II SA/Bd 1391/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.p.z.i.r.p."), orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].2011 r. Organ I instancji wskazał, że M. K. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w wyznaczonym terminie w dniu [...].2011 r., o którym został prawidłowo poinformowany w dniu [...].2011 r. Bezrobotny zgłosił się co prawda w terminie siedmiu dni od wyznaczonego terminu, jednak podany przez niego powód niestawienia się w wyznaczonym terminie, który wskazuje na chorobę, nie jest uzasadnioną przyczyną niestawiennictwa, ponieważ strona nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA potwierdzającego czasową niezdolność do podjęcia pracy. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. należało orzec o pozbawieniu w/w statusu osoby bezrobotnej. Od powyższej decyzji M. K. odwołał się do Wojewody [...], zarzucając jej naruszenie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Odwołujący podniósł, iż spełnił warunki wynikające z w/w przepisu, o których został pouczony w piśmie PUP w [...] z dnia [...]2010 r., tj. zgłosił się w terminie 7 dni od wyznaczonego dnia stawiennictwa w dniu 21 lipca 2011 r. oraz podał przyczynę swojego niestawiennictwa. Zauważył, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. nie ustanawia wymogu przedstawienia zaświadczenia lekarskiego na specjalnym druku, jak również w piśmie PUP nie było żadnej wzmianki o konieczności przedstawienia takiego zaświadczenia. Podkreślił, iż zastosowanie się do wymagań określonych w piśmie urzędowym z dnia [...]2010 r. nie może wywierać wobec niego negatywnych skutków prawnych. Bezrobotny wskazał ponadto, że nie był w stanie stawić się w dniu [...]2011 r. u jakiegokolwiek lekarza z powodu silnych dolegliwości bólowych, które uniemożliwiły mu jakikolwiek kontakt ze światem zewnętrznym. Wyjaśnił, iż cierpi na wieloletnią chorobę - gościec okolicy lędźwiowej oraz artretyzm miękkich tkanek obręczy barkowej - i w chwilach zaostrzenia choroby odczuwa bardzo silny ból, który uniemożliwia mu poruszanie się. Ponieważ mieszka samotnie w domku letniskowym i nie ma telefonu stacjonarnego ani możliwości korzystania z telefonu komórkowego, nie mógł samodzielnie opuścić domku. Nie miał zatem faktycznej możliwości uzyskania pomocy medycznej oraz wymaganego zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS. Natychmiast jednak po poprawie stanu zdrowia - w poniedziałek [...]2011 r. - udał się do PUP w [...], aby usprawiedliwić swoją nieobecność w dniu [...]2011 r. Odwołujący podkreślił również, że w dniu [...]2011 r. pracownik PUP w żaden sposób nie wyjaśnił mu sytuacji ani nie wskazał mu właściwego trybu postępowania. Zwrócił uwagę, że gdyby wówczas otrzymał stosowne pouczenie, mógłby udać się do lekarza specjalisty i uzyskać w drodze badania wymagane potwierdzenie faktu przebytej choroby. Decyzją z dnia [...]2011 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 w związku z art. 80 ust. 2 u.p.z.i.r.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że choroba może być uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jednakże niezbędne jest prawidłowe udokumentowanie tego faktu poprzez przedłożenie dokumentu w postaci zaświadczenia o niezdolności do pracy na druku ZUS ZLA, doręczonego osobiście, za pośrednictwem poczty, względnie przez osobę trzecią, zgodnie z art. 80 ust. 2 u.p.z.i.r.p. O obowiązku tym M. K. był dwukrotnie informowany - w dniu rejestracji w urzędzie pracy w części "C" Karty rejestracyjnej bezrobotnego, gdzie strona oświadcza, że została pouczona o obowiązku dostarczenia zwolnienia lekarskiego w przypadku choroby na druku ZUS ZLA w terminie dwóch dni od jego wystawienia (pkt 20 lit. b), a także w informacji dla osób bezrobotnych, rejestrujących się i poszukujących pracy - w piśmie z dnia [...]2010 r., znak: [...], rozdział IV pkt 11, którego otrzymanie bezrobotny potwierdził podpisem w dniu [...] 