II OSK 1633/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl ( spr. ) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 941/11 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Lubuskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 941/11 oddalił skargę W. Z. na decyzję Lubuskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Jednocześnie Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej kwotę 240 złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Zielonej Górze umorzył postępowanie w sprawie choroby zawodowej polineuropatii, wszczęte na wniosek W. Z. z [...] października 2010 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na pismo z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Zielonej Górze z [...] lipca 2011 r., nr [...] z którego wynika, że brak jest podstaw prawnych do wdrożenia po raz kolejny nowego postępowania, skoro miałoby ono dotyczyć tej samej sprawy związanej z rozpoznaniem choroby zawodowej wskazanej w skierowaniu. Ponadto dokumenty załączone do skierowania nie wnoszą żadnych nowych okoliczności faktycznych do sprawy. W szczególności opinie konsultacji neurologicznych prof. M. W. z [...] marca 2010 r. i [...] lutego 2011 r. są w istocie powieleniem treści wydanych wcześniej przez tego lekarza opinii z [...] października 2003 r. i [...] lutego 2006 r. Ponadto cała procedura diagnostyczno-orzecznicza u W. Z. w kierunku rozpoznania choroby zawodowej polineuropatii została zakończona ostateczną decyzją administracyjną. Nadmieniono, że postępowanie w sprawie schorzeń neurologicznych (polineuropatii i myopatii) jako schorzeń zawodowych było już przedmiotem sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 839/09, oddalającego skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wlkp. nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. utrzymującą w mocy negatywną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zielonej Górze nr [...] z [...] maja 2009 r. Wobec powyższego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Zielonej Górze uznał, iż brak orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Zielonej Górze czyni wszczęte postępowanie bezprzedmiotowym. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania W. Z. od powyższej decyzji, Lubuski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gorzowie Wlkp. decyzją z [...] października 2011 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Powołując brzmienie art. 105 § 1 k.p.a. organ zaznaczył, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego skutkujące tym, że nie można załatwić sprawy poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jedną zaś z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania skutkującej umorzeniem postępowania będzie prowadzenie go w sprawie tożsamej, zakończonej decyzją ostateczną. O tożsamości sprawy mówić można wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu, w rozumieniu takich samych interesów prawnych lub obowiązków, które po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (lub jego brakiem w przypadku decyzji odmownej) i stanu prawnego, przy niezmienionym stanie faktycznym, co do faktów prawotwórczych. Wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w sytuacji, gdy sprawa została uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną stanowi kwalifikowaną wadę prawną, będącą podstawą do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi przypadek, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wlkp. z [...] sierpnia 2009 r., nr [...], znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zielonej Górze nr [...] z [...] maja 2009 r. o braku postaw do stwierdzenia u W. Z. choroby zawodowej: następstwa zatrucia wywołanego przez substancje chemiczne. W wyniku skargi W. Z. na powyższą decyzję zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 9 grudnia 2009 r., II SA/Go 839/09 oddalający skargę. W ocenie organu odwoławczego należy przyjąć, że postępowanie w obu sprawach dotyczy tych samych podmiotów, w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją z żądaniem uznania choroby polineuropatii wystąpiła W. Z., która jest stroną w obecnym postępowaniu. Nie zmienił się również pracodawca, u którego wystąpiło narażenie na chorobę zawodową. Na dzień wydania niniejszej decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej obowiązuje to samo rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), które stanowiło podstawę prawną decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wlkp. z [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Jak zaznaczył organ, przedmiotem postępowania w obu decyzjach - tej ostatecznej i tej będącej obecnie przedmiotem odwołania jest choroba polineuropatia jako następstwo zatrucia wywołanego przez substancje chemiczne. Tym samym w sprawach zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i prawna. Ponadto jak zaznaczył organ odwoławczy w przedłożonym wniosku o uznanie choroby polineuropatii za chorobę zawodową W. Z. nie wskazała żadnych faktów, które mogłyby stanowić podstawę do rozpoznania sprawy w innym stanie faktycznym. Nadto we wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej W. Z. wskazuje tę samą jednostkę chorobową jako chorobę zawodową i ten sam zakres narażenia zawodowego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż W. Z. została poinformowana o skierowaniu na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej (zwrotne potwierdzenie odbioru pisma [...] lipca 2011 r.). Załącznikami do wyżej wymienionego skierowania były m.in. opinie profesora W. z [...] marca 2010 r. i [...] lutego 2011 r., które zostały uwzględnione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Zielonej Górze - pismo z [...] lipca 2011r. znak: [...]. W. Z. wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a poprzez bezzasadne przyjęcie, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej polineuropatii aksonalnej, było bezprzedmiotowe, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z [...] lipca 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że nigdy nie została wszczęta wcześniej procedura dotycząca choroby na którą cierpi, tj. polineuropatii aksonalnej. W szczególności tej choroby nie rozpoznano w sprawie [...]. Wskazała także, że w toku postępowania przedstawiła nowy dowód w postaci pisma prof. M. W. z [...] lutego 2011 r., który również dodatkowo podtrzymuje swoje stanowisko zawarte we wcześniejszych opiniach i nie jest to jedynie powielenie dotychczasowych opinii profesora, różni się bowiem w istotny sposób od dotychczasowych i należało chociażby na tej podstawie wdrożyć procedurę diagnostyczno-orzeczniczą w sprawie ustalenia choroby zawodowej polineuropatii aksonalnej będącej następstwem zatrucia w pracy. Zaznaczyła także, że organy obu instancji nie uwzględniły w ogóle obecnych jej dolegliwości, które szczegółowo opisała w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej z [...] czerwca 2011 r. W ocenie skarżącej organ pierwszej instancji przejawił wyjątkową niekonsekwencję, bo z jednej strony mówi, że nie wdrożył postępowania w sprawie choroby zawodowej, ponieważ zostało to prawomocnie rozstrzygnięte decyzjami organów i wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp, a z drugiej strony po dostarczeniu dodatkowej opinii medycznej prof. M. W. z [...] lutego 2011 r. oraz dodatkowych wyjaśnień, organ pierwszej instancji wszczął i wdrożył postępowanie i wysłał do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy skierowanie na badania lekarskie w celu rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, zaskarżone bowiem rozstrzygnięcie nie narusza przepisów postępowania oraz przepisów materialnoprawnych w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Sąd podkreślił, że w świetle art. 105 § 1 k.p.a, aby uznać, iż zachodzi tożsamość obu spraw (uprzedniej i obecnej sprawy) muszą zostać spełnione łącznie cztery warunki: 1. istnieją te same podmioty w obu sprawach, 2. istnieje ten sam przedmiot obu spraw, 3. istnieje ten sam stan prawny, 4. istnieje ten sam stan faktyczny. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż istnieją te same podmioty w sprawie zakończonej decyzją organu odwoławczego z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zielonej Górze nr [...] z [...] maja 2009 r.) oraz w niniejszej sprawie. Nie budzi również wątpliwości, iż istnieje ten sam stan prawny. Zarówno bowiem w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2009 r. jak i w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie, obowiązuje to samo rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Odnośnie przesłanki istnienia tego samego przedmiotu obu spraw Sąd wskazał, że przedmiotem uprzedniej jak i obecnej sprawy jest choroba polineuropatia jako następstwo zatrucia wywołanego przez substancje chemiczne. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, że nigdy nie została wszczęta wcześniej procedura dotycząca choroby na którą cierpi, tj. polineuropatii aksonalnej, w szczególności zaś choroby tej nie rozpoznano w sprawie [...], Sąd stwierdził, że w sprawach chorób zawodowych istotną rolę odgrywają orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych. Inspektor sanitarny jest bowiem związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Opinia zaś jednostki diagnostycznej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej stanowi środek dowodowy w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84, który podlega ocenie organu orzekającego stosownie do treści art. 80 k.p.a. Opinia ta będąca podstawą rozstrzygnięcia organów inspekcji sanitarnej powinna być zatem należycie uzasadniona i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie jednostka właściwa do rozpoznania chorób zawodowych, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Zielonej Górze nie wydała wprawdzie orzeczenia lekarskiego, lecz po otrzymaniu skierowania na badania lekarskie poinformowała organ pierwszej instancji (pismem z [...] lipca 2011 r.), iż brak jest podstaw prawnych do wdrożenia procedury związanej z rozpoznaniem choroby zawodowej objętej skierowaniem. Było to bowiem kolejne skierowanie dotyczące podejrzenia tej samej choroby zawodowej u skarżącej a jednocześnie, jak zaznaczono, załączone do skierowania dokumenty nie wnoszą żadnych nowych okoliczności faktycznych do sprawy. W szczególności, jak wskazano, opinie konsultacji neurologicznych prof. M. W. z [...] marca 2010 r. i [...] lutego 2011 r. są w istocie powieleniem treści wydanych wcześniej przez tego lekarza opinii z [...] października 2003 r. i [...] lutego 2006 r. Zdaniem Sądu treść opisanej wyżej opinii w pełni wyjaśniała i tłumaczyła występujące w tej sprawie zagadnienia a zatem nie było uzasadnienia dla dalszego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji. Ponadto, jak zauważył Sąd, powyższe stwierdzenia znajdują również wyraz w piśmie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Zielonej Górze z [...] września 2011 r. nr [...], skierowanym do skarżącej, w którym jednostka medyczna wyjaśniła, iż trwająca wcześniej cała procedura diagnostyczno-orzecznicza była prowadzona w związku z podejrzeniem choroby zawodowej pod postacią zatrucia substancjami toksycznymi miejsca pracy, a w szczególności skutków takiego zatrucia w formie polineuropatii toksycznej. Wyjaśniono także, że polineuropatie (również toksyczne) z punktu widzenia medycznego mogą być aksonalne, demielizacyjne bądź mieszane (aksonalno-demielizacyjne). Zaznaczono przy tym, że w analizie schorzenia skarżącej polineuropatie traktowano w sposób całościowy, były one oceniane łącznie, a więc brano pod uwagę każdy jej rodzaj (również aksonalny). Świadczą o tym chociażby opinie konsultacji prof. M. W. z [...] października 2003 r. i [...] lutego 2006 r., w których pisze on, iż stwierdza u skarżącej m.in. aksonalne uszkodzenie nerwu pośrodkowego. Wojewódzki Ośrodek Medycyny pracy wskazał, że opinie te były wielokrotnie analizowane i brane pod uwagę w dotychczasowej procedurze. Zdaniem Sądu, słusznie zatem organy administracji uznały, że w sprawie niniejszej nie doszło także do zmiany stanu faktycznego. Wobec powyższego za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, oparty na twierdzeniu, że w odniesieniu do skarżącej nigdy nie została wszczęta wcześniej procedura dotycząca choroby – polineuropatii aksonalnej. Schorzenie skarżącej – polineuropatie oceniano łącznie, biorąc pod uwagę także aksonalny jej rodzaj. Sąd uznał zatem, iż skarga W. Z. nie jest zasadna. Istnieje bowiem tożsamość sprawy zakończonej decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zielonej Górze nr [...] z [...] maja 2009 r.) i obecnej sprawy. Skoro istnieje tożsamość obu spraw to niedopuszczalne jest orzekanie merytoryczne w przedmiocie wniosku skarżącej z [...] października 2010 r. Stanowiłoby to naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, zaś wydana decyzja dotknięta byłaby wadą nieważności, o której mowa w art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazując na powyższe Sąd orzekając na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku W. Z., reprezentowana przez radcę prawnego udzielonego jej z urzędu, zaskarżając wyrok w części oddalającej jej skargę podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, przez wadliwą wykładnię art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej stwierdził, że nigdy nie została wszczęta wcześniej procedura dotycząca choroby, na którą cierpi skarżąca: Polyneuropathia aksonalna. Dowodem na to są orzeczenia ośrodków medycyny pracy, na podstawie których Inspektoraty sanitarne wydały decyzję. Ponadto, opinia prof. M. W. z dnia [...] lutego 2011 r. różni się w istotny sposób od dotychczasowych i należało choćby na tej podstawie wdrożyć procedurę diagnostyczno – orzeczniczą w sprawie ustalenia choroby zawodowej polyneuropathi aksonalnej będącej następstwem zatrucia w pracy lub polyneuropathii. W ocenie skarżącej organ I instancji przejawił wyjątkową niekonsekwencję, bo po dostarczeniu dodatkowej opinii medycznej prof. M. W. z dnia [...] lutego 2011 r. oraz dodatkowych wyjaśnieniach Powiatowy Inspektor Sanitarny jednak wszczął i wdrożył postępowanie wysyłając do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, ale nie nadzorował przebiegu postępowania przed tym Ośrodkiem, który nie wszczął tego postępowania. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajdują bezpośredniego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, sądy tylko oceniają poprawność ich zastosowania przez organy administracji publicznej. Z powyższych względów, aby postawić Sądowi I instancji zarzut niedostrzeżenia, że organy administracji naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. należało zarzut ten powiązać z odpowiednimi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przeciwnym bowiem razie zarzuty dotyczą zaskarżonej decyzji organu, a nie zaskarżonego wyroku, podczas gdy skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia tego ostatniego. Niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak skargi kasacyjnej, uwzględniając bowiem uchwałę pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, uznać należało, że powołanie w tej skardze przepisów, zdaniem wnoszącego skargę, naruszonych przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej, pozwala na jej rozpoznanie. Stwierdzić należało, że Sąd I instancji nie naruszył wskazanego w skardze kasacyjnej art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Podkreślić należy, że bezprzedmiotowość postępowania wynikać może z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe. Tożsamość podmiotowa będzie zachodziła wtedy, gdy sprawa będzie dotyczyła tych samych stron, co poprzednio. Z kolei tożsamość przedmiotowa istnieje, gdy identyczne jest żądanie strony oraz jego podstawa prawna i faktyczna. Autor skargi kasacyjnej wywodzi, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny co do tożsamości okoliczności faktycznych sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], znak: [...], w wyniku nie uwzględnienia faktu, iż nigdy nie została wszczęta procedura dotycząca choroby, na którą cierpi skarżąca: Polyneuropathia aksonalna oraz nieuwzględnienia nowego dowodu w postaci opinii prof. M. W. z dnia [...] lutego 2011 r., na podstawie której należałoby wdrożyć procedurę diagnostyczno-orzeczniczą w sprawie choroby zawodowej: polyneuropathii aksonalnej będącej następstwem zatrucia w pracy lub polyneuropathii. Podniesione zarzuty nie można uznać za usprawiedliwione. Podkreślić na wstępie na należy, że sądy administracyjne nie prowadzą co do zasady (poza wyjątkiem przewidzianym w art. 106 § 3 p.p.s.a.) postępowania dowodowego. Kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przeprowadzana na podstawie akt sprawy - materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem administracji wydającym to rozstrzygnięcie. Zauważyć należy, iż powoływaną decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gorzowie Wielkopolskim utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zielonej Górze z dnia [...] maja 2009 r., w której nie stwierdzono u skarżącej choroby zawodowej: polineuropatii stanowiącej następstwo zatrucia wywołanego przez substancje chemiczne. W toku postępowania zakończonego tą decyzją rozpatrywane były wszelkie rodzaje tego schorzenia, m.in. typ aksonalny. Mając na uwadze powyższe, wbrew twierdzeniu skarżącej, stwierdzić należy, iż podnoszone w toku postępowania w poprzedniej sprawie skutki zatrucia substancjami toksycznymi prowadzące do choroby zawodowej: polineuropatii, w tym jej typu aksonalnego, były przedmiotem oceny w toku rozpatrywania tej sprawy przez organy administracji obu instancji. W tym też kontekście, nie można stwierdzić, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są tożsame z okolicznościami faktycznymi sprawy rozstrzygniętej uprzednio. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Podkreślić również należy, że na kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: polineuropatii, nie mogło mieć wpływu prowadzone w latach 1999 – 2002 postępowanie w sprawie uznania za chorobę zawodową rozpoznanego u skarżącej schorzenia neurologicznego: "polimyositis". Postępowanie w tej sprawie zakończone decyzją Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] kwietnia 2001 r. stanowiło przedmiot kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 marca 2002 r., sygn. akt II SA/Po 1958/01 oddalił skargę W. Z. na ww. decyzję. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjne w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.