I SA/Po 695/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], na podstawie art. 207 oraz art. 53 § 1 i 3, art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.t.u.") Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił G. K., działającej pod firmą "C. G. K.", wysokość należnego podatku od towarów i usług dla towarów objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2008 r. firma "C. G. K." dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu towarów ujętych w dokumencie SAD nr [...]. Do zgłoszenia celnego załączono fakturę nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. opiewającą na wartość [...]. Następnie funkcjonariusze Referatu Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego w B. przeprowadzili kontrolę w siedzibie firmy "C. G. K.", obejmując okres od 1 lipca 2007 r. do 31 grudnia 2009 r. W wyniku czynności kontrolujący ujawnili szereg nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej oraz deklarowanej wartości celnej , które opisali w protokole pokontrolnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe w sprawie towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie powyższego dokumentu SAD. Następnie decyzją z dnia 8 kwietnia 2011 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił w prawidłowej wysokości kwotę długu celnego oraz powiadomił dłużnika G. K. o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty [...] zł wynikającej z długu celnego. Organ pierwszej instancji określając, w decyzji opisanej na wstępie, wysokość należnego podatku od towarów i usług dla towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, wskazał, że zaległość podatkowa wynosi [...] zł i jednocześnie w związku z tą zaległością powstał obowiązek naliczenia odsetek od tej kwoty, zgodnie z art. 53 § 1 i 3 O.p. Dodatkowo organ podał za jaki okres strona jest obowiązana dokonać samodzielnego obliczenia odsetek. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej (nr ...) z dnia [...] kwietnia 2011 r., kwestionując w nim obowiązek naliczenia odsetek od należności podatkowych od dnia powstania długu celnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 51 § 1, art. 53 § 1 O.p. oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 u.p.t.u., Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie cłem prawnie należnym nie jest cło wykazane przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., lecz to, które zostało określone w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Decyzja ta stała się ostateczna w postępowaniu administracyjnym. Tak więc określenie wysokości cła przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. miało bezpośredni wpływ na ustalenie wysokości podatku od towarów i usług. Uwzględniając, więc obliczoną na nowo wartość cła, organ ten w sposób prawidłowy uznał, że wysokość podatku od towarów i usług musi zostać obliczona na nowo z uwagi na wyższą podstawę opodatkowania. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że podatek ten, na podstawie wyżej cytowanych przepisów, określony został w sposób prawidłowy. Odnosząc się natomiast, do podnoszonej w odwołaniu, kwestii obciążenia strony odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych, organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. zasadnie obciążył nimi stronę. W ocenie organu fakt podwyższenia wartości celnej i określenia należnej kwoty cła w sposób bezpośredni spowodował, iż podstawa podatku została obliczona w błędnej wysokości. A zatem w niniejszej sprawie kwota podatku okazała się być wykazana w zgłoszeniu celnym SAD w nieprawidłowej wysokości, co doprowadziło także do jej nieuiszczenia w terminie. Organ podkreślił, że przepisy dotyczące naliczenia odsetek od zaległości podatkowych nie rozróżniają i nie uzależniają ich naliczenia od stopnia winy podatnika, a jedynie od samego faktu nieuiszczenia kwoty podatku w odpowiedniej wysokości w określonym terminie. Naliczanie odsetek za zwłokę następuje po dniu upływu terminu płatności, a ten związany jest z powstaniem długu celnego, a więc z dniem przyjęcia zgłoszenia celnego (co wynika z art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego), a nie z wydaniem decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Termin na dokonanie płatności wynosi 10 dni od dnia powiadomienia o należnościach. Stanowisko takie jest konsekwencją przyjętej przez ustawodawcę koncepcji powstania zobowiązań podatkowych z mocy prawa i obowiązku ich samoobliczania przez podatnika. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. prawidłowo stwierdził, że od wykazanej przez niego zaległości podatkowej należne są odsetki, które winny być samodzielnie wyliczone przez stronę. Ponadto organ drugiej instancji zwrócił uwagę, iż artykuł 54 § 1 O.p. wskazuje konkretne okresy, za które nie nalicza się odsetek. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w P. prawidłowo wskazał, że okresem dla naliczenia odsetek będą dwa terminy, od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku, a więc od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia wszczęcia postępowania, tj. [...] stycznia 2011 r. włącznie oraz od dnia doręczenia decyzji organu celnego pierwszej instancji do dnia zapłaty włącznie. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, że decyzja w swoim rozstrzygnięciu co do konieczności uiszczenia odsetek jest prawidłowa. Niezależnie od tego organ drugiej instancji wyjaśnił, że odsetek za zwłokę zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p. nie nalicza się również za okres od dnia następnego po upływie dwumiesięcznego terminu na załatwienie sprawy przez organ odwoławczy, tj. w niniejszej sprawie od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Zatem również i ten okres strona powinna wziąć pod uwagę, wyliczając stosowne odsetki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem w zakresie naliczenia odsetek od należności podatkowych. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w zakresie terminu naliczania odsetek od należności podatkowych. W uzasadnieniu skargi, jak i w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca podniosła, że wydane decyzje nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa według stanu przed 1 kwietnia 2011 r. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca załączyła kopie decyzji organów celnych z G., G. i W. W ocenie skarżącej w stanach faktycznych i prawnych przedstawionych decyzji, identycznych z zaskarżonymi decyzjami, odsetki od należności podatkowych VAT liczone są po upływie terminu 10 od dnia doręczenia tych decyzji, a nie od daty powstania długu celnego. Zdaniem skarżącej, stan prawny do dnia 31 marca 2011 r. nie przewidywał przypadku decyzji naczelnika urzędu celnego "w sprawie niedobranej kwoty podatku VAT odsetek za zwłokę od zaległości liczonych od dnia powstania obowiązku podatkowego", a jedynie od dnia doręczenia decyzji i określonego w niej terminu płatności. Dopiero od dnia 1 kwietnia 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie u.p.t.u. oraz ustawy – Prawo o miarach, wprowadzono ustawowo zasadę pobierania od niedobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. W ocenie skarżącej, jej argumenty przedstawione w skardze zgodne są z procesem legislacyjnym dotyczącym zmiany u.p.t.u. oraz ustawy – Prawo o miarach zakończonym w dniu 18 marca 2011 r. nowelizacją u.p.t.u. (Dz. U. Nr 64, poz. 332). Rządowy projekt ustawy o zmianie u.p.t.u. oraz ustawy Prawo o miarach, miał na celu m.in. dostosowanie przepisów do zmian w prawie celnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. podtrzymał stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), a także art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy podatkowej. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Skarga okazała się bezzasadna. Kwestia sporna sprowadza się do rozstrzygnięcia zarzutu, stawianego zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w skardze, dotyczącego naliczania przez organ celny odsetek od zaległości podatkowych od dnia powstania obowiązku podatkowego, a nie od dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 19 ust. 7 u.p.t.u., obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Na podstawie art. 201 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, s.1 ze zm.), dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, co oznacza, że z tą chwilą powstaje jednocześnie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytuł importu towarów. Z tym terminem koreluje określenie terminu płatności. Z art. 33 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że podatnicy są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Podatnik, stosownie do art. 33 ust. 4 u.p.t.u., jest zobowiązany w terminie 10 dni od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia kwot obliczonych podatków. Jeżeli zatem podatnik dokonał w zgłoszeniu celnym prawidłowego obliczenia i wykazania kwoty należnego podatku z uwzględnieniem obowiązujących stawek, a organ celny do upływu terminu płatności cła nie zakwestionował tego zgłoszenia, podatnik był zobligowany do uregulowania podatku w terminie płatności cła. Zapłacenie natomiast podatku w tym terminie w zaniżonej wysokości oznacza, że w części zaniżonego