II SA/Wa 191/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę - Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] odmawiającą G.P. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. [...], znajdującym się w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej WAM) podniósł, iż pozostający w dyspozycji WAM lokal nr [...] położony przy ul. [...] został oddany w najem A.P. i G.P. w wyniku dokonanej zamiany lokalu mieszkalnego za pośrednictwem cywilnego organu kwaterunkowego. Stosunek najmu przedmiotowego lokalu został nawiązany na podstawie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...], wydanej przez Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...]. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej lokalu uwzględniono T.P. - syna. Związek małżeński zawarty pomiędzy A. i G.P. został rozwiązany na mocy wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. sygn. akt [...]. W związku z niewywiązywaniem się najemców z wnoszenia opłat za zajmowany lokal mieszkalny, Dyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] w dniu [...] października 2003 r. wypowiedział G.P. i A.P. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położony przy ul. [...], której skuteczne rozwiązanie nastąpiło z dniem [...] grudnia 2003 r. Od tej daty wszystkie osoby zajmujące przedmiotowy lokal zamieszkują w nim bez tytułu prawnego. W wyniku rozpoznania pozwu WAM, Sąd Rejonowy dla [...], wyrokiem zaocznym o sygn. akt [...] z dnia [...] września 2004 r., orzekł eksmisję G.P., A.P. i T.P. z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] oraz zasądził solidarnie od powyższych osób na rzecz Agencji spłatę istniejącego zadłużenia wraz z odsetkami. Jednocześnie Sąd orzekł o braku uprawnień ww. do lokalu socjalnego. W dniu [...] maja 2005 r. G.P. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z prośbą o przywrócenie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, w oparciu o art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] czerwca 2010 r.). Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego uznał, że w rozpatrywanej sprawie niespełniona została przesłanka "wyjątkowości sytuacji" i decyzją z dnia [...] października 2010 r. odmówił przyznania G.P. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. [...]. Od przedmiotowej decyzji strona wniosła odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła m.in. iż wywodzi istnienie wyjątkowości sytuacji z faktu objęcia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] należącego do WAM w zamian za oddanie do dyspozycji jego dotychczasowym najemcom dwóch innych mieszkań w [...]. Gdyby bowiem nie doszło do zamiany lokali mieszkalnych, to w spornym lokalu nadal zamieszkiwaliby ich najemcy, co oznacza, że lokal ten nie mógłby obecnie służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. Ponadto organ WAM przy załatwianiu sprawy nie wziął pod uwagę przyczyn utraty tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Trudno bowiem uznać za społecznie akceptowaną sytuację w jakiej się znalazł odwołujący się na skutek przejściowych problemów finansowych będących następstwem utraty pracy. Konsekwencją tego zdarzenia nie może być utrata mieszkania zwłaszcza, że całość istniejącego zadłużenia została już spłacona. Prezes WAM nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż warunkiem prawnej dopuszczalności przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest spełnienie dwóch akcentowanych przez ustawodawcę przesłanek: wyjątkowości sytuacji oraz zgody Ministra Obrony Narodowej. Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem "sytuacji wyjątkowej", natomiast zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego na wyjątkowość sytuacji składa się - bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe - położenie, w jakim ktoś się znajduje. Oceny wyjątkowości sytuacji dokonuje organ rozstrzygający sprawę, zaś strona - we własnym interesie - powinna powołać okoliczności oraz przedstawić dowody wskazujące na wyjątkowość jej przypadku. Tak wiec "wyjątkowość", w rozumieniu powołanego przepisu, powinna wiązać się ze szczególną sytuacją, w której znalazła się osoba wnioskująca. Przytaczana przez G.P. argumentacja wskazana we wniosku z dnia [...] maja 2005 r. jak i stanowisko strony uzyskane w toku prowadzonego postępowania, sprowadza się w istocie do kwestii utraty tytułu prawnego do zajmowanego mieszkania na skutek zadłużenia oraz orzeczonego przez Sąd obowiązku opróżnienia spornego lokalu. Jednakże uiszczanie opłat za zajmowany lokal mieszkalny należy do podstawowych obowiązków każdego lokatora, a jego zaniechanie rodzi