IV SA/Gl 399/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...], na podstawie art.114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) skierowano I.Ż. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B przeprowadzane w Ośrodku Ruchu Drogowego ze względu na fakt przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W decyzji tej oznaczono, iż strona zobowiązana jest poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Decyzja ta doręczona została stronie w dniu [...] (k. 13 akt). Od decyzji tej nie wniesiono odwołania. W dniu [...] Prezydent Miasta K. skierował na adres Kancelarii Adwokackiej B.Z. w K. zawiadomienie w trybie art. 61 § 4 k.p.a. informując o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia I.Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B z powodu niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Sprawa oznaczona została nr [...]. Jednocześnie powiadomił, iż strona, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., może zapoznać się i wypowiedzieć, co do zebranych dowodów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. W dniu [...] w Biurze Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta K. przyjęto do protokołu wniosek złożony przez M.K., aplikantkę adwokacką, działającą na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez adw. B.Z. M.K. wniosła o zakreślenie trzydniowego terminu do złożenia pisma i wniosków dowodowych do wszczętego postępowania. Pełnomocnictwo to zawierało upoważnienie udzielone przez adw. B.Z. aplikantowi M.K. do reprezentowania przez Urzędem Miasta K. w postępowaniu Nr [...], w tym między innymi do zapoznania się z zebranymi dowodami. W dniu [...] Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] wydaną na podstawie art.. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.) orzekł o cofnięciu I.Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, stwierdzonego dokumentem prawa jazdy Nr [...] w związku z niepoddaniem się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b cytowanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. W jej uzasadnieniu powołano się na opisaną powyżej decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art.114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), którą skierowano I.Ż. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B przeprowadzane w Ośrodku Ruchu Drogowego ze względu na fakt przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wskazano nadto, iż M.K., substytut pełnomocnika strony, zobowiązał się w dniu [...] do złożenia wyjaśnień i wniosków dowodowych w terminie 3 dni, jednakże do dnia wydania decyzji nie wniesiono żadnych zastrzeżeń. Zdaniem organu, ze względu na fakt niepoddania się przez I.Ż. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ był upoważniony do orzeczenia o cofnięciu jej posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami doręczono M.K., jako pełnomocnikowi I.Ż. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] wniesionym przez adw. B.Z. zarzucono: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, będących następstwem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...], w której nieprawidłowo ustalono fakt przekroczenia przez I.Ż. limitu punktów karnych stwierdzając, iż uzyskała ich do dnia złożenia wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w liczbie 26. Tymczasem na skutek odbytego przeszkolenia liczba punktów karnych w ewidencji powinna zostać zmniejszona do 20, a w konsekwencji nie było podstaw faktycznych do wydania decyzji o skierowaniu na badania kwalifikacyjne, a następnie zaskarżonej decyzji; - naruszenie prawa materialnego, a to art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawo o ruchu drogowym, poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mimo, iż decyzja o skierowaniu na kontrolne badania kwalifikacyjne, wydana została z naruszeniem art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nadto kierowano wobec niej wniosek w trybie art. 154 i art. 155 k.p.a. o jej uchylenie. W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu ewentualnego wniosku, co do uchylenia prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] o skierowaniu I.Ż. na kontrolne badania kwalifikacyjne. Uzasadniając postawione zarzuty i wnioski wskazano, iż kwestia prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] o skierowaniu I.Ż. na kontrolne badania ma zasadnicze znaczenie dla oceny legalności decyzji zaskarżonej. Pełnomocnik I.Ż. poinformowała, iż w trybie art. 154 i nast. K.p.a wystąpiła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w związku z naruszeniem wskazaną decyzją przepisów prawa. W dalszej części uzasadnienia odwołania zakwestionowano prawidłowość ustaleń stanu faktycznego stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] o skierowaniu I.Ż. na kontrolne badania. Postawiono wniosek, określony, jako "ewentualny", o zawieszenie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją do czasu zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem złożonym w trybie art. 154 k.p.a. Wskutek wniesionego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu i instancji (decyzja z dnia [...] Nr [...]). Po przytoczeniu stanu faktycznego Kolegium stwierdziło, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] o skierowaniu I.Ż. na kontrolne badania jest decyzją ostateczną. Jej weryfikacja jest możliwa tylko w przypadkach wyraźnie określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zaznaczyło, iż postępowanie wszczęte wnioskiem pełnomocnika strony złożonym w trybie art. 154 i nast. k.p.a. zakończone zostało decyzją odmowną wydaną przez Prezydenta Miasta K. w dniu [...]