I SA/Po 839/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 lutego 2012r. sprawy ze skargi A S.A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej A S.A. kwotę [...] zł ([...] 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; UZASADNENIE Wnioskiem z dnia [...]maja 2011r. Spółka z siedzibą w S. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego jako organ upoważniony przez Ministra Finansów, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynagrodzenia za usługi doradcze w celu pozyskania kapitału oraz w zakresie określenia momentu potrącalności kosztów pośrednich. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka jest producentem i dystrybutorem szerokiej gamy produktów zdrowej żywności, której główną grupę asortymentową stanowią wafle ryżowe oraz pieczywo BIO. W związku z ciągłym rozwojem swojej działalności, spółka podejmuje liczne działania nakierunkowane na jak najbardziej korzystne pozyskanie kapitału niezbędnego do sfinansowania jej bieżącej oraz przyszłej działalności operacyjnej. W związku z powyższymi działaniami, spółka zawarła umowę pt. "Umowa na usługi doradcze w związku z przeprowadzeniem procesu pozyskania kapitału dla Spółki" (dalej: umowa). Umowa obejmuje następujące czynności: omówienie oczekiwań spółki, zebranie informacji o spółce i przygotowanie pakietu informacyjnego - profilu oraz szczegółowej prezentacji na temat spółki, jej działalności operacyjnej oraz kondycji finansowej, przygotowanie strategii pozyskania kapitału, wsparcie w zakresie opracowania "market story", doradztwo w zakresie kształtowania struktury transakcji, ustalenie preferowanego harmonogramu procesu. Przygotowana informacja będzie obejmować m.in. analizę finansową oraz majątkową spółki. Celem przygotowania analizy jest uzyskanie kompletnej i rzetelnej informacji o obecnej i przyszłej pozycji spółki. Przygotowana analiza będzie wykorzystywana przez władze spółki przy wyborze najkorzystniejszego źródła pozyskania kapitału na dalszą działalność. Będzie mogła być udostępniana potencjalnym dostarczycielom kapitału, tj. kredytodawcom, nowym akcjonariuszom, podmiotom zainteresowanym transakcją typu share - deal. Przygotowywana analiza może mieć też wpływ na podjęcie decyzji o emisji publicznej. Jednakże spółka poinformowała, iż na moment podpisania umowy oraz na moment składania wniosku, brak jest uchwały walnego zgromadzenia wspólników o podwyższeniu kapitału zakładowego w drodze emisji nowych akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych akcji. Spółka nie podjęła także żadnych innych działań wymaganych aktami prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.). Umowa została zawarta na okres do [...]czerwca 2011 r. Płatności za przedmiotową umowę będą dokonywane na podstawie faktur wystawianych przez świadczeniodawcę. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawczyni zadała następujące pytania: 1. Czy wydatki z tytułu "Umowy na usługi doradcze w związku z przeprowadzeniem procesu pozyskania kapitału dla Spółki" mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów w spółce? 2. Czy spółka powinna zaliczyć wydatki, o którym mowa w pytaniu pierwszym do kosztów uzyskania przychodów, traktując je jako koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. dalej u.p.d.o.p.) tj. w dacie ich poniesienia? W ocenie Spółki, w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego, wydatki z tytułu "Umowy na usługi doradcze w związku z przeprowadzeniem procesu pozyskania kapitału dla Spółki", można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, są to wydatki związane z ogólnym funkcjonowaniem spółki, bez względu czy nastąpi w przyszłości podwyższenie kapitału czy też nie. Zdaniem spółki opinia jest niezbędna dla podjęcia decyzji o wyborze najbardziej efektywnego źródła pozyskiwania kapitału. Pozyskany w przyszłości kapitał ma zostać przeznaczony do zapewnienia funkcjonowania spółki w coraz bardziej konkurencyjnym otoczeniu, jak i sfinansowania nowych niezbędnych inwestycji. W związku z powyższym wydatki poniesione na wynagrodzenie za sporządzenie opinii można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów , traktując je jako koszty pośrednie w rozumieniu art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Spółka dodatkowo wskazała na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. (sygn. II FPS 6/10). Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej w dniu [...] sierpnia 2011 r. interpretacji indywidualnej nr [...] ustosunkowując się do stanowiska wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynagrodzenia za usługi doradcze w celu pozyskania kapitału, - uznał stanowisko za nieprawidłowe, w części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które w konsekwencji doprowadzą do podwyższenia kapitału, - za prawidłowe w części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynagrodzenia za usługi doradcze w celu pozyskania kapitału, które nie doprowadzą do podwyższenia kapitału i określenia momentu potrącalności kosztów pośrednich. W uzasadnieniu interpretacji organ podatkowy podkreślił, że mając na względzie, że skarżąca rozważa różne źródła pozyskania kapitału, organ podatkowy w wydanej interpretacji zwrócił uwagę na możliwy skutek wynikający z tej czynności, a mianowicie podwyższenie kapitału. Uznał przy tym za konieczne odwołanie się do treści art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. w myśl którego, do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego (akcyjnego), funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego albo organizacyjnego ubezpieczyciela, a w towarzystwach powierniczych wartości aktywów tych funduszy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód, jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Zdaniem organu, z przytoczonej definicji dochodu wynika, iż stanowi on różnicę pomiędzy przychodami, a kosztami jego uzyskania. Ponadto, w ocenie organu, w myśl art. 15 ust. 1u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów nie mogą być związane z przychodami, które z przychodów w rozumieniu wynikającym z art. 7 ust. 2 ustawy zostały wyłączone. Wobec powyższego organ podatkowy w zaskarżanej interpretacji ostatecznie uznał, iż koszty ponoszone w celu utworzenia lub powiększenia kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 4 tej ustawy, nie mogą być uznane za koszty podatkowe. Nie odnoszą się one bowiem do przychodu podatkowego. Są bezpośrednio powiązane z przeprowadzeniem neutralnej podatkowo operacji na kapitale spółki. Przychód ten nie powstaje jako efekt bieżącej działalności gospodarczej podatnika. Należy stwierdzić, że spółka ma prawo oczekiwać, iż w określonej perspektywie czasowej podwyższenie kapitału zakładowego i związane z tym rozszerzenie działalności będzie generowało zwiększone przychody, ale będą to już przychody bieżącej działalności gospodarczej. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że poniesione przez spółkę wydatki na usługi doradcze w celu pozyskania kapitału w drodze emisji akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych akcji jako pozostające w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Organ uznał, że podobnie należy traktować poniesione wydatki dotyczące pozyskania kapitału zapasowego związanego z otrzymaniem dopłat do tego kapitału. Z kolei wydatki na usługi doradcze w celu pozyskania kapitału, które nie pozostają w związku z podwyższeniem kapitałów stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., które jako koszty pośrednie będą podlegać zaliczeniu do kosztów podatkowych z chwilą ich faktycznego poniesienia. Organ podatkowy ustosunkowując się natomiast do powołanej przez spółkę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10, stwierdził, że uchwała nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego. Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego powzięta na skutek pytania prawnego w konkretnej sprawie jest wiążąca jedynie w danej sprawie. Moc wiążąca w sposób bezpośredni rozciąga się jedynie nad sprawą, której uchwała dotyczy, dlatego też organ administracji publicznej z punktu widzenia formalnoprawnego nie jest związany treścią powziętej uchwały. Spółka nie zgodziła się z tak przedstawionym stanowiskiem organu podatkowego w zakresie dotyczącym pytania pierwszego. W dniu [...] września 2011r. wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie, iż wydatki z tytułu "Umowy na usługi doradcze w związku z przeprowadzeniem procesu pozyskania kapitału dla Spółki" może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w całości niezależnie od faktu, czy doprowadzą w konsekwencji do podwyższenia kapitału spółki. W odpowiedzi na wezwanie organ podatkowy podtrzymał uprzednio zajęte stanowisko, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia[...]sierpnia 2011 roku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wydaną interpretację skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie przepisów: - prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynagrodzenia za usługi doradcze w celu pozyskania kapitału, które w zależności od przyjętego przez spółkę scenariusza mogą doprowadzić w konsekwencji do podwyższenia kapitału - prawa proceduralnego, w szczególności art. 121 oraz art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej O.p.), poprzez dokonanie oceny stanowiska skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny oraz wskazanie nieprawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, bez uwzględnienia orzecznictwa sądów, które wskazane zostało przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji będącej przedmiotem zaskarżenia. W ocenie skarżącej, wydatki z tytułu "Umowy na usługi doradcze w związku z przeprowadzeniem procesu pozyskania kapitału dla Spółki", można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w całości, niezależnie od faktu czy doprowadzą w konsekwencji do podwyższenia kapitału. Strona, odwołując się do brzmienia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., wskazała, iż zwrot "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" zakłada potencjalny charakter przychodu, kładąc wyraźnie nacisk na zamiar podatnika i celowość jego postępowania. W konsekwencji, poniesienie wydatku może być tylko jednym z ogniw pośrednich, prowadzących jako całość w efekcie do uzyskania przysporzenia (przychodu). Zdaniem skarżącej, nie sposób się jednak zgodzić ze stanowiskiem organu, który zwrócił uwagę na możliwy skutek wynikający z podejmowanych czynności, a mianowicie podwyższenie kapitału. Jak podniosła skarżąca, wydatki wynikające z przedmiotowej umowy nie są związane z przychodem w postaci wpłat na kapitał, ale z przychodami, które spółka osiągnie w przyszłości za pomocą środków uzyskanych w drodze możliwego podwyższenia kapitału. Ponadto, jak twierdzi strona skarżąca, wydatki wynikające z umowy nie mogą także zostać powiązane w żadnym razie z wydatkami bezpośrednio związanymi z podwyższeniem kapitału, gdyż ich poniesienie nie jest warunkiem koniecznym dla podwyższenia kapitału, a tylko takie koszty (warunkujące bezpośrednio podwyższenie kapitału) nie są zaliczane do kosztów podatkowych. Skarżąca jest zdania, że podpisując przedmiotową umowę poniosła wydatek związany z ogólnym funkcjonowaniem Spółki, który jako niezwiązany wprost z podwyższeniem kapitału, może w całości zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Na poparcie swej argumentacji, skarżąca przywołała ponownie treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10. Strona skarżąca również podkreśliła iż przepisy Ordynacji podatkowej jednoznacznie