IV SA/Po 828/11

| | | Sygn. akt IV SA/Po 828/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody W. na rzecz B. S. kwotę 500 złotych (pięćset) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 257 złotych (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę B. S. polegający na przebudowie i rozbudowie budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w P.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. oraz A. K. wskazując, iż nie przeprowadzono prawidłowo inwentaryzacji powykonawczej i nie oparto się na żadnych dokumentach. Dalej odwołujący wskazali, iż projekt budowlany oparty jest wyłącznie o inwentaryzację segmentu [...] i zakłada z góry powstanie zniszczeń w segmencie bliźniaczym. W ocenie odwołujących projekt jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. odwołujący podnieśli, iż zamieszczona w projekcie budowlanym pobieżna inwentaryzacja segmentu nie pozwoliła na określenie rzeczowe konstrukcji budowlanej obiektu [...] i wzajemnych powiązań obu budynków. Odwołujący powtórzyli, iż projekt budowlany oraz decyzja Prezydenta Miasta nie spełniają warunków narzuconych przez decyzję o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Wojewoda Wielkopolski uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w postępowaniu odwoławczym ustalenie ewentualnej przesłanki rażącego naruszenia prawa skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, iż dla przedmiotowej rozbudowy i nadbudowy budynku inwestor uzyskał ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z zapisem w pkt 1.2. warunków zabudowy planowana rozbudowa nie powinna (między innymi) przekraczać obrysu ścian istniejącego budynku oraz zachować odległości określone w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej organ wskazał, iż z zatwierdzonego projektu budowlanego w tym planu zagospodarowania działki i wymiarów projektowanej zabudowy (rys. 17 i rys. 18) wynika, że rozbudowa nie jest zgodna z ustalonymi warunkami zabudowy. Wojewoda podkreślił, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623) zobowiązany był do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z tymi ustaleniami. Organ podniósł, iż projektowana rozbudowa od strony ogrodowej przekracza obrys istniejącego budynku o ponad 2 m. Organ podkreślił, że ustawodawca uchwalając przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako rozporządzenie Ministra Infrastruktury) uwzględnił zasadę równego traktowania stron określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mając na uwadze min. ochronę uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz zapobieganie przed działaniami- zakłócającymi korzystanie z nieruchomości sąsiednich przekraczających przeciętną miarę. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa w tym dot. ochrony własności i korzystania z nieruchomości sąsiednich w granicach ustanowionego prawa. Organ odwoławczy podniósł, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w tym: sprawa doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami zabudowy wyczerpuje przesłankę określoną w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm. – dalej "Kpa"), która uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uwzględniając, iż decyzja wydawana w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, ponieważ postępowanie w takiej sprawie powinno wypełnić wymagania obowiązujących przepisów, oraz wskazane okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, stwierdza się, że odwołanie jest uzasadnione. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła B. S. zarzucając jej naruszenie: - przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8, 9 i 11 Kpa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia, z jakich powodów organ przyjął, iż rozbudowa nie jest zgodna z ustalonymi warunkami budowy, i to w sytuacji, gdy na stronie 2 pkt 2 tiret 3 decyzji o warunkach zabudowy wskazano wprost, iż jest możliwość zabudowy tarasu od strony ogrodu i wnęki we frontowej części budynku, a rysunki 17 i 18 projektu budowlanego uwzględniają powyższy zapis decyzji o warunkach zabudowy - przepisu prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, iż projekt budowlany narusza ustalone warunki zabudowy oraz normy wynikające z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury - przepisu prawa materialnego - § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez przyjęcie, iż planowana rozbudowa narusza zasady dotyczące sytuowania budynków przy granicy działki sąsiedniej. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona podniosła, iż w niniejszej sprawie Prezydent Miasta wydał decyzję, w której ustalił m. in. wymagania dotyczące nowej zabudowy obejmujące możliwość zabudowy tarasu od strony ogrodu i wnęki we frontowej części budynku. Z decyzji o warunkach zabudowy expressis verbis wynika, że skarżąca miała prawo zabudować taras od strony ogrodu przy granicy z sąsiednią nieruchomością, a także wnękę we frontowej części budynku. Prawidłowość wydania decyzji o warunkach zabudowy numer [...] była przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., który orzekł, że decyzja została wydana w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Strona podniosła, iż Wojewoda W. powołując się na niezgodność pomiędzy decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, a decyzją o warunkach zabudowy nie wskazał, w którym punkcie decyzja Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku jednorodzinnego jest niezgodna z decyzją Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda całkowicie pominął okoliczność, że prawidłowość przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań konstrukcyjnych i architektonicznych oraz w wydanej na jego podstawie decyzji udzielającej pozwolenia budowlanego, została zweryfikowana przez biegłych rzeczoznawców budowlanych. Strona wskazała, iż § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Skarżąca podniosła, iż przedmiotowa działka ma szerokość 12 metrów. Skarżąca może zabudować taras ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. W uchylonej przez Wojewodę decyzji udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego w sposób prawidłowy Prezydent Miasta zaakceptował projekt budowlany obejmujący zabudowę tarasu w opisany wyżej sposób. Wojewoda uchylając decyzję Prezydenta Miasta naruszył § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Skarżąca podkreśliła, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. W ocenie skarżącej w tej sprawie nie zaszły przesłanki określone w art. 138 § 2 Kpa, dlatego brak było podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie organ II instancji dokonał całkowicie dowolnych ustaleń, nieznajdujących oparcia w materiale dowodowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wysuwa się wniosek zawarty w jej sentencji. Organ w treści uzasadnienia stwierdził, że z rysunku 17 i 18 wynika, iż rozbudowa nie jest zgodna z ustalonymi warunkami zabudowy oraz że od strony ogrodowej przekracza obrys istniejącego budynku o ponad 2 metry. Analiza powyższych rysunków prowadzi do spostrzeżenia, że planowana rozbudowa, wbrew twierdzeniu organu, nie przekracza w żadnym miejscu obrysu budynku. Wojewoda nie wziął pod uwagę okoliczności, że projekt rozbudowy opracowany został na podstawie obmiarów inwentaryzacyjnych a opis poszczególnych warstw przegród został wykonany według projektu pierwotnego. Przekroczenie obrysu istniejącego budynku nie zachodzi. Argument Wojewody, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu ponieważ konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie okoliczności w tej sprawie zostały należycie wyjaśnione. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 oraz art. 8, 9 i 11 Kpa. Istotne wady zaskarżonej decyzji, w szczególności brak związku pomiędzy jej sentencją a uzasadnieniem, nieodniesienie się do opinii biegłych rzeczoznawców budowlanych, pominięcie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy oraz nieuwzględnienie szerokości działki uniemożliwiają pozostawienie jej w obrocie prawnym i stanowią podstawę do jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż uchylając decyzję organu I instancji uwzględniono przepis art. 64 ust. 1 związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), który stanowi, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w tym mapą zasadniczą, w skali 1:500, stanowiącą załącznik do warunków zabudowy, dla przedmiotowej przebudowy i rozbudowy właściwy organ ustalił m.in. obowiązującą linię zabudowy (od strony ulicy [...]), nieprzekraczalną linię zabudowy od strony nieruchomości przy (ul. [...]), oraz lokalizację rozbudowy od strony ogrodu w odległości od granicy pomiędzy działką inwestora (nr [...]) i odwołujących się (nr [...]) w wielkości "a" i od granicy z działkami nr [...] w wielkości "b"). W decyzji tej podkreślono, iż odległości te ("a" i "b") obowiązkowo powinny być zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Obowiązująca linia zabudowy została wyznaczona linią zabudowy istniejącego budynku (warunki zabudowy poz. I. pkt 2), nieprzekraczalna linia zabudowy po obrysie istniejącego budynku. Decyzja umożliwia również wysunięcie poza obowiązującą i nieprzekraczalną linię zabudowy fragmentu elewacji o 0,4 m przed te linie na długości nieprzekraczającej 1/3 szerokości elewacji frontowej i bocznej. Organ wyjaśnił, iż z prostego porównania inwentaryzacji planu zagospodarowania działki inwestora (proj. bud. karta 80, 81, 82 i 84) oraz zatwierdzanej nadbudowy nad przyziemiem (przy granicy z działką nr [...]) wynika, że zamiar ten jest niezgodny z ustaleniami warunków zabudowy poz. 3 doprecyzowanymi w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy (mapa zasadnicza, odległość "a"), w związku z przepisami § 12 ust. 3 pkt. 2 i §2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktóry, które stanowią, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, nadbudowie, przebudowie i rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków. Zapis w decyzji o warunkach zabudowy dot. możliwości zabudowy tarasu od strony ogrodu, wskazuje, że taka możliwość istnieje, jednakże przy uwzględnieniu pozostałych warunków ustalonych w warunkach zabudowy w tym zgodność lokalizacji nadbudowy z przepisem § 12 ust. 3 pkt 2 względnie pkt.3 i pozostałymi ustaleniami zapisanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tj. konstytucyjnej zasady równego traktowania stron. Organ ponadto wskazał, iż podnoszony w skardze zarzut, że wojewoda nie uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dołączonych do akt opinii technicznych dot. możliwości przebudowy, nie uwzględnia, iż zaskarżoną decyzją, z powodów w niej szczegółowo opisanych przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem doprowadzenia zamiaru inwestora do zgodności z przepisami Prawa budowlanego, natomiast nie rozstrzygnięto ostatecznie o wnioskowanej, przez odwołujących się bezterminowej odmowie wydania pozwolenia na przedmiotową przebudowę. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2011 r. strona skarżąca podniosła, iż rozbudowa budynku od strony ogrodu stanowi zabudowę istniejącego tarasu i jednocześnie nadbudowę zawartą w obrysie istniejących ścian położonych poniżej pierwszej kondygnacji nadziemnej (w rozumieniu § 3 pkt 16 oraz 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Zarówno w projekcie budowlanym jak również w decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzająca ten projekt zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy po obrysie ścian istniejącego budynku. Planowana zabudowa jest zgodna z dyspozycją pkt 1.2 decyzji o warunkach zabudowy, wskazaną również w załączniku graficznym do decyzji, zachowując wszystkie pozostałe odległości zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Odnosząc się do zarzutu Wojewody dotyczącego naruszenia konstytucyjnej zasady równości stron skarżąca podkreśliła, że na podstawie art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy. Na podstawie art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Skarżąca spełniła wszystkie warunki tego przepisu i wskutek bezpodstawnych działań organu została pozbawiona prawa zabudowy swojej nieruchomości. Skarżąca wskazała, iż biegli rzeczoznawcy budowlani sporządzili opinię techniczną dotyczącą możliwości realizacji planowanej inwestycji, która została dołączona do akt sprawy. Wojewoda uchylając decyzję udzielającą pozwolenia budowlanego w żaden sposób nie odniósł się do tej opinii, naruszając w ten sposób art. art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8, 9 i 11 Kpa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Skarżąca wskazała także, iż Prezydent Miasta P. po ponownym rozpoznaniu sprawy, w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję numer [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P.. Strona podniosła, iż Prezydent Miasta w uzasadnieniu decyzji podzielił argumenty skarżącej, w szczególności dotyczące interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W piśmie z dnia [...] września 2011 r. organ wskazał, iż nie jest prawdą, że uchylenie nieostatcznej decyzji organu I instancji nastąpiło wyłącznie z powodu stwierdzenia, przez organ odwoławczy przekroczenia linii zabudowy. Organ wyjaśnił, iż warunki zabudowy są precyzyjne, jednoznaczne i nie powodują powstania wątpliwości prawnych. Zabudowa tarasu stanowi w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego rozbudowę budynku. Przywoływane w piśmie skarżących i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji warunki zabudowy określiły precyzyjnie linię zabudowy obowiązującą od strony ul. [...], nieprzekraczalną po obrysie istniejącego budynku z możliwością jedynie wysunięcia elewacji budynku o 0,4 m od strony ogrodu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zarzucono, że zaprojektowano rozbudowę budynku, która przekracza ustaloną warunkami zabudowy linię zabudowy, lecz że rozbudowa powoduje przekroczenie obrysu istniejącego budynku w rozumieniu przepisu § 12 ust. 1 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 tj., że obrys rozbudowy budynku, w pasie o szer. 3,0 m wzdłuż granicy, nie zachowuje dotychczasowych wymiarów. Organ podniósł, iż warunki zabudowy nie dopuszczały nadbudowy budynku przy ul. [...], stąd przepis § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (dot. nadbudowy budynku przy granicy) nie ma w tej sprawie zastosowania. Pogląd podniesiony w piśmie skarżących, że zatwierdzenie rozbudowy budynku przy granicy z działką, na której istnieje (przy tej granicy) budynek jednorodzinny o znanym obrysie, z oczywistą niezgodnością z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury mieściłoby się w granicach konstytucyjnej zasady równej dla wszystkich ochrony prawnej należy pozostawić bez komentarza. Opinie techniczne dołączone do akt zostały w całości uwzględnione, ponieważ zaskarżoną decyzją nie zanegowano zamiaru przebudowy i rozbudowy budynku inwestora, lecz wyłącznie zaplanowany sposób realizacji tego zamiaru. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2011 r. strona skarżąca wskazała, że na podstawie art. 3 ust. 10 Prawa budowlanego, zabudowa tarasu stanowi rozbudowę budynku, jest niezrozumiałe. Natomiast w piśmie z dnia [...] października 2011 r. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody powtarzając zarzuty zawarte w skardze. Skarżąca wyjaśniła, iż w aktach sprawy przekazanych przez organ tut. Sądowi, brakuje opinii technicznej w sprawie możliwości przebudowy i rozbudowy budynku prof. dr hab. inż. W. Ł.. Rzeczoznawca budowlany prof. dr hab. inż. W. Ł. sporządził opinię techniczną w sprawie możliwości przebudowy i rozbudowy budynku, z której wynika nie tylko dopuszczalność przeprowadzenia inwestycji, ale która określa także precyzyjny opis wszystkich etapów realizacji zapewniający pełne bezpieczeństwo. Ponadto skarżąca wskazała, iż uczestnicy postępowania w wielu miejscach powołują się na szczegóły techniczne, które w ich ocenie nie pozwalają na realizację inwestycji skarżącej. Są to okoliczności wymagające fachowej wiedzy technicznej, której uczestnicy, w ocenie skarżącej, nie posiadają. Skarżąca wskazała również, iż opiniom przedstawionym przez uczestników nie można przypisać wiarygodności ponieważ ich autorzy są blisko spokrewnieni z uczestnikami i zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy. J. K. jest synem uczestników, a H. N. jest mężem siostry I. K.. Skarżąca zwróciła uwagę, iż opinia M. R. oraz opinia J. N. oraz T. N. są niepełne. Obydwie opinie zostały wydane wyłącznie w oparciu o informacje przedstawione autorom przez uczestnika. Opinia M. R. oraz opinia J. N. oraz T. N. są opiniami prywatnymi wytworzonymi poza postępowaniem administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym i nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Skarżąca wyjaśniła, iż poważnym błędem merytorycznym opinii J. N. oraz T. N. jest wybiórcza i dowolna analiza przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Autorzy opinii dokonali analizy wyłącznie ust. 3 pkt 2 i 3 tego paragrafu, całkowicie pomijając ust. 3 pkt 1 tego paragrafu. Skarżąca podniosła także, iż załączona przez uczestników analiza prawna nie stanowi dowodu z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa). Niezależnie od powyższego, należy podkreślić, że opinia radcy prawnego podobnie jak opinie R. oraz N., została wytworzona poza postępowaniem administracyjnym oraz poza postępowaniem sądowoadministracyjnym, na prywatne zamówienie uczestników, państwa A. i I. K., i nie może stanowić dowodu. Ponadto skarżąca wskazała, iż opinia radcy prawnego jest dotknięta wadą wybiórczości i dowolności. Autorka pominęła okoliczność, że działka skarżącej ma 12 metrów szerokości i na podstawie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, możliwe jest wykonanie zatwierdzonego projektu budowlanego. Skarżąca zwróciła również uwagę, iż na ul. [...] znajduje się wiele domów o charakterze bliźniaczym usytuowanych na działce o szerokości wynoszącej 12 metrów. Tarasy tych domów od strony ogrodów zostały zabudowane. Twierdzenie uczestników, że skarżąca wykonała w latach 2006 - 2007 prace polegające na obniżeniu fundamentów bez zezwolenia władzy budowlanej, które doprowadziły do spękań w segmencie [...] jest nieprawdziwe. Skarżąca podniosła, iż posiada decyzję udzielającą pozwolenia na wszystkie wykonane do tej pory przez siebie roboty budowlane. W celu wyjaśnienia zarzutów stawianych skarżącej przez uczestników, skarżąca wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P.. Przeprowadzona kontrola w dniu [...]sierpnia 2011r., wykazała, że budynek uczestników jest w dobrym stanie technicznym. Oznacza to, że rzekome pęknięcia czy uszkodzenia, na które powołują się uczestnicy, nie powstały wskutek działań B. S. – K.. Skarżąca wskazała także, że A. i I. K. zawiadomili o zakończeniu budowy budynku pod adresem ul. [...] w P. dopiero w dniu [...] listopada 2008 r. Oznacza to, że prace remontowe prowadzone w budynku pod adresem ul. [...] w P. w 2006 r., nie mogły spowodować żadnych szkód w budynku sąsiednim, którego budowa zakończyła się 2 lata później. Nasuwa się pytanie dlaczego państwo K. nie zgłosili faktu pęknięć w ich domu niezwłocznie po rzekomych remontach skarżącej w 2006 r., a uczynili to dopiero teraz, gdy skarżąca otrzymała dwukrotnie decyzję o pozwoleniu na budowę. W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. organ wskazał, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wystarczająco precyzyjnie opisano przesłanki uchylenia decyzji Prezydenta Miasta. Organ podkreślił, iż warunki zabudowy zostały ustalone wyłącznie dla rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku przy ul. [...] w P.. Decyzja ta nie ustala warunków zabudowy dla nadbudowy tego budynku. Z tego powodu ewentualna zabudowa tarasu, będąca, co do istoty rozbudową budynku, ponieważ doprowadza do powiększenia zmiany powierzchni użytkowej lokalu na danej kondygnacji. Stąd oczywistym jest, że rozbudowa ta powinna spełniać warunek określony w pkt 1.2 warunków zabudowy, str. 2, 15 wiersz od góry, a więc również przepisy warunków technicznych dot. dopuszczonej formy realizacji rozbudowy przy granicy działek i określonych w § 12 ust. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Zapisy w decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie są jasne, precyzyjne i kompatybilne z przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Próba podważenie zaskarżonego rozstrzygnięcia brakiem definicji prawnej powszechnie znanego określenia "rozbudowy budynku" zmierza w istocie do takiej interpretacji, która ma na celu ominięcie przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury., w zw. pkt 1.2. warunków zabudowy. W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. uczestnicy postępowania podnieśli, iż zalecenie Wojewody nie zostały spełnione, a przedstawione odwołanie jest rażącą powtórką z przedstawionego projektu nie usuwającą żadnych wskazanych przez nich błędów. Ponadto uczestnicy wskazali, iż pisma pełnomocnika skarżącej są pismami nie dotyczącymi "meritum sprawy" jaką stanowi konstrukcja budowlana obiektu [...] i jego bliźniaczość, Uczestnicy podnieśli, iż obiekt ten w latach 2006-2007 był już "poligonem doświadczalnym" z bardzo negatywnymi skutkami w postaci ok. 27 pęknięć o różnym charakterze. Uczestnicy wskazali, iż nowa decyzja jest powtórzeniem starej uchylonej przez Wojewodę oraz, iż decyzja ta jest niezgodna z warunkami zabudowy, a projekt budowlany jest "niszczący" w stosunku do ich bliźniaka. Ponadto w piśmie tym wskazano, iż projekt nie został oparty na rzeczowej i prawdziwej inwentaryzacji oraz że znajdująca się w projekcie ekspertyza jest oparta na nieistniejącym obiekcie i w związku z tym nie przedstawia żadnej wartości. Uczestnicy podkreślili, iż zaproponowana w projekcie nowa architektura niszczy bliźniaczość, niszczy wspólna okładzinę kamienną, niszczy stateczność obiektu jako całości, nowe bryły wprowadzają dodatkowe obciążenia, podnosi attykę budynku. W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. uczestnicy postępowania wskazali, iż wszystkie ekspertyzy przewidują przy realizacji projektu szkody budowlane w ich segmencie. Ponadto strona wskazała, iż projekt budowlany z grudnia 2010 r. jest niekompletny, ponieważ przewiduje on zaskakującą ilość rozbiórek. W piśmie z dnia [...]listopada 2011 r. strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja Wojewody narusza § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez pominięcie ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2010 r.. Z decyzji o warunkach zabudowy jasno wynika, że taras od strony ogrodu można zabudować. Potwierdził to ponownie organ wydający decyzję udzielając w tej sprawie interpretacji (pismo Urzędu Miasta P. Wydział Architektury i Urbanistyki z dnia [...] października 2011 roku -w aktach sprawy). Skarżąca ponownie wskazała, iż działka ma szerokość 12 metrów i dopuszczalne jest usytuowanie budynku przy granicy nieruchomości. Skarżąca powtórzyła również zarzut naruszenia art. 138 § 2 Kpa oraz art. 8,9 i 11 Kpa. Strona wskazała także, że z rysunków załączonych do projektu, zwłaszcza z rysunku numer 17 i 21 wyraźnie widać, że planowana rozbudowa nie przekracza obrysu ścian istniejącego budynku. W piśmie tym skarżąca zaprzeczyła aby w budynku pod adresem ul. [...] w P. są jakiekolwiek pęknięcia lub uszkodzenia. Skarżąca wskazała, iż druga decyzja Prezydenta Miasta P. nie jest nowszą wersją pierwszej decyzji tylko merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy po ponownym przeprowadzeniu postępowania. Z decyzji o warunkach zabudowy jasno wynika, że skarżąca może zabudować taras od strony ogrodu. Organ pierwszej instancji po ponownym przeprowadzeniu postępowania przez innego urzędnika niż poprzednio, ponownie udzielił skarżącej pozwolenia na budowę. Obydwie decyzje udzielające pozwolenia na budowę są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Niezrozumiałe są odręczne poprawki naniesione przez uczestników na projekt budowlany. Skarżąca wyjaśniła, iż monolityczność nie jest pojęciem tożsamym z identycznością. Na ulicy [...] nie ma dwóch identycznych bliźniaków. W załączeniu do niniejszego pisma znajdują się zdjęcia domów położonych na tej ulicy, z których wyraźnie widać, że budynki bliźniacze różnią się między sobą nie tylko elewacją ale także bryłami, otworami okiennymi oraz innymi elementami. Skarżąca wskazała, iż inwentaryzacja budynku była kilkakrotnie sporządzana. Pierwszy raz po oddaniu budynku. Ostatni raz dokładne pomiary zostały wykonane przed sporządzeniem projektu budowlanego. Uczestnicy korzystają z danych, planów i mapek z lat siedemdziesiątych dlatego mogła powstać rozbieżność pomiędzy wersją uczestników a wersją faktycznie istniejącą. Ponadto skarżąca zaprzeczyła, że kiedykolwiek dokonała ścinania fundamentów lub jakichkolwiek działań, na które nie posiadała pozwolenia budowlanego. Kontrola przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w budynku uczestników wykazała, że budynek znajduje się w dobrym stanie technicznym. Dlatego twierdzenia uczestników o niszczeniu ich budynku nie są prawdziwe. Skarżąca podkreśliła, iż nigdy nie kontestowała autorytetu Naczelnej Organizacji Technicznej. Wartość opinii biegłego podlega ocenie według kryterium wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad logicznego rozumowania. W poprzednim piśmie skarżąca trafnie wypunktowała wadliwość opinii zarówno pana R., jak również panów N. - opinie są stronnicze, wybiórcze, fragmentaryczne i oparte wyłącznie na twierdzeniach uczestnika pana A. K.. Skarżąca podkreśliła, iż powyższe opinie będąc opiniami prywatnymi, wytworzonymi po postępowaniem administracyjnym i sądowoadministracyjnym, wyłącznie na zamówień uczestnika, nie mogą stanowić dowodu przed sądem. W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. uczestnicy postępowania podnieśli, iż projekt budowlany niszczy "bliźniaczość" segmentów. Ponadto uczestnicy wyjaśnili, iż projekt narusza stabilność mechaniczną obiektu [...] oraz nie spełnia wytycznych zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Uczestnicy wskazali, iż brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności i uprawnień ekspertów i kierowników budowy. Uczestnicy wskazali, iż w sąsiedztwie nie ma żadnego zabudowanego tarasu. Uczestnicy podnieśli, iż w latach 2006-2007 na terenie segmentu [...] została dokonana przebudowa polegająca na obniżeniu fundamentu. Ponadto zwrócono uwagę, iż pisma skarżącej posiadają przeinaczenia i błędy. W odpowiedzi na zarzuty uczestnika postępowania wraz z pismem z dnia [...] listopada 2011 r. przesłała opinię autora projektu. W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. organ wskazał, iż planowana rozbudowa od strony ogrodu, w świetle przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury jest dopuszczona pod warunkiem, że w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy zostaną zachowane dotychczasowe wymiary. Poprzez wymiary należy rozumieć zarówno wymiary obrysu poziomego jak i pionowego. Organ podniósł, iż obecnie nie posiada kompetencji w zakresie badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanym i Polskimi Norami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej powtórzył zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury, art. 138 § 2 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8, 9 i 11 Kpa poprzez brak związku pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem. Z treści decyzji nie wynika w którym miejscu, zdaniem organu, planowana rozbudowa przekracza obrys ścian istniejącego budynku. W piśmie tym podniesiono, iż organ nie wyjaśnił okoliczności na których oparł swoje rozstrzygnięcia oraz iż z rysunków załączonych do projektu numer 17 i 21 widać, że planowana rozbudowa nie przekracza obrysu ścian istniejącego budynku. Projekt budowlany jest kompletny. Sporządzony został z uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich i je zabezpiecza. Dodatkowo przewiduje on nie tylko stan docelowy, ale także zawiera opis kolejnych etapów realizacji inwestycji. Zawiera on w sobie rozwiązania technologiczne adekwatne do obydwu budynków i w sposób należyty zabezpiecza je budynek sąsiedni przed uszkodzeniami. Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. pełnomocnik podtrzymał skargę i wniósł jak w dotychczas złożonych pismach. Pełnomocnik organu wniósł jak w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał wszystkie zarzuty zgłoszone w pismach procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2011 r. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta P. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawę decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy prawa budowlanego oraz Kpa. Prawo budowlane w art. 28 ust. 1 stanowi, iż roboty budowlane (z zastrzeżeniem art. 29-31) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś ust. 2 tegoż przepisu stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast w myśl art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z powyższej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, iż uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, który prowadzi postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i o zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji i funkcji, a także wskazuje na proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego § 11 określa powyższe wymogi dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego. Zatem zgodzić należy się ze skarżącą, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu -ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż w orzecznictwie wskazuje się także, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, LEX nr 746606). Podstawę prawną wydanej przez Wojewodę decyzji stanowił m.in. art. 138 § 2 Kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 15 Kpa postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne. Z treści powyższego artykułu wywieść należy obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Procesowym przejawem zasady dwuinstancyjności są określone w art. 138 Kpa formy rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 Kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji miało charakter wyjątkowy i jak podkreśla się w doktrynie mogło mieć miejsce wyłącznie w przypadku, w którym organ I instancji bądź to nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego bądź też przeprowadzone postępowanie wyjaśniające rażąco narusza przepisy postępowania (por. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego Wyd. 9, Warszawa 2008, s. 626). Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego zostały wiec wprost powiązane z brakiem lub wadliwością prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego. Wadliwość prowadzonego postępowania musi mieć jednak charakter kwalifikowany i odnosić się do całości lub znacznej części postępowania. Stanowisko powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w dokonanej z dniem 11 kwietnia 2011 r. nowelizacji przepisów Kpa, nadającej art. 138 § 2 Kpa nowe brzmienie. Zgodnie z nim organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A więc możliwość wydania decyzji kasacyjnej przez organ II instancji została powiązana obecnie z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawisłej sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że z zatwierdzonego projektu budowlanego w tym: planu zagospodarowania działki i wymiarów projektowanej zabudowy (rys. 17 i rys. 18) wynika, że rozbudowa nie jest zgodna z ustalonymi warunkami zabudowy. Wojewoda podniósł, iż projektowana rozbudowa od strony ogrodowej przekracza obrys istniejącego budynku o ponad 2 m. Dalej organ wskazał, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w tym sprawa doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami zabudowy wyczerpuje przesłankę określoną w art. 138 § 2 Kpa. Na gruncie niniejszej sprawy, a w szczególności w świetle korespondencji prowadzonej po wniesieniu odwołania zastosowanie przez organ art. 138 § 2 Kpa uznać należy za nieprawidłowe. W tym miejscu wskazać należy, iż organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. m.in. o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy projektem zagospodarowania terenu (długość budynku przy granicy , parter i I piętro 13,43) zatwierdzony wymiar rzutu parteru rys. 17 długość 15,735 m oraz nadesłanie zgody na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Na powyższe pismo Prezydent Miasta odpowiedział pismem z dnia [...]czerwca 2011 r. wskazując, iż rozbieżności w długości budynku wynikają jedynie z faktu, iż rysunki nr od 2 do 14 dotyczą inwentaryzacji (stan istniejący), natomiast rysunek nr 17 to rzut parteru w część projektowej projektu budowlanego, na którym wymiary są zgodne z wymiarami na projekcie zagospodarowania terenu. Ponadto organ wskazał, iż przyjęte rozwiązanie projektowe dotyczące usytuowania ścian budynku przy granicy działki jest możliwe zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Organ wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość ma szerokość 12m. Na powyższe pismo odpowiedzi udzielił również autor projektu budowlanego. W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. wskazał on, iż projekt zagospodarowania terenu został opracowany na mapie zasadniczej na której geodezyjne naniesione są obrysy istniejących budynków. Wymiar budynku po przebudowie wynosi 15,74 m, a jego obecny wymiar od lica ściany frontowej do lica ściany od strony ogrodu wynosi 15,44 m. Projektant wyjaśnił również, iż różnica w długości pomiędzy stanem istniejącym, a projektowanym jest wynikiem docieplenia projektowanego budynku dodatkową warstwą termoizolacji. W piśmie tym wyjaśniono również, iż ponieważ budynek jest wpisany w skarpę to jego obrys zawiera zarówno kondygnację nadziemne jak i kondygnację przyziemia od strony ogrodu co daje sumaryczny wymiar 15,74 m. Wskazano ponadto, iż na rysunku nr 17 rzut parteru narysowano istniejący budynek wraz z projektowaną zabudową istniejącego tarasu oraz warstwą ocieplającą. Podkreślono, iż w chwili obecnej pod tarasem są pomieszczenia mieszkalne. Odnosząc się natomiast do kwestii zgody na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury projektant wskazał, iż w zabudowie bliźniaczej i szeregowej wymieniony przepis nie obowiązuje. Wobec powyższego z korespondencji tej jednoznacznie wynika, iż zarówno organ I instancji jak i inwestor stali na stanowisku, że przedłożony projekt budowlany wbrew wywodom organu II In stancji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Zatem uchylanie decyzji organu I instancji celem doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami zabudowy w świetle wyraźnego stanowiska inwestora było bezcelowe. W takiej sytuacji organ uznając, iż projekt budowlany jest niezgodny z warunkami zabudowy winien uchylić zaskarżoną decyzję i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto wskazać należy, iż porównując projekt zagospodarowania terenu (rysunek nr 15) z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach Sąd nie dostrzega aby linie zabudowy, z wyłączeniem ocieplenia, uległy zmianie od strony ogrodu tj. od działek 10 i 11. Jak wskazał inwestor w swoich pismach pod tarasem przeznaczonym do zabudowy znajdują się obecnie pomieszczenia mieszkalne, co znajduje odzwierciedlenie na rysunku nr 2 oraz na przekroju A-A (rysunek nr 6), przekroju B-B (rysunek nr 7). Biorąc pod uwagę mającą powstać zabudowę stwierdzić należy, iż będzie ona mieściła się w obecnie istniejących liniach zabudowy. W szczególności wynika, to z wyżej wskazanych rysunków jak i rysunków nr 20 i 21, które obrazują mającą powstać rozbudowę. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, iż linia zabudowy oprócz ocieplenia nie ulegnie zmianie. Ponadto wskazać należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż pozostałe odległości zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z możliwością zabudowy tarasu od strony ogrodu i wnęki we frontowej części budynku. Zgodzić należy się również z zarzutem strony naruszenia przez organ art. 107 § 3 oraz art. 9 i 11 Kpa. Ponadto w ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia wynikającej z art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności postępowania. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwość uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego. Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 Kpa. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r.(sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234) Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Granice tegoż postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kpa wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art. 136 Kpa, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 140 Kpa w postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Oznacza to dla organu odwoławczego w myśl art. 136 Kpa - obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy lub też, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - zastosowania art. 138 § 2 Kpa Ponadto z zasady ogólnych postępowania administracyjnego takich jak zasada dwuinstancyjności postępowania, zasada pogłębiania zaufania do organów państwa wynika obowiązek organu rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony oraz obowiązek ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte również w złożonym przez stronę odwołaniu, a obowiązkiem organu odwoławczego jest przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. W szczególności organ ma obowiązek odniesienia się do kwestii uznanych przez stronę za istotne. W niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego wymogów tych nie spełnia. Po pierwsze wskazać należy, iż uczestnik postępowania wnoszący odwołanie w swoich pismach adresowanych do organu i wniesionych przed wydaniem decyzji przez ten organ podnosił szereg zarzutów m.in. dotyczących nieprawidłowej przeprowadzonej inwentaryzacji, oparcia projektu wyłącznie o inwentaryzację segmentu za [...], (pismo z dnia [...] maja 2011 r.), oraz szeregu innych zarzutów odnoszących się do projektu budowlanego zawartych w załączniki nr 1 do odwołania. Ponadto w piśmie z dnia [...]maja 2011 r. oraz w piśmie z dnia [...]czerwca 2011 r. uczestnik postępowania podniósł kolejne argumenty dotyczące m.in. mogących powstać szkód budowlanych, konstrukcji stropu, stabilności mechanicznej segmentów, niemożliwości realizacji projektu budowlanego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w żadnym stopniu nie odniósł się do powyższych zarzutów koncentrując się wyłącznie na kwestii niezgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy tj. przekroczenie obrysu istniejącego budynku o 2 m. Ponadto organ, w ocenie składu orzekającego nie wyjaśnił w sposób wystarczający motywy swojego rozstrzygnięcia. Co prawda organ w szeregu pism procesowych począwszy od odpowiedzi na skargę starał się bronić swojego rozstrzygnięcia to jednakże odpowiedź na skargę, jak i późniejsze pisma procesowe, nie mogą służyć uzupełnianiu uzasadnienia decyzji. Odpowiedź na skargę umożliwia organowi przedstawienie swojego stanowiska co do zarzutów zgłoszonych w skardze. Za bezskuteczne uznać należy natomiast powoływanie w niej nowych faktów, czy też wskazywanie nowych okoliczności przemawiających za zasadnością stanowiska organów orzekających czy też nowej podstawy prawnej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3207/05, publik. LEX nr 194420). Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę czy też późniejszych pismach procesowych okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, iż sąd administracyjny kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcie organu, a nie odpowiedź na skargę. Podkreślić w tym miejscu należy, iż jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Konieczność taka związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 Kpa), z drugiej zaś z koniecznością umożliwienia Sądowi przeprowadzenia kontroli legalności. Strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem- zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z podstawowych warunków skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. W tym miejscu Sąd zauważa, iż wbrew wywodom organu zawartym w pismach procesowych decyzja o warunkach zabudowy w sentencji decyzji stanowi o zabudowie tarasu, przy czym w decyzji tej wskazano, iż zabudowa ta nie może przekroczyć istniejącej wysokości budynku. Z powyższego wynika, iż na mocy decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalna jest zabudowa tarasu aż do wysokości budynku. Powyższe znajduje również potwierdzenie w piśmie Urzędu Miasta P. z dnia [...] października 2011 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 Ppsa, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 Ppsa. Rozpoznając sprawę ponownie organ biorąc pod uwagę zawarte w niniejszym uzasadnieniu argumentu ponownie rozpozna odwołanie. W ramach postępowania organ, przy uwzględnieniu stanowiska Sądu, ponownie dokona oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Następnie organ wyda stosowne orzeczenia oraz w sposób należyty uzasadni swoje rozstrzygnięcie. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż organ w ramach postępowania odwoławczego oprócz rozpoznania sprawy merytorycznie jako organ II instancji winien również odnieść się do zarzutów podniesionych w odwołaniu pamiętając przy tym, iż obecnie organ nie jest uprawniony do oceny projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi.