II SA/Sz 1144/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącego S. J. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy decyzją [...] r. nr [...] na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589, ze zm.) oraz art. 93 w związku z art. 89 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, zezm.),zgodnie z ustaleniami protokołu z kontroli z dnia [...]r. nr rej. [...] nałożył na S. J. karę pieniężną w kwocie [...] zł, obejmującą poniższe kary pieniężne za stwierdzone następujące naruszenia: 1) karę [...] zł za naruszenie art. 92 ust.1, pkt 8, art.92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.1. lit. a) i b) załącznika do ww. ustawy, polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku kierowcy przy wykonywaniu przewozu drogowego obejmującą następujące przypadki jednostkowe: - kierowca G. G. w dniu [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o [..] godziny i [...] minut. Kara pieniężna - [...] zł., - kierowca G. G. w dniu [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minuty. Kara pieniężna [...]zł, - kierowca W. S. w dniu [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o[...] godziny i [...] minuty. Kara pieniężna [...] zł. 2) karę [...] zł za naruszenie art. 92 ust.1, pkt 8, art.92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 10.3. lit. a) i b) załącznika do ww. ustawy polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu (powyżej 4,5 godziny) bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego obejmujące następujące przypadki jednostkowe: - kierowca G. G. w dniu [...] r. w godzinach od [...] do godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł, - kierowca W. S. w dniu [...] r. w godzinach od [...] do godziny [..] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] godzinę i [...] minut. Kierowca w ww. okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł, - kierowca W. S. w dniu [...] r. w godzinach od [..] . do godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [..] minut. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł., - kierowca W. S. w dniu [...] r.w godzinach od [...] do godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł., - kierowca A. B. w dniu [...] r. w godzinach od [...] do godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez[...] godziny i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna zł., - kierowca A. B. w dniu [...] r.w godzinach [...] do godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [..] minuty. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł., - kierowca A. B. w dniu [...] r. w godzinach od [...] do godziny [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [..] minut. Kierowca w w/w okresie prowadził pojazd łącznie przez [..] godziny i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł., - kierowca A. B. w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [..] dnia r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty. Kierowca w ww. okresie prowadził pojazd łącznie przez [..] godzin i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kara pieniężna [...] zł. 3) karę [...] zł. za naruszenie art. 92 ust.1, pkt 8, art.92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 10.4. lit. a) i b) załącznika do ww. ustawy, polegające na przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego w następujących przypadkach: - kierowca G. G. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] godzinę i [...] minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] r. o godzinie [...] , a zakończył w dniu [...] . o godzinie [...] . W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minut. Kara pieniężna [...] zł, - kierowca A. B. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas [...] minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] r. o godzinie [...] , a zakończył w dniu [...] r. o godzinie [...] . W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [..] godzin i [...] minuty. Kara pieniężna [...] zł. 4) karę [...] zł za naruszenie art. 92 ust.1, pkt 8, art.92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 10.5. lit. a) i b) załącznika do ww. ustawy polegające na przekroczeniu łącznego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni przy wykonywaniu transportu drogowego dotyczącą następującego przypadku: - kierowca A. B. w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" tj. od [...]r. do [...] r., gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną [...] w poniedziałek, a godziną [...] w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...] godziny i [...] minuty. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny i [..] minuty. 5) karę [...] zł za naruszenie art.92 ust.1, pkt 8, art.92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 11.4.1.załącznika do ww. ustawy za nieokazanie do kontroli dokumentów źródłowych będących podstawą kontroli (wykresówek) lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie Do kar jednostkowych orzeczonych za naruszenia wskazane w pkt od 1 do 5 organ I instancji zawarł wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej. I tak, co do skrócenia dziennego czasu odpoczynku kierowcy (pkt 1) organ wskazał, że w powyższych przypadkach brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania minimalnych norm dziennego odpoczynku. Skrócenie odpoczynku stanowi naruszenie art. 8 ust. 1 - ust 5 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UEL.102/1 z dn. 11 kwietnia 2006 r.) w myśl którego w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, na zasadzie odstępstwa od przepisów art.8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. Odnośnie do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu (powyżej 4,5 godziny) bez wymaganej przerwy (pkt 2) organ wskazał, że w wyżej opisanych przypadkach brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania wymaganych przerw w okresie prowadzenia pojazdu. W odniesieniu do kary pieniężnej nałożonej za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu (pkt 3) Organ wskazał, że w wyżej opisanych przypadkach brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Stwierdzone przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, stanowią naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.kwietnia 2006r.), w myśl którego dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin na dobę. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. W kwestii przekroczenia łącznego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni (pkt 4) inspektor pracy stwierdził, że brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Stwierdzone przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego, stanowi naruszenie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L. 102/1 z dn. 11.04.2006r.) w myśl którego łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Z kolei w sprawie nałożonej kary pieniężnej za nieokazanie do kontroli dokumentów źródłowych będących podstawą kontroli (pkt 5) organ wyjaśnił, że nie przedłożono do kontroli wykresówek z tachografu analogowego zamontowanego w pojeździe nr [...], obsługiwanego przez kierowcę S. W., za okres objęty poleceniem wyjazdu służbowego w dniach od [...] r. do [...] r. ani dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli prowadzonej w przedsiębiorstwie w okresie od [...]r. do [...] r. Zgodnie z kartą drogową i dokumentacją dotyczącą rozliczenia pracownikowi kosztów podróży służbowej w dniu [...] r.,pracownik był w podróży służbowej [...] dni. Z uwagi na powyższe do naruszenia zaliczono brak wykresówek lub dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdu za [..] dni. Nie okazanie do kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, stanowi naruszenie art. 10 ust. 3,art. 11 ust. 2 załącznika do umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) oraz art. 14 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20.12.1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985r.). Składając wyjaśnienia po wszczęciu postępowania administracyjnego, strona nie ustosunkowała się do naruszenia, opisanego w protokole bez zmian, a odniosła się jedynie do uzupełnienia dotyczącego przyczyn braku ciągłości kilometrów na wykresówkach, które zostały okazane organowi po kontroli. Strona wskazała, że brak ciągłości kilometrów wynika z faktu, że pojazdem obsługiwanym przez ww. kierowcę w dniu [...]