V SA/Wa 2203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012r. sprawy ze skargi Nokia Siemens Networks Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2011 r. nr 440000-IEKW-6410-18/11/103/eg w przedmiocie określenia kwoty należności celnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez N. sp. z .o.o. w W. - dalej: Skarżący - jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. – (dalej: Dyrektor Izby) - z [...] sierpnia 2011r. uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] grudnia 2010r. w zakresie określenia kwoty odsetek i w tym zakresie umarza postępowanie, a w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Stan sprawy przedstawia się następująco: Zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z [...] lutego 2008r. Skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar określany jako urządzenie telekomunikacyjne oparte na mikroprocesorach - S. [...], zawierające modem dostępu do Internetu i posiadające funkcje wymiany internetowej, przystosowane do odbioru sygnału telewizyjnego - [...] szt., klasyfikując go do kodu TARIC 8528 71 13 00 z zerową stawką celną. Przedmiotowe zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L302 z dnia 19.10.1992r. z późn. zm.) [dalej WKC] zostało przyjęte, a towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu, wg kodu TARIC zadeklarowanego przez zgłaszającego. Organ I instancji, po kontroli zgłoszenia celnego w trybie art. 78 ust. 2 WKC, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. wszczął z urzędu postępowanie, w celu ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki z art. 220 ust. 1 WKC, uzasadniające retrospektywne zaksięgowanie należności celnych od importowanych towarów. Decyzją z [...] grudnia 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zmienił klasyfikację taryfową importowanego towaru oraz określił kwotę długu celnego i odsetek od retrospektywnie zarejestrowanej różnicy należności celnych wynikających z długu celnego. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu [...] grudnia 2010r. Pismem z [...] stycznia 2011 r. Pełnomocnik Strony wniósł odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] sierpnia 2011r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] grudnia 2010r. w zakresie określenia kwoty odsetek i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 z późn. zm.) stanowi, iż przepisy prawa celnego składają się z niniejszego kodeksu oraz przepisów wydanych w celu stosowania go we Wspólnocie lub Państwach Członkowskich Wspólnoty. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych w innych dziedzinach, niniejszy Kodeks stosuje się w handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi oraz :w odniesieniu do towarów, których dotyczy Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia, przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na obszarze celnym Wspólnoty, chyba, że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej. Dyrektor Izby Celnej w W. podał, że prawo wspólnotowe nie jest zaliczane ani do kategorii prawa międzynarodowego, ani prawa krajowego. Nie jest ono także prawem zewnętrznym dla państw członkowskich, gdyż stosuje się je na ich terytorium tak, jak prawo własne. Stanowi ono odrębny porządek prawny, oparty na zasadzie autonomii i pierwszeństwa, a także zasadzie bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności. Zasada bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego oznacza, iż normy tego prawa wraz z wejściem w życie stają się automatycznie częścią porządku prawnego każdego państwa członkowskiego, bez potrzeby ich inkorporacji. Konsekwencją zasady bezpośredniego obowiązywania jest zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego, co oznacza, iż organy państw członkowskich zobowiązane są w swoich działaniach przestrzegać nie tylko norm prawa krajowego, ale przede wszystkim norm prawa wspólnotowego. Zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego oznacza natomiast, że norma prawa wspólnotowego tworzy sama - bez konieczności jej wcześniejszej transformacji do porządku wewnętrznego - prawa i obowiązki dla podmiotów indywidualnych. Zasada bezpośredniego skutku norm prawa wspólnotowego nie wynika bezpośrednio z zapisów traktatowych, lecz jest efektem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości [dalej: ETS]. ETS, jak wskazał organ odwoławczy utrwalił pogląd, iż bezpośredni skutek przepisów powstaje tylko w przypadku gdy przepis jest jasny, precyzyjny, kompletny i doskonały pod względem prawnym oraz bezwarunkowy. Wymóg jasności i precyzyjności oznacza, że w przepisie jasno określono konkretny obowiązek, natomiast pozostałe elementy tego przepisu mogą stanowić przedmiot interpretacji. Wymaganie kompletności i prawniczej doskonałości przepisu oznacza, że norma w nim zawarta musi być samowystarczalna tzn., że nie wymaga środków uzupełniających. Norma prawa wspólnotowego jest bezwarunkowa, jeśli nie zawiera zastrzeżenia czy też terminu. Zasięg zasady bezpośredniego skutku jest różny w odniesieniu do różnych źródeł prawa wspólnotowego, do których zalicza się: rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie oraz umowy międzynarodowe WE z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ETS (sprawa : C-6/64, C-21-24/72, C-149/96, N. C-280/93) Wspólnota Europejska jest związana układem GATT, jednakże zanim stanie się możliwe powoływanie się przed sądami krajowymi na niezgodność prawa wspólnotowego z postanowieniami jakiegoś (traktatu międzynarodowego, konieczne jest, aby ten traktat nadawał obywatelom upragnienia, na które mogliby powoływać się bezpośrednio przed organami stosującymi prawo w państwach członkowskich. Takich uprawnień, zdaniem ETS, nie daje obywatelom Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994r., co oznacza, iż układ ten nie spełnia wymagania bezpośredniej skuteczności. Ponadto postanowienia Światowej Organizacji Handlu (dawniej GATT ) nie są bezwarunkowe, a więc nie mogą wywoływać skutku bezpośredniego. Opinię tę Trybunał oparł na twierdzeniu, że decyzje Organu Rozstrzygania Sporów podlegają negocjacjom stron nie stanowią więc norm bezwzględnie obowiązujących ani zobowiązań natychmiast wykonalnych. ETS może weryfikować legalność środków podjętych przez Wspólnotę pod kątem ich zgodności z prawem organizacji międzynarodowych wyłącznie wtedy, gdy intencją Wspólnoty była implementacja do swojego systemu prawnego określonych międzynarodowych zobowiązań lub gdy podjęte środki bezpośrednio odwołują się do tych zobowiązań. Oznacza to, że Trybunał nie uznaje skutku bezpośredniego prawa Światowej Organizacji Handlu (WTO). Dyrektor Izby Celnej w W. co podkreślił, nie kwestionuje, iż celem Porozumienia w sprawie handlu produktami technologii informatycznej (ITA) jest umożliwienie dokonywania obrotu towarowego bez stosowania obciążeń wiążących się z cłami i innymi opłatami. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie przed organami celnymi poddane przepisom procedury administracyjnej zawartym w ustawie Ordynacja podatkowa, kończy się rozstrzygnięciami znajdującymi podstawę materialnoprawną w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr[2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 z późn. zm.) [dalej: WKC] i przepisach aktów normatywnych wykonawczych do tego rozporządzenia oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.) [dalej: Prawo celne], która reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego dotyczące przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty Europejskiej i wywozu towarów z tego obszaru (art. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Zalecenia zawarte w raportach przyjętych przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO mogą mieć wyłącznie skutek przyszły, jak wskazał Dyrektor Izby a ich wprowadzenie wymaga dostosowania obowiązujących przepisów wspólnotowych do zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej wynikających z układu GATT z 1994r. Słuszność powyższego twierdzenia potwierdza zarówno sam fakt wydania rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 166 z 25.06.2011), jak również treść art. 2 i pkt 5 uzasadnienia. Należy zauważyć, że przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane w następstwie przyjęcia w dniu 21 września 2010r. przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO raportu Zespołu Orzekającego WTO w skreślono wiersz dla kodu CN 8528 71 1, a dodano wiersz dla kodu CN 8528 71 15. Powyższe zmiany, zgodnie z art. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 620/2011 weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r. i nie obowiązują z mocą wsteczną ani nie stanowią wytycznych interpretacyjnych z mocą wsteczną. Jednocześnie z treści pkt 5 uzasadnienia jednoznacznie wynika, co podkreślił organ II instancji, że przedmiotowe rozporządzenie nie może stanowić wytycznych interpretacyjnych dla klasyfikacji towarów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem 1 lipca 2011r. i nie powinno ono służyć za podstawę zwrotu należności celnych zapłaconych przed tą datą W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że należy klasyfikację spornych [...] przeprowadzić na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia towarów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, czyli w dniu [...] lutego 2008r. Stosownie do art. 12 rozporządzenia Rady (EWG,) nr 2658/87, za podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należało przyjąć rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 286 z 31,10.2006r.). Zgłoszenie spornego towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu nastąpiło bowiem w dniu [...] lutego 2008r. (zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] lutego 2008r.). Zgodnie bowiem z przepisami art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego cła prawnie należne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Stosownie do przepisów art. 201 ust. 1 lit. a) WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, a kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawię elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (art. 214 WKC). Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 ustanowiono nomenklaturę taryfową przy czym Wspólna Taryfa Celna stanowi załącznik I do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 12 cyt. rozporządzenia, Komisja Europejska przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi, wynikającymi z uzgodnień przyjętych przez Radę Unii Europejskiej lub Komisję uzgodnień. W tym miejscu Dyrektor Izby podał, iż Wspólna Taryfa Celna (dalej WTC) oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6- znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej (obecnie Światowa Organizacja Celna) i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983r. (załącznik do Dz. U. z 1997r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła od dnia 1 stycznia 1996r. (oświadczenie rządowe z dnia 30 grudnia 1996r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Dz. U. z 1997r. Nr 11, poz. 63). Klasyfikacji taryfowej, jak ustalił organ odwoławczy dokonuje się na podstawie określonych we Wspólnej Taryfie Celnej Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwag do sekcji i działów taryfy celnej, które uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej i są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnych definicji pojęć zawartych w przepisach prawa oraz ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej tego typu urządzeń w krajach Unii Europejskiej. Natomiast stawki celne stosuje się zgodnie z Ogólnymi regułami dotyczącymi ceł, zawartymi w Sekcji I lit. B części pierwszej WTC, zawierającej przepisy wstępne. Dodatkową pomoc, co podkreślił Dyrektor Izby przy klasyfikacji taryfowej stanowi opracowanie "Explanatory Notes" (Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w B. Polska wersja językowa Not do HS (wersja 2002) została opublikowana w formie załącznika! do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (MP Nr 86, poz. 880). Do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się również Noty wyjaśniające do CN, które są wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Wspólna Taryfa Celna ma charakter wyczerpujący, jak wskazał organ odwoławczy co oznacza, że nie ma towarów, które nie mogłyby zostać w niej zaklasyfikowane. Ze względu na brak praktycznej możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać wraz z rozwojem przemysłu, wynalazczości szybciej niż prawodawca mógłby reagować poprzez wprowadzenie odpowiednich przepisów, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Z brzmienia Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zwanych dalej ORINS wynika, jak podał Dyrektor Izby jednoznacznie, iż zostały one ułożone chronologicznie i ze względu na to zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości stosowania uprzedniej reguły. Dopiero gdy pierwsza reguła ORINS nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, korzystać należy z reguł od 2 do 6 z uwzględnieniem Not wyjaśniających do HS i CN. Tak ukształtowane zasady stosowania ORINS wynikają z ich treści oraz znajdują potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Reguła nr 1 ORINS stanowi, jak wskazał organ prowadzący postępowanie, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z dalszymi regułami. Oznacza to, że kolejne reguły są brane pod uwagę wtedy, gdy nie jest możliwa klasyfikacja w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów (vide wyrok NSA z dnia 27.10.2009r. sygn. akt I GSK 558/08). Jednocześnie z treści tej reguły wynika, że cechy i właściwości towarów określone w poszczególnych pozycjach Nomenklatury Scalonej oraz uwagi do sekcji i działów taryfy celnej stanowią decydujące kryterium dla klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej.W przedmiotowej sprawie spór dotyczy klasyfikacji taryfowej towarów opisanych na fakturach z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] i nr [...] jako [...] Z powyższego wynika, jak wskazał Dyrektor Izby, że spór w niniejszej sprawie dotyczy klasyfikacji towaru do właściwego kodu TARIC w ramach tej samej pozycji (podpozycji). Zatem, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej klasyfikacja towaru winna być przeprowadzona w myśl postanowień reguły nr 6 stanowiącej, iż klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Dla potrzeb reguły nr 6 wyrażenie "podpozycje na tym samym poziomie" oznacza zgodnie ze stanowiącym znaczną pomoc przy stosowaniu Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej komentarzem zawartym w "Notach