ 814/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. R.-B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 697/11 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. R.-B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 8 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 9 listopada 2011 r., I SA/Ol 697/11, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał pełnomocnika skarżącej spółki (P. R.-B. sp. z o.o. z siedzibą w O.) do opłacenia złożonej skargi wpisem stałym w wysokości 500 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną swojego działania Przewodniczący powołał art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej Ppsa, a także § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie. W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona domagała się jego zmiany poprzez ustalenie wpisu stosunkowego od kwoty 3.806 zł, będącej przedmiotem sporu, stosownie do § 1 pkt 1 w.w. rozporządzenia. Jako podstawę swojego wniosku spółka powołała zarzut naruszenia art. 231 Ppsa w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W motywach zażalenia strona podniosła, że przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu pierwszej instancji określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w kwocie 8.187 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 186 zł. Jest to zatem decyzja dotycząca konkretnej należności pieniężnej. Wobec tego skarga w niniejszej sprawie podlega wpisowi stosunkowemu, tym bardziej, że rozpoznając poprzednią skargę w tej sprawie Sąd pobrał od niej wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. uchylono nią w całości decyzję organu niższego stopnia i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi (zob. k. 34 akt adm.). Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika natomiast, że wpis od skargi na decyzję kasacyjną – o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej – jest wpisem stałym, określanym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, tj. w kwocie 500 zł (zob. np. post. NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., II FZ 168/07, ONSAiWSA 2008/1/11). Wbrew przekonaniu strony, przedmiotem zaskarżonej do Sądu wojewódzkiego decyzji nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 zdanie pierwsze Ppsa. W decyzji tego typu organ nie kształtuje bowiem bezpośrednio zobowiązań czy praw materialnoprawnych podatnika. Innymi słowy, w decyzji kasacyjnej nie ustala się ani nie stwierdza istnienia po stronie podatnika skonkretyzowanego zobowiązania do zapłaty należności pieniężnej; nie określa się też zobowiązania Skarbu Państwa względem podatnika. Jej moc wiążąca ogranicza się do wyeliminowania – z przyczyn proceduralnych – z obrotu prawnego decyzji organu niższego stopnia. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia wykazuje zatem jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Z kolei okoliczność, że decyzja organu niższego stopnia rozstrzygała sprawę co do istoty (w tym przypadku określała zobowiązanie podatkowe) – co akcentuje w zażaleniu spółka – nie ma znaczenia, skoro to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i to jego treść decyduje o wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3 § 2 pkt 1 i art. 52 § 1 w zw. z art. 230 § 1-2 oraz art. 231 Ppsa). Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika (zob. k. 25-26 akt adm.), iż poprzednio zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja rozstrzygała sprawę co do istoty – była to decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie wymiarowe organu pierwszej instancji. Tłumaczy to pobranie wpisu stosunkowego od poprzedniej skargi spółki złożonej w tej sprawie. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 Ppsa.