. kierował inny pracownik, bez przedłożenia na tę okoliczność żadnego dowodu. Inspektor pracy podał, że z treści skargi jaka została złożona do PIP przez pracownika S. W. oraz dokumentacji dotyczącej jego zwolnienia z pracy z powodu m.in. nie wykonania poleceń służbowych wynika, że właśnie w ww. dniu, w którym pracownik zakończył pracę jako kierowca na samochodzie obsługiwanym przez niego w czasie całej podróży służbowej, doszło do naruszenia obowiązujących przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy, na polecenie pracodawcy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie w okresie od [...] r. do [...] r. na podstawie udostępnionych do kontroli dokumentów źródłowych, organ kontrolny stwierdził szereg naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego, w tym norm prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków kierowców. Po zakończeniu czynności kontrolnych, strona wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli oraz przedłożyła dowody na okoliczność, iż stwierdzone naruszenia nie wystąpiły, wydruki z urządzenia rejestrującego (tachografów) z czerwca bieżącego roku mające stanowić uzasadnienie odstępstw od naruszenia obowiązujących norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków kierowców za okres objęty kontrolą a także przedłożyła żądane w okresie kontroli wykresówki S. W. w ilości 6 sztuk oraz jeden dokument potwierdzający nieprowadzenie pojazdu przez ww. w okresie dwóch dni, wskazując iż nieprzedłożenie ich do kontroli wynikało z przeoczenia pracownika, wobec czego przedkłada je do kontroli w dniu złożenia zastrzeżeń. Po rozpatrzeniu przedłożonych dowodów, wyjaśnień strony i uwzględnienia naruszeń w granicach dopuszczalnych tolerancji, organ kontrolny dokonał zgodnie z ustawą, zmiany zapisów w protokole. Organ uwzględnił w całości argumentację strony i przedłożone listy przewozowe wskazujące na to, że część przewozów drogowych podczas wykonywania których stwierdzono naruszenia przepisów odbywały się poza obszarem zastosowania rozporządzenia WE nr 561/2006, do których miały zastosowanie przepisy umowy AETR. Uwzględniono w całości argument o fakcie krótkotrwałego przerwania odpoczynku tygodniowego kierowcy G. G. w dniu [...]r. z powodu przestawienia pojazdu oraz faktu wykonywania przewozu drogowego przez ww. w załodze w dniach [...] r. pod rządami przepisów umowy AETR, wskutek czego nie doszło do naruszeń przepisów oraz o prowadzeniu pojazdu w dniu [...] r. przez W. S., w załodze oraz w dniu [...] r. pod rządami przepisów umowy AETR, wskutek czego nie doszło do naruszenia normy prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Uwzględniono wyjaśnienia strony i dokumenty przedłożone na okoliczność stwierdzonych naruszeń kierowcy W. S. w dniu [...] r. i [...] r. Konsekwencją uwzględnienia wyjaśnień i argumentów strony zasługujących na uwzględnienie było wykreślenie opisów naruszeń z protokołu kontroli. Organ nie dokonał zmiany ustaleń zawartych w tym protokole stwierdzających nieprzedłożenie do kontroli wykresówek S. W. za okres od [...] r., wobec faktu przedłożenia wykresówek w dniu [...] r., albowiem fakt ich przedłożenia po kontroli, nie mógł w ocenie organu spowodować zmiany zapisów zamieszczonych w protokole, zgodnych ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu decyzji Inspektor odniósł się także do wyjaśnień złożonych przez stronę w dniu [...] r. i stwierdził, że organ kontrolny prowadzący kontrolę w przedsiębiorstwie, nie jest związany ustaleniami dokonanymi przez inny organ kontrolny, dokonujący kontroli na drodze. Zakres prowadzonej kontroli na drodze, nie jest tożsamy z zakresem kontroli w przedsiębiorstwie, gdyż obowiązujące przepisy dają podstawy do innej oceny stwierdzonych naruszeń przy kontroli drogowej, nie dając takiej możliwości przy kontroli w przedsiębiorstwie. Pewne fakty dające się ustalić przy kontroli drogowej, nie są możliwe przy kontroli w przedsiębiorstwie, zwłaszcza w sytuacji, gdy kierowca nie dopełni obowiązku uzasadnienia odstępstwa na stosownym dokumencie, jak miało to miejsce w sprawie W. S. w dniu [...] r. Strona prowadząca przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Strona była w pełni świadoma dopuszczania się przez ww. kierowcę naruszania przepisów, albowiem podczas kontroli prowadzonej w przedsiębiorstwie w [...]. przez ITD, 6 na 14 stwierdzonych naruszeń, dotyczyło właśnie tego kierowcy. Przedsiębiorca nie podjął wobec tego kierowcy żadnych działań dyscyplinujących. Organ podkreślił, że wbrew dyspozycji art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006 oraz wytycznych Komisji Europejskiej, kierowcy wobec których stwierdzono naruszenia, w żadnym przypadku nie wskazali na wydrukach z tachografów powodów odstępstwa od przestrzegania norm, które w choć najmniejszym stopniu uzasadniałyby niezastosowanie się do obowiązujących przepisów. Częstotliwość naruszeń przepisów przez ww. kierowcę i wiedza strony o powyższym i przyczynach ich występowania powodują, że nie mogą być one uznane za wyjątkowe i uzasadniające odstępstwo od obowiązujących przepisów. Organ nie przyjął za wiarygodne wyjaśnień strony i oświadczenia kierowcy A. B. w sprawie błędu w operowaniu selektorem, w wyniku którego doszło do naruszenia czasu jazdy bez wymaganej przerwy, wobec stwierdzonej częstotliwości przekraczania czasu jazdy bez przerwy przez tego kierowcę i nie wykazywaniu przyczyn odstępstw na wydrukach z tachografu. Przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W ocenie organu strona nie podjęła żadnych działań w celu wyegzekwowania dokonywania opisów przyczyn odstępstw zmierzających do poprawy organizacji przewozów drogowych. Ponadto, organ I instancji zauważył, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, na który powołuje się strona, ze względu na to, iż odnosi się on wyłącznie do przypadków, gdy naruszenia o których mowa w tym przepisie stwierdzone zostaną podczas kontroli drogowej. Uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie nieuwzględnienia wykresówek S. W. inspektor pracy wskazał, że w dniu [...] r. strona została poinformowana przez organ kontrolny o fakcie wniesienia skargi przez S. W. W tym też dniu organ złożył żądanie przedłożenia do kontroli wykresówek za cały okres jego zatrudnienia. Przez cały okres kontroli prowadzonej od [...] r. do [...] r. fakt nieposiadania wykresówek ww. kierowcy, potwierdzono na piśmie. Skutkiem ww. stanowiska było wykazanie w protokole, że kontrolą objęto [...] kierowców, a analizy czasu jazdy, przerw i odpoczynków dokonano jedynie wobec [...] z nich, na podstawie okazanych dokumentów źródłowych. W ocenie organu, obowiązek przedłożenia do kontroli dokumentów źródłowych można uznać za spełniony, o ile żądane dokumenty zostaną przedłożone we wskazanym przez organ kontrolny terminie, a co najmniej w czasie trwania czynności kontrolnych, tj. przed sporządzeniem protokołu i dokonaniu wpisu do książki kontroli o jej zakończeniu i w terminie określonym w upoważnieniu. Okazanie dokumentów po kontroli prowadziłoby do ewidentnego naruszenia obowiązujących ustaw, tj. ustawy o PIP i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji S. J. zarzucając, iż podczas kontroli był on nieobecny z powodu ciężkiej choroby. Również nieobecna była osoba odpowiedzialna za rozliczanie czasu pracy. W odwołaniu podniósł również zarzut braku precyzyjnego określenia przez inspektora pracy pytań i żądań, nie udzielanie wyjaśnień do jakich kwestii podmiot kontrolowany ma się ustosunkować. Odwołujący się podał, że inspektor prowadził kontrolę tendencyjnie, nie wykazując dobrej woli, pomimo że pracownik który napisał donos do PIP wycofał wszystkie zarzuty w trakcie kontroli. Odwołujący się podniósł nadto, że S. W. przetrzymywał swoje wykresówki, a nie dostarczenie ich w wyznaczonym terminie, lecz dopiero w dniu [...] r. nie było winą strony, ale wynikało ze złośliwości pracownika. Nie uwzględnienie tych wykresówek, zdaniem strony, wskazuje na wybiórcze traktowanie składanych wyjaśnień i dokumentów. Zdaniem strony, organ powinien uwzględnić przepis art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w razie spełnienia przesłanki polegającej na braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisów. S. J. wskazał, iż pouczał kierowców aby nie przekraczali czasu prowadzenia pojazdu i skrócenia okresu odpoczynku. Decyzją z dnia [...] r. nr rej. [...] Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 1[...] r., nr rej. [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w kwocie: [...] zł. Decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] r. przedsiębiorca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 9 marca 2011r. sygn. akt: II SA/Sz 997/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zobowiązywał Okręgowego Inspektora Pracy do ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...] r. Nr rej. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust.1 pkt 2 i pkt 8, 92 ust.2 pkt 2, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz.874 ze zm.) oraz lp.10.2 lit. a i b, Ip. 10.3 lit.a i b, lp.10.4 lit a, Ip. 10.5 lit a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r., art. 6 ust 1, art. 6 ust. 3, art. 7, art. 8 ust.1, art.8 ust.2, art.8 ust.3, art.8 ust.4, art.8 ust.5, art. 9 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia. Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11.04.2006 r.) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r., Nr 89, poz. 589 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. J. orzekł: 1. o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej: - naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie i wysokości kary za to naruszenie w kwocie [...] złotych i nałożył karę pieniężną w kwocie [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, - naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego i wysokości kary za to naruszenie w kwocie [...] złotych i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części, 2. o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy w części dotyczącej: - nałożenia łącznej kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, - nałożenia łącznej kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, - nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, - nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego. W uzasadnieniu decyzji Okręgowy Inspektor Pracy poddał analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy i orzekł, co następuje: Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: Zgodnie z art. 8 ust. 1, art.8 ust.2, art.8 ust.3, art.8 ust.4, art.8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11.04.2006 r.): 1. Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. 2. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. 3. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. 4. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. 5. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Zgodnie z art. 9 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. W myśl art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125,poz. 874 ze zm.),kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych. Brzmienie przepisu art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wskazuje, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: [...] złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Zgodnie z art. 92 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym , zgodnie z którym skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł, natomiast za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - [...] zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenił, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przywołanych przepisów. W oparciu o analizę danych zawartych w plikach cyfrowych z kart kierowców z okresu objętego kontrolą (od dnia [...] r. do dnia [...] r.), należy stwierdzić, że kierowcy wielokrotnie skrócili dzienny czas odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, a mianowicie: kierowca G. G. w dniu [...] r., o godzinie [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum [...] -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] godzin i [...] minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [..] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r., a zatem nastąpiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...] godziny i [...] minut. Ten sam kierowca w dniu [...] r., o godzinie [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum [...] -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał jedynie [...] godzin i [..] minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [..] dnia [...] r., a zatem nastąpiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...] minuty. Kierowca W. S. w dniu [...] r., o godzinie [...] rozpoczął [..] -godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum [..] -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie [...] godzin i [...] minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r., a zatem nastąpiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...] godziny i [..] minuty. Tym samym, łącznie kara pieniężna za wskazane naruszenia wyniosłą [...] zł. Odnosząc się naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11.04.2006 r.) wskazał, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] do [...]złotych. Na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: [...] złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Z kolei art. 92 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 10.3 lit. a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym , zgodnie z którym przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej [...] minut do [...] minut sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł., natomiast za każde następne rozpoczęte [..] minut - [...] zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenił, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przywołanych przepisów. W oparciu o analizę danych zawartych w plikach cyfrowych z kart kierowców oraz danych zawartych w tarczkach z tachografu z okresu objętego kontrolą (od dnia [...] r. do dnia [...] r.), organ stwierdził, że kierowcy wielokrotnie przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, a mianowicie: kierowca G. G. w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [..] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kierowca W. S. w okresie od godziny [..] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] godzinę i [..] minut. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [..] godzin i [..] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw,. Ten sam kierowca w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [..] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [..] godziny i minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Nadto w okresie od godziny [...] dnia [...]r. do godziny [..] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [..] minut. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny i [..]. minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw, Z kolei kierowca A. B. w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [..] minut. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [..] godziny i [..] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Ten sam kierowca w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [..] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minuty. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. W okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [...]. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. A. B. w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...]dnia . [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Kierowca S. W. w okresie od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] t. Kierowca w wyżej wskazanym okresie prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerw. Tym samym, łącznie kara pieniężna za wskazane naruszenia wyniosła [...] zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego organ wskazał, że zgodnie z art.6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102 z dnia 11.04.2006 r.), dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. W myśl przepisu art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych. Zgodnie z art. 92 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: [...] złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Na podstawie art. 92 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego przepisu jest treść Ip. 10.4 lit. a załącznika do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przywołanych przepisów. W oparciu o analizę danych zawartych w plikach cyfrowych z karty kierowcy A. B. z okresu objętego kontrolą (od dnia [...] r. do dnia [...] r.) organ stwierdził, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o [...] minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] r. o godzinie [...] , a zakończył w dniu [...] r. o godzinie[...] . W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minuty. Tym samym, kara pieniężna za wskazane naruszenie wyniosła [...] zł. W odniesieniu do przypadku kierowcy G. G. (poz.1 tabeli: przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego) Okręgowy Inspektor Pracy, wziął pod uwagę Decyzję Wykonawczą Komisji z dnia [...] r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i uznał, że kierowca nie przekroczył maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Dzienny czas prowadzenia pojazdu jest zdefiniowany w art. 4 lit. k) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jako łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku jest zdefiniowany w art.. 4 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jako dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" oraz "skrócony dzienny okres odpoczynku". "Regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. "Skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, że 24 godzinny okres, w czasie którego kierowca wykorzystuje kolejny dzienny okres odpoczynku, rozpoczyna się po zakończeniu poprzedniego dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku. Zgodnie z Decyzją Wykonawczą Komisji z dnia [...] r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Jak wskazano w decyzji organu pierwszej instancji, kierowca G. G. przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o [...] godzinę i [...] minut. Z danych cyfrowych przeanalizowanych przez organ odwoławczy wynika, że G. G. rozpoczął [...] godzinny okres aktywności w dniu [...] r. o godzinie[...] . Jazdę kontynuował do godziny [...] , wykorzystując przerwy w prowadzeniu pojazdu. Następnie pracownik korzystał z odpoczynku w wymiarze [...] godzin i [...] minut. W dniu [...] r. kontynuował jazdę w okresie od godziny [...] do godziny[...] . W ten sposób naruszone zostały przepisy dotyczące odpowiedniego wymiaru odpoczynku dobowego (odpoczynek dobowy powinien trwać 9 godzin), lecz mając na uwadze wyżej wymienioną decyzję, nie można zsumować okresu jazdy z dnia [...] r. i okresu jazdy po odpoczynku trwającym niespełna 9 godzin, ale więcej niż 7 godzin. W tej sytuacji należy uznać, że G. G. w dniu [...] r. jechał [...] godzin i [...] minuty, zaś w dniu następnym - [...] godzinę i [...] minut. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Zgodnie z art. 4 i) rozporządzenia "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Z danych cyfrowych wynika, że w tygodniu od [...] r. do [...] r. G. G. wykorzystał przedłużony czas prowadzenia pojazdu w dniu [...] r. Mógł zatem przedłużyć do 10 godzin czas jazdy w dniu [...] r., co też uczynił. W tej sytuacji nie naruszono przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W kwestii naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego organ stwierdził na podstawie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102 z dnia 11.04.2006 r.), że łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych. Na podstawie art. 92 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: [...] złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Z art. 92 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy wynika, ze wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego przepisu jest treść Ip. 10.5 lit. a i b załącznika do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego przy przekroczeniu okresu prowadzenia o czas do 2 godzin sankcjonowane jest kara pieniężną w wysokości [...] zł, natomiast za każdą rozpoczętą następną godzinę - [...] zł. Okręgowy Inspektor Pracy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenił, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przywołanych przepisów. W oparciu o analizę danych zawartych w plikach z karty kierowcy A. B. z okresu objętego kontrolą (od dnia [...] r. do dnia [...] r.), należy stwierdzić, że kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego, a mianowicie w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym", tj. od [...] r. do [...] r., gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną [...] w poniedziałek, a godziną [...] w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...] godziny i [...] minuty. W wyżej wymienionym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny i [...] minuty. Tym samym kara pieniężna za wskazane naruszenie wyniosła [...] zł. W odwołaniu przedsiębiorca zarzucił, że decyzja wydana przez organ pierwszej instancji, została poprzedzona kontrolą przeprowadzoną pod nieobecność, z powodu urlopu, osoby odpowiedzialnej za rozliczenie czasu pracy oraz pod nieobecność w zakładzie podczas kontroli właściciela firmy z powodu ciężkiej choroby (zwolnienie lekarskie po wylewie). Odnosząc się do tego zarzutu organ zauważył, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z upoważnienia do kontroli nr [...] wynika, iż kontrola rozpoczęła się w dniu [...] r., a przewidywany okres zakończenia kontroli określono na dzień [...] r. Z ustaleń protokółu kontroli podpisanego w dniu [...] r. przez osobę działającą z upoważnienia pracodawcy – A. J. wynika, że w czynnościach kontrolnych w dniach: [...] r. oraz [...] r. uczestniczył osobiście S. J. oraz upoważniona do reprezentowania firmy A. J. Nadto treść protokołu kontroli wskazywała, że poza wymienionymi dniami, kontrola była prowadzona w obecności osoby upoważnionej do zastępowania pracodawcy z powodu jego długotrwałej choroby. W aktach sprawy znajdują się ponadto: upoważnienie z dnia [...] r. udzielone przez pracodawcę A. J. do reprezentowania firmy [...] S. J. przed Państwową Inspekcją Pracy oraz pismo z dnia [...] r., z którego wynika, że żądane przez inspektora pracy dokumenty pracodawca przedłożył osobiście w dniu [...] r. w siedzibie Państwowej Inspekcji Pracy, a od dnia [...] r. pracodawca przebywał na zwolnieniu lekarskim. Jak z powyższego wynika, że zarzut iż kontrolę przeprowadzono pod nieobecność w zakładzie podczas kontroli właściciela firmy jest chybiony, gdyż S. J. osobiście uczestniczył w czynnościach kontrolnych w dniach [...] r. (podpisując upoważnienie do przeprowadzenia kontroli) i [...] r., a także czynnie uczestniczył w kontroli do dnia [...] r. W okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. inspektor pracy nie prowadził czynności kontrolnych. Wyznaczenie osoby zastępującej nieobecnego pracownika, np. z powodu urlopu, należy do pracodawcy, natomiast w tej sprawie upoważnieniami udzielonymi w dniu [...] r. i [...]. umocował on T. J. i A. J. do reprezentowania firmy przed Państwową Inspekcją Pracy. Inspektor pracy prowadził zatem czynności z udziałem osób upoważnionych przez pracodawcę. Odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu, z których wynika, że kierowcy zatrudnieni w przedsiębiorstwie [...] S. J. samowolnie przedłużają sobie czas prowadzenia pojazdu i skracają przerwy, a inspektor pracy nie wziął pod uwagę wyjaśnień zarówno pracodawcy jak i pracowników, należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy i mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej w zakresie możliwości korzystania z uprawnienia, jakie stwarza powyższy przepis, opartymi na wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-235/94, celem art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest umożliwienie kierowcom prawidłowej reakcji w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży, tj. w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Odstępstwo ustanowione w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ma również na celu zapewnienie bezpieczeństwa osób, pojazdu i ładunku oraz uwzględnienie w każdej sytuacji, wymogu bezpieczeństwa drogowego. Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej takie sytuacje powodują powstanie wymienionych niżej obowiązków dla trzech kategorii podmiotów: 1. przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp od odpowiednich parkingów, innymi słowy, musi tak organizować pracę, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia i aby spełnić wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów, 2. kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez powodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób, pojazdu i ładunku. Jeśli kierowca zdecyduje, że konieczne jest odstępstwo od rozporządzenia i że nie będzie ono zagrażało bezpieczeństwu drogowemu, musi wskazać odręcznie charakter odstępstwa i jego przyczyny (w jakimkolwiek języku wspólnotowym, na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo w planie pracy), natychmiast po zatrzymaniu się. Zgodnie ze wskazaniami Komisji Europejskiej, oceniając zasadność odstępstwa od przepisów na podstawie art. 12 organ egzekwujący prawo musi poddać dokładnej analizie wszystkie okoliczności, w tym: a) historię zapisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu przez kierowcę w celu sprawdzenia jego/jej zwyczajowych zachowań oraz tego, czy zazwyczaj przestrzega on/ona przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku i czy odstępstwo ma charakter wyjątkowy; b) odstępstwo od ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może występować regularnie i musi być spowodowane wyjątkowymi okolicznościami, takimi jak: poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu, itp. Powyższy wykaz wyjątkowych okoliczności ma charakter orientacyjny, natomiast należy przyjąć jako zasadę, że przyczyna ewentualnego odstępstwa od przepisowego czasu prowadzenia pojazdu nie może być wcześniej znana i nie można jej było przewidzieć; c) dzienne i tygodniowe ograniczenia czasu prowadzenia pojazdu powinny być przestrzegane, czyli kierowca nie powinien mieć żadnych "oszczędności czasowych" z powodu przekroczenia ograniczenia czasu prowadzenia pojazdu w poszukiwaniu miejsca parkingowego; d) odstępstwo od przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może prowadzić do ograniczenia wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku. Na podstawie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności danych zawartych w plikach z kart kierowców oraz mając na uwadze wyżej wskazane wytyczne Komisji Europejskiej, organ odwoławczy ustalił, że w kontrolowanym okresie kierowcy: G. G., W. S., A. B., S. W. wielokrotnie dopuścili się naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz ustalił, że kierowca A. B. dopuścił się naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, a także dopuścił się naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego. W takim stanie faktycznym sprawy nie można przyjąć, iż naruszenia te każdorazowo miały charakter wyjątkowy, spowodowany wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, Organ podkreślał, że wbrew dyspozycji art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowcy, w zakresie dotyczącym naruszeń objętych niniejszą decyzją, w większości nie wskazywali na wydruku z urządzenia rejestrującego, na wykresówce, albo na planie pracy, powodów odstępstwa od przestrzegania norm socjalnych, które chociaż w najmniejszym stopniu uzasadniałyby niezastosowanie się do obowiązujących przepisów. Fakt regularności naruszeń wskazuje na wiedzę przedsiębiorcy na temat przyczyn ich występowania i powoduje że nie mogą być one uznane za wyjątkowe. W odwołaniu "przedsiębiorca wskazał, że wielokrotnie zwracał kierowcom uwagę, żeby nie przekraczali czasu prowadzenia pojazdu, nie skracali okresu odpoczynku. Przedsiębiorca przyznał, że kierowcy nie zawsze piszą wyjaśnienia na wykresówkach i osobiście zwraca kierowcom uwagę, aby opisywali wykresówki w sposób wymagany przez art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W odwołaniu przedsiębiorca wskazał, że przekroczenia przepisów socjalnych obowiązujących w transporcie drogowym wynikają głównie z samowoli kierowców, warunków na drodze i sytuacji, których nie sposób przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego wymienione przyczyny nie uzasadniają odstępstw od obowiązujących przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z przytoczonymi wytycznymi Komisji Europejskiej przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów. Tak więc opisane na wydrukach z dnia [...]r, (kierowca W. S.), z dnia [...] r. i [...]