I SA/Op 460/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w likwidacji w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 22 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana, III. zasądza od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. nakazuje zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 300,00 zł (trzysta złotych 00/100) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. W dniu 22 marca 2011r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów, wpłynął wniosek "A" Spółka z o.o w likwidacji o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. "A" Sp. z o.o. w likwidacji (dalej: Spółka) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Od 2007r. Spółka jest użytkownikiem wieczystym działki gruntu zabudowanej budynkami o charakterze biurowym oraz produkcyjnym (dalej: nieruchomość). Spółka nabyła nieruchomość w drodze transakcji opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, w odniesieniu do której przysługiwało Spółce prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Nieruchomość służy prowadzeniu działalności opodatkowanej VAT poprzez jej wynajem na rzecz innego przedsiębiorcy. Większościowym udziałowcem Spółki jest "B" z siedzibą w Królestwie Niderlandów (posiada 99% udziałów w Spółce). Większościowy udziałowiec Spółki podjął decyzję o jej likwidacji. W toku postępowania likwidacyjnego, po spłacie wierzycieli lub zabezpieczeniu ich roszczeń, Spółka przeniesie na rzecz udziałowca cały swój majątek, w tym wskazaną wyżej nieruchomość, po czym w wyniku wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego ustanie jej byt prawny. Po przeniesieniu nieruchomości do "B" będzie ona wykorzystywana do czynności opodatkowanych, tj. dalszego najmu na rzecz obecnego najemcy, a w przyszłości może być przedmiotem sprzedaży przez "B" W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1) Czy przekazanie udziałowcowi Spółki w wyniku postępowania likwidacyjnego całości majątku Spółki pozostałego po spłacie / zabezpieczeniu wierzycieli / stanowi dostawę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 2) Czy w przypadku przekazania w wyniku likwidacji całości majątku Spółki, w tym nieruchomości udziałowcowi, Spółka lub udziałowiec będą zobowiązani do dokonania korekty podatku VAT naliczonego, o której mowa w art. 91 ust. 4 i 5 ustawy o VAT? Zdaniem Wnioskodawcy przekazanie udziałowcowi Spółki w toku postępowania likwidacyjnego całości majątku Spółki pozostałego po spłacie /zabezpieczeniu wierzycieli/ Spółki nie stanowi dostawy towarów lub świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT a zatem nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 1 tej ustawy. W rezultacie Spółka nie będzie zobowiązana do dokonania korekty podatku naliczonego w stosunku do środków trwałych przekazanych udziałowcowi w ramach likwidacji i nie będzie do niej miał zastosowania art. 91 ust. 4 i 5 ustawy o VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał w dniu 22 czerwca 2011 r. Spółce z o.o "A" w likwidacji indywidualną interpretację uznając, że jej stanowisko przedstawione w opisanym zdarzeniu przyszłym jest nieprawidłowe. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach spełnione zostały warunki do przyjęcia, iż przekazywany majątek likwidowanej Spółki udziałowcowi jest odpłatną dostawą towaru, zatem czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 7 ust. 2 tej ustawy jako odpłatna dostawa towarów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają : odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju , wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zasadą jest, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów, a zatem kiedy jest ona realizowana pod tytułem nieodpłatnym - nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. W ustawie przewidziano od tej zasady wyjątek. Jeżeli podatnikowi przysługiwało - w całości lub w części - prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów, należących do jego przedsiębiorstwa, które następnie zostały przez niego nieodpłatnie przekazane, to tego rodzaju czynności przekazania towarów, uznaje się za podlegające opodatkowaniu jako odpłatne dostawy towaru. Z art. 7 ust. 2 ustawy wynika zdaniem organu, iż dostawą towarów objętą opodatkowaniu, a więc mieszczącą się w przedmiocie opodatkowania określonym w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. w pojęciu "odpłatnej dostawy towarów", mieszczą się także niektóre nieodpłatne przekazania towarów. Ustawodawca za takie uznał te z nich, które są dokonywane na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem (w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2011r.) a także te, które są przekazywane nieodpłatnie przez podatnika jako należące do