II SA/Bd 328/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] na rzecz skarżącej [....] ([....]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. nr [...], wydaną na wniosek N. Sp. j. z siedzibą w K., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącej stacji paliw położonej na działce nr [...] przy ul. Ł. w P., wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi związanymi z rodzajem prowadzonej działalności. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji uzupełnił braki postępowania, które były wskazane w poprzedniej decyzji Kolegium z dnia [...] września 2009 r., tj. uzupełnił wniosek o wydanie decyzji o brakujący podpis oraz określił na załączniku graficznym obszar, na którym planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Organ ustalił także strony postępowania uznając, że interes prawny mają również właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z planowaną inwestycją. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu skarżącej M. W. Kolegium podniosło, że stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm.), przywoływanej dalej jako "p.z.p.") oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w każdym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy musi być brany pod uwagę wymóg ochrony interesów osób trzecich. W przedmiotowej sprawie wymóg określony we wskazanych przepisach został zachowany poprzez wskazanie na stronie 3 pkt 4 decyzji organu I instancji stosownych warunków. Stosowny zapis znalazł się także w pkt 2 decyzji Wójta. Odnośnie podnoszonych przez skarżącą zarzutów związanych z bezpieczeństwem oraz uciążliwościami takimi jak hałas czy zanieczyszczenia powietrza Kolegium wskazało, że kwestie te będą szczegółowo badane w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W skardze do sądu administracyjnego M. W. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium. Skarżąca podniosła, że ze względu na bezpośrednią styczność planowanej inwestycji z jej budynkami mieszkalnymi opalanymi węglem, konieczne jest by na etapie ustalania warunków zabudowy został opracowany raport o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto zdaniem skarżącej doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p., brak jest bowiem co najmniej jednej działki sąsiedniej pozwalającej na wypełnienie warunków określonych w dalszej części wskazanego przepisu. Zaskarżona decyzja została także wydana bez uwzględnienia warunków jakie dla tak planowanych urządzeń przewidują przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 kwietnia 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania. Planowane usytuowanie urządzeń zdaniem skarżącej może stwarzać dla niej i jej rodziny niebezpieczeństwo. W konsekwencji doszło do naruszenia nie tylko art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. ale także art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a."). i art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie obiektywnie słusznego interesu skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni argumentacji skarżącej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa. Dokonując kontroli w powyższy sposób Sąd stwierdził, że bezzasadnym jest zarzut skarżącej co do konieczności sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W aktach sprawy znajduje się bowiem decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] lipca 2009 r. (nr [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "rozbudowa i przebudowa istniejącej Stacji Paliw na działce nr [...] w miejscowości P. ul. Ł.", w której Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja ta została doręczona skarżącej, jednakże skarżąca jej nie kwestionowała. Wobec tego w obecnym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ był zobowiązany respektować ww. decyzję. Zasadnie także podniosło Kolegium, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie bada się kwestii zgodności planowanej inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy bowiem przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać obiekty budowlane, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2007 r., II OSK 1552/06, opubl. LEX 327513). Interes skarżącej, rozumiany przez nią jako zapewnienie jej bezpieczeństwa poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych planowanych obiektów, powinien być uwzględniony w toku ewentualnego postępowania o pozwolenie na budowę. Słusznie natomiast skarżąca zwraca uwagę na konieczność zachowania określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. wymogu "dobrego sąsiedztwa", tj. na istniejącą konieczność dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, który to wymóg zdaniem Sądu nie został w kontrolowanej sprawie przez organy zbadany z zachowaniem prawem przewidzianej procedury. Aby orzec, czy wspomniany wymóg został spełniony, organ musi najpierw dokonać szczegółowych ustaleń, w sposób określony w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz utrwalić te ustalenia także w sposób wymagany przepisami wskazanego rozporządzenia. Dokonanie ustaleń w powyższy sposób jest jednym z warunków koniecznych dla uznania, iż organ wypełnił określony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie zebranego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Podstawowym wymogiem, wynikającym z przepisów powołanego rozporządzenia, jest sporządzenie analizy w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Wyniki tej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Tymczasem w aktach sprawy brak jest takowej analizy. W aktach sprawy jest tylko projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony przez uprawnioną osobę, załącznikiem do decyzji organu pierwszej instancji jest zaś jedynie mapa określająca granice inwestycji, tj. działkę inwestora. W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego uchybienia przepisom k.p.a. oraz przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. W ponownym postępowaniu organy powinny oprzeć swoje rozstrzygnięcia o treść prawidłowo wykonanej analizy, zawierającej część tekstową i graficzną, przy czym należy uczynić ją załącznikiem do wydanej decyzji. Wskutek uwzględnienia skargi, w myśl art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.