. Organ podkreślił nadto, iż przedmiotem prowadzonego przed nim postępowania nie jest weryfikacja decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] o skierowaniu I.Ż. na kontrolne badania lecz instancyjna kontrola decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] w sprawie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. Wskazano, iż stosownie do treści art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacyjnemu w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, a decyzje wydane w tym trybie nie mają cech uznania administracyjnego. Stanowią natomiast przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Zauważono, iż I.Ż. nie poddała się sprawdzeniu kwalifikacyjnemu, na które została skierowana na mocy decyzji ostatecznej, wobec czego spełnione zostały przesłanki wymagane do cofnięcia jej uprawnień do kierowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik I.Ż., w powołaniu na załączone do skargi pełnomocnictwo, przedstawił tożsame, co w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty. Ponownie bowiem zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, będących następstwem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...], w której nieprawidłowo ustalono fakt przekroczenia przez I.Ż. limitu punktów karnych stwierdzając, iż uzyskała ich do dnia złożenia wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w liczbie 26. Tymczasem na skutek odbytego przeszkolenia liczba punktów karnych w ewidencji powinna zostać zmniejszona do 20, a w konsekwencji nie było podstaw faktycznych do wydania decyzji o skierowaniu na badania kwalifikacyjne, a następnie zaskarżonej decyzji. Zarzucono nadto, tak jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, naruszenie przepisu art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, mimo iż stanowiąca podstawę jej wydania decyzja o skierowaniu na kontrolne badania kwalifikacyjne narusza prawo, a to art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i jako taka nie może stanowić o spełnieniu warunku określonego w obecnie zaskarżonej decyzji. Zaznaczono nadto, iż wobec tej decyzji wszczęte zostało postępowanie w trybie art. 154 i art. 155 K.p.a. Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów procesowych, a to przepisów art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a w związku z niezawieszeniem postępowania w niniejszej sprawie, mimo iż co do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] toczy się postępowanie w trybie art. 154 i art. 155 K.p.a., a decyzja ta wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów, w tym przede wszystkim § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wydanego z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącej decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] wydana została w sposób sprzeczny z art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż określała ostateczny termin poddania się badaniom kontrolnym bez podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji prowadziło do jej nieważności. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie mogły zostać wydane bez przeprowadzenia oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] wydanej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącej, w przypadku uznania, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] jest nieprawidłowa, zaskarżona decyzja również nie mogłaby się ostać. Zarzucono, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie pominęło zarzuty zawarte w odwołaniu nie odnosząc się do nich, przez co zaskarżona decyzja narusza prawo materialne wymienione w petitum skargi i opiera się o niepełne ustalenia pomijające fakt odbycia przez skarżącą szkolenia w trybie art. 130 Prawo o ruchu drogowym. Podniesiono, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] zawiera nakaz odbycia przez stronę w terminie dwumiesięcznym szkolenia. Z uwagi na bezskuteczny upływ tego terminu organ I instancji stwierdził realizację przesłanek z art. 140 ust.1 pkt 4 lit.a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżąca zauważyła, iż zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, brak jest podstaw prawnych do określania w decyzjach o skierowaniu na kontrolne badania kwalifikacyjne terminu wykonania tego obowiązku. W konsekwencji tego organ uprawniony do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień każdorazowo zobowiązany jest ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w następstwie czy i kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Zdaniem skarżącej w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją brak jest takiej oceny. W dalszym ciągu uzasadnienia zawarto polemikę z treścią ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...]. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie podtrzymano dotychczasowo prezentowane stanowisko i argumentację. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy toczącej się przed tut. Sądem o sygn. akt IV SA/Gl 844/11, a wniosek ten nie został uwzględniony. W wykonaniu zarządzenia Sądu pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy pełnomocnictwo podpisane przez skarżącą opatrzone datą dnia [...]. Z pisma przewodniego pełnomocnika skarżącej wynikało, iż jest to kopia pełnomocnictwa, która miała zostać złożona do akt, w chwili zapoznawania się z nimi w imieniu mocodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi wszczyna skutecznie wniesiona skarga. Jednakże po myśli art.134 § 1 P.p.s.a wojewódzkie sądy administracyjne oceniają legalność działania organów administracji również z urzędu. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał zaskarżoną decyzję kontroli, nie tylko w aspekcie postawionych w skardze zarzutów, które okazały się całkowicie nietrafne ale także działając ex officio. Skarga nie mogła jednak wywołać skutku w postaci usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za stosowne ocenić działanie organów, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, z punktu widzenia procedury administracyjnej. Jak wynika bowiem z brzmienia art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wymaga wydania decyzji. Konkretyzacja normy prawa materialnego następuje więc w formie aktu administracyjnego. W tych obszarach zaś, gdzie funkcjonowanie prawa administracyjnego wymaga konkretyzacji normy materialnej w postaci aktu administracyjnego, a więc gdzie wymagane jest działanie organu administracji publicznej, funkcjonują normy procesowe. Normy te, określają proces wydania aktu administracyjnego, wprowadzając sformalizowane reguły obowiązujące w tym zakresie i dają zarazem adresatom tego aktu możliwość obrony. Normy te zamieszczone zostały w kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009r. sygn. akt I OSK 1406/08 publ. LEX 595125). Możliwość obrony praw adresata decyzji zapewnił ustawodawca przede wszystkim poprzez umożliwienie mu czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z przedstawionego Sądowi materiału sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nastąpiło pismem z dnia [...] adresowanym do B.Z., jako pełnomocnika strony. W aktach administracyjnych brak jednak było pełnomocnictwa udzielonego przez stronę adwokat B.Z., a wydana przez organ I instancji decyzja przesłana została wyłącznie na adres tego pełnomocnika. Okoliczności te budziły wątpliwość, co do należytego zapewnienia stronie udziału w sprawie, zwłaszcza, że osoba traktowana przez organ jako pełnomocnik, a także upoważniony przez nią substytut, w wyznaczonym 7 dniowym terminie nie zajął, co do zebranego materiału, stanowiska. Sytuacja taka uprawniałaby Sąd do uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie ze względu na istotne uchybienie proceduralne mogące mieć wpływ na załatwienie sprawy. Jednakże przedstawiona przez pełnomocnika strony skarżącej, w wykonaniu postanowienia Sądu, kopia pisemnego umocowania do działania podpisanego przez I.Ż., oznaczonego datą - [...] –pozwala przyjąć, iż skarżąca ustanowiła pełnomocnika w sprawie przed upływem wyznaczonym do zapoznania się z materiałami sprawy terminem. Tym samym zasada czynnego udziału stron w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie została naruszona. W ramach uchybień o charakterze proceduralnym należało rozważyć również podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 97 § 4 oraz 7 K.p.a. co polegać miało według strony skarżącej na braku zawieszenia postępowania prowadzonego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych do czasu rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącej zmierzającego w trybie art. 155 K.p.a. do podważenia ostatecznej decyzji wydanej w sprawie skierowania skarżącej na kwalifikacyjne badania kontrolne. Jak wynika z akt sprawy przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art.114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), którą skierowano I.Z. na kontrolne badania kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B stała się ostateczna w dniu [...] ze względu na nieskorzystanie przez stronę z przysługujących jej środków odwoławczych. Od tego zatem dnia trwałość tej decyzji chroniona jest zasadą wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. Zasada ta, choć literalnie odnosi się do samej decyzji, implikuje w istocie trwałość autorytatywnie skonkretyzowanej normy indywidualnej i oznacza, że w normę tę nie można ingerować bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Dopóki przeto decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego przez właściwy organ administracyjny lub sąd administracyjny, dopóty strona nie jest władna kwestionować stanu prawnego kreowanego przez jej wydanie. Zasada trwałości decyzji administracyjnych, wynikająca z art. 16 § 1 k.p.a., ma fundamentalne znaczenie dla całego systemu postępowania administracyjnego. Zgodzić się zatem należy, że samo wszczęcie postępowania, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne istotne dla załatwienia innej sprawy administracyjnej nie może być podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w tym postępowaniu. Dopóki ta decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty zawieszenie postępowania nie tylko naruszałoby art. 97 § 1 pkt 4 ale również art. 16 § 1 k.p.a., (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r. sygn. IV SA 1670/98, publ. ONSA 2001/4/189). Podnieść należy dodatkowo, a co wynika z literalnego brzmienia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., że zawieszenie postępowania nie wchodzi w rachubę, gdy zagadnienie prejudycjalne zostało już rozstrzygnięte. Sytuacja taka zachodzi, kiedy w kwestii prejudycjalnej wiąże już decyzja ostateczna, oznaczająca przecież w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej i stabilizację skutków prawnych ukształtowanych w wyniku jej zakończenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż okoliczność uruchomienia nadzwyczajnego trybu zmierzającego do uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy nie może być podstawą - w myśl przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów. Dopóki decyzja Prezydenta Miasta K. funkcjonuje w obrocie prawnym, zawieszenie postępowania naruszałoby nie tylko wyżej wskazane przepisy prawa, ale naruszałoby też nakaz wynikający z art. 12 § 1 k.p.a., dotyczący szybkości postępowania organu administracji publicznej. Hipotetyczne pozytywne dla skarżącej załatwienie sprawy z jej wniosku złożonego w trybie art. 155 K.p.a. mogłoby natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a). Reasumując stwierdzić trzeba, iż brak zawieszenia postępowania prowadzonego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na potrzebę podważenia ostatecznej decyzji wydanej w sprawie skierowania skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie stanowi naruszenia art. 97 § 4 ani też przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a Wskazane uchybienie proceduralne, polegające na braku ustosunkowania się do nazwanego w odwołaniu strony od decyzji organu I instancji "ewentualnym" wniosku o zawieszenie postępowania, ocenione poprzez pryzmat art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a musi przeto zostać uznane za bez wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, a co wynika z akt sądowodministarcyjnych sygn. IV SA/Gl 844/11 znanych Sądowi z urzędu, kwestia wzruszenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] została ostatecznie negatywnie dla wnioskodawczyni zakończona decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Tym samym, nie dostrzegając innych uchybień, które mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przeszedł do oceny legalności zaskarżonego aktu z punktu widzenia stosowanego w nim prawa materialnego. Przesłanką konieczną dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Skierowanie to wymaga formy decyzji administracyjnej. W postępowaniu poprzedzającym rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami niezbędne jest przeto ustalenie, czy doszło do wydania decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja ta jest ostateczna oraz czy obowiązek nałożony na adresata decyzji został wykonany i ewentualnie z jakim skutkiem. W postępowaniu o cofnięciu uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przeprowadza się natomiast ponownych ustaleń, czy istotnie istnieją przesłanki do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011r. sygn. akt I OSK 1812/10 publ. internetowa baza orzeczeń NSA). Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Kolegium jako przesądzającą kwestię w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wskazało, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...] o skierowaniu I.Ż. na kontrolne badania jest decyzją ostateczną, a strona badaniu temu nie poddała się. Ustalone zostały przeto istotne, prawotwórcze fakty wymagane do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Jeśli skarżąca fakty te poddawała w wątpliwość, jej rolą było przedstawić konkretne wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażany w judykaturze, iż zasada ekonomii procesowej wyrażona w art. 12 k.p.a. modyfikuje zasadę prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), nakazując organowi administracyjnemu wyjaśnienie z własnej inicjatywy tylko te fakty, które są konieczne dla wydania orzeczenia, a więc fakty wyrażone w hipotezie normy prawnej znajdującej zastosowanie w sprawie, a obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie przeczy zasadzie, zgodnie z którą ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Inne rozumowanie prowadziłoby do nielogicznego wniosku, że organ prowadzący postępowanie ma najpierw zgromadzić i przeprowadzić dowody potwierdzające wystąpienie okoliczności faktycznych skutkujących zastosowaniem danej normy prawnej, a następnie poszukać i przedstawić dowody na obalenie wcześniej ustalonego stanu faktycznego. Tożsame stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane zostało w wyroku z dnia 10 grudnia 2009r. sygn. akt II OSK 1933/08, czy z dnia 27 sierpnia 2010r. sygn. akt II OSK 1131/10 (publ. Internetowa Baza Orzeczeń NSA). Tymczasem pełnomocnik skarżącej nie wykazał na etapie postępowania administracyjnego żadnej inicjatywy dowodowej. Nota bene, zarzuty naruszenia prawa materialnego przedstawione, czy to w odwołaniu od decyzji organu I instancji, czy na etapie skargi, kierowane były w stosunku do ostatecznej decyzji wydanej w sprawie skierowania na kontrolne badania kwalifikacyjne. Dziwi również wniosek zawarty w odwołaniu od decyzji o cofnięciu uprawnień o "uchylenie prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] wydanej w sprawie skierowania na kontrolne badania kwalifikacyjne" sugerujący, iż strona zdaje się nie rozróżniać sprawy zakończonej ostateczną decyzją od sprawy w toku. Na marginesie tylko zauważyć przyjdzie również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny przekazać sprawy do jej ponownego rozpoznania, o co wnioskowano w skardze, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję ewentualnie stwierdza jej nieważność albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Mając na względzie, iż w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzeżono uchybień nakazujących usunięcie jej z obrotu prawnego orzeczono, jak w sentencji, na mocy art. 151 P.p.s.a. .