określone konsekwencje prawne przewidziane na gruncie obowiązujących przepisów prawa. Nie można zatem traktować wypowiedzenia przez Agencję umowy najmu lokalu w kategoriach wyjątkowości sytuacji leżącej po stronie dłużników. Utrata pracy - choć powoduje znalezienie się w trudnej sytuacji finansowej - nie zwalnia najemcy z obowiązku terminowego wnoszenia opłat mieszkaniowych a Agencji z egzekwowania swoich należności. Natomiast z samego zdarzenia spłaty istniejącego zadłużenia nie można wyprowadzić przesłanki do przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w oparciu o art. 29 ustawy. Nie można też wyjątkowej sytuacji wywodzić z faktu objęcia spornego lokalu w zamian za oddanie dotychczasowym najemcom tego lokalu dwóch innych mieszkań, albowiem zamiana lokali mieszkalnych może nastąpić wyłącznie na zgodny wniosek zainteresowanych stron. Zatem przyjęcie lokalu mieszkalnego pozostającego wówczas w dyspozycji wojskowych organów kwaterunkowych wiązało się ze swoistą akceptacją warunków przedmiotowej zamiany. Ponadto skarżący błędnie sugeruje, że lokal nr [...] przy ul. [...] został mu przydzielony na podstawie decyzji Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...]. Powyższa decyzja stanowiła jedynie wymagane zezwolenie Urzędu [...] na dokonanie zamiany i przydzielenie lokalu mieszkalnego, o czym stanowi treść osnowy tejże decyzji. Natomiast organem uprawnionym do usankcjonowania faktycznego prawa zamieszkiwania G.P. i A.P. w lokalu była Garnizonowa Administracja Mieszkań nr [...], jako wojskowy organ kwaterunkowy. Dopiero wydana przez ten organ decyzja przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. stanowiła tytuł prawny do spornego lokalu. Powstały na podstawie powyższej decyzji stosunek najmu pomiędzy stronami a wojskowym organem kwaterunkowym regulowały obowiązujące wówczas przepisy Prawa lokalowego. Bezspornym w sprawie jest fakt, że najem lokalu został skutecznie wypowiedziany, w konsekwencji czego zainteresowany utracił tytuł prawny do jego zajmowania. Okoliczność ta nie świadczy o istnieniu wyjątkowości sytuacji. Prezes podniósł także, iż w toku prowadzonego postępowania dowodowego organ I instancji przeprowadził kilkakrotnie wizję spornego lokalu w celu ustalenia osób faktycznie zamieszkujących w tym lokalu. Dokonane czynności pozwoliły ustalić, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] trwale przebywa jedynie T.P., natomiast G.P. nie zamieszkuje w lokalu, o który wnioskuje. Okoliczności te potwierdza środowisko sąsiedzkie zamieszkujące w budynku przy ul. [...]. Przywoływany przez zainteresowanego fakt zameldowania na pobyt stały w spornym lokalu nie jest w żadnej mierze czynnikiem dającym podstawę do przyznania uprawnień mieszkaniowych. Organ ustalił, że zarówno skarżący jak i jego syn nie należą do kategorii osób niepełnosprawnych, którym ciężka choroba uniemożliwiłaby normalne funkcjonowanie. Osoby te nie dowiodły też potrzeby stałej lub długotrwałej opieki i pomocy osób trzecich w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Ich sytuacji nie można zatem określić mianem bardzo rzadkiej, wyróżniającej się czymś, szczególnej, osobliwej - czyli wyjątkowej. G.P. oraz T.P. nie pozostają bez jakichkolwiek środków do życia. Ww. osoby posiadają zatrudnienie, a uzyskiwane przez nich dochody w wysokości 1.431,83 zł, oraz 2.613,35 zł. nie pozostają wyraźnej dysproporcji w stosunku do dochodów wielu innych osób. Ponadto zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie jest jednoznaczne z posiadaniem własnego mieszkania, a tym samym nie wiąże się z koniecznością dysponowania przez stronę określoną kwotą pieniędzy na jego zakup. Stworzenie odpowiednich warunków mieszkaniowych możliwe jest przecież w oparciu o powszechnie praktykowany wynajem lokali mieszkalnych. Zaspokajanie zaś potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej oraz gospodarstw domowych o niskich dochodach należy do zadań własnych gminy. G.P. może zatem podjąć starania o uzyskanie lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Organ II instancji podkreślił, iż w garnizonie [...] występuje trudna sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych, gdyż wg stanu na [...] października 2010 r., na realizację prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oczekiwało 1.618 żołnierzy z rodzinami i 1.735 żołnierzy samotnych. Wobec niespełnienia w omawianej sprawie przesłanki wyjątkowości sytuacji, uznanie żądania strony, odbyłoby się ze szkodą dla żołnierzy, którzy aktualnie oczekują na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w garnizonie [...]