wskazują, iż interpretacja przepisów prawa powinna być dokonana przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym, w ocenie skarżącej organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów prawa proceduralnego, w szczególności art. 14e oraz art. 121 O.p., wydając interpretację będącą przedmiotem zaskarżenia, w szczególności bez uwzględnienia orzecznictwa sądów, które wskazane zostało przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Skarga okazała się zasadna. Spór pomiędzy skarżącą a organem podatkowym odnosi się do kwestii, czy wydatki na usługi doradcze można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, niezależnie od faktu, czy doprowadzą w konsekwencji do podwyższenia kapitału zakładowego. W myśli art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela. Przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowi, że koszty uzyskania przychodów nie mogą być związane z przychodami, które z przychodów w myśl art. 7 ust. 2 zostały wyłączone. Z tych względów, w ocenie organu, wydatki poniesione na usługi doradcze, które w konsekwencji mają związek z późniejszym pozyskiwaniem kapitału poprzez emisję akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych akcji, nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest niezgodne z prawem. Dokonując oceny legalności zaskarżonej interpretacji należy odwołać się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10. której stanowisko Sąd w pełni podziela. Teza powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego brzmi, że tylko wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego, nie są kosztami uzyskania przychodów, stosowanie do reguł wyrażonych w treści art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. w zw. z art. 15 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu uchwały Sąd wskazał, że do tego rodzaju wydatków niewątpliwie należy zaliczyć opłaty notarialne, sądowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, a w przypadku podwyższenia kapitału w drodze emisji akcji będących przedmiotem oferty publicznej objętych prospektem emisyjnym dodatkowo ponoszone w związku z tym opłaty giełdowe, koszty druku dokumentów akcyjnych, koszty sporządzenia, drukowania oraz dystrybucji prospektu emisyjnego lub jego skróconej wersji oraz koszty oferowania papierów wartościowych. Pozostałe wydatki stanowiąc koszty ogólne funkcjonowania spółki kapitałowej stanowią zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów. W związku z powyższym interpretacja Sąd stoi na stanowisku, że wydatków poniesionych na usługi doradcze, również wówczas, gdy dochodzi do podwyższenia kapitału zakładowego, nie można kwalifikować do kosztów związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego. Są to wydatki związane z funkcjonowaniem ogólnym spółki, służące zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, które nie wykazują związku z konkretnym przychodem. Takie wydatki - stanowiące koszty pośrednie - podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dniu, na który ujęto ten koszt w księgach rachunkowych (art. 15 ust. 4, 4d i 4e u.p.d.o.p.). Wyłączenie ich z kosztów uzyskania przychodów stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. Sąd pragnie również podkreślić, że biorąc pod uwagę specyfikę wydawania interpretacji podatkowych należy zwrócić uwagę na, mające oparcie w przepisach prawa podatkowego, szczególne znaczenie orzecznictwa sądowego. Stosownie bowiem do treści art. 14a Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Z kolei art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Z przywołanych przepisów wprost wynika doniosła rola orzecznictwa sądowego w ujednolicaniu stosowania prawa podatkowego. Ponadto, jeżeli organ wydający interpretacje indywidualne może je zmienić z racji stwierdzenia wadliwości interpretacji w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej powinien dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej. Zupełnie niezrozumiałe jest lekceważenie przez organ przy wydawaniu interpretacji uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, które są wydawane w sytuacjach, gdy wyłania się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, często w przypadkach rozbieżnego orzecznictwa, właśnie w celu jego ujednolicenia. Obowiązek uwzględnienie orzecznictwa sądowego spoczywa na organie, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący na poparcie swojego stanowiska przywołuje konkretne orzeczenia sądowe. Nieuzasadnione pominięcie orzecznictwa sądowego bądź stwierdzenie, że wiążą one w konkretnej sprawie, narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że pogląd zbieżny ze stanowiskiem Sądu sądzącego w rozpoznawanej sprawie był już wyrażany zarówno w doktrynie (zob. B Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2006), jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt III SA 1409/00 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż pogłębianiu zaufania do organów podatkowych nie służy ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji podatkowej do stwierdzenia, że orzeczenie sądu powołane przez stronę w piśmie procesowym na poparcie jej tezy, nie wiąże organu podatkowego w sprawie rozpatrywanej. Jakkolwiek orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą organ podatkowy tylko w sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. Jeżeli więc organ podatkowy nie podziela wspomnianej argumentacji, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając szczegółowo, dlaczego je odrzuca. Wiąże się to z regułą, która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego. W wyniku czego ten akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego dokonano na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. /-/ M. Bejgerowska /-/ D. Mączyński /-/ K. Nikodem