VII SA/Wa 2358/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz M. I. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Okręgowa Izba Architektów Rzeczypospolitej Polskiej Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118; z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane), art. 11 i 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42; z późn. zm.), § 11 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006r. Nr 83, poz. 578 z późn, zm) oraz art. 104 i 107 § 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) odmówiła M. A. I. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń oraz na podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578 z późn. zm.) ustaliła, że ponowne przystąpienie do części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane będzie możliwe po upływie 6 miesięcy od daty poprzedniego egzaminu, tj. nie wcześniej niż w najbliższej sesji egzaminacyjnej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że jak wynika z prawidłowo sporządzonego protokołu czynności egzaminacyjnych w dniu 4 grudnia 2010 r. został przeprowadzony w wymaganym trybie egzamin na uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. Komisja Egzaminacyjna, na podstawie odpowiedzi ustnych, ustaliła wynik egzaminu za negatywny. Odpowiedzi na pytania 1,2,3,4,5 zestawu nr 48 wylosowanego przez M.I. zostały uznane przez Członków Komisji Egzaminacyjnej za niepełne. Pomimo zadania pytań pomocniczych egzaminowany nie udzielił wyczerpujących odpowiedzi. Organ stwierdził, że stosownie do art. 12 ust. 3 Prawa budowlanego, warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest zdanie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Z analizy przebiegu części egzaminu wynika, że M. I. nie wykazuje się taką wiedzą i umiejętnościami, co uniemożliwia nadanie uprawnień budowlanych. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. I., utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Okręgowej Izby Architektów RP z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po ponownym rozpoznaniu zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności protokołu z egzaminu na uprawnienia budowlane z dnia 4 grudnia 2010 r., stwierdza, iż egzamin w części ustnej został przeprowadzony w sposób prawidłowy, a M. I. nie udzieliła prawidłowych odpowiedzi na część zadanych pytań, w tym pytań z wylosowanego zestawu nr 48, jak również pytań dodatkowych. Jednocześnie jak wynika z protokołu egzaminacyjnego nie udzieliła odpowiedzi na pytania dotyczące praktyki zawodowej, jak również nie potrafiła wymienić niezbędnych dokumentów do uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 12 ust 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest zdanie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że M. I. nie wykazała się wiedzą i umiejętnościami pozwalającymi jej na pozytywne złożenie egzaminu, a w konsekwencji uzyskanie uprawnień budowlanych. Ilość zadawanych pytań pomocniczych jednoznacznie świadczą bowiem, że odpowiedzi na wylosowane pytania nie były wystarczające, natomiast brak odpowiedzi na temat przebiegu praktyki zawodowej oraz zakresu dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazują, iż M. I. w trakcie zdawania egzaminu nie posiadała wiedzy i umiejętności niezbędnych do pozytywnego jego zaliczenia. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty M. I. sprowadzają się wyłącznie do jej prywatnej oceny swoich własnych odpowiedzi na zadane pytania egzaminacyjne. Nie sposób podzielić przedstawionego w odwołaniu stanowiska strony, zgodnie z którym sam fakt udzielenia odpowiedzi na wszystkie zadane pytania stanowić może wystarczającą przesłankę do zaliczenia ustnej części egzaminu. Warunkiem jego zaliczenia jest bowiem udzielenie odpowiedzi prawidłowych i wyczerpujących. Ocena prawidłowości odpowiedzi zdającego należy w tym zakresie wyłącznie do komisji egzaminacyjnej, której członkowie posiadając stosowne uprawnienia budowlane, na podstawie swojej wiedzy i doświadczenia posiadają kwalifikacje do oceny prawidłowości odpowiedzi ustnych składanych przez zdającego. Organ odwoławczy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, aby pytania zadawane M. I. w trakcie egzaminu posiadały cechy złośliwości czy nieprzyjazności. Stąd zarzut przedstawiony w tym zakresie przez M. I. jako nieznajdujący potwierdzenia w materiale dowodowym, organ uznał za nieprawdziwy. Zarówno wylosowany zestaw pytań, jak również pytania dodatkowe oraz dotyczące przebiegu praktyki zawodowej swoją formą i zakresem odpowiadały pytaniom zadawanym wszystkim zdającym w trakcie sesji egzaminacyjnej. Na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia [...] marca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. I. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych oraz błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniosła że w jej ocenie uzasadnienie decyzji o odmowie nadania uprawnień jest bardzo ogólne i nie poparte żadnymi dowodami, a sam przebieg i ocena egzaminu daleka jest od transparentności. Zarzuciła brak jakiejkolwiek próby samodzielnego ustalenia faktów, oparcie się na ogólnym uzasadnieniu oraz na podaniu fałszywych informacji, jakoby skarżąca nie znała niezbędnych dokumentów wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę oraz nie odpowiedziała na pytania dotyczące praktyki zawodowej. Przytoczona argumentacja organu o tym, że Komisja ocenia zdającego na podstawie swojej wiedzy nie oznacza wcale, że wiedza ta pokrywa się z obowiązującymi aktami prawnymi i normami, których ogólna znajomość jest wymagana od zdającego na egzaminie zgodnie z regulaminem. Zdaniem skarżącej cała procedura egzaminu nie została przeprowadzona w sposób staranny, obiektywny, lecz całkowicie uznaniowy. Pytania zostały sformułowane niejednoznacznie, co powoduje ich dowolną ocenę i interpretację przez członków komisji egzaminacyjnej. Pełne odpowiedzi na pytania są przerywane pytaniami dygresyjnymi nie na temat. Ponieważ żadna odpowiedź skarżącej nie została uznana jako błędna, w jej ocenie przerywanie dobrych odpowiedzi i zadawanie pytań nie na temat, zmierzało do oceny odpowiedzi jako niepełnych. Krajowa Komisja Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP w odpowiedzi na skargę na podstawie art. 54 § 3 oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uwzględniła skargę w całości i wniosła o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, egzamin na uprawnienia budowlane składa się z dwóch części, tj. części pisemnej oraz ustnej. Na obecnym toku postępowania skarżąca zdała pisemną cześć egzaminu, a zaskarżona decyzja została wydana w związku z niezaliczeniem części ustnej egzaminu. Stąd uwzględnienie skargi, zgodnie z żądaniem skarżącej, spowoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji odmawiającej nadania uprawnień budowlanych specjalności architektonicznej. Uchylenie tej decyzji nie może być jednak równoznaczne z wydaniem decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych. Decyzja taka bowiem wymaga ponownego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji egzaminu w jego części ustnej. Zarządzeniem z dnia 31 maja 2011 r. wezwano organ do nadesłania rozstrzygnięcia jakie zapadło w wyniku uwzględnienia skargi M. I. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], ewentualnie do wskazania, iż rozstrzygnięcie takie nie zapadło, a uwzględnieniem skargi jest oświadczenie zawarte w odpowiedzi na skargę (k:30 akt sprawy sądowej). Pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. organ wskazał, że rozstrzygnięcie w zakresie uwzględnienia skargi nastąpiło na posiedzeniu Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej w dniu [...] maja 2012 r. Do pisma załączono protokół z posiedzenia Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z [...] maja 2012 r. z ustaleniami w punkcie 5 "[...] – skarga Pani M. I. na decyzję [...] KKK z 22.03.2011 – przychylono się do skargi pani I. ze względu na niemożliwość pełnego rozeznania materiałów – decyzję przygotuje Mec. P.U." (k:33-37 akt sprawy sądowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej oceny przeprowadzonego egzaminu i prawidłowości udzielonych odpowiedzi. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem do stwierdzenia, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone normy prawa materialnego i postępowania wynikające z przepisów Prawa Budowlanego i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych oraz Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadania uprawnień budowlanych i tytułu rzeczoznawcy budowlanego, a także mających zastosowanie odpowiednich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z [..] [..] marca 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Okręgowej Izby Architektów RP z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] odmawiająca skarżącej M. A. I. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń oraz ustalająca, że ponowne przystąpienie do części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane będzie możliwe po upływie 6 miesięcy od daty poprzedniego egzaminu, tj. nie wcześniej niż w najbliższej sesji egzaminacyjnej. Organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że M. I. nie wykazała się wiedzą i umiejętnościami pozwalającymi jej na pozytywne złożenie egzaminu, a w konsekwencji uzyskanie uprawnień budowlanych. Ilość zadawanych pytań pomocniczych jednoznacznie świadczą bowiem, że odpowiedzi na wylosowane pytania nie były wystarczające, natomiast brak odpowiedzi na temat przebiegu praktyki zawodowej oraz zakresu dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazują, iż M. I. w trakcie zdawania egzaminu nie posiadała wiedzy i umiejętności niezbędnych do pozytywnego jego zaliczenia. Zgodnie z art. 12 § 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest zdanie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Egzamin składa się przed komisją egzaminacyjną powoływaną przez organ samorządu zawodowego albo inny upoważniony organ (§ 4 art. 12 Prawa budowlanego). Natomiast stosownie do § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie egzamin na uprawnienia budowlane składa się z części pisemnej, przeprowadzanej w formie testu, oraz części ustnej i obejmuje sprawdzenie: 1) znajomości procesu budowlanego; 2) umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Po zakończeniu części ustnej egzaminu w sprawie nadania uprawnień budowlanych izba wydaje decyzję: 1) o nadaniu uprawnień budowlanych - w razie pozytywnego wyniku egzaminu; 2) o odmowie nadania uprawnień budowlanych - w razie negatywnego wyniku części ustnej egzaminu (§ 11 przedmiotowego rozporządzenia). Ponadto jak wynika z Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i tytułu rzeczoznawcy budowlanego egzamin składa się z części pisemnej w formie testu oraz części ustnej. Egzamin pisemny ma formę testu, natomiast egzamin ustny polega na udzieleniu odpowiedzi na losowo wybrane pytania oraz na pytania zadane przez członków zespołu egzaminacyjnego związane z odbytą praktyką. Egzamin ustny składa się z: 5 zestawów pytań, w skład których wchodzą 3 pytania problemowe o charakterze ogólnym,1 pytanie związane z wykonywaną przez egzaminowanego praktyką zawodowo – projektową, 1 pytanie związane z wykonywaną przez egzaminowanego praktyką zawodową na budowie. Warunkiem zaliczenia egzaminu ustnego jest udzielnie prawidłowej odpowiedzi na wszystkie pytania, przy czym dopuszcza się zaliczenie egzaminu przy jednej odpowiedzi niepełnej. Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 8 Regulaminu podsumowanie egzaminu następuje bez udziału osoby egzaminowanej i zostaje odnotowane w protokole, który podpisują wszyscy członkowie zespołu egzaminującego. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z przeprowadzonego egzaminu ustnego z dnia 4 grudnia 2010 r. skarżąca wylosowała następujące pytania: Pyt. 1 - Proszę omówić i zilustrować szkicami problemy związane z miejscami gromadzenia odpadów stałych; Pyt. 2 - Proszę rozwiązać, z uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych (również niewidomych, niedowidzących i głuchoniemych) holl dworca kolejowego z kasami, ilustrując wypowiedź szkicami rysunkowymi; Pyt. 3 - Proszę określić zakres usług projektowych, jak i wymienić niezbędne dokumenty, będące podstawą do wykonania projektu budowlanego rejonowej przychodni zdrowia o powierzchni użytkowej 1500 m², zlokalizowanego na obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; Pyt. 4 - (dot. praktyki na budowie zdającego, pytanie zadaje członek Komisji). Opisać procedurę rozpoczęcia (od momentu wejścia na budowę) i realizacji budowy do etapu stanu "surowego" na przykładzie budowy domu w Skierkach. Jakie problemy występowały i jak je rozwiązano; Pyt. 5 - (dot. praktyki projektowej zdającego, pytanie zadaje członek Komisji). Omówić problem i rozwiązania projektowe przy projekcie zespołu budynków w Podbieli. Poza przytoczeniem treści pytań z zestawu nr 48 wylosowanego przez skarżącą, w protokole zapisano, ze wobec niepełnej odpowiedzi na pytanie nr 1,2,3 zadano pytania pomocnicze oraz znajduje się lakoniczna adnotacja dotycząca zadawanych pytań i udzielanych odpowiedzi. Podkreślić należy, że przedmiotowy protokół z przeprowadzonego egzaminu ustnego nie zawiera jakiekolwiek uzasadnienia negatywnej oceny poszczególnych