. (kierowca A. B.) powody odstępstwa - objazd na drodze, brak parkingu, nie uzasadniały przyjęcia zasadności odstępstwa. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że kierowcy samowolnie przedłużają sobie czas prowadzenia pojazdu i skracają przerwy, zatem przekroczenia powstają z ich winy i przedsiębiorstwo nie może ponosić odpowiedzialności za naruszenia obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Strona w prowadzonym postępowaniu nie przedstawiła żadnych dowodów, wskazujących na podjęcie jakichkolwiek działań wobec zatrudnionych kierowców w celu zapewnienia przestrzegania przez nich przepisów socjalnych (np. przez właściwy system motywacyjny, szkoleniowy czy innego rodzaju środki dyscyplinujące kierowców), co mogłoby wyeliminować powtarzalność naruszeń. Za niezasadny uznał organ pogląd strony, że poza ustnym pouczeniem, przedsiębiorca nie musi nakładać kary na kierowców, gdyż dowody wskazujące na zaistnienie konkretnych faktów i zdarzeń obciążają także stronę, jeśli chce ona z tych faktów i zdarzeń wywieść dla siebie korzystne skutki prawne. Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały sytuacje, których nie można było przewidzieć. Ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń kierowców wynika, że naruszenia przepisów zostały spowodowane ich nieuwagą zaniedbaniem, roztargnieniem, trudnymi warunkami atmosferycznymi. Przyczyny te nie mogą być uznane za zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, gdyż odstępstwa, posiłkując się wytycznymi Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, traktowane są jako wyjątkowe i dotyczą okoliczności niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Odnosząc się do błędu w ustawieniach selektora tachografu w dniu [...]r. (oświadczenie A. B. z dnia r.) organ stwierdził, że nie uzasadnia to uznania przez organ odwoławczy zaistnienia uzasadnionego odstępstwa od maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, wobec ponadto stwierdzonej częstotliwości przekraczania czasu jazdy bez przerwy przez tego kierowcę i wiedzy przedsiębiorcy o przypadkach naruszania przepisów przez tego kierowcę (na istnienie tej wiedzy wskazuje kontrola Inspekcji Transportu Drogowego z 2008r., podczas której ustalono, że w przypadkach 14 stwierdzonych naruszeń, 6 dotyczyło tego kierowcy.) W przypadku dotyczącym przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przez kierowcę W. S. w dniu [...] r.,, odnosząc się do przestawionego przez stronę protokołu kontroli Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r oraz z dnia [...]r. i [...] r., a także protokołu kontroli odpowiednika litewskiej i francuskiej Inspekcji Transportu Drogowego oraz decyzji o umorzeniu postępowania Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy wskazał, że inspektor pracy nie jest związany ustaleniami innego organu, samodzielnie dokonuje własnych ustaleń w toku prowadzonej kontroli, do (czego jest upoważniony na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz.589 z późn. zm.). Wskazać też trzeba, że protokół kontroli z dnia [...] r. oraz dokumenty wystawione przez odpowiednika litewskiej i francuskiej Inspekcji Transportu Drogowego, decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej dotyczą innych dni niż dni wskazane w opisie poszczególnych naruszeń objętych decyzją organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 93 ust. 7 tej ustawy stanowi natomiast, że przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeśli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, daje organowi możliwość umorzenia postępowania, gdy naruszenie przepisów zostało spowodowane wystąpieniem zdarzeń lub okoliczności nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych o niezależnych od przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie regularny charakter naruszeń popełnianych przez kierowców jednoznacznie wskazuje na niewłaściwą organizację pracy kierowców zatrudnionych przy wykonywaniu przewozów drogowych. Strona sama przyznała, że przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu i skrócenia okresu odpoczynku wynikają głównie z samowoli kierowców, warunków na drodze oraz że wielokrotnie zwracała kierowcom uwagę, aby tego nie robili. Przyczyny naruszeń są stronie znane, nie wynikają ze zdarzeń lub okoliczności o nadzwyczajnym charakterze, niemożliwych do przewidzenia, a ponadto wskazywane przyczyny naruszeń nie wskazują na niemożliwość zapobieżenia występującym naruszeniom. W wielu przypadkach naruszenia związane były z bardzo długim okresem pracy kierowców, przekraczającym dopuszczalne normy czasu pracy, np. kierowca A. B. w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r., gdzie "tydzień" oznacza okres zawarty między godziną [...] w poniedziałek, a godziną [...] w niedzielę, przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o [...] godziny i [...] minuty. W wyżej wskazanym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godziny i [...] minuty. Strona powinna podejmować działania zapobiegające tego rodzaju naruszeniom. Z wytycznych Komisji Europejskiej wynika, że osoba prowadząca przedsiębiorstwo transportowe musi tak planować i organizować pracę kierowców, aby zapewnić przestrzeganie przez nich obowiązujących przepisów. Strona musi zatem uwzględnić występujące warunki drogowe i sprawować nadzór nad pracownikami wykonującymi przewozy drogowe, gdyż przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i zapewnienie właściwej organizacji pracy kierowców, w taki sposób aby nie dochodziło do naruszeń, zwłaszcza w zakresie czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku (art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Zgodnie z art.92 ust.1 pkt 2 i pkt 8 w związku z art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, odpowiedzialność za naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych obciąża przedsiębiorcę i jego odpowiedzialność nie jest uzależniona od winy zatrudnionych pracowników. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji uwzględnił wnoszone wyjaśnienia. Inspektor pracy częściowo uwzględnił zastrzeżenia do protokołu kontroli, wniesione w dniu [...] r. Z treści powiadomienia z dnia [...] r., o stanowisku inspektora pracy wobec wniesionych zastrzeżeń, wynika, że inspektor pracy zmienił protokół kontroli przez wykreślenie opisów naruszeń poszczególnych kierowców lub uzupełniając zapisy protokołu o treść wniesionych zastrzeżeń. Nie można w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjąć, że wyjaśnienia strony były przyjmowane przez inspektora pracy wybiórczo. Organ odwoławczy rozpatrzył zarzut wniesiony przez stronę, że żądania inspektora pracy kierowane do strony w toku prowadzonej kontroli były nieprecyzyjne, ale nie uznał tego zarzutu za uzasadniony. Strona uczyniła zadość żądaniom inspektora pracy, gdyż w dniu [...] r. przedłożyła inspektorowi dane czasu pracy 3 kierowców wygenerowane z programu komputerowego stosowanego w firmie. W odpowiedzi na kolejne żądanie inspektora, w dniu [...] r.,działająca z upoważnienia przedsiębiorcy A. J., dostarczyła dowody niezbędne w prowadzonej kontroli - pliki cyfrowe z kart kierowców: A. B., W. S., G. G. z rozszerzeniem ddd. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, organ przytoczył przepisy art.14 ust.2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.L. z 31.12.1985, str.8). Przedsiębiorstwo ma obowiązek przechowywać wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z. dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych. W myśl art. 92 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: [...] złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Przepis art. 92 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego zapisu jest treść Ip. 11.4.1 załącznika do przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. - za każdy dzień. Za uzasadniony organ uznał zarzut strony, że inspektor pracy nie uwzględnił zapisów z tarczek z tachografu dostarczonych w dniu [...] r. Przedsiębiorca przedłożył tarczki z tachografu (7 sztuk) pracownika S. W. jako załącznik do zastrzeżeń do protokołu z kontroli w dniu [...] r. Inspektor pracy w powiadomieniu z dnia [...] r. o stanowisku inspektora pracy wobec wniesionych zastrzeżeń do protokołu z kontroli, odmówił zmiany treści protokołu z kontroli w opisie naruszeń w poz. 6 o treści: nieokazanie do kontroli dokumentów źródłowych będących podstawą kontroli (wykresówek), gdyż przedłożone wykresówki nie podlegały analizie w zakresie czasu jazdy, przerw i odpoczynków kierowcy z uwagi na to, że zostały okazane po zakończeniu czynności kontrolnych. Organ odwoławczy uznał w związku z tym, że przedłożone wykresówki powinny zostać przeanalizowane przez organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym, gdyż zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ odwoławczy przeanalizował wykresówki S. W.. Podniesiony w odwołaniu argument, że pracownik S. W. wycofał w trakcie prowadzonej kontroli wszystkie zarzuty pod adresem pracodawcy, nie mógł zostać uwzględniony. Wskazany fakt nie stanowił podstawy do zakończenia kontroli, a zauważyć należy, że kontrolą objęto ponadto innych kierowców: A. B., G. G., W. S.. Odnośnie zarzutu strony, że wysokość kary za stwierdzone naruszenia jest zbyt wysoka należy wskazać, że organ orzekający w sprawie nie ma możliwości dowolnego miarkowania kary, gdyż wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia jest ściśle określona w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. S. J. wniósł skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] r., w zarzutach z dnia [...] r. do protokołu kontroli Nadinspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy a także wyrażone w skardze do WSA w Szczecinie w sprawie sygn. II SA / Sz 997 /10. W szczególności podnosił, że ukaranie go karami pieniężnymi w łącznej kwocie [...] zł jest niezasadne, stanowi nadużycie prawa, nie uwzględnia realiów działalności przedsiębiorstwa transportowego i stanowi nieprawidłowe zastosowanie przepisów w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy. Ponadto decyzja o ukaraniu wydana została z naruszeniem przepisów o terminie wydawania decyzji. Termin ustawowy z K.p.a. wynoszący 30 dni został przekroczony przez organ decyzyjny o ok. miesiąc, a decyzja antydatowana na co wskazuje data jej doręczenia przedsiębiorcy. Nie jest prawdą twierdzenie Okręgowego Inspektora Pracy, że w wyniku przeprowadzonej kontroli organ kontrolny stwierdził szereg naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego, w tym norm prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków kierowców. Wymienione twierdzenie zaskarżonej decyzji jest niezasadne, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie potwierdza żadnych poważnych naruszeń obowiązujących norm i opiera się na sporadycznych niewielkich uchybieniach powstałych niezależnie od woli i winy przedsiębiorcy. Ustalone kary pieniężne zostały posegregowane stosownie do nieprawidłowości stwierdzonych w działalności kontrolowanego przedsiębiorstwa transportowego. I - Grzywny za naruszenia dotyczące przekroczenia dopuszczalnych norm czasu pracy, powstałe wyłącznie z winy kierowców (niezależnie od woli i wiedzy skarżącego)- dotyczą następujących naruszeń określonych w decyzji nr [...]pod: [...].- Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: poz. 1. G. G. ([...]) - o [...] godziny i [...] minut. ([...] zł) poz. 2. G. G. ([...]) - o [...] minuty ([...] zł) poz.3. S. W. ([...]) - o [...] godziny [...] minuty ([...]zł) Lp. 10.3. lit. a) i b) - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego: G. G. ([...]) - o [...] minut. ([...]zł) S. W. ([...]) - o [...] minut. ([...]zł) S. W. ([...]) - o [...] minut.( [...]zł) B. A. ([...]) - o 1[...] minut. ([...]zł) B. A. ([...]) - o [...] minuty ([...]zł) S. W. ([...]) - o [...] godz. i [...] min. ([...]zł)Lp. 10.4. lit. a) i b) - Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: poz. 1. G. G. ([...]) - o [...] godzinę i [...] minut.Lp. 10.5. li a) i b) - Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego: Poz. 1. B. A. ([...]) - o [...] godziny [...] minuty ([...]zł) Kwestionując decyzję organu odwoławczego we wskazanym w skardze zakresie S. J. podniósł , że zgodnie z treścią art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 wskazuje: "Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie." Zgodnie z treścią art. 93 ust 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym "jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej". Ponadto zgodnie z treścią art. 92 a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym , postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie\ wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przepisu nie stosuje się, jeżeli naruszenie, ma charakter rażący, a w szczególności: 1) zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) zostało popełnione wielokrotnie ( w rozumieniu nagminnie) Mając na uwadze w/w art. rozporządzenia 561/2006 oraz ustawy o transporcie drogowym, podkreślam, iż przedsiębiorca (podmiot) wykonujący przewóz drogowy nie przyczynił się w żaden sposób do powstałych w/w naruszeń: - wykonuje przewozy drogowe głównie w transporcie międzynarodowym do Rosji, gdzie zawsze przewidywane są odległe terminy na rozładunek nie powodujące przekraczanie przez kierowców norm czasu pracy, - nie korzysta z przepraw promowych, które wymagają uprzedniego "bookingu" pojazdu na konkretny termin, który kierowca nie może przeoczyć, - każdy z zatrudnionych kierowców zawarł umowę, w której zobowiązał się do przestrzegania przepisów czasu pracy kierowców, a za ewentualne nie dostosowanie , się do nich ponosił będzie konsekwencje, - terminy załadunków i rozładunków organizowane przez spedytorów nigdy nie wymuszają na kierowcach nie przestrzegania przepisów czasu pracy kierowców, - wszyscy kierowcy zatrudnieni są w ramach stosunku pracy, a każdy z nich ma stałe wynagrodzenie. Taka forma wynagrodzenia nie powoduje, że kierowcy dla wyższego zarobku dążą do wykonania większej ilości kursów w miesiącu, - przy tak dużej wielokrotności kontroli drogowych podczas wykonywania transportu międzynarodowego nie przestrzeganie przepisów czasu pracy doprowadziłoby do upadku firmy tylko z powodu nakładanych kar finansowych, ponieważ zawsze kary nakładane są na przewoźnika niezależnie od kraju, w którym kierowca jest kontrolowany, Okręgowy Inspektor Pracy wydał decyzję za ww. naruszenia argumentując, że zostały one popełnione wielokrotnie. Analizę czasu pracy przeprowadzono na trzech kierowcach aż za okres prawie całego roku. Każdy z tych kierowców w ciągu jednego tylko miesiąca pokonuje więcej kilometrów zestawem ważącym 40 ton i długości 17 metrów, niż większość użytkowników dróg samochodami osobowymi w ciągu całego roku. Podczas wykonywania przewozów drogowych czasem w ciągu jednego dnia dochodzi do co najmniej kilku wydarzeń, których nikt nie jest w stanie przewidzieć, a już na pewno nie przedsiębiorca, który w siedzibie koordynuje pracę całego zakładu. Należy pamiętać, że praca zawodowego kierowcy jest jednym z najtrudniejszych zawodów. Zima, noc, śnieg, upał - gorączka, ulewa, kradzieże, awarie to tylko niektóre z warunków z jakimi musi sobie radzić kierowca podczas przewozu będąc sam, czasami daleko po za krajem ojczystym zdany tylko na siebie. Sytuacji drogowych powodujących przekroczenie wyznaczonych norm jest tak wiele, że gdyby nie prawidłowy nadzór na kierowcami oraz ich samodyscyplina w ciągu jednego miesiąca, każdy kierowca popełniły co najmniej kilkanaście wykroczeń w tym zakresie. Natomiast kontrola w przedsiębiorstwie wykazała, że każdy z kierowców dopuścił się zaledwie trzech naruszeń przez okres całego roku. W związku z tym przedsiębiorca winien ponieść konsekwencje tych naruszeń ponieważ ich liczba jest tak duża, że trzy naruszenia w roku należy uznać za popełnione wielokrotnie. Każdy przypadek należy potraktować indywidualnie i rozstrzygnąć biorąc pod uwagę okoliczności w jakich do naruszenia doszło, a przede wszystkim czy przedsiębiorca miał wpływ na powstałe naruszenia. W żadnym z przypadków podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz nie zostały popełnione wielokrotnie. A to są jedyne argumenty organu kontrolnego uzasadniające wydanie decyzji w tym zakresie. Natomiast inspektor pracy postanowił, że art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym nie obowiązuje wobec firmy [...]. Niestety, żadnych argumentów oraz dowodów, które jednoznacznie wskazywałyby, że nie ma podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym kontrola nie wykazała i nie znajdują się one zatem w wydanej decyzji. Problem naruszeń popełnianych przez kierowców, właśnie w takich przepadkach kiedy przedsiębiorca nie ma możliwości kontroli nad kierowcą w trakcie wykonywania zadania przewozowego został również uwzględniony w zmianie do ustawy o transporcie drogowym. 18 sierpnia 2011 roku sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy o transporcie drogowym, która przewiduje ograniczenie odpowiedzialności za naruszenia dotyczące okresów prowadzenia pojazdem, przerw i odpoczynków popełnionych przez kierowców. Ze względu na powyższe wnoszę o uchylenie decyzji w sprawie w/w naruszeń na podstawie art. 93 ust 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006 r. Odnosząc się do kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu wynikłe z nieprawidłowej obsługi urządzenia rejestrującego – tachografu skarżący wskazał, że na następujące sytuacje, w których doszło do przekroczenia:Poz. 5. B. A. ([...]) - o [...] minut ([...]zł) Poz. 6. B. A. ([...]) - o [...] minuty ([...]zł). U kierowcy A. B. w dwóch przypadkach stwierdzono naruszenie określone pod Lp. 10.3. lit a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym "Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego dniu [...]- o [...] minut oraz w dniu [...]- o [...] minuty. Jeszcze raz podkreślam i przedstawiam dowody (oświadczenia kierowców), że w tych dniach nie doszło do przekroczenia czasu jazdy. Kierowca odbierał wymagane przerwy natomiast obowiązkiem jego, zgodnie z Rozporządzeniem Rady nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. jest ustawić przełącznik w czasie odbierania przerwy na odpowiednią pozycję. Tego właśnie kierowca nie uczynił. W wyniku analizy danych zarejestrowanych na karcie kierowcy, program komputerowy wyliczył, że kierowca kierował określony czas pojazdem, następnie wykonywał inne prace - zgodnie z tym, co kierowca ustawił w tachografie, natomiast pojazdem nie kierował - a następnie ponownie kierował pojazdem. Program zsumował wszystkie okresy jazdy, nie analizując czas jazdy bez przerwy, pomimo, że kierowca odbierał wymaganą przerwę. W wyniku tego program przedstawił przekroczenie czasu jazdy. Natomiast ustawodawca, przewidział taką możliwość, że kierowca się pomyli i nie ustawi w czasie np. odbierania przerwy jak w przypadku A. B., odpowiedniej funkcji, tj. ŁÓŻKO. Na tę okoliczność ustanowiono lp. 12.8. naruszenie sankcjonowane karą w wysokości [...] złotych za "Nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy". - "inna praca" pod symbolem "MŁOTKI" - tzn. wszelkie związane z wykonywanym przewozem po za kierowaniem pojazdem. - "gotowość" pod symbolem "KOPERTA" - tzn. wszelkie okresy, w których kierowca jest w oczekiwaniu do dalszej jazdy np. odprawy celne, formalności "bookingowe" itp. - "przerwa/odpoczynek" pod symbolem "ŁÓŻKO" - tzn. czas wolny dla kierowcy po każdym maksymalnym okresie prowadzenia oraz odpoczynek po maksymalnym dziennym okresie prowadzenia podczas którego kierowca swobodnie dysponuje swoim czasem. Okręgowy Inspektor Pracy nie odniósł się w żaden sposób do tego w wydanej decyzji, pomimo że w aktach sprawy znajdowały się wyjaśnienia kierowcy odnośnie nieprawidłowej obsługi tachografu. Nie ma żadnych przepisów, które w takim przypadku nakazywałyby kierowcy w chwili uświadomienia sobie, że zapomniał przełączyć w tachografie swoją aktywność na "przerwę/odpoczynek" - składać wyjaśnienia na wykresówkach łub wydrukach. Mając na uwadze oświadczenie kierowcy okazane w trakcie czynności kontrolnych, organ kontrolny winien przesłuchać kierowcę na tę okoliczność lub uwzględnić wyjaśnienia. Odpowiedzialności za pomyłkę kierowcy, nie może ponosić w tym przypadku przedsiębiorca. Ze względu na powyższe skarżący wnosił o uchylenie decyzji w sprawie ww. naruszeń na podstawie art. 93 ust 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca, 2006 r. S. J. zarzucał również nałożenie kary za naruszenia stwierdzone pomimo, że przedsiębiorca został już ukarany przez inny organ. Zarzut ten dotyczył przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: poz. 2. B. A. ([...]) - o [...] minuty. Okręgowy Inspektor Pracy nie odniósł się w żaden sposób do naruszenia z tego tytułu. Przedsiębiorca przedstawił w postępowaniu dokument w języku litewskim, świadczący o tym, że został już ukarany za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia o 54 minuty w dniu[...] r. Skarżący powołując się na Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej podnosił, że nikt nie może ponosić odpowiedzialności dwukrotnie za jedno wykroczenie. Treść art. 19 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 również stanowi, że "Jakiekolwiek naruszenie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania". Kontrolującemu wyjaśniano, że dokument jest właśnie karą za ww. przekroczenie. Nadto, w załączeniu przedstawiono protokół kontroli, który zgodnie z wymogami dyrektywy unijnej ma określony wzór i zawiera niezbędne informacje. Wszystkie służby kontrolne winny sporządzić protokół kontroli zgodnie z takim wzorem. Takie protokoły wręczają w Polsce m. in. Inspektorzy transportu drogowego oraz funkcjonariusze Straży Granicznej. Podobnie inne organy kontrolne jak np. BAG w Niemczech czy właśnie INSPEKCIJA TRANSPORTO na Litwie. W protokole kontroli zawarte są wyraźnie następujące dane: 1. Miejsce kontroli: 185 kilometr drogi nr A6. 2. data i godzina kontroli: 05.05.2009 godz. 17:00 3. Kontrolowane pojazdy, kraj, 4. Dane kontrolowanego podmiotu wykonującego przewóz na którego została nałożono kara pieniężna: S. J. [...],[...] 5. Dane kierowcy: A. B. 6. Nr okazanej licencji: [...] 7. Jakie dokumentu kontrolowano, jakie przepisy obowiązywały wykonującego przewóz 8. Nustatyti pażeidimai (określenie naruszenia) w którym zapisano dokładnie przyczyny tj. w dniu [...] kierowca prowadził pojazd przez okres powyżej 9 godzin (przepisy zezwalają dwukrotnie w tygodniu), zatem za kierowanie pojazdem przez 9 godzin 54 minuty w dniu [...] r. stwierdzono naruszenie przepisów (EB) nr 561/2006 oraz 9. Paskirta pinigine bauda (ukarano grzywną) 150 Lt (litów, waluta litewska), 10. Wydano pokwitowanie nr [...] za wpłatę pieniężna. Wpłacający A. B.. Inspektor Pracy otrzymał pełen komplet dokumentów potwierdzających kontrolę przeprowadzoną przez odpowiednika polskiej Inspekcji Transportu Drogowego. Wszelkie dane zawarte w protokole potwierdzają za co firma S. J. [...] została ukarana oraz pokwitowanie wpłaty pieniędzy. Skarżący uważa, że ocena okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji I i II instancji jest nieprawidłowa i tendencyjnie skierowana na nałożenie kary pieniężnej. Okręgowy Inspektor Pracy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga S. J. jest zasadna, jednakże nie ze wszystkich powodów w niej wskazanych. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "P.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym, jak też i materialonoprawnym. Przedmiotem skargi jest decyzja Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] r., mocą której organ odwoławczy uchylił w części decyzję Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy, nakładającą na przedsiębiorcę S. J. karę pieniężną w kwocie[...] zł i orzekł o nałożeniu kary w kwocie [...] zł. Treść rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. brzmi w ten sposób, że organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji w części dotyczącej "naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie i wysokość kary za to naruszenie w kwocie [...](słownie: [...]złotych)" i orzeka o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie [...] zł za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, "naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego i wysokości kary za to naruszenie w kwocie [...]zł (słownie: [...] złotych)" i umarza postępowanie pierwszej instancji w tej części. W części dotyczącej: 1/ nałożenia łącznej kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, 2/ nałożenia łącznej kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, 3/ nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, 4/ nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego - utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis art. 138 zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w tym przepisie. Decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji ( art. 138 § 1 pkt 1) jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się na unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 159). Z kolei decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2) jest określana w piśmiennictwie i orzecznictwie jako decyzja merytoryczno – reformatoryjna. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, albo umarza postępowanie pierwszej instancji w całości lub w części ze względu na bezprzedmiotowość postępowania. W sprawie rozpatrywanej przez Sąd organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest w części nieprawidłowa i z tego powodu uchylił decyzję w części i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części (naruszenie polegające na przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego i kary za to naruszenie w kwocie [...] zł), natomiast w części dotyczącej naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu i kary za to naruszenie w kwocie [...] zł, uchylił decyzję i orzekł o nałożeniu kary pieniężnej za inne naruszenie - tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego w kwocie [...] zł. Dokonując oceny tego rozstrzygnięcia z punktu widzenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdzić należy, że jest ono nieprawidłowe. Skoro organ uznał za właściwe uchylenie kary, to winien również orzec o ewentualnym umorzeniu postępowania pierwszej instancji lub wymierzyć karę w takiej wysokości, jaką uznał za prawidłową. Nie jest natomiast dopuszczalne uchylanie kary dotyczącej określonego naruszenia i orzekanie w tym miejscu w przedmiocie innego naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie takie narusza zatem nie tylko art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., ale również art. 15 tej ustawy. Zakres kognicji organu odwoławczego wyznacza, co wymaga podkreślenia, decyzja organu pierwszej instancji. Od niej bowiem, stosownie do art. 127 K.p.a., przysługuje stronie odwołanie, które podlega rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przy zastosowaniu jednego z przewidzianych w art. 138 K.p.a. rodzajów rozstrzygnięć. Innymi słowy, organ odwoławczy jest związany zakresem rozstrzygnięcia dokonanym przez organ pierwszej instancji i nie może wychodzić poza jej przedmiot. Jak podkreśla się w piśmiennictwie zakres rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy wyznaczony jest granicami sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji. Tożsamość ta dotyczy zarówno elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Zmiana któregokolwiek z nich będzie skutkować pojawieniem się nowej sprawy. Jej rozpoznanie i załatwienie przez organ odwoławczy, ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. (Łaszczyca G., Martysz Czesław, Matan Andrzej, Komentarz do art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego; LEX, 2007, wyd. II). Zgodnie z powołanym wyżej art. 15 K.p.a, w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności. Oznacza to, że sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980). Obowiązek dwukrotnego rozpoznania oznacza, że organ II instancji, zgodnie z przepisami prawa procesowego, prowadzi postępowanie wyjaśniające. W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął, że "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia, które nie są tożsame, albowiem organ I instancji nałożył na skarżącego jedną karę, natomiast organ odwoławczy karę tą podzielił przypisując konkretne kwoty wymienionym w rozstrzygnięciu naruszeniom przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 29/08, niepubl.) wskazał, że niezależnie od stwierdzonej liczby naruszeń będzie to jedna sprawa administracyjna, załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą składać się kary za poszczególne naruszenia. Skoro stwierdzone naruszenia stanowiły jedną sprawę administracyjną, którą rozstrzygała jedna decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, to organ odwoławczy nie mógł w jednej sprawie administracyjnej wydać w istocie dwóch decyzji: jednej w trybie art. 138 § 1 pkt 1, drugiej w trybie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. Stanem faktycznym sprawy organ odwoławczy był związany przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na gruncie przepisów art. 138 K.p.a. Innymi słowy, sprawą ponownie rozstrzyganą przez organ odwoławczy w okolicznościach niniejszej sprawy była jedna, niepodzielna decyzja organu pierwszej instancji o nałożeniu jednej kary pieniężnej we wskazanej wyżej kwocie. Stąd, bez narażenia się na zarzut naruszenia przepisów art. 138 K.p.a., organ odwoławczy nie mógł z jednego rozstrzygnięcia zapadłego w decyzji organu pierwszej instancji uczynić przedmiotu dwóch rozstrzygnięć (decyzji). Odnosząc się do zarzutów skarżącego, odnoszących się do kwestii materialnoprawnych, dotyczących nałożenia kar za przekroczenia dopuszczalnych norm czasu pracy, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu wynikłe z nieprawidłowej obsługi przez kierowców tachografu wskazać należy, że organ dokonując oceny tych naruszeń, co skutkowało nałożeniem kary, zastosował prawidłowo przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11.04.2006 r.). Odrębnym zagadnieniem, którego organ jednak nie rozważył wystarczająco, na potrzeby zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy, jest kwestia uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., poz. 874 ze zm.). Z przepisów art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 powołanej ustawy, stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji wynika, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje przewóz drogowy, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów o czasie pracy kierowców i przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych. Za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia wymienione w art. 92a ust. 1 powołanej ustawy odpowiedzialność karno-administracyjną ponosi kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz (art. 92a ust. 2). Stosownie natomiast do przepisu art. 92a ust. 3, wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu realizującego przewóz drogowy. Z art. 89 ust. 1 pkt 6 wynika bowiem, że do kontroli zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju upoważnieni są inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na niezależność odpowiedzialności przedsiębiorców na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika do tej ustawy, od odpowiedzialności karno-administracyjnej kierowców na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1000/05, niepublikowany). Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność przedsiębiorcy prowadzącego usługi w zakresie transportu drogowego za czyny osób wykonujących transport drogowy w jego imieniu, nie jest odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny. Podkreślił to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2002 r. sygn. akt P 12/01. Trybunał stwierdził, że obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej nie jest odpowiedzialnością absolutną, tzn. że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Pogląd Trybunału Konstytucyjnego zachowuje aktualność na gruncie ustawy o transporcie drogowym. Ustawa przewiduje bowiem możliwość obalenia domniemania odpowiedzialności przedsiębiorcy. Istnieje możliwość zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za działania osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności, jeżeli zostaną wykazane okoliczności wymienione w art. 93ust.7powołaneustawy.Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyrażonym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009r.sygn.akt II GSK 989/08, okoliczności objęte hipotezą art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, w postaci uwolnienia go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Przepis art. 93 ust. 7 stanowi o braku możliwości przewidzenia przez przedsiębiorcę zdarzeń lub okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie przez kierowcę przepisów prawa. Zdaniem Sądu należałoby w związku z tym rozważyć, czy zarzucane przedsiębiorcy naruszenia prawa nie były spowodowane w istocie dążeniem do uniknięcia opóźnień w podróży, grożących w związku z przywołanymi zdarzeniami, i czy pośpiech na trasie kosztem nieliczenia się z elementarnymi wymaganiami bezpieczeństwa, do których należą niewątpliwie wymagania dotyczące czasu pracy i czasu wypoczynku kierowców, może być traktowany jako okoliczność mieszcząca się w dyspozycji art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Nie jest z punktu widzenia dyspozycji powyższego przepisu uzasadnieniem jego niezastosowania stwierdzenie organu, że miał on na uwadze przede wszystkim poprawę warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego, która to przesłanka wprost wynika z rozporządzenia (WE) nr 561/2006, które ustanowiło normy socjalne w przewozie drogowym. Rozważając tą kwestię organ ponownie rozpatrując sprawę winien jednak zbadać, czy okoliczności podnoszone przez przedsiębiorcę należą rzeczywiście do kategorii nieprzewidywalnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu nałożenia kary na przedsiębiorcę za naruszenie przez kierowcę A. B. przepisów o maksymalnym dziennym okresie prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego w sytuacji, gdy za tożsame naruszenie przedsiębiorca został ukarany przez organ przeprowadzający kontrolę transportu drogowego na Litwie, zauważyć należy, że dokument o nałożeniu kary został sporządzony w języku litewskim. Brak jest natomiast w aktach administracyjnych dokumentu stanowiącego tłumaczenie aktu wydanego przez organ litewski na język polski. Jest to o tyle istotna kwestia do rozstrzygnięcia, że na dowód z kontroli na Litwie powołuje się zarówno strona jak i organ. Brak tłumaczenia dokumentu wyklucza, zdaniem Sądu, dokonanie oceny przydatności tego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu sądowym. Rozpatrując ponownie sprawę nałożenia kary pieniężnej, Okręgowy Inspektor Pracy uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku, który - co należy podkreślić, nie może ze względu na rodzaj wskazanych uchybień przesądzać treści przyszłego rozstrzygnięcia - i wyda stosowną decyzję mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 K.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ, mając na względzie rozważania Sądu, dokona oceny materiału dowodowego z punktu widzenia przesłanek zawartych w przepisie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w pkt. I sentencji. W kwestii wykonalności Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 ( pkt II), natomiast o kosztach na podstawie art. 200 P.p.s.a (pkt III).