2010 r. Pouczenia te poświadczone podpisami strony potwierdzają, że M. K. został prawidłowo poinformowany o obowiązku powiadomienia urzędu w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w organie zatrudnienia, a w przypadku choroby dostarczenia dokumentu potwierdzającego niezdolność do podjęcia pracy na druku określonym w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Takiego dokumentu, bądź jakiegokolwiek innego poświadczającego niedyspozycję zdrowotną skarżącego w dniu wyznaczonego terminu stawienia się w organie zatrudnienia, akta administracyjne rozpatrywanej sprawy nie zawierają. W związku z powyższym organ I instancji trafnie uznał wskazywaną przez skarżącego przyczynę niestawiennictwa za nieuzasadnioną, a czynności usprawiedliwiające podnoszone przez stronę w odwołaniu za niewystarczające. Brak dokumentów potwierdzających chorobę M. K. wyczerpuje przesłanki określone przepisem art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. i nakazuje organowi pozbawić stronę statusu osoby bezrobotnej. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił, że organy prowadzące postępowanie administracyjne nie wyjaśniły dokładnie wszystkich okoliczności sprawy, naruszając w ten sposób przepisy art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Stwierdził, że skoro PUP kwestionował złożone przez niego oświadczenie, winien przeprowadzić z urzędu dowód na okoliczność stanu jego zdrowia. Zwrócił uwagę, iż organ mógł zweryfikować jego twierdzenia o stanie zdrowia zwracając się do biegłego o przeprowadzenie badań i wydanie opinii w tej kwestii. Mógł również zwrócić się do jego przychodni lekarskiej celem sprawdzenia, czy cierpi na wskazane choroby i jaki jest charakter tych chorób. Ponadto zarzucono, że organ odwoławczy nie rozpatrzył zarzutów postawionych w odwołaniu z dnia [...].2011 r. Nie przeanalizował bowiem treści pisma PUP z dnia [...]2010 r. i nie ustosunkował się do tego zasadniczego dowodu, który czyni rozważania organów na temat rzekomego pisma z dnia [...].2010 r. całkowicie pozbawionym znaczenia. Bezrobotny zaznaczył również, że organ nie zobowiązał go do przedłożenia druku ZUS-ZLA ani nie informował o obowiązku przedłożenia takiego dokumentu. Nie otrzymał bowiem kopii karty rejestracyjnej bezrobotnego, na którą powołuje się organ, ani też rzekomego pisma z dnia [...].2010 r., którego odbiór miał pokwitować w dniu [...].2010 r. Otrzymał natomiast kartę informacyjną mieszkańca [...] - osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, druk - Informacja o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy i ulotkę - Dodatek aktywizacyjny. Nie ma jednak w tych drukach informacji o obowiązku przedkładania zwolnienia lekarskiego na druku ZUS-ZLA. Na wymóg przedstawienia zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS-ZLA nie wskazuje również pouczenie zawarte w piśmie z dnia [...]2010 r. Wskazując na powyższe skarżący podkreślił, iż nie może zostać obarczony odpowiedzialnością z tytułu niedopełnienia obowiązku, o którym nic nie wiedział z winy organu - PUP w [...], który udzielił mu błędnej informacji co do wymagań usprawiedliwiania nieobecności. Zwrócił również uwagę, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., na który powołuje się organ II instancji w zaskarżonej decyzji, nie zawiera obowiązku przedkładania zwolnienia lekarskiego na druku ZUS-ZLA. Poza tym skarżący podniósł, że organ II instancji przekroczył ustawowy termin załatwienia sprawy wynoszący 30 dni, na co wskazuje zestawienie dat odwołania i zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż odwołanie z dnia [...].2011 r. do Wojewody [...] zostało wysłane w dniu [...].2011 r., a więc dotarło do adresata zapewne 28.08.2011 r. Data wydania zaskarżonej decyzji - [...].2011 r. - sugeruje, że zachowany został ustawowy termin, jednak fakt, iż decyzja ta została wysłana do adresata dopiero w dniu [...].2011 r. z urzędu pocztowego znajdującego się w budynku Urzędu Wojewódzkiego wskazuje na to, że została ona wydana z przekroczeniem terminu 30 dni. Organ mógł skorzystać z możliwości przedłużenia czasu wydania rozstrzygnięcia, jednak wolał zmanipulować daty dla ukrycia przekroczenia tego terminu. Brak jednocześnie śladu, aby były dokonywane jakiekolwiek dodatkowe czynności, np. zwrócenie się do przychodni lekarskiej celem zweryfikowania twierdzeń strony o stanie jej zdrowia. Przekroczenie terminu do załatwienia sprawy było więc zupełnie nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, iż w toku postępowania odwoławczego dokonał oceny, czy w postępowaniu przed organem I instancji zebrano i rozpatrzono w sposób wyczerpujący całokształt materiału dowodowego i uznał, że zgromadzony w I instancji materiał dowodowy jest wystarczający i adekwatny do istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego, co czyni postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia dyspozycji art. 7, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a. nieuzasadnionym. Z uwagi na wyczerpujące ustalenia w zakresie stanu faktycznego dokonane przed organem I instancji uznano uzupełniające postępowanie wyjaśniające za zbędne i odstąpiono od tych czynności wydając orzeczenie co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości albo w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b); inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności (zgodności z prawem) ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. w powiązaniu z art. 33 ust. 4 pkt 10 tejże ustawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a to uchybienie może w ocenie Sądu mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma to, jakie uprawnienia posiadał skarżący z tytułu statusu osoby bezrobotnej w chwili niestawiennictwa w dniu [...]2011 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że nie przysługiwał mu zasiłek dla bezrobotnych, ponieważ to uprawnienie utracił na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]2011 r., nr [...]. Nie otrzymywał również stypendium, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z dnia [...]2011 r., nr [...], w którym w pkt 2 stwierdzono, że w roku 2011 skarżący otrzymywał to świadczenie za okres od dnia [...]2011 r. do dnia [...]2011 r. W związku z powyższym należy przyjąć, że w dniu niestawiennictwa w PUP skarżący posiadał status jedynie osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku i stypendium. Okoliczność ta w ocenie Sądu ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ organy przyjęły, że choroba podana przez skarżącego jako powód niestawiennictwa może być uznana za uzasadnioną przyczynę, jednakże niezbędne jest udokumentowanie tego faktu poprzez przedłożenie zaświadczenia o niezdolności do pracy na druku ZUS ZLA, doręczonego osobiście zgodnie z art. 80 ust. 2 u.p.z.i.r.p. Na tej podstawie wywodząc, że skarżący był prawidło pouczony o obowiązku udokumentowania choroby, organy przyjęły, że nie spełnił on warunków określonych w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Powyższe stanowisko organu jest niewłaściwe, ponieważ skarżący stawiając się w dniu [...]2011 r. w urzędzie wyjaśnił, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie wynikało z jego złego samopoczucia spowodowanego schorzeniem, na które cierpi od wielu lat. Złożył w tym zakresie stosowne oświadczenie, w którym wskazał, że miał atak gośćcowo-artretyczny. Dodał, że nie posiada zwolnienia lekarskiego, ponieważ zasadą i praktyką lekarzy przy tym schorzeniu jest zażywanie leków przeciwbólowych przez kilka dni oraz leżenie w ciepłym. W ten sposób mógł sobie sam pomóc, a po poprawie stanu zdrowia zgłosił się do PUP. Z uwagi na wskazaną przez skarżącego przyczynę niestawiennictwa oraz to, że nie posiadał on prawa do zasiłku i stypendium, w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 80 ust. 2 u.p.z.i.r.p., który stanowi, że bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami, zaś nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Przepis ten nie ma zastosowania do dokumentowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Jeżeli bezrobotny będzie dokumentował swoją absencję stosownym zaświadczeniem lekarskim wydanym na druku ZUS ZLA, to oczywiście będzie takie zaświadczenie stanowiło dowód w sprawie. Natomiast w przypadku, gdy przyczyną absencji w wyznaczonym terminie był stan zdrowia bezrobotnego uniemożliwiający mu w danym dniu stawienie się w urzędzie pracy, to stosowne zaświadczenie lekarskie nie musi być wystawione na druku ZUZ ZLA. Obowiązek nałożony na bezrobotnego w art. 80 ust. 2 u.p.z.i.r.p. jest ściśle powiązany z sytuacjami, o których mowa w ust. 1 tego przepisu: "Bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa." Obowiązek przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy na druku ZUZ ZLA dotyczy więc bezrobotnego posiadającego prawo do zasiłku lub stypendium, pod rygorem pozbawienia go statusu bezrobotnego, o czym stanowi art. 33 ust. 4 pkt 10 u.p.z.i.r.p. Pogląd ten wyrażony został w wyroku NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1780/10 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.). W rozpoznawanej sprawie, co już zostało podkreślone wcześniej, skarżący nie miał prawa do zasiłku ani prawa do stypendium, w związku z tym nie był zobligowany dokumentować swojego stanu zdrowia zaświadczeniem na druku ZUS ZLA. Ocenie organu winno zatem podlegać wyłącznie oświadczenie skarżącego z dnia [...]2011 r. co do przyczyny niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. Bezsporne jest, że skarżący zastosował się do pouczenia zawartego w piśmie organu z dnia [...]2010 r. i nieobecność w PUP w dniu [...]2011 r. usprawiedliwił w pierwszym dniu pracującym, tj. [...]2011 r. (poniedziałek). Organ powinien zatem ocenić, czy opisana przyczyna niestawiennictwa może zostać uznana za usprawiedliwioną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji powinien stanowić przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Przepis ten organ niewłaściwie zastosował do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, ponieważ nie jest on powiązany z przesłanką wyrażoną w art. 33 ust. 4 pkt 10 u.p.z.i.r.p. W świetle powyższego nie maja wpływu na wynik sprawy zarzuty odnoszące się do braku pouczenia skarżącego o obowiązku udokumentowania schorzenia na druku ZUS ZLA. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji Sąd dostrzegł ponadto, że organ I instancji nie zawiadomił zainteresowanego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie pozbawienia go statusu bezrobotnego, czym naruszył przepis art. 61 § 4 k.p.a. Nie zawiadomił również skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, do czego był zobowiązany stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ zachowanie prawidłowego postępowania przez organ dałoby skarżącemu możliwość udokumentowania schorzenia, na co zwrócił on uwagę w skardze, poprzez poddanie się badaniom biegłego, który potwierdziłby jego stanowisko o złym stanie zdrowia, czy też poprzez potwierdzenie schorzenia przez przychodnię lekarską, z której opieki korzysta. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że obowiązek usprawiedliwienia przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy spoczywa wyłącznie na bezrobotnym, a nie na organie. Zatem zarzuty odnośnie braku odpowiedniego działania pracownika organu nie mają wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela, że to bezrobotny zobligowany jest usprawiedliwić przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy. Natomiast organ zobowiązany jest do oceny wskazanych okoliczności, a nie do samodzielnego ustalania powodów absencji bezrobotnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., I OSK 422/09, z dnia 1 sierpnia 2007 r., I OSK 1821/06, oraz z dnia 26 października 2010 r., I OSK 942/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Stanowisko to zostało wypracowane w oparciu o przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnoszące się do statusu bezrobotnego. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 2 tej ustawy, zawierającym definicję ustawową, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu obowiązującego w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych), zarejestrowana w urzędzie pracy, jeżeli odpowiada pozostałym warunkom wymaganym w ustawie. Status bezrobotnego uzależniony jest zarówno od spełnienia warunku pozostawania bez pracy, jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, co oznacza, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Obowiązek zgłaszania się bezrobotnego do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p., stanowi więc element weryfikacji tej dyspozycyjności. Bowiem brak tej dyspozycyjności eliminuje daną osobę z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie czy zachowanie statusu bezrobotnego. Tak więc to bezrobotny ma wykazać, że jej brak spowodowany był faktycznie uzasadnionymi przyczynami. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. regułą jest pozbawienie osoby statusu bezrobotnego w przypadku braku dyspozycyjności, a warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być przestrzegane i interpretowane w sposób ścisły. Za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy. Ponownie rozpoznając sprawę organ zapewni skarżącemu w pierwszej kolejności czynny udział w postępowaniu oraz dokona ponownej oceny oświadczenia usprawiedliwiającego niestawiennictwo skarżącego w wyznaczonym dniu w PUP. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt 2 sentencji wynika natomiast z obowiązku zastosowania przez Sąd przepisu art. 152 p.p.s.a.