zobowiązania podatkowego powstaje zaległość podatkowa (art. 51 § 1 O.p.), od której nalicza się odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.) od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku, co wynika jednoznacznie z treści przepisu art. 53 § 4 O.p. Przepis art. 37 ust. 1 u.p.t.u., stanowi, że podatnik jest obowiązany zapłacić różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, a podatkiem pobranym przez ten organ w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie wskazuje się, że określony w art. 37 ust. 1 u.p.t.u. termin 10 dni, w którym należy uregulować różnicę pomiędzy podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, a podatkiem pobranym przez ten organ nie jest terminem płatności podatku, o którym mowa w art. 47 § 1 O.p., gdyż termin płatności w takim przypadku minął - stosownie do art. 47 § 3 O.p. z upływem ostatniego dnia, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku obliczonego przez podatnika powinna nastąpić. Termin ten jest natomiast materialnym terminem ustawowym, którego uchybienie powoduje powstanie zaległości podatkowej, zgodnie z art. 51 § 1 O.p. oraz obowiązek naliczania odsetek za zwłokę stosownie do art. 53 § 1 O.p. (por. np. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 623/06; wyrok NSA z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1343/06, publ. LEX nr 445425; wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 139/09, LEX nr 573995; B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2010, Wrocław 2010, s. 273-274). W rozpatrywanej sprawie skarżąca twierdzi, iż decyzje wydane m.in. przez organy celne w G., G. i W. na podstawie tego samego protokołu pokontrolnego, który zainicjował również niniejsze postępowanie, inaczej podchodzą do problemu odsetek od zaległości podatkowych. Skarżąca podaje, że z informacji uzyskanych w tych urzędach wynika, iż odsetki od zaległości podatkowych, powstają po upływie 10 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji określającej podatek w nowej wysokości. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżąca załączyła przykładowe decyzje wydane przez te urzędy. W związku z tym należności podatkowe, wynikające z decyzji tych urzędów strona, wpłaciła odpowiednio do uzyskanej informacji. W kontekście powyższego skarżąca poddaje w wątpliwość rozstrzygnięcia wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w P., utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w P., które odmiennie traktują kwestię terminów, za które należy uiścić odsetki od zaległości podatkowych. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że w postępowaniu zainicjowanym przedmiotową skargą Sąd dokonuje kontroli legalności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w P., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Sąd orzekający w niniejszym składzie nie posiada zatem kompetencji do kontrolowania rozstrzygnięć objętych właściwością miejscową i rzeczową innych wojewódzkich sądów administracyjnych. Załączone przez skarżącą decyzje są rozstrzygnięciami pierwszoinstancyjnymi, a zatem po wyczerpaniu środków odwoławczych strona miała prawo zaskarżyć je do właściwego miejscowo i rzeczowo sądu administracyjnego. Prezentowana natomiast przez skarżącą teza, iż obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej powstaje dopiero po doręczeniu decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości, nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów art. 53 § 1 i § 4 O.p. w związku z art. 21 § 1 O.p. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, który związany jest z powstaniem długu celnego, a więc z dniem przyjęcia zgłoszenia celnego, co z kolei wynika z art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a nie z wydaniem decyzji deklaratoryjnej określającej podatek w prawidłowej wysokości. Stanowisko takie jest konsekwencją przyjętej przez ustawodawcę konstrukcji powstania zobowiązań podatkowych z mocy prawa, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. i obowiązku ich samoobliczenia przez podatnika, na podstawie art. 33 u.p.t.u. Decyzja wydawana przez właściwy organ w sytuacji, gdy wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w zgłoszeniu celnym (art. 21 § 3 O.p.), nie ma charakteru konstytutywnego, nie tworzy zatem stosunku prawnego, określając jego niezbędne elementy i nie przekształca obowiązku w zobowiązanie podatkowe w żadnej części - także tej dotyczącej różnicy między podatkiem wynikającym z decyzji, a pobranym przez organ. Jej wydanie i doręczenie, nie może więc wyznaczać, jak sugeruje strona, momentu powstania zobowiązania