II SAB/Sz 152/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Pismem z dnia [...] r. J. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi podała, że pismem z dnia [...] r. wniosła o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla terenu położonego przy ul. K. w S., stanowiącego działkę nr [...] z obrębu [...], polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowo -garażowego na trzystanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej, z uwagi na jej wydanie przed uprawomocnieniem się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania od przedmiotowej decyzji. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wyrokiem z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II SA/Sz 841/09 Sąd uwzględnił skargę wskazując w uzasadnieniu wyroku, że pismo skarżącej powinno zostać zakwalifikowane zgodnie z treścią żądania, a w przypadku wątpliwości organ powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Mimo uchylenia wskazanym wyrokiem postanowienia SKO z dnia [...] r., organ do dnia wniesienia niniejszej skargi nie podjął żadnych czynności w sprawie. W skardze J. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi. Organ wyjaśnił, że w chwili wydawania wyroku w dniu [...] r. Sąd nie był w posiadaniu informacji, iż wcześniej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kolegium rozpoznało wniosek J. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...]. Od decyzji z dnia [...] r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Z uwagi na fakt, że wniosek został złożony po terminie, Kolegium wydało w dniu [...] r. dwa postanowienia: o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz postanowienie o odmowie przywrócenia tego terminu. Wskutek zaskarżenia obydwu postanowień, Kolegium wyjaśniło, że nie posiada akt administracyjnych, gdyż zostały one przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kolegium podało, że w dniu [...] r. wydało decyzję o umorzeniu przed organem I instancji postępowania w sprawie z wniosku J. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia r. Nr [...]. W ocenie Kolegium, skarga powinna podlegać odrzuceniu, gdyż pełnomocnik skarżącej nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa przed złożeniem przedmiotowej skargi. Natomiast ewentualne uwzględnienie skargi stało się bezprzedmiotowe, albowiem wniosek skarżącej po zapadłym wyroku WSA w Szczecinie został już rozpoznany. Pełnomocnik skarżącej w wykonywaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia [...] r., przesłał odpis pisma z dnia [...] r. wraz z dowodem nadania, skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za dopuszczalną gdyż, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] r. wezwała zaskarżony organ do usunięcia naruszenia prawa i niezwłoczne rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] . Tym samym wyczerpała środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej P.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Wskazać należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe. Z odpowiedzi na skargę oraz z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 321/10 wynika, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...]. Natomiast decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie przed organem I instancji w sprawie wniosku J. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...], jako bezprzedmiotowe. W tych okolicznościach należy uznać, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe powinno być umorzone ( vide: uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08). Skoro bowiem organ rozpoznał wniosek skarżącej i wydał akt, to stan bezczynności w tym zakresie nie istniał. Nie ma przy tym znaczenia, że wydane rozstrzygnięcie nie satysfakcjonuje strony skarżącej, gdyż jego kontrola nie mieści się w granicach niniejszego postępowania. Tym samym wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] nie mógł być przez sąd rozpoznany, gdyż nie dotyczy on przedmiotu rozpoznawanej skargi. Poza tym, umorzenie postępowania stanowi o bezprzedmiotowości orzekania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skoro zgodnie z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego w sprawie. Orzeczeniem takim jest postanowienie o umorzeniu postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.