odpowiedzi udzielonych przez skarżącą, mimo przeznaczonej do tego rubryki. Nie sposób również nie zauważyć, iż w protokole zaznaczono punkt, z którego wynika, iż Komisja Egzaminacyjna ustaliła negatywny wynik egzaminu, a następnie pojawia się zapis "za powyższym wynikiem głosowało 7 członków Komisji Egzaminacyjnej przy 6 głosu sprzeciwu, 1 wstrzymującym". Niniejsze stwierdzenie oznacza, iż negatywnemu wynikowi egzaminu sprzeciwiło się 6 członków komisji, a więc jej większość, co budzi zatem uzasadnione wątpliwości za jakim wynikiem głosowała komisja egzaminacyjna. Wskazać należy, że zgodnie z postanowieniem Regulaminu zawartymi w § 10 ust 2 pkt 10 protokół z egzaminu stanowi podstawę do wydania przez okręgową komisję kwalifikacyjną decyzji o nadaniu lub odmowie nadania uprawnień budowlanych. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, iż protokół winien udzielać jednoznacznej odpowiedzi, dlaczego zdający uzyskał ocenę negatywną. Powyższe okoliczności nie zostały również w sposób wyczerpujący wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, mimo, iż zdecydowano w niej o pozbawieniu skarżącej prawa do wykonywania zawodu. Dokonane ustalenia stanu faktycznego, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Oznacza to, że winno ono zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazywać związek między tą oceną a rozstrzygnięciem. Zadaniem uzasadnienia jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości decyzji. Jednocześnie też powinno ono stwarzać organom nadzoru oraz sądom administracyjnym możliwość sprawdzenia, czy w sprawie, co do okoliczności faktycznych dokonano wszystkich koniecznych ustaleń, a także rozważenia toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenia motywów rozstrzygnięcia. I tak w uzasadnieniu decyzji odmawiającej nadania wnioskowanych uprawnień budowlanych organ winien był odnieść się do negatywnej oceny poszczególnych odpowiedzi udzielonych przez skarżącą, mając na uwadze zadane pytania i udzielone odpowiedzi. Przy czym każda odpowiedź winna zostać przez organ omówiona poprzez wskazanie dlaczego zasługiwała na ocenię negatywną. Tymczasem organ arbitralnie stwierdził, iż odpowiedzi na zdane pytania były nie pełne a pomimo zdania pytań pomocniczych egzaminowana nie udzieliła wyczerpujących odpowiedzi. Braków w tym zakresie nie wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji, powtarzając jedynie za organem pierwszej instancji stwierdzenie o nie udzieleniu przez skarżącą prawidłowych odpowiedzi na część zadanych pytań. Uwzględniając zakres regulacji art. 107 § 3 K.p.a., uznać zatem należy, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom wynikającym z tego przepisu. Konsekwencją uchybienia art. 107 § 3 K.p.a., było również naruszenie art. 8 i art. 11 K.p.a. Z określonej w art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz wskazane w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania, wypływa bowiem dla organów administracji publicznej m.in. obowiązek należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Jego realizacja następuje zaś poprzez przedstawienie w uzasadnieniu decyzji argumentów służących przekonaniu strony o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Skarżącej nie wyjaśniono na jakiej podstawie faktycznej zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie. Ponadto brak odniesienia się przez organ do podnoszonych przez stronę w odwołaniu zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to z kolei musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (por. teza pierwsza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05). Organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zobowiązany będzie zatem zbadać wszystkie podnoszone przez skarżącą zarzuty i odnieść się do nich precyzyjnie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia oraz w sposób wyczerpujący uzasadnić swoje stanowisko dotyczące wyniku egzaminu ustnego, odnosząc się do poszczególnych pytań i przebiegu egzaminu. Nie przesądzając więc wyniku sprawy należy podkreślić, że dla właściwego jej rozstrzygnięcia niezbędne jest jej ponowne rozpoznanie w toku drugiej instancji, co umożliwi wydanie pełnej oraz zgodnej z prawem decyzji. Dopiero zastosowanie się do przepisów postępowania administracyjnego umożliwi właściwą subsumcję odpowiednich przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżoną decyzję - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.