VII SA/Wa 1468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr[...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, [...], na podstawie art. 71a ust. 4 w związku z art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, nakazał właścicielce lokalu – B. B. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu użytkowego [...] usytuowanego w piwnicy i na parterze budynku przy ul. [...], zaadaptowanego na potrzeby lokalu gastronomicznego bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania właściwemu organowi. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w związku z wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej budynku [...] w dniach: 22 sierpnia 2002 r., 10 września 2002 r., 11 lipca 2003 r. i 27 sierpnia 2003 r., przeprowadził kontrole ww. lokalu użytkowego, ustalając, że w lokalu tym prowadzona jest działalność gastronomiczna (bar). Ówczesny właściciel lokalu – J. S. oświadczył do protokołu, że pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r., zgłosił zamiar użytkowania baru do Urzędu [...] i nie otrzymał sprzeciwu. W toku postępowania administracyjnego, którego przedmiotem badania była instalacja wentylacyjna w lokalu, inwestor przedłożył dokumenty świadczące "o doprowadzeniu do właściwego działania wentylacji w lokalu i spełnieniu wymogów stawianych przepisami dla tego typu lokali w branży budowlanej, instalacji elektrycznej, sanitarnej oraz BHP i p.pożarowej". Z tych względów decyzją z dnia [...] września 2003 r., Nr [...], PINB [...] umorzył postępowanie w sprawie użytkowania ww. baru. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, decyzją z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...], uchylił decyzję Nr [...], wskazując, że organ stopnia podstawowego winien przeprowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność wyjaśnienia, czy bar funkcjonuje z zachowaniem wymogów przepisów art. 71 Prawa budowlanego. Ponownie przeprowadzając postępowanie organ I instancji ustalił, że do 2001 r. ww. lokal był użytkowany jako sklep z konfekcją dziecięco-młodzieżową, inwestorzy pomimo prowadzonej obecnie działalności gastronomicznej nie posiadali zgody organu. Ponieważ zmiana sposobu użytkowania części budynku, tj. lokalu użytkowego została dokonana samowolnie, organ nadzoru budowlanego zobligowany został do przeprowadzenia procedury wynikającej z przepisów art. 71a Prawa budowlanego w celu zbadania jej zgodności z prawem. W tym celu postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. wstrzymał użytkowanie lokalu gastronomicznego usytuowanego w piwnicy i parterze budynku przy ul. [...] bez wymaganego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania oraz nałożył na E. M.-S. i J. S. obowiązek przedłożenia dokumentów, o jakich mowa w art. 71a Prawa budowlanego. W odpowiedzi na ww. postanowienie inwestorzy nie przedstawili wszystkich wymaganych dokumentów, a mianowicie: stosownej ekspertyzy technicznej oraz opinii rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i sanitarno-higienicznych dotyczących prawidłowości i zgodności z przepisami prawa wykonanych robót budowlanych dla potrzeb zmienionego sposobu użytkowania lokalu o pierwotnej funkcji sklepu z konfekcją na lokal gastronomiczny; zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności zmienionego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do akt sprawy załączono pismo Urzędu [...] z dnia [...] listopada 2006 r., skierowane w odpowiedzi na wniosek E. M.-S., z treści którego wynika, że w latach 2002-2003 obowiązywały dwa plany ogólne zagospodarowania przestrzennego - miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. oraz plan ogólny zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego1993 r. W ocenie PINB zgodnie z ustaleniami zawartymi w ww. dokumentach na terenie, na którym zlokalizowany jest budynek przy ul. [...], w latach 2002-2003 była możliwa zmiana sposobu użytkowania lokalu użytkowego - sklepu na lokal gastronomiczny. Jednakże w dacie wydania postanowienia PINB o możliwości realizacji ww. zamierzenia mogło zdecydować postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor takiej decyzji nie przedłożył w toku postępowania prowadzonego w 2006 r. Ponadto organ ustalił, że pomimo wstrzymania ww. postanowieniem użytkowania lokalu był on użytkowany na potrzeby lokalu gastronomicznego "Kebab", co wynika z korespondencji przekazanej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] i ustaleń protokolarnych z podejmowanych przez organ nadzoru I instancji czynności kontrolnych w dniach 18 czerwca 2010 r. i 24 sierpnia 2010 r. W 2008 r. poprzedni właściciele lokalu – E. M.-S. i J. S. zbyli prawo własności lokalu użytkowego [...] w budynku przy ul. [...] na rzecz B. B., która zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. jako następczyni prawna wstąpiła na miejsce dotychczasowej strony w prowadzonym postępowaniu. Podsumowując, w świetle dotychczas dokonanych ustaleń powiatowy organ nadzoru uznał, że obowiązek nałożony postanowieniem PINB [...] Nr-[...] nie został wykonany, zatem organ nie znalazł podstaw do stwierdzenia wykonania obowiązku i ustalenia opłaty legalizacyjnej. Lokal był użytkowany w trakcie toczącego się postępowania w sprawie zmiany jego funkcji użytkowej. Odwołanie od ww. decyzji złożyła B. B.. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], [...] WINB, na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił decyzję PINB [...] Nr [...] w całości i umorzył postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji prowadzone w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania ww. lokalu. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że PINB [...] dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie, stąd skarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy powołując się na art. 7 i 77 § 1 k.p.a. stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowy lokal był już użytkowany jako lokal gastronomiczny oraz jako sklep z konfekcją dziecięco-młodzieżową. W związku z brakiem wskazania w zaskarżonej decyzji organu powiatowego, jaki sposób użytkowania przedmiotowego lokalu ma być przywrócony, pismem z dnia 3 marca 2011 r. WINB zwrócił się z prośbą do Wydziału Architektury i Budownictwa [...] o wskazanie, czy został określony sposób użytkowania lokalu [...] usytuowanego w piwnicy i na parterze budynku przy ul. [...]. Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia [...] marca 2011 r. poinformował, iż zaświadczenie o samodzielności dla przedmiotowego lokalu z roku 2001 jako dokument klasy B5, zostało przekazane do wybrakowania po upływie pięciu lat. Wskazał on jednocześnie, iż z uwagi na fakt, że w akcie notarialnym wymienia się przedmiotowy lokal jako użytkowy należy sądzić, iż zaświadczenie o samodzielności lokalu nr [...] było wydane dla lokalu użytkowego. W ocenie organu II instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy lokal użytkowy nr [...] usytuowany w piwnicy i na parterze budynku przy ul. [...] nigdy nie miał sprecyzowanej funkcji użytkowej. Lokal ten od czasu jego wyodrębnienia był lokalem użytkowym. W związku z tym, w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o zmianie sposobu użytkowania jeżeli przedmiotowy lokal nadal jest lokalem o funkcji użytkowej. Zmiana sposobu użytkowania zachodziłaby tylko w sytuacji zmiany sposobu użytkowania na cele mieszkalne lub inne nieużytkowe. Wskazanie, iż lokal jest lokalem użytkowym bez sprecyzowanej funkcji użytkowania daje podstawę to prowadzenia w nim dowolnej formy działalności gospodarczej. Ponadto wskazał, że zgodnie z definicją lokalu użytkowego, zawartą w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm), lokalem użytkowym jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Jak słusznie wskazuje strona odwołująca od 1978 r. przedmiotowy lokal miał przeznaczenie gastronomiczne, o czym świadczy decyzja Naczelnika [...] z dnia [...] września 1978 r. dołączona do odwołania. Organ odwoławczy podkreślił, iż w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej umarza postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 1 k.p.a. WINB powołał się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 6 sierpnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1137/97, zgodnie z którym przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji, a okoliczności powodujące bezprzedmiotowość postępowania muszą być stwierdzone i wskazane w decyzji o umorzeniu postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. R., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji PINB [...] Nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8 i 11 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady konieczności działania organu w granicach interesu społecznego; art. 77 k.p.a., gdyż organ II instancji nie zweryfikował rozstrzygnięcia PINB [...] z uwagi na wydane postanowieniem Nr [...] o wstrzymaniu użytkowania lokalu gastronomicznego oraz nałożeniu na właścicieli lokalu obowiązku przedłożenia wymienionych w postanowieniu dokumentów; art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez błędne określenie, iż przedmiotowy lokal od 1978 r. miał przeznaczenie gastronomiczne. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uchyleniu decyzji nakazującej B. B. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu użytkowego [...], gdy nie został wykonany w terminie obowiązek przedstawienia wymaganych dokumentów oraz dalej kontynuowane jest użytkowanie tego lokalu jako lokalu gastronomicznego, pomimo jego wstrzymania; art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że nie nastąpiła zmiana profilu działalności prowadzonej w przedmiotowym lokalu, albowiem lokal nie miał sprecyzowanej funkcji użytkowej, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę ‘[...] WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu, ponieważ w okolicznosciach faktyczny i prawnych niniejszej sprawy organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., umarzając postępowanie przed organem I instancji jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Jak wynika z dyspozycji ww. przepisu uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym nie jest dowolne, ale podlega ograniczeniu, które związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed organem I instancji, przy czym organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Orzecznictwo sądowoadministracyjne na gruncie ww. przepisu jest ugruntowane (por. wyroki NSA z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1393/09, oraz z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 789/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy wydanie rozstrzygnięcia w sprawie stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Owa bezprzedmiotowość zachodzi więc wtedy, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła taki charakter w jego toku. W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Wobec ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy, że nie doszło w niniejszej sprawie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania ww. lokalu użytkowego w związku z prowadzoną w nim działalnością gastronomiczną, zaistniała przesłanka przedmiotowa do umorzenia postępowania w sprawie samowolnej zmiany użytkowania ww. lokalu. Zarzuty strony skarżącej sprowadzają się do zakwestionowania legalności użytkowania ww. lokalu użytkowego jako baru gastronomicznego. W niniejszej sprawie zagadnienie prawne sprowadza się zatem do ustalenia kwestii, czy w wyniku obecnie prowadzonej w tym lokalu działalności gastronomicznej nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania tego lokalu. Z akt sprawy bezspornie wynika, że przedmiotowy lokal [...] przy ulicy [...] jest lokalem użytkowym. Okoliczność ta wynika bowiem z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy złożonych przez obie strony postępowania, jak i uzyskanych z inicjatywy samego organu w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego. Z tą też okolicznością organ odwoławczy wiąże zaistnienie przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Przede wszystkim wyjaśnienia stronie skarżącej wymaga, że sam fakt zmiany sposobu prowadzonej działalności usługowej w tym lokalu nie powoduje automatycznie, że doszło do zmiany sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w rozumieniu art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. To wyłącznie ten przepis określa sytuacje, w których dochodzi do takiej zmiany. W obecnie obowiązujacym stanie prawnym, podstawą do merytorycznej oceny ww. okoliczności stanowił art. 71 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którym przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Brak jest podstaw do dokonania takiej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2, która prowadziłaby do uznania, iż każda zmiana prowadzonej w lokalu użytkowym działalność gospodarczej powinna być zakwalifikowana jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero ustalenie, że w konkretnej sprawie doszło do zmiany parametrów, o jakich mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2, może stanowić podstawę do przyjęcia, że doszło do zmiany sposobu użytkowania. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku prowadzonej obecnie od 2002 r. działalności gastronomicznej w przedmiotowym lokalu nie można przyjąć, że doszło do zmiany ww. parametrów. Dla sformułowania takiej oceny ma bowiem znaczenie prawne decyzji z dnia [...] września 1978 r., znak: [...], Naczelnika [...]. Jak wynika z treści tej decyzji, która dotyczyła nieruchomości przy ul. [...] (ocenie [...]), zezwolono [...] Spółdzielni Spożywców [...] zezwolenia na adaptację sklepów na bar bistro całego lokalu. Jak wynika z wyjaśnień na rozprawie skarżącej i przedstawiciela Wspólnoty decyzja ta dotyczyła całego lokalu, obecnie podzielonego na dwie części. Nie ulega więc wątpliwości, że obecnie zajmowany przez B. B. lokal (stanowiący część lokalu o którym mowa w ww. decyzji) był od 1978 r. przeznaczony do prowadzenia w nim działalności gastronomicznej. Okoliczności tej w żaden sposób nie podważają dokumenty złożone przez stronę skarżącą, ponieważ dotyczą one wyłącznie części ww. lokalu, która w wyniku wyodrębnienia - przypadła H. R.. Przedstawione przez skarżącą: decyzja z dnia [...] listopada 1982 r., znak: [...], o zmianie programu i użytkownika, decyzja z dnia [...] listopada 1982 r., znak: [...], dotycząca adaptacji 1/2 lokalu użytkowego, decyzja z dnia [...] listopada 1982, znak: [...], o przydziale lokalu użytkowego na sklep z upominkami i pamiątkami oraz decyzja z dnia [...]lutego 1983 r., znak [...], o zezwoleniu na użytkowanie lokalu użytkowego strona lewa, odnoszą się tylko do H. R. i zmiany na sklep pamiątkarsko-upominkowy. A zatem legalne przeznaczenie przedmiotowego lokalu [...], w którym prowadzona jest obecnie działalność gastronomiczna określa decyzja Naczelnika [...] z dnia [...] września 1978 r., znak: [...]. Przekonanie to dodatkowo wzmacnia treść decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] listopada 1982 r., znak: [...], o zmianie programu i użytkownika, w której wskazano rodzaj prowadzonej działalności w ww. lokalu jako bar przekąskowy. Bez znaczenia dla tej oceny jest więc, że przed 2002 r. w lokalu, co do którego obecnie toczy się postępowanie sądowe, prowadzona była inna działalność niż gastronomiczna. Jak wynika z akt sprawy w wyniku zawartej w styczniu 2002 r. umowy najmu pomiędzy ówczesnymi właścicielami, a najemcą w lokalu tym powrócono do działalności gastronomicznej. Z powyższych ustaleń wynika, że organowi odwoławczemu nie można zarzucić naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 k.p.a., ponieważ organ ten dokonał prawidłowej oceny stanu materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdzono, że przedmiotowy lokal od 1978 r. miał przeznaczenie gastronomiczne. Kwestionując to stanowisko strona skarżąca nie przedstawiła żadnego kontrdowodu, z którego mogłoby wynikać przyjęcie odmiennego stanowiska. Brak jest zatem podstaw po przyjęcia, że wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto wskazania wymaga, że poprzedni właściciele lokalu dokonali stosownych zgłoszeń prac modernizacyjnych: z dnia 14 listopada 2002 r. w zakresie wymagań sanitarnych (instalacji wentylacji wymuszonej) oraz z dnia 11 marca 2003 r. w zakresie ochrony przeciwpożarowej i bezpieczeństwa pożarowego. Jak wynika z akt sprawy organy nie wniosły sprzeciwu od tych zgłoszeń. Ponadto w dniu 22 marca 2004 r. ze zgłoszeniem prac modernizacyjnych wystąpiła aktualna właściciela lokalu, od którego Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...], wniósł sprzeciw. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r., znak: [...], uchylono ww. sprzeciw, a prawomocnym od dnia [...] listopada 2005 r. postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 686/05, WSA w Warszawie odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na ww. decyzję Wojewody. Dodatkowo, jak wyjaśnił obecny na rozprawie przedstawiciel Wspólnoty, z wniosku której toczyło się obecnie kontrolowane przez Sąd postępowanie, w chwili obecnej lokal gastronomiczny korzysta z wydzielonego kanału wentylacyjnego, którym przez komin odprowadzane są wyziewy będące skutkiem działalności gastronomicznej. Organ odwoławczy prawidłowo zatem umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, ponieważ w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania ww. lokalu, o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Dlatego też bez znaczenia jest dokonywanie oceny, czy inwestor wywiązał się z obowiązków nałożonych postanowieniem Nr [...], skoro nie dokonano zmiany użytkowania ww. lokalu, a postępowanie organ umorzył w tej sprawie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.