. Skarżący pozostaje zatem w błędzie twierdząc, że powodem odmówienia mu - jako osobie cywilnej - wydania decyzji pozytywnej były jedynie niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe kadry. Dowiedziony brak istnienia wyjątkowości sytuacji - w zestawieniu z określonymi przez normę prawną art. 29 ustawy granicami decyzji pozytywnej - determinuje słuszność podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Decyzja Prezesa WAM z dnia [...] listopada 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez G.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowanie wg norm przepisanych strona podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ WAM przed wydaniem decyzji w sprawie nie zwrócił się o zajęcie stanowiska do Ministra Obrony Narodowej, co stanowi obrazę art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Ponadto o wyjątkowości sytuacji w jakiej znalazł się skarżący świadczy fakt, iż G.P. i A.P. stali się w 1989 r. najemcami lokalu nr [...] przy ul. [...], tylko dlatego, że służące im mieszkania - przy ul. [...] i ul. [...] - zostały w wyniku zamiany objęte przez poprzednich najemców lokalu przy ul. [...]. W tej sytuacji utrata przez G.P. lokalu, który otrzymał w zamian za oddanie jego byłym najemcom dwóch innych lokali mieszkalnych, byłaby krzywdząca i odbiegała od ogólnie akceptowanej normy społecznej. Skarżący wskazał, iż potrzeby mieszkaniowe żołnierzy nigdy nie były i nie są zaspokojone w sposób w pełni satysfakcjonujący tą grupę zawodową. Zatem, zawsze będą żołnierze oczekujący na mieszkanie, czy też na poprawienie służących im warunków mieszkaniowych. W konsekwencji więc, bezwzględne pierwszeństwo żołnierzy zawodowych w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, uniemożliwiałoby zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu wobec osób cywilnych. Skarżący podkreślił, iż zadłużenie lokalu powstało po utracie przez niego pracy, wtedy gdy był on bezrobotnym. Jednakże natychmiast po znalezieniu zatrudnienia, zadłużenie to zostało spłacone i wszystkie opłaty związane z mieszkaniem, realizowane są na bieżąco. Okoliczności te świadczą o wyjątkowości sytuacji polegającej na powstaniu okresowego zadłużenia na koncie lokalu. Winna więc być brana pod uwagę przez organ przy załatwianiu niniejszej sprawy. Trudno bowiem uznać za społecznie akceptowalną sytuację, w której następstwem bezrobocia i powstałego wtedy długu, obecnie spłaconego może być utrata mieszkania. Ponadto skarżący w ostatnim czasie poniósł znaczne nakłady na mieszkanie i obecnie z bieżących dochodów nie jest w stanie zapewnić sobie lokalu mieszkalnego na wolnym rynku. Końcowo skarżący stwierdził, że skoro przedmiotowy lokal przydzielony został decyzją Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. to organ w skarżonej decyzji błędnie wskazał, iż najem tego lokalu ustanowiony został na rzecz G.P. i A.P. na podstawie umowy najmu zawartej w formie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego z dnia [...] czerwca 1989 r. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Powołany przepis uzależnia możliwości wydania pozytywnej dla strony decyzji od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wykazania przez stronę wyjątkowej sytuacji, w której się znalazła oraz wyrażenia zgody na wydanie takiej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej. Jednakże uzyskanie zgody Ministra Obrony Narodowej, wbrew twierdzeniem skarżącego, jest wymagane wówczas, gdy organ WAM wstępnie oceni, że w sprawie zachodzi sytuacja wyjątkowa i jest możliwe pozytywne załatwienie wniosku wszczynającego postępowanie. Stwierdzić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ww. ustawy ma charakter uznaniowy. Wydawanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może nosić cech dowolności czy arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, zaś ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00). Podkreślić należy, że na osobie składającej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pozostającym w zasobie mieszkaniowym WAM, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona w "sytuacji wyjątkowej". Wprawdzie powołana ustawa nie definiuje wskazanego pojęcia, lecz jak słusznie zauważa Prezes WAM, "sytuacji wyjątkowej" należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy. Tak więc "wyjątkowość", w rozumieniu powołanego przepisu, powinna się wiązać ze szczególną sytuacją, w której znalazł się wnioskodawca. Wprowadzając możliwość wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w trybie ww. przepisu, ustawodawca posłużył się nieostrym pojęciem "sytuacji wyjątkowej", czego skutkiem jest przeniesienie na organ administracji obowiązku wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Organ stosujący prawo dokonuje zatem wyboru pewnych kryteriów, które bierze pod uwagę przy ocenie, czy występuje przypadek uzasadniający wydanie (wnioskowanej przez stronę) decyzji. Oznacza to, iż ustawodawca ocenę, czy sytuacja strony nosi znamiona szczególnie uzasadnionego przypadku, pozostawił uprawnionemu organowi. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie właściwie oceniły sytuację, w jakiej znalazł się skarżący, zasadnie odmawiając jej cech wyjątkowości. Nie zasługuje bowiem na akceptację pogląd prezentowany przez skarżącego, że znajduje się on w sytuacji wyjątkowej. Podkreślenia wymaga, że nadrzędnym ustawowym celem organów wojskowych jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w miejscowości, w której pełnią oni służbę wojskową, zaś wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innym podmiotom stanowi odstępstwo od tej reguły i może być realizowane tylko w sytuacji wyjątkowej. Adresatami decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM winy być osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi, wymagają zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych, swoistej opieki organu WAM. Okoliczności, na które powoływał się skarżący w toku postępowania administracyjnego, nie dają podstaw do zakwalifikowania ich jako "sytuacji wyjątkowej". Fakt, że skarżący wraz z synem T.P. uzyskują dochód z wynagrodzenia za pracę odpowiednio w wysokości 1.431,83 zł i 2.613,35 zł miesięcznie i z tego powodu nie są w stanie nabyć lokalu mieszkaniowego na wolnym rynku nie oznacza, że znalazł się on w sytuacji wyjątkowej, w rozumieniu art. 29 cytowanej ustawy. Z ustaleń organów WAM wynika, iż zarówno skarżący jak i jego syn są osobami pełnosprawnymi, pozostającymi w zatrudnieniu, normalnie funkcjonującymi w społeczeństwie i tak jak wielu innych osób w o niskich dochodach są w stanie bez udziału pomocy publicznej zabezpieczyć własne potrzeby życiowe. Obecna sytuacja skarżącego, a ta była brana pod uwagę w postępowaniu administracyjnym, nie jest wyjątkowa na tle wielu innych dwuosobowych gospodarstw domowych w Polsce. Ponadto skarżący nie jest związany z resortem Obrony Narodowej i nie wymaga pomocy tej instytucji. W tym miejscu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1519/07, w którym Sąd podkreślił, że adresatem decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki organu WAM w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. Nie ulega wątpliwości, że skarżącego nie można zakwalifikować do tak określonego kręgu osób. W ocenie Sądu nie można wywodzić z faktu zamiany w przeszłości mieszkań z osobą uprawnioną do resortowego lokalu mieszkalnego sytuacji wyjątkowej z art. 29 powołanej ustawy, albowiem na skutek tej zamiany status spornego mieszkania się nie zmienia i w dalszym ciągu pozostając w dyspozycji WAM powinien służyć zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. Jak to dobitnie podkreślił Prezes WAM w zaskarżonej decyzji, potrzeby garnizonu [...] w tym zakresie są duże i nie można interesu jednostki przedkładać nad interesem publicznym, utożsamianym z zabezpieczeniem potrzeb żołnierza zawodowego realizującego zadania związane z obronnością Państwa. Z uwagi na powyższe, nie ma też w sprawie większego znaczenia w jakich okolicznościach w przeszłości doszło do zadłużenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu i utraty tytułu prawnego do tego lokalu, albowiem organ WAM badając przesłankę "sytuacji wyjątkowej" jest obowiązany uwzględniać wszystkie istotne okoliczności zaistniałe w sprawie, lecz oceny spełnienia przesłanki ustawowej dokonuje wg stanu istniejącego w dacie orzekania. Chybiony jest też zarzut skargi, iż lokal mieszkalny przy ul. [...] przydzielony został skarżącemu decyzją Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., a zatem podstawą zawarcia umowy najmu była decyzja organu samorządowego, a nie decyzja przydziałowa organu kwaterunkowego WAM z dnia [...] czerwca 1989 r. W ocenie strony może to powodować wątpliwość, czy przedmiotowy lokal mieszkalny pozostaje w zasobach mieszkaniowych WAM, a nie samorządu terytorialnego. Skarżący nie wziął jednak pod uwagę, iż kwestie tę już rozstrzygnął Sąd Rejonowy dla [...], który uznawszy powództwo WAM za zasadne, prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia [...] września 2004 r. sygn. akt [...] orzekł eksmisje G.P. i A.P. z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...]. Przedmioty wyrok wiąże nie tylko strony postępowania, ale i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji