II SA/Wa 1966/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Danuta Kania Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. zwolnił [...]. T. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu rozkazu wskazał, iż z analizy zwolnień lekarskich wynika, że T. B. przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r., następnie od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] marca 2011 r. przedłożył zaświadczenie lekarskie w związku z opieką nad dzieckiem. Natomiast od dnia [...] marca 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. przedkładał kolejne zwolnienia lekarskie w związku z własną chorobą. Ponadto wskazano, iż w związku z przebywaniem na długotrwałych zwolnieniach lekarskich policjant został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], która orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. uznała T. B. za zdolnego do służby w Policji, mimo to policjant dalej przebywał na zwolnieniu lekarskim. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniając to ważnym interesem społecznym, tożsamym z interesem służby. Od powyższego rozkazu personalnego T. B. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji domagając, się jego uchylenia w całości. W odwołaniu zarzucił niewłaściwe zastosowanie wobec niego art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zwolnienie ze służby w Policji na wskazanej podstawie prawnej zostało w wystarczający sposób uzasadnione oraz, że oparte zostało na błędnie zinterpretowanym stanie faktycznym, z którego wynika, iż okres nieprzerwanych zwolnień lekarskich obejmuje niespełna 11 miesięcy. Ponadto T. B. wskazał, iż organ I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę interesu strony, przyznając pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy uznał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] zasadnie zastosował art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, albowiem przez okres ponad 12 miesięcy od dnia zaprzestania, funkcjonariusz nie podjął służby. Organ wskazał, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 może nastąpić w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. [...]. T. B. zaprzestał służby z powodu choroby w dniu [...] marca 2010 r. Policjant, usprawiedliwiając okresy nieobecności, do dnia wszczęcia przedmiotowego postępowania przez organ I instancji przedstawił szereg zwolnień lekarskich, przy czym dwa z przedstawionych zwolnień lekarskich wystawione były w związku z chorobą członka rodziny policjanta (zwolnienie z dnia [...] lutego 2011 r. na okres od [...] lutego do [...] marca 2011 r. oraz zwolnienie z dnia [...] marca 2011 r. na okres od [...] marca do [...] marca 2011 r.). Organ zaznaczył, iż nie można przyjąć, że nieobecność policjanta w służbie w okresach wskazanych na zwolnieniach lekarskich z dnia [...] lutego 2011 r. i z dnia [...] marca 2011 r. nie może zostać wliczona do 12 miesięcznego okresu wymienionego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, którego bieg, w tym konkretnym przypadku, rozpoczął się w dniu [...] marca 2010 r. Podkreślił, że bieg tego okresu mógłby ulec przerwaniu jedynie na skutek dopuszczenia policjanta do służby, co nie nastąpiło, ponieważ T. B. po pierwszym okresie udokumentowanej zwolnieniami lekarskimi, trwającej ponad jedenaście miesięcy choroby, nie stawił się w służbie. Przedstawił jednocześnie zwolnienia lekarskie wystawione w związku z chorobą członka rodziny. Po upływie okresów wskazanych w tych zwolnieniach nadal nie podejmował służby, dostarczając kolejne zaświadczenia lekarskie świadczące o chorobie własnej. Przedstawienie przez skarżącego zwolnień lekarskich z dnia [...] lutego 2011 r. i z dnia [...] marca 2011 r. organ potraktował jako chęć obejścia przepisów prawa, które w jego ocenie chroniłyby przed zwolnieniem ze służby w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Uznał, iż mimo przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego w związku z własną chorobą, nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. W okresie, którego nie obejmuje zwolnienie lekarskie wystawione w związku z własną chorobą T. B. nie stawił się do służby zgłaszając gotowość do podjęcia służby. Zatem spełniona została przesłanka wynikająca z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, gdyż T. B. od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. nie pełnił służby z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. B. zarzucił rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji: 1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. nr 43 poz. 277 z późn. zm.), przez błędną wykładnię przepisu, który chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby i jego niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, 2. rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 6 -11 k.p.a., poprzez niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów, zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, 3. rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wyrażające się nie zebraniem i nie rozpatrzeniem całego materiału dowodowego, a następnie błędną oceną na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzającej rozkaz decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ uznał zarzuty za niezasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. nr 43 poz. 277 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W przedmiotowej sprawie spornym jest, czy przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7, rzeczywiście zaistniała. Skarżący podnosi bowiem, iż jego nieobecność w służbie z powodu choroby, trwająca nieprzerwanie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] lutego 2011 r., w dalszym okresie została przerwana zwolnieniami lekarskimi z tytułu opieki nad dzieckiem w dniach od [...] lutego do [...] marca 2011 r. i od [...] marca do [...] marca 2011 r. Natomiast od dnia [...] marca do dnia [...] kwietnia 2011 r. korzystał on z dalszych zwolnień lekarskich. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, iż bieg okresu zaprzestania służby z powodu choroby przez skarżącego nie został przerwany zwolnieniami z tytułu opieki nad dzieckiem. Bezspornym jest, iż w okresie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby, skarżący do służby się nie stawił. Wobec powyższego uznać należy, iż w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka zwolnienia ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji. W przepisie tym nie chodzi bowiem o nieprzerwany okres zwolnienia lekarskiego, ale o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Taka interpretacja przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym również we wskazanym przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 183/09, zaś wyrażone w nim stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1188/09. Wbrew zarzutom skargi, organ podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów oraz wskazał przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu orzeczenia oraz dowody, na których się oparł. Mając na uwadze treść art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywatela, organ dokonał ich wyważenia i uzasadnił przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i ich gotowości do wykonywania zadań dla dobra społeczeństwa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.