I OZ 710/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia radcy prawnego L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2141/11 o przyznaniu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi K. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2141/11, 2. przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2141/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego L. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł w tym tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie I SA/Wa 2141/11 pełnomocnik ustanowiony z urzędu reprezentował skarżącą w postępowaniu prowadzonym zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji. Na etapie pierwszoinstancyjnym koszty zostały zasądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 maja 2012 r., jednak wyrok ten Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 2072/12, uchylił i jednocześnie odrzucił skargę. Skargę kasacyjną w sprawie wniósł Zarząd Dzielnicy [...]. Z akt sprawy nie wynika natomiast aby radca prawy L. B. sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji. Z tych względów uzasadnione jest zasądzenie radcy prawnemu L. B. kosztów za reprezentowanie skarżącej w pierwszej i w drugiej instancji w wysokości odpowiednio – 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu) i 120 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia) powiększonej o podatek VAT. Na powyższe postanowienie radca prawny L. B. złożył zażalenie, w którym zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 250 P.p.s.a. w zw. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, poprzez niedostrzeżenie, że sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę jest czynnością zbliżoną charakterem do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, 2) § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia poprzez jego zastosowanie. W związku z tym, żalący się wniósł o zmianę postanowienia i przyznanie tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 420 zł powiększonej o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 96,60 zł, tj. w łącznej wysokości 516,60 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu zażalenia żalący się podniósł, że Sąd I instancji pominął fakt, iż oprócz reprezentowania strony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządził i wniósł w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną. Zgodnie natomiast z uchwałą NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FSP 4/12 sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną odpowiada charakterem czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Reasumując żalący się podkreślił, że skoro sporządził i wniósł w imieniu strony odpowiedź na skargę kasacyjną, przez co dokonał czynności zbliżonej do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, a następnie reprezentował stronę na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to w tej sytuacji odpowiednie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, a nie przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490). W uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 P.p.s.a., jest pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 P.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Zatem swym charakterem odpowiedź na skargę kasacyjną najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny reprezentował stonę skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarówno w pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, jak i w drugiej instancji przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ramach postępowania kasacyjnego pełnomocnik z urzędu sporządził i wniósł w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z tym stwierdzić należy, że podstawę prawną do obliczenia wynagrodzenia dla wyznaczonego z urzędu radcy prawnego stanowi przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut naruszenia § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.