jego przedsiębiorstwa (w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2011r.). Z tego wynika, iż art. 7 ust. 2 ustawy zrównuje czynności dokonane bez wynagrodzenia z czynnościami odpłatnymi, przy spełnieniu warunków wymienionych w tym przepisie z zastrzeżeniem wypływającym z ust. 3 tego artykułu (wyłączenie zrównania z uwagi na przedmiot objęty czynnością nieodpłatną). W ten sposób wszelkie nieodpłatne przekazanie przez podatnika należących do jego przedsiębiorstwa towarów, innych niż drukowane materiały reklamowe i informacyjne oraz prezenty o małej wartości i próbki, wchodzi w zakres objęty pojęciem "odpłatnej dostawy towarów", o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub części. Wskazał organ, że dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia czy przekazanie nieodpłatne należącej do Spółki nieruchomości następuje w wyniku jej likwidacji. Na gruncie podatku od towarów i usług opisana czynność jest przekazaniem towaru (nieruchomości) bez wynagrodzenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 cyt. ustawy. Przyczyna, z jakiej Spółka tej czynności dokonuje nie ma wpływu na rozstrzygnięcie kwestii jej opodatkowania podatkiem VAT. Likwidacja Spółki w żaden sposób nie przesądza o braku opodatkowania podatkiem VAT przekazania nieruchomości udziałowcowi. Spełnione zatem zostały warunki do uznania przekazywanego majątku likwidowanej Spółki udziałowcowi za odpłatną dostawę towarów. Zatem czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy. Wobec powyższego zarówno w stanie prawnym obowiązującym do 31 marca 2011r. jak i wstanie prawnym obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011r. przekazanie udziałowcowi Spółki w wyniku postępowania likwidacyjnego majątku, w sytuacji gdy Wnioskodawcy przysługiwało prawo przy jego nabyciu do odliczenia w całości jest odpłatną dostawą towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w kwestii objętej pytaniem nr 1 należało uznać za nieprawidłowe. W związku z powyżej wskazaną oceną prawną dokonywanej dostawy, nieprawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż przekazanie udziałowcowi w wyniku postępowania likwidacyjnego majątku Spółki nie spowoduje u Wnioskodawcy obowiązku dokonania korekty, o której mowa w art. 91 ust. 4, 5 ustawy o VAT. Wskazał organ, iż art. 91 ust. 1 ustawy stanowi, że po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego. Skoro podział likwidacyjnego majątku Spółki pomiędzy Wspólników mieści się w definicji odpłatnej dostawy towarów a ta z kolei jest sprzedażą w rozumieniu przepisów ustawy , to przepisy art. 91 ustawy będą miały zastosowanie w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku. Wobec tego stanowisko przedstawione w zakresie pytania nr 2 również należało zdaniem organu uznać za nieprawidłowe. Pismem z dnia 11 lipca 2011 r. Wnioskodawca wystąpił do Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów o usunięcie naruszenia prawa, poprzez wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Wnioskodawcę. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty przedstawione we wniosku, dodatkowo wskazując, że Spółka przekaże udziałowcowi wszystkie posiadane składniki majątkowe w tym nieruchomości. Ogół składników majątkowych Spółki stanowić będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu Cywilnego co powoduje, że na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o VAT czynność ta nie podlega przepisom tej ustawy. Zdaniem Wnioskodawcy organy zaniechały analizy orzecznictwa sądowego, bądź też w sposób lakoniczny do niego się odniosły, co narusza zasadę wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Ustosunkował się do stwierdzenia Wnioskodawcy w zakresie objęcia przekazaniem udziałowcowi całego pozostałego po likwidacji Spółki majątku, stwierdzając, że związany jest zgodnie z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej przedstawionym we wniosku stanem faktycznym . W opisie zdarzenia przyszłego nie ma mowy o przekazaniu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu Cywilnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżąca podtrzymała swoje stanowisko przedstawione zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 lipca 2011 r. , wnosząc o uchylenie interpretacji w całości. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 pkt 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 oraz art. 91 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez ich błędną wykładnię. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h i art. 14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz niedopełnienia obowiązku należytego uzasadnienia stanowiska organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem organu stanowisko przedstawione przez Skarżącą w odniesieniu do zadanych pytań na tle stanu faktycznego opisanego jako zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe i to zarówno w przypadku pierwszego jak i konsekwentnie drugiego pytania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, bowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy uznać za niezgodne z prawem. Stosownie do treści art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art.3 §2 pkt 4a p.p.s.a.). W myśl art.146 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygniecie organu mające charakter interpretacji indywidualnej, wydane na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z wnioskiem podatnika dotyczącym zdarzenia przyszłego. Podstawą rozważań jest przedstawiony przez stronę stan faktyczny i na jego tle zadane pytania. Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż Skarżąca Spółka nabyła nieruchomość w drodze transakcji opodatkowanej podatkiem od towarów i usług i w odniesieniu do tej transakcji przysługiwało jej prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Nieruchomość służy prowadzeniu działalności opodatkowanej poprzez jej wynajem. Większościowy udziałowiec Spółki podjął decyzję o jej likwidacji. W toku postępowania likwidacyjnego po spłacie wierzycieli lub zabezpieczeniu ich roszczeń Spółka przeniesie na rzecz udziałowca cały swój majątek w tym nieruchomość, po czym w wyniku wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego ustanie jej byt prawny. Zatem przekazanie majątku nastąpi nieodpłatnie przez likwidowaną Spółkę a przy nabyciu tych towarów przysługiwało Spółce prawo do odliczenia całości lub części podatku naliczonego. Podstawową kwestią będącą przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie tego, czy przekazanie udziałowcowi Spółki w wyniku postępowania likwidacyjnego całości majątku Spółki pozostałego po zabezpieczeniu wierzycieli stanowi dostawę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przesądzenie tej kwestii determinowało odpowiedź na drugie postawione we wniosku pytanie dotyczące korekty podatku naliczonego w związku z opisaną wyżej czynnością przekazania majątku likwidowanej spółki. Wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej: ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2. wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Minister Finansów w treści tych przepisów upatrywał podstawę do opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekazania majątku likwidowanej spółki jedynemu wspólnikowi będącemu osobą prawną. Jednak na uwadze należy mieć również treść art. 14 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku: 1. rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej; 2. zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że zamysłem ustawodawcy przy wprowadzeniu do ustawy tych norm prawnych było zachowanie warunków neutralności opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz zasady powszechności opodatkowania w przypadku specyficznych czynności wykonywanych przez podatników. Zasadą jest, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest odpłatna dostawa towarów. Jednocześnie od tej zasady ustawodawca wprowadził szereg wyjątków w celu zachowania zasady neutralności i powszechności opodatkowania. Tak więc w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT wymieniono jako czynności podlegające opodatkowaniu, czynności nieodpłatne wykonane przez podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością pod warunkiem, że w momencie nabycia lub wytworzenia tych towarów będących przedmiotem czynności przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. Wprowadzenie takich regulacji było niezbędne dla zachowania fundamentalnej zasady systemu podatku VAT jaką jest zasada neutralności. Dodatkowo, ze względu na charakterystykę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, z której wynika, że przedmiotem opodatkowania są czynności wypełniające definicję dostawy towarów, przy jednoczesnym założeniu, że w obrocie gospodarczym mogą występować również sytuacje, w których podatnik nie wykona w stosunku do tych towarów czynności uznanej za dostawę, mimo wszystko ustawodawca nałożył na taki podmiot obowiązek odprowadzenia podatku od towarów i usług. Z sytuacją taką mamy do czynienia w art. 14 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym ustawodawca, nie chcąc złamać podstawowych zasad opodatkowania: zasady neutralności oraz zasady powszechności, wprowadził opodatkowanie remanentu końcowego po likwidacji spółek niemających osobowości prawnej lub działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną. Brak bowiem takiego zapisu spowodowałby możliwość uniknięcia płacenia podatku od towarów i usług przez osoby fizyczne w tym byłych wspólników spółek niemających osobowości prawnej lub osoby, które prowadziły jednoosobową działalność gospodarczą. W sytuacji objętej analizowanym wyżej przepisem, osoby fizyczne przejmują po likwidacji majątek spółki , od którego to majątku został odliczony podatek od towarów i usług. Występujące w tym przypadku w roli konsumentów osoby fizyczne otrzymałyby towary bez podatku od towarów i usług, co naruszałoby zasadę powszechności opodatkowania. Stąd też konieczność wykazania podatku należnego z tytułu remanentu końcowego na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o VAT. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 59/08 wskazał, że wydanie majątku w ramach likwidacji spółki kapitałowej wspólnikowi mającemu osobowość prawną prawie zawsze będzie przekazaniem towarów pomiędzy dwoma podatnikami. Skoro towary te stanowią część majątku spółki wykorzystywaną przez nią w działalności gospodarczej, należy założyć, że ich odbiorca również prowadzący taką działalność nie działa jako konsument a przeciwnie, że przekazane mu towary wykorzysta w działalności gospodarczej . Zatem w przypadku przekazania majątku likwidowanej spółki kapitałowej wspólnikowi będącemu osobą prawną nie wystąpi ryzyko, że taki podmiot zostanie ostatecznym konsumentem, który otrzyma towary wchodzące w skład majątku likwidacyjnego bez podatku od towarów i usług. W związku z powyższym, stanowisko Ministra Finansów nakazujące opodatkowanie podatkiem od towarów i usług czynności przekazania majątku spółki wspólnikowi, który jest osobą prawną poprzez zastosowanie do takiej czynności art. 7 ust. 2 ustawy o VAT musi być uznane za naruszające zasady: neutralności i powszechności opodatkowania. Uznanie, że wydanie majątku likwidowanej spółki wspólnikowi będącemu osobą prawną będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT - z uwagi na zasadą poprawnej legislacji - czyniłoby niepotrzebnym i bezprzedmiotowym wprowadzenie do ustawy o VAT przepisu art. 14 ust. 1, albowiem dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług np. towarów pozostałych po rozwiązaniu (likwidacji) spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej wystarczyłby przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT W konsekwencji stwierdzić należy, że interpretacja dokonana przez Ministra Finansów jest błędna, albowiem zasada neutralności podatku od towarów i usług oraz powszechności opodatkowania, które przejawiają się w obciążeniu tym podatkiem ostatecznego konsumenta, przemawiają za uznaniem, że przekazanie majątku po likwidacji spółki kapitałowej wspólnikowi będącemu osobą prawną jest czynnością, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem przekazanie majątku likwidowanej spółki kapitałowej wspólnikowi o statusie osoby prawnej nie jest dostawą, o której mowa w art. 7 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, to zaś prowadzić musi do przyjęcia, że stanowisko organu, co do konieczności dokonania w przypadku takiego przekazania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ust. 4 i 5 ustawy o VAT jest nieprawidłowe. Przepis ten wskazuje na konieczności dokonania korekty podatku naliczonego VAT w przypadku sprzedaży towarów w okresie zakreślonym na dokonanie korekty w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. W świetle art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Skoro przekazanie majątku po likwidacji spółki kapitałowej nie jest odpłatną dostawą towarów i tym samym nie jest sprzedażą, to do takiej czynności nie stosuje się art. 91 ust. 4 i 5 ustawy o VAT. Skarżąca dodatkowo podnosiła w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 lipca 2011 r. a potem w skardze , iż w toku postępowania likwidacyjnego po spłacie wierzycieli lub zabezpieczeniu ich roszczeń przekaże wszystkie posiadane składniki majątkowe wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej w tym nieruchomość udziałowcowi Spółki. W efekcie tego przekazywany ogół składników majątkowych stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu Cywilnego, to zaś prowadzi do wniosku, że ma zastosowanie art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, na podstawie którego przeniesienie przedsiębiorstwa w tym trybie nie podlega przepisom ustawy o VAT. Prawidłowo organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji. Zadane pytania oparto na stanie faktycznym ( zdarzeniu przyszłym) nie zawierającym szczegółów dotyczących ewentualnego zbycia przedsiębiorstwa. Przekazanie całości pozostałego po zabezpieczeniu wierzycieli majątku Spółki nie musiało bowiem oznaczać zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu Cywilnego. Mając na względzie powyższe Sąd w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną indywidualną interpretację Ministra Finansów.