i zmieniać terminu płatności podatku lub terminu naliczania odsetek. Ze względu na sposób powstania zobowiązania, o jego nieterminowym wykonaniu w stosunku do całej należnej kwoty, można mówić już od momentu, w którym zobowiązany powinien był obliczyć i uiścić całą prawidłową wysokość podatku. W ocenie Sądu prawidłowo organy wskazały, że zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy samego prawa w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego (powstania długu celnego) i to w stosunku do całej kwoty należnego podatku, także tej nieuwzględnionej przez stronę i określonej dopiero w decyzji. Organ celny zaś nie ustala tego obowiązku, a jedynie, stwierdzając nieprawidłowość wyliczeń - potwierdza jego istnienie i wysokość. Wbrew twierdzeniom skarżącej, brak uiszczenia podatku w prawidłowej wysokości w terminie przewidzianym, jak dla należności celnych, powoduje więc, iż już od tego momentu powstaje zaległość podatkowa, a co za tym idzie konieczność naliczenia odsetek za zwłokę w myśl art. 53 § 1 O.p. Nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącej, powołująca w niniejszej sprawie ustawę z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332, dalej - ustawa nowelizująca), na mocy której dodano do dotychczasowego art. 37 u.p.t.u. m.in. ustęp 1a regulujący kwestię poboru odsetek od niepobranej kwoty podatku. Skarżąca podkreśla, iż taki stan prawny obowiązuje dopiero od dnia 1 kwietnia 2011 r. Zdaniem skarżącej, w zaskarżonej decyzji, w związku z brakiem takiego zapisu w ówcześnie obowiązującej ustawie, odsetki winny być naliczone od terminu płatności określonego w decyzjach pierwszoinstancyjnych. Rację przyznać należy stronie skarżącej, która twierdzi, iż przepis art. 37 ust. 1a ustawy nowelizującej, jest możliwy do stosowania jedynie w stosunku do importu towarów, dla których obowiązek podatkowy powstał od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na art. 5 ustawy nowelizującej, który jest przepisem intertemporalnym i stanowi, że art. 37 ust. 1a u.p.t.u., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, ma zastosowanie do importu, dla którego obowiązek podatkowy powstał od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. z dniem 1 kwietnia 2011 r. Poza sporem pozostaje, iż w badanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w stanie prawnym przed 1 kwietnia 2011 r. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, przedstawiające w zaskarżonej decyzji zasady i terminy pobierania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Dyrektor Izby Celnej w P. sprecyzował przedstawiony przez organ pierwszej instancji termin naliczania odsetek, wskazując, że okresem dla naliczania odsetek będą dwa terminy: od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku, a więc od dnia 5 lipca 2008 r. do dnia wszczęcia postępowania, tj. 7 stycznia 2011 r. oraz od dnia doręczenia decyzji organu celnego pierwszej instancji do dnia zapłaty włącznie. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, która stawia znak równości między sposobem naliczenia odsetek w przedmiotowej sprawie, a obecnie obowiązującą w tym zakresie regulacją wprowadzoną przez art. 37 ust. 1a ustawy nowelizującej. Wychodząc z takiego założenia strona skarżąca zauważa, że organy celne w poprzednim stanie prawnym obowiązującym do 31 marca 2011 r., w sposób nieuprawniony zastosowały przepis, który jeszcze wtedy nie istniał. Jak wynika z analizy art. 37 ust. 1a u.p.t.u. w obecnym brzmieniu, wysokość odsetek liczona jest po dniu powstania obowiązku podatkowego (poprzednio po dniu upływu terminu płatności) i do dnia powiadomienia o wysokości należności (poprzednio do dnia zapłaty). Dodatkowo obecny przepis wprowadza element uznaniowości (poprzednio nieistniejący), który dopuszcza odstąpienie od naliczenia odsetek w sytuacji, w której podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Na marginesie jedynie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z punktem 11 uzasadnienia do projektu w.w. ustawy nowelizującej dodanie do art. 37 ust. 1a, 1b miało na celu wprowadzenie analogicznego rozwiązania, jak w przepisach celnych. Projektowana zmiana art. 37 ust. 1a odwołuje się bowiem do art. 65 ust. 5 Prawa celnego, zgodnie z którym organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Ustawodawca zdecydował zatem o wprowadzeniu do u.p.t.u. uregulowań takich jak w przepisach celnych, a odnoszących się do momentu naliczania odsetek w przypadku powstania długu celnego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych zatem powodów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.