Wyjaśniających do HS" - dla podpozycji jednokreskowych poziom pierwszy, dla podpozycji dwukreskowych poziom drugi itd. Dlatego dokonując klasyfikacji towaru w ramach tej samej pozycji w pierwszej kolejności specyfika lub podobieństwo towaru winno być oceniane na podstawie brzmienia porównywalnych podpozycji jednokreskowych. Jeśli po wybraniu najbardziej charakterystycznej podpozycji jednokreskowej, podlega ona jeszcze dalszemu podziałowi, wtedy i tylko wtedy należy rozważyć teksty podpozycji dwukreskowych celem wyznaczenia, która z nich powinna zostać wybrana. Zakres podpozycji dwukreskowej nie powinien przekraczać zakresu podpozycji jednokreskowej, do której należy podpozycja dwukreskowa; a zakres podpozycji jednokreskowej nie powinien wykraczać poza zakres pozycji, do której należy podpozycja jednokreskowa. Dyrektor Izby podał, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 286 z 31.10.2006r.) pozycja 8528 obejmuje monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu Monitory z lampą elektronopromieniową - - 8528 41 - - W rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471 - - 8528 49 - - Pozostałe - Pozostałe monitory: - -8528 51 - - W rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471 - - 8528 59 - - Pozostałe - Projektory: - - 8528 61 - - W rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471 - - 8528 69 - - Pozostałe - Aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu - - 8528 71 - - Nieprzeznaczona do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo - - - Tunery wideo: - - - - 8528 71 11 - - - - Podzespoły elektroniczne do wbudowania w maszynach do automatycznego przetwarzania danych - - - - 8528 71 13 - - - - Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych ("[...]") - - - - 8528 71 19 - - - - Pozostałe - - - 8528 71 90 - - - Pozostałe - - 8528 72 - - Pozostała, kolorowa - - 8528 73 - - Pozostała, czarno-biała lub inna monochromatyczna Z przestawionego wyżej zakresu przedmiotowego pozycji 8528 wynika, co podał organ odwoławczy, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy przede wszystkim ustalenia właściwej podpozycji na poziomie trzykreskowym. Poza sporem pozostaje natomiast klasyfikacja importowanego towaru na poziomie dwukreskowym, tzn. do podpozycji 8528 71. Ponadto Dyrektor Izby podał, że przedstawione wyżej opisy podpozycji trzykreskowych jednoznacznie wskazują, że w celu zastosowania właściwej niezbędne jest ustalenie, czy będący przedmiotem importu towar stanowi urządzenie mające charakter tunera wideo, czy też przedmiotowe urządzenie takich cech nie posiada tzn. jest pozbawione podzespołu w postaci tunera wideo. Dalej w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że z Not wyjaśniających do HS, Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE z 2006r. C 50/01) oraz Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE z 2008r. C 133/01), które dotyczą kodów w Nomenklaturze Scalonej na rok 2008 zamieszczonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1214/2007 wynika, że podpozycje CN 8528 71 11 do 8528 71 19 (poprzednio CN 8528 12 90 do 8528 12 95) obejmują aparaturę zawierającą tuner wideo, który przekształca sygnały telewizyjne wysokiej częstotliwości na sygnały, które mogą być wykorzystywane przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu lub przez monitory. Urządzenia te zawierają obwody wybierania, które pozwalają na dostrojenie na określony kanał lub do określonej częstotliwości fali nośnej, oraz obwody demodulacji. Urządzenia te mogą być także wyposażone w urządzenia dekodujące (kolor) lub w separatorowe zespoły obwodów elektrycznych do synchronizacji. Urządzenia te zazwyczaj przeznaczone są do działania z pojedynczą lub zbiorczą anteną. Dalej organ odwoławczy wskazał, że podpozycja 8528 71 13 obejmuje urządzenia bez ekranu, tak zwane "[...]", składające się z następujących głównych części składowych: [...], [...] (na jego obecność wskazuje złącze [...]) i [...]. Modemy modulują i demodulują zarówno sygnały danych wyjściowych, jak i wejściowych. Umożliwia to dwukierunkową komunikację w celu uzyskania dostępu do Internetu. Przykładami takich modemów są modemy [...] lub modemy kablowe. Oznaką obecności takiego modemu jest złącze [...]. Urządzenia wykonujące funkcję podobną do funkcji modemu, ale które nie modulują i demodulują sygnałów, nie są uważane za modemy. Przykładami takich urządzeń są urządzenia [...], [...] lub [...]. Oznaką obecności takiego urządzenia jest złącze [...]. Modem musi być wbudowany w [...]. [...], które nie mają wbudowanego modemu, lecz wykorzystują modem zewnętrzny, są wyłączone z niniejszej podpozycji (na przykład zestaw składający się z [...] i modemu zewnętrznego). Protokół kontroli transmisji/protokół Internetu ([...]) musi być obecny jako oprogramowanie sprzętowe w [...]. Zdaniem Dyrektora Izby [...] objęte tą podpozycją muszą umożliwiać użytkownikowi tego urządzenia dostęp do Internetu. Urządzenie to musi być także w stanie uruchamiać aplikacje internetowe w trybie "interakcyjnej wymiany informacji" takie, jak klient poczty elektronicznej lub aplikacja do przesyłania komunikatów, wykorzystujące gniazda [...] lub [...]. Natomiast podpozycja 8528 71 90 obejmuje produkty bez ekranu, które są aparaturą odbiorczą dla telewizji, ale które nie zawierają tunera wideo (na przykład tzw. [...]"). Z wyjaśnień Strony wynika, jak podał Dyrektor Izby, że urządzenie [...]] wyposażone jest w procesor [...],[...]; pamięć systemową [...]; pamięć karty graficznej [...]; pamięć typu [...] oraz system operacyjny: [...]. W przednim panelu obudowy znajdują się: interfejsy uniwersalnej magistrali szeregowej USB umożliwiające dołączenie np. adapterów łączności bezprzewodowej; pięć klawiszy sterujących (przyciski prawo/lewo; góra/dół; OK.); wskaźniki trybu pracy; przyciski gotowości oraz wskaźniki gotowości. Natomiast w tylnym panelu : port sieci [...] ([...]) obsługujący połączenia [...] ([...]) i umożliwiający dostęp do sieci; złącze S-Video do przesyłania informacji wideo za pośrednictwem dwóch sygnałów, jednego przenoszącego informację o kolorze, a drugi o jaskrawości (podłączania sygnału wideo do odbiornika TV; wyjście zespolonego sygnału wideo i stereo audio [...] ([...]) & [...] do podłączania sygnału wideo i audio; złącze Video ([...]) - wyjście komponentowego ¡sygnału wideo; wyjście S/PDIF do elektrycznego lub optycznego podłączenia odbiorników audio; złącza [...] i [...] do przesyłania zespolonego Sygnału audio i wideo, co umożliwia podłączenie odbiornika telewizyjnego i odtwarzacza1; złącze HDMI umożliwiające transmisję nieskompensowanego, cyfrowego sygnału audio/wideo o rozdzielczości standardowej (SD) lub wysokiej (HD) i wielokanałowego dźwięku cyfrowego, za pośrednictwem jednego kabla; wtyk zasilający i przycisk uruchamiający. Z opisu technicznego dekoderów TV z serii [...] oraz dokumentu "Technical Description" wynika, że modele [...] nie posiadają złączy [...], co oznacza, że przedmiotowe urządzenia nie posiadają tunera wideo. Dlatego też ich funkcją jest wyłącznie dekodowanie sygnału wideo z kompresją [...] i [...] w rozdzielczości wysokiej i standardowej oraz dostęp do sieci za pomocą interfejsu [...]. Natomiast modele [...] posiadają złącza [...] ([...]) oraz wejście/wyjście moduatora [...]. Interfejs [...] obejmuje wejście [...], do którego podłącza się antenę, a wyjśćie [...] umożliwia przesłanie sygnału antenowego do odbiornika TV. Modulator [...] (wysokiej częstotliwości) przetwarza telewizyjny ([...]) sygnał wideo i audio na sygnał [...], który można doprowadzić do odbiornika TV, przy czym modulator i złącze [...] nie występują razem w jednym urządzeniu. Przedmiotowe interfejsy pozwalają dodatkowo wykonywać takie funkcje jak: odbiór telewizji cyfrowej ([...]), naziemnej ([...]) lub kablowej ([...]); równoczesny odbiór dwóch programów [...] (nagrywanie jednego programu podczas oglądania innego) oraz obsługę kart [...] np. w systemie dostępu warunkowego. Urządzenie [...] to urządzenie dostępowe, które jest podłączane z jednej strony do odbiornika telewizyjnego, a z drugiej do cyfrowej linii abonenckiej [...] pozwalającej na przesyłanie danych z szybkością 6 Mb/s do abonenta i 640 kb/s od abonenta Pełni funkcję terminalu pośredniczącego w odbiorze danych, głosu i obrazu i umożliwia interaktywne nadawanie poleceń użytkownika w kierunku sieci za pomocą klawiatury pilota. Możliwe jest również podłączenie odtwarzacza [...] oraz zewnętrznych źródeł dźwięku. Urządzenie jest dostarczane wraz z niezbędnym oprogramowaniem oraz oprogramowaniem z dostępem do kodu źródłowego. Po zainstalowaniu sprzętu oraz po zakończeniu konfiguracji urządzenia można uzyskać od Dostawcy Usług dostęp do biblioteki filmów (Video na żądanie) oraz stron internetowy. Wyposażenie Urządzenia w przeglądarkę internetową, umożliwia wyświetlanie stron internetowych bezpośrednio na ekranie telewizora, bez potrzeby instalacji dodatkowego komputera lub modemu. Dostęp do sieci WWW (Word Wide Web) zapewnia złącze szerokopasmowe, a do obsługi przeglądarki niezbędna jest opcjonalna (osobna) klawiatura. Zgodnie, jak podał organ odwoławczy z zeznaniem świadka S. K. urządzenie o symbolu [...] jest urządzeniem, którego zadaniem jest przekształcanie sygnału IP na sygnał telewizyjny. Dostęp do Internetu otrzymuje się poprzez odbiór sygnału IP za pomocą gniazda [...], przekazanie odebranego sygnału do układu [...] w celu przekształcenia na protokół [...] oraz wizualizację w (postaci stron internetowych na ekran TV. Sygnał IP dostarczany jest przez Operatora Sieci lub Dostawcę Usług. Konfiguracja urządzenia polega na aktywacji konta poprzez wpisanie jego numeru oraz czterocyfrowego numeru PIN, który przydziela dostwca usług. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że importowane urządzenia [...] nie posiadają gniazd antenowych RF, które umożliwiałyby odbiór telewizji [...] i [...]. Fakt ten przesądza o tym, iż urządzenia te nie mogą pełnić funkcji przewidzianych dla urządzeń ujętych w trzykreskowej podpozycji 8528 71, czyli tunerów wideo. Zatem, budowa i rodzaj funkcji wykonywanych przez importowane urządzenia [...]; wyklucza ich klasyfikację w tej podpozycji. Z tego też powodu nie jest możliwe zaklasyfikowanie spornych urządzeń w czterokreskowej podpozycji 8528 71 13. Jak wskazano wyżej, nie można rozważać klasyfikacji towaru do podpozycji czterokreskowej, gdy towar nie mieści w zakresie przedmiotowym podpozycji trzykreskowej, w której ujęta została podpozycja czterokreskowa. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że Naczelnik Urzędu Celnego w P., na podstawie przedłożonej dokumentacji technicznej, bezsprzecznie ustalił, że importowane [...] nie posiadają gniazd antenowych [...]. Brak w wyposażeniu importowanych [...] gniazd antenowych [...] wykluczył te urządzenia z grupy aparatury określanej terminem "tuner wideo", co spowodowało, że nie zachodziła konieczność rozważania, który z kodów TARIC wyszczególnionych w podpozycji 8528 71, jest dla nich właściwy. Tym samym, bez wpływu na klasyfikację towaru do właściwej podpozycji na poziomie trzech kresek pozostawał rodzaj podzespołu (modem czy karta sieciowa) zapewniającego użytkownikowi dostęp do Internetu. W tej sytuacji nie zachodziła konieczność powoływania biegłego w celu ustalenia, czy dostęp do Internetu lub wymiana interaktywna realizowana przez kartę sieciową [...] jest z punktu widzenia użytkownika końcowego tożsama z dostępem realizowanym przez modem, gdyż ustalenia te nie miałyby znaczenia dla klasyfikacji taryfowej spornych urządzeń. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 188 Ordynacji podatkowej Stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu. Jednak skuteczność tego żądania uzależniona jest od spełnienia przesłanki - przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. W opinii Dyrektora Izby w sytuacji gdy rodzaj podzespołu, który umożliwia dostęp do Internetu nie ma wpływu na klasyfikację towaru do właściwej podpozycji trzykreskowej, zasięganie opinii biegłego na okoliczność potwierdzenia lub zaprzeczenia prawdziwości twierdzeń, iż funkcja karty sieciowej [...] jest tożsama z funkcją modemu, nie było uzasadnione. Zatem, Naczelnik Urzędu Celnego w P. zasadnie uznał, zdaniem organu odwoławczego, iż rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga skorzystania z opinii biegłego, do czego był uprawniony na podstawie art. 197 Ordynacji podatkowej. Skoro, powołana wyżej reguła 6 ORINS wykluczyła w opinii Dyrektora Izby klasyfikację spornego towaru w trzykreskowej podpozycji obejmującej tunery wideo, to [...] winny być klasyfikowanej w kolejnej najbardziej charakterystycznej podpozycji trzykreskowej, czyli w podpozycji 8528 71 90 właściwej dla pozostałej (czyli innej niż tunery wideo) aparatury odbiorczej dla telewizji, nieprzeznaczonej do włączania wyświetlacza lub ekranu. Podpozycja ta nie podlega dalszemu podziałowi, co oznacza, że prawidłowym kodem dla przedmiotowego towaru jest kod TARIC 8528 71 90 00. Tak przeprowadzona klasyfikacja, jak podał Dyrektor Izby jest zgodna z powołanymi wyżej regułami 1 i 6 ORINS. Prawidłowość klasyfikacji [...] bez tunera wideo do kodu TARIC 8528 71 90 00 potwierdzają Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, zgodnie z którymi pozycja 8528 71 90 obejmuje produkty bez ekranu, które są aparaturą odbiorczą dla telewizji, ale które nie zawierają tunera wideo ([...]). W stanie prawnym, jak podał organ odwoławczy obowiązującym w dacie zgłoszenia towaru do procedury, dopuszczenia do swobodnego obrotu obowiązywały wyłącznie stawki celne określone w Taryfie celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. (Dz. U. WE L Nr 286 z 31.10.2006r.). Nie funkcjonowały bowiem w obrocie prawny żadne normy prawa wspólnotowego lub krajowego, które uzasadniałby zastosowanie powołanej wyżej reguły 3 Ogólnych reguł dotyczących ceł. Dla towarów klasyfikowanych wg kodu TARIC 8528 71 90 00 w obowiązującej taryfie celnej przewidziano stawkę celną konwencyjną w wysokości 14% wartości celnej towaru. Odnosząc się do kwestii odsetek od nieuiszczonego cła orzeczonych w zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że to Strona jest zobowiązana do samodzielnego naliczenia odsetek od nieuiszczonego cła, a nie organ celny, na którym ciąży jedynie obowiązek ich poboru (art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne), a nie dokonania ich wymiaru. Pismem nadanym [...] września 2011r. Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2011 r. w części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części zaskarżonej przedmiotową skargą. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na: a). niezastosowaniu art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE.L.87.256.1 ze zmianami; zwanego dalej "Rozporządzeniem") oraz błędnej wykładni pkt 6 i niezastosowaniu pkt 3 lit. a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (zwanych dalej: "Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej" lub "ORINS"), zawartych w sekcji I Części Pierwszej Załącznika 1 do Rozporządzenia, przejawiające się w niewłaściwym ustaleniu zakresu podpozycji taryfowych, podlegających porównaniu w celu zaklasyfikowania według właściwej stawki celnej towaru, będącego przedmiotem oclenia, tj. błędnym uznaniu, że zawarty w punkcie 6 ORINS nakaz porównywania ze sobą opisów zakresów przedmiotowych oznaczonych taką samą ilością znaków ("-"), podczas gdy zgodnie z art. 3 Rozporządzenia oraz pkt 6 i 3 a) ORINS - należałoby dokonać porównania pomiędzy podpozycjami, rozumianymi jako opisy zakresów przedmiotowych, oznaczone kolejnymi kodami TARIC, dając pierwszeństwo opisowi, określającemu towar w sposób najbardziej szczegółowy; b). błędnej wykładni przepisów sekcji XVI części drugiej - Tabeli stawek celnych - Załącznika 1 do Rozporządzenia, polegającej na pominięciu wykładni celowościowej w interpretacji ww. przepisów Rozporządzenia przy jednoczesnym przydaniu rozstrzygającego znaczenia wykładni językowej zapisów Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, obowiązujących na dzień zgłoszenia celnego (Dz. Urz. UE C 50/1 z 28.02.2006) (dalej: "Noty Wyjaśniające") oraz Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, które zostały opublikowane w dniu 7 maja 2008r. (Dz. Urz. UE C 112/03 z 07.05.2008), a więc już po dacie zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy niedopuszczalnym jest powoływanie się na zapisy aktu, który został opublikowany później niż dzień zgłoszenia celnego towaru, będącego przedmiotem postępowania celnego, a ponadto w sytuacji, gdy Noty Wyjaśniające nie mają wiążącej prawnie mocy i mogą być stosowane jedynie posiłkowo w wykładni przepisów Rozporządzenia, a ich zastosowanie w niniejszej sprawie doprowadziło do rozstrzygnięcia niezgodnego z celem regulacji Rozporządzenia oraz Artykułem II 1 (b) Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) z 1994r. (dalej: Układ GATT"), stanowiący o nienakładaniu cła na towary wyposażone w port [...], c) niewłaściwym zastosowaniu przepisów sekcji XVI części drugiej - Tabeli stawek celnych - załącznika 1 do Rozporządzenia, będącym konsekwencją naruszeń, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b) powyżej, przejawiającym się w zaklasyfikowaniu urządzenia o nazwie handlowej i symbolach "[...]" (zwany dalej "Towarem" lub "[...]") według błędnie ustalonej pozycji i podpozycji taryfowej, i w konsekwencji uznaniu, że w świetle nomenklatury taryfowej Towar nie może zostać sklasyfikowany do kodu TARIC 8528 71 90 00, co skutkuje zastąpieniem stawki celnej 0% stawką 14%; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, 121, 122, 180, 187, 188 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 137, 926 z późn. zm., zwanej dalej "Ordynacją"), w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, m. in. w wyniku odmówienia przeprowadzenia dowodu z opinii rzeczoznawcy z zakresu techniki i technologii telekomunikacyjnej celem udzielenia odpowiedzi na pytanie "czy dostęp do Internetu lub wymiana interaktywna realizowana przez kartę sieciową [...] jest z punktu widzenia użytkownika końcowego tożsama z dostępem realizowanym przez modem?", oraz przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie wzbudzający zaufania do organów podatkowych w wyniku pominięcia lub niewzięcia pod uwagę argumentacji przedstawionej przez Skarżącą zarówno podczas przeprowadzonego postępowania, jak i w odwołaniu od Decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosząc o jej oddalenie podtrzymał ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest klasyfikacja taryfowa urządzeń [...] ([...]), a istota sporu sprowadza się do odmiennej wykładni postanowień reguły 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej [dalej: ORINS] oraz różnych stanowisk odnośnie cech i właściwości jakie powinny posiadać urządzenia klasyfikowane do podpozycji CN 8528 71 13. Pełnomocnik Skarżącej spółki stoi na stanowisku, że w Nomenklaturze Scalonej poszczególne pozycje oraz podpozycje określane są za pomocą odpowiednich kodów TARIC, a nie za pomocą znaków kreskowych (np. "-", "- - " , "- - - " ). Powołując się na art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Pełnomocnik Skarżącej twierdzi, iż opisy oznaczone jedynie znakami kreskowymi ( "-" ), a nie posiadające numeru kodowego, nie mogą być traktowane jako odrębne podpozycje. Kategoria oznaczona we Wspólnej Taryfie Celnej jako "Tunery wideo" nie posiada odrębnego kodu TARIC, a więc nie stanowi odrębnej podpozycji w stosunku do przyporządkowanych do niej , czterokreskowych uszczegółowień, które posiadają kody TARIC. Dlatego też uważa, iż porównywane powinny być : podpozycja CN 8528 71 11 z podpozycją CN - - - 8528 71 90 podpozycja CN 8528 71 13 z podpozycją CN - - - 8528 71 90 podpozycja CN 8528 71 19 z podpozycją CN - - - 8528 71 90, a w razie wątpliwości co do możliwości zaklasyfikowania urządzenia do odpowiedniej podpozycji CN należy zastosować regułę 3 a) ORINS. Pełnomocnik Skarżącej podnosi również, iż urządzenie [...] jest oparte na procesorach, zapewnia dostęp do Internetu realizowany przez kartę sieciową [...], który z punktu widzenia użytkownika końcowego jest tożsamy z dostępem realizowanym przez modem i posiada funkcję wymiany interaktywnej, przystosowaną do odbioru sygnału telewizyjnego ("[...]). Nie powinno więc budzić wątpliwości, że należy je klasyfikować do podpozycji "Tunery wideo: Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca dostęp do Internetu i posiadająca funkcję wymiany , interaktywnej, przystosowaną do odbioru sygnału telewizyjnego ("[...]")" (kod 8528 71 13), gdyż ta podpozycją zawiera najbardziej specyficzny opis przedmiotowego urządzenia. Odnosząc się powyższej kwestii Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 20 ust. 6 lit. a) Wspólnotowego Kodeksu Celnego klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obwiązującymi przepisami podpozycję Nomenklatury Scalonej lub podpozycję jakiejkolwiek nomenklatury, o której mowa w. ust. 3 lit. b), czyli każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych. Podpozycja Nomenklatury Scalonej [w skrócie: CN] to wspólnotowy poddział do nomenklatury Systemu Zharmonizowanego [w skrócie: HS] tworzony w przypadku, gdy określana jest odpowiadająca stawka celna [art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87], System Zharmonizowany jest wykazem towarów lub grup towarowych, zawierających klasyfikację tych towarów w układzie 4-cyfrowych pozycji, z rozbiciem na 6-cyfrowe podpozycję. Każda pozycja określona jest 4-cyfrowym kodem, przy czym dwie pierwsze cyfry oznaczają numer działu, a dwie następne miejsce danej pozycji w dziale. Natomiast każda podpozycja określona została 6- cyfrowym kodem zawierającym 4-cyfrową pozycję + 2 cyfry dla podpozycji w ramach tej pozycji. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy: a) pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego; b) siódma i ósma cyfra określają podpozycję CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00". Zaś podpozycję Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów Taric. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00" ( art. 3 ust. 2 rozporządzenia). W wyjątkowych przypadkach można stosować dodatkowe czterocyfrowe kody Taric w celu zastosowania szczególnych środków wspólnotowych, które nie są zakodowane lub są zakodowane częściowo za pomocą dziewiątej i dziesiątej cyfry. Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich [dalej: Taric] jest wykorzystywana przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu stosowania środków wspólnotowych dotyczących przywozu/wywozu ze Wspólnoty. Numery kodowe Taric i dodatkowe numery kodowe Taric stosuje się do przywozu i w razie konieczności do wywozu towarów objętych odpowiadającymi sobie podpozycjami. Państwa Członkowskie mogą dodawać podpodziały lub dodatkowe numery kodowe do celów krajowych. Numery kodowe identyfikujące przypisane są do takich podpodziałów lub numerów kodowych dodatkowych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93. (art. 5) Taric jest więc aktualnie elektroniczną bazą danych obejmującą taryfę wspólnotową i prawodawstwo handlowe Wspólnoty. Taric stanowi podstawę do naliczania należności celnych. Głównym zadaniem Taric jest automatyczna transmisja ustawodawstwa UE do administracji krajowych państw członkowskich. Taric jest zarządzany przez Komisje Europejską. W Polsce dane Taric są transportowane do systemu ISZTAR. Wskazać również należy, że treść reguły 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej jest taka sama jak reguły 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego i stanowi, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Zatem, zawarta w Notach Wyjaśniających do Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów [dalej: Noty do HS] interpretacja tej reguły ma również zastosowanie w Nomenklaturze Scalonej. Z komentarza zawartego w Notach Wyjaśniających do HS jednoznacznie wynika, że : (I) Reguły od 1 do 5 dotyczą, z uwzględnieniem istniejących różnic, klasyfikacji na poziome podpozycji tej samej pozycji. (II) Do celów reguły 6 następujące wyrażenia przyjmują znaczenie przypisane im w niniejszym dokumencie: podpozycje na tym samym poziomie" oznacza - zgodnie ze stanowiącym znaczną pomoc przy stosowaniu Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej komentarzem zawartym w "Notach Wyjaśniających do HS" - dla podpozycji jednokreskowych poziom pierwszy, dla podpozycji dwukreskowych poziom drugi itd. a) "podpozycje na tym samym poziomie" : poziom pierwszy dla podpozycji jednokreskowych lub podpozycje dwukreskowe (poziom 2). Dlatego gdy rozważa się względne dwóch lub więcej podpozycji jednokreskowych w ramach pojedynczej pozycji w kontekście reguły 3 (a), ich specyfika lub podobieństwo względem danego artykułu powinno być oddzielnie na podstawie brzmienia j porównywalnych podpozycji jednokreskowych. Jeśli po wybraniu najbardziej charakterystycznej podpozycji jednokreskowej, podlega ona jeszcze dalszemu 1 podziałowi, wtedy i tylko wtedy należy rozważyć teksty podpozycji dwukreskowych celem wyznaczenia, która z nich powinna zostać wybrana. b) "jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej: oprócz sytuacji, gdy uwagi do sekcji lub j działu nie są zgodne z tekstami podpozycji lub uwag do nich. III) Zakres podpozycji dwukreskowej nie powinien przekraczać zakresu podpozycji ; jednokreskowej, do której należy podpozycja dwukreskowa; a zakres podpozycji jednokreskowej nie powinien wykraczać poza zakres pozycji, do której należy podpozycja jednokreskowa. Powyższe oznacza, że po określeniu czterocyfrowej pozycji klasyfikacja do podpozycji przebiega wg tych samych reguł, co klasyfikacja do pozycji, z tym , że rozważane podpozycje muszą być na tym samym poziomie. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 286 z 31,10.2006r.) pozycja 8528 obejmuje: Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu - monitory z lampą elektronopromieniową: - - 8528 41 - - W rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych - - 8528 49 - - Pozostałe: - Pozostałe monitory: - - 8528 51 - - W rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471 - - 8528 59 - - Pozostałe: - Projektory: - - 8528 61 - - W rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471 - - 8528 69 - - Pozostałe: - Aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu: - - 8528 71 - - Nieprzeznaczona do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo: - - - Tunery wideo: - - - - 8528 71 11 - - - -Podzespoły elektroniczne do wbudowania w maszynach do automatycznego przetwarzania danych - - - - 8528 71 13 - - - - Aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję wymiany interaktywnej, nadająca się do odbioru sygnałów telewiżyjnych ("[...]") - - - - 8528 71 19 - - - -Pozostałe - - - 8528 71 90 - - - Pozostałe - - 8528 72 - - Pozostała, kolorowa - - 8528 73 - - Pozostała, czarno-biała lub inna monochromatyczna Z powyższego wynika, co Sąd zaznacza, że ustawodawca przewidział, iż towary klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej pod sześciocyfrowym kodem HS 8528 71 ( dwukreskowa podpozycja HS) stanowią zbiór obejmujący aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo - w ramach którego wyodrębniono, dwa równorzędne podzbiory, a mianowicie "- - - Tunery wideo: i "- - - Pozostałe", które występują na poziomie trzecim tzw. trzykreskowym. O równorzędności tych podpozycji CN świadczy występowanie dwukropka po określeniu "Nieprzeznaczona do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo:". Jak wiadomo, dwukropek jes znakiem (logiczno-emocjonalnym), który wprowadza zapowiedziany lub oczekiwany zespół wyrazowy i jest stosowany do wyliczania szczegółów zaznaczonych uprzednio w formie ogólnej. Natomiast użycie tego znaku w podzbiorze "- - - Tunery wideo:" stanowi zapowiedź, że nastąpi bardziej szczegółowe wyliczenie urządzeń należących do tej grupy towarowej, którym przypisań« zostaną ośmiocyfrowe podpozycje CN, w tym przypadku CN 8528 71 11, CN 8528 71 13 i CN 8528 71 19. Podpozycje te występują na poziomie czwartym tzw. czterokreskowym, co w praktyce oznacza, że urządzenia klasyfikowane do tych podpozycji CN - czy też występujących w ramach tych podpozycji kodów TARIC - muszą posiadać takie cechy, aby można uznać te urządzenia za posiadające jako funkcję podstawową funkcję tunera wideo. Dla urządzeń nieposiadających tej funkcji, ale należących do grupy urządzeń odbiorczych dla telewizji, nieprzeznaczonych do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo przewidziany został podzbiór " - - - Pozostałe" (podpozycja CN 8528 71 90), w którym nie przewidziano dalszych podziałów. W świetle powyższych wyjaśnień nietrafne jest twierdzenie Pełnomocnika Skarżącej jakoby z przepisów art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 wynikało, iż w Nomenklaturze Scalonej "opisy oznaczone jedynie znakami kreskowymi ("-"), a nie posiadajace numeru kodowego, nie mogą być traktowane jako odrębne podpozycje". Sąd podziela stanowisko Pełnomocnika Skarżącej, iż poszczególne pozycje oraz podpozycje nie są określane za pomocą znaków kreskowych, nie zgadza się natomiast z twierdzeniem, iż są one określane za pomocą odpowiednich kodów TARIC. Należy bowiem zauważyć, że kod TARIC składa się z dziesięciu cyfr, natomiast pozycja posiadają czterocyfrowy, a podpozycja ośmiocyfrowy numer kodowy. Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, iż pozycje i podpozycje CN nie mogą być - z racji bardziej ogólnej formy - identyfikowane szczegółowymi kodami TARIC. Z analizy przedstawionego szczegółowego opisu pozycji 8528 WTC, jak również całej taryfy celnej wynika, że takie elementy jak: pozycją, podpozycja CN i kod TARIC określone są za pomocą opisu (brzmienia), w którym występują również znaki kreskowe, identyfikujące równocześnie poziomy usytuowania towarów. Jednakże funkcja ta nie wynika wyłącznie z ilości znaków kreskowych przy danej podpozycji CN lub kodzie TARIC, ale przede wszystkim z systemowego opisu towaru, czyli opisu uwzględniającego podziały określonego zbioru towarowego na podzbiory. Mając na uwadze fakt, iż usytuowanie towaru na określonym poziomie podziału, nie oznacza co do zasady, że są to równorzędne podpozycje CN pod względem szczegółowości określenia towaru , czego przykładem jest występowanie w WTC pozycji i podpozycji na tym samym poziomie określanych jako "pozostałe". Pełnomocnik Skarżacej podnosi, iż "kategoria oznaczona w Rozporządzeniu jako "- - - Tunery wideo" nie posiada odrębnego kodu TARIC, a więc nie stanowi odrębnej podpozycji w stosunku do przyporządkowanych do niej czterokreskowych uszczegółowień, które kody TARIC posiadają". Sąd podziela stanowisko Pełnomocnika Skarżącej, iż kategoria urządzeń opisanych jako "- - - Tunery wideo:" nie stanowi odrębnej podpozycji w stosunku do czterokreskowych podpozycji CN oraz występujących w nich kodów TARIC. Jednakże zauważa, że okoliczność ta nie wynika z braku wskazania kodu TARIC dla tej grupy towarowej, ale systemowego opisu towarów w Nomenklaturze Scalonej. Brak kodu TARIC przy opisie, jak wykazano wyżej, płynie z faktu wydzielenia tej grupy towarowej ze zbioru obejmującego aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo oraz z podziału tego podzbioru na bardziej szczegółowe podpozycje CN. Skoro w taryfie celnej dla grupy obejmującej aparaturę odbiorczą dla telewizji...., nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo przewidziano dwie równorzędne podgrupy, a mianowicie "- - - Tunery wideo:" i " - - - Pozostałe", to importowane urządzenia muszą być klasyfikowane w jednej z tych podgrup, co wynika z powołanej wyżej reguły 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Jednakże, wbrew zarzutom Pełnomocnika Skarżącej, nie mogą tu być porównywalne podpozycje CN: - - - - 8528 71 11 , - - - - 8528 71 13 , - - - - 8528 71 19 z podpozycją CN - - - 8528 71 90, nie tylko z powodu znaków kreskowych przy tych numerach kodowych, a z powodu brzmienia tych podpozycji CN. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowe podpozycje CN opisane zostały następująco : - - - - 8528 71 11 obejmuje aparaturę odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu: nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo: tunery wideo: podzespoły elektroniczne do wbudowania w maszynach do automatycznego przetwarzania danych. - - - - 8528 71 13 obejmuje aparaturę odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu: nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo: tunery wideo: aparaturę z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadającą funkcję wymiany interaktywnej, nadającą się do odbioru sygnałów telewizyjnych ("[...]"). - - - - 8528 71 19 obejmuje aparaturę odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu: nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo: tunery wideo: pozostałą. - - - 8528 71 90 obejmuje aparaturę odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu: nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo Mając na uwadze przedstawione wyżej opisy przy poszczególnych podpozycjach CN stwierdzić należy dokonanie porównań tych podpozycji CN w sposób zaproponowany przez Pełnomocnika Skarżącej byłoby sprzeczne z regułą 6 w związku z regułą 1 ORINS nakazującą przeprowadzanie klasyfikacji zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów WTC (w tym przypadku nie ma konieczności sięgania do uwag z sekcji XVI i działu 85 WTC). Nie można bowiem porównywać podpozycji CN, które są usytuowane na różnych poziomach w strukturze określonej pozycji WTC. Sąd zauważa, iż na podstawie przedłożonej przez Skarżącą dokumentacji organ ustalił, że przedmiotem importu były urządzenia [...] [[...]] wyposażone m. in. w procesor [...],[...]; pamięć systemową, karty graficznej i typu [...] oraz system operacyjny [...], które w przednim panelu obudowy posiadają interfejs USB oraz pięć klawiszy sterujących i przyciski gotowości, zaś w tylnym panelu - port sieci [...] ([...]), złącze [...], wyjście zespolonego sygnału wideo i stereo audio , złącze Video, złącza [...]. Umożliwiają one dostęp do Internetu poprzez odbiór sygnału IP (za pomocą gniazda [...]) oraz wizualizację w postaci stron internetowych na ekranie TV. Urządzenia [...] pełnią funkcję terminali pośredniczących w odbiorze danych, głosu i obrazu z linii abonenckiej [...] oraz umożliwiają interaktywne nadawanie poleceń użytkownika w kierunku sieci za pomocą klawiatury pilota. Urządzenia są dostarczane wraz z niezbędnym oprogramowaniem oraz oprogramowaniem z dostępem do kodu źródłowego, co umożliwia dostęp do biblioteki filmów (Video na żądanie) oraz wyświetlanie stron internetowych bezpośrednio na ekranie telewizora, bez potrzeby instalacji dodatkowego komputera lub modemu. Dostęp do sieci WWW (Word Wide Web) zapewnia złącze szerokopasmowe, a obsługę przeglądarki opcjonalna (osobna) klawiatura. Urządzenia nie posiadają ani podzespołów (złączy antenowych [...]) umożliwiających odbiór sygnału antenowego (telewizyjnego) ani podzespołów umożliwiających doprowadzenie tego typu j sygnałów do odbiornika TV. Urządzenia umożliwiają jedynie odbiór sygnału IP i wizualizację stron j internetowych na ekranie odbiornika TV. Fakt, iż importowane urządzenia [...] nie posiadają gniazd antenowych [...], które umożliwiałyby odbiór telewizji [...] przesądza o tym, iż urządzenia te nie mogą pełnić podstawowej funkcji przewidzianej dla urządzeń przystosowanych do odbioru sygnału telewizyjnego (tunerów wideo). Zatem, co Sąd podkreśla rodzaj funkcji wykonywanych przez importowane urządzenia [...] uniemożliwia i zaliczenie ich do podgrupy "- - - Tunery wideo:", co wyklucza dalsze rozważania odnośnie zastosowania właściwej podpozycji CN i kodu TARIC w ramach tej podgrupy. W tej sytuacji do zastosowania pozostaje wyłącznie druga równorzędna podgrupa "- - - Pozostałe". Z tych też względów nie jest można dokonać porównania podpozycji CN:- - - - 8528 71 11 , - - - - 8528 71 13 , - - - - 8528 71 19 z podpozycją CN - - - 8528 71 90, czyli w sposób zaproponowany przez Pełnomocnika Skarżącej. Należy się zgodzić z Dyrektorem Izby Celnej w W., iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność ustalania klasyfikacji taryfowej urządzeń [...] w oparciu o regułę 3 a) ORINS, gdyż nawet pozornie urządzenia te nie mogą być klasyfikowane do dwóch ww. podpozycji na poziomie trzecim. Klasyfikacja spornego towaru wynika wprost z brzmienia tych podpozycji, co oznacza, że zastosowanie ma reguła 1 ORINS. Jednocześnie Sąd wskazuje zauważa, że przedstawiając na str. 10 skargi opis towaru niezgodny ze stanem rzeczywistym, Pełnomocnik Skarżącej usiłuje dowieść, iż urządzenia [...] spełniają brzmienie podpozycji CN 8528 71 13. W opisie tym Pełnomocnik Skarżącej wskazuje, iż " urządzenie [...] jest oparte na procesorach, zapewnia dostęp do Internetu, realizowany przez kartę sieciową [...], który z punktu widzenia użytkownika końcowego jest tożsamy z dostępem realizowanym przez modem i posiada funkcję wymiany interaktywnej, przystosowana do odbioru sygnału telewizyjnego ("[...]")". Tymczasem ze zgromadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, iż urządzenia [...] nie są zdolne do odbioru sygnału telewizyjnego, co wykazano wyżej oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przypisanie spornym urządzeniom cech, których nie posiadają (odbiór sygnału telewizyjnego) świadczy o tym, że Pełnomocnik Skarżącej prawidłowo ocenia charakter urządzeń objętych podpozycji CN 8528 71 13, co jednak nie stoi na przeszkodzie by postawić organowi odwoławczemu zarzut przywiązywania rozstrzygającego znaczenia obecności lub braku złącza [...] w spornych urządzeniach. Podnosząc powyższy argument Pełnomocnik Skarżącej powołuje tekst Not Wyjaśniających do podpozycji CN od 8528 12 90 do 8528 95 [obowiązujący w dacie zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu] i dowodzi, że opis ten nie dotyczy kodów TARIC 8528 71 13 00 i 8528 71 90 00. Bezpodstawny jest także zdaniem Sądu zarzut naruszenia zasad prowadzenia postępowania określonych w art. 120, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie jako kryterium przesądzającego o klasyfikacji spornych urządzeń występowanie złączy [...]. Równocześnie należy podkreślić, że obecność złączy [...] w tunerach wideo wynika z funkcji jaką mają one do spełnienia, a nie z komentarza zawartego w Notach Wyjaśniających. Należy bowiem zauważyć, że tuner wideo jest urządzeniem, którego zadaniem jest przechwytywanie pewnego zakresu częstotliwości nadawania programów, pogrupowanych pasma : [...] i dostarczanie ich do odbiorników. W literaturze fachowej terminem tuner wideo określany jest układ odbiorczy służący do wydzielenia pożądanego sygnału dochodzącego do urządzenia (telewizora) równocześnie z innymi sygnałami, jego wzmocnienie i przetworzenie na sygnał o odpowiedniej częstotliwości. Skoro tunery wideo należą do urządzeń odbierających sygnały telewizyjne logika wskazuje, że muszą być wyposażone w złącze umożliwiające odbiór takich sygnałów i złącze, które umożliwi po uprzednim przekształceniu dostarczenie tego sygnału do odbiornika. Na uwagę zasługuje fakt, iż komentarz zawarty w Notach Wyjaśniających do HS i do CN nie jest sprzeczny z powołaną wyżej definicją tunerów wideo i odnosi się nie tylko to tego typu urządzeń, ale również urządzeń wielofunkcyjnych, które oprócz funkcji tunera wideo pełnią również inne funkcje dodatkowe. Odnosząc się podnoszonej w skardze kwestii braku w Not Wyjaśniających do CN komentarza odnośnie kodów TARIC 8528 71 13 00 i 8528 71 90 00 Sąd zauważa, że Rada Współpracy Celnej w B., na mocy art. 16 Konwencji HS, co kilka lat dokonuje zmian Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego. W wyniku tych zmian następują również zmiany zapisów w Taryfie Celnej pociągające za sobą zmianę taryfikacji towarów. Wprowadzone w 2007 roku zmiany, ze względu na postęp techniczny, dotyczą działów wysokiej technologii tj. działów 84, 85 i 90 i wiążą się ze zmianą zarówno brzmienia poszczególnych pozycji jak również uwag do tychże działów. Zmiany te obowiązywały również w dacie zgłoszenia spornego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu i obejmują w szczególności: zmiany w Postanowieniach Wstępnych i w Nomenklaturze Scalonej. W pozycji 8528 umieszczone zostały m. in. wszystkie monitory (wcześniej również pozycja 8471), projektory i odbiorniki telewizyjne, a kamery telewizyjne, cyfrowe i video zostały przeniesione do pozycji 8525. Pozycja ta otrzymała nowe brzmienie, a podpozycje CN i kody TARIC obowiązujące do końca 2006r. zostały zastąpione nowymi. Z tablic korelacyjnych CN 2006 - CN 2007 wynika, że podpozycje: CN 8528 12 90, CN 8528 12 91 i CN 8528 712 98 zastąpione zostały odpowiednio: CN 8528 71 11, CN 8528 71 13 i CN 8528 71 90. Powoływany w skardze tekst z Not Wyjaśniających do CN został opublikowany w dniu 28 lutego 2006r. (Dz. U. UE C 50.1), zatem nie mógł uwzględnić pozycji CN wprowadzonych od 2007r. i obowiązujących w dacie zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Jednakże okoliczność ta nie wyklucza możliwości przetransformowania tego komentarza na nowopowstałe podpozycje CN, w sytuacji gdy ich zakres przedmiotowy nie ulega zmianie. W świetle powyższych wyjaśnień, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do twierdzenie jakoby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego polegającym na : niezastosowaniu art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz błędnej wykładni reguły 6 i niezastosowaniu reguły 3 a) ORINS, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania błędnej klasyfikacji taryfowej Odnosząc się do zarzutu wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z celem określonym w Artykule II 1 (b) Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT) z 1994r., Sąd wskazuje, że postępowanie przed organami celnymi poddane jest przepisom procedury administracyjnej zawartym w ustawie Ordynacja podatkowa, a kończy się rozstrzygnięciami znajdującymi podstawę materialnoprawną w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 z późn. zm.) [dalej: WKC] i przepisach aktów normatywnych wykonawczych do tego rozporządzenia oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.) [dalej: Prawo celne], która reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego dotyczące przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty Europejskiej i wywozu towarów z tego obszaru (art. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 1 WKC, przepisy prawa celnego składają się z niniejszego kodeksu oraz przepisów wydanych w celu stosowania go we Wspólnocie lub Państwach Członkowskich Wspólnoty. Wspólnotowy Kodeks celny stosuje się w handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi oraz w odniesieniu do towarów, których dotyczy Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia, przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na obszarze celnym Wspólnoty, chyba, że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej. Unia Europejska jest związana zarówno Układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu : (GATT) z 1994r., który stanowi część porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marrakeszu dnia 15 kwietnia 1994r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) (Dz. U. L 336, s1), jak również Porozumieniem w sprawie handlu produktami technologii informatycznej składającym się z deklaracji ministerialnej w sprawie handlu produktami technologii do niej [dalej: ITA], które zostało < zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 97/359/WE z dnia 24 marca 1997r. (Dz. U. L 155, s.1). Jednakże stosowanie środków wynikających z tych porozumień, możliwe jest jedynie wówczas, gdy zostaną one wprowadzone do porządku prawnego Unii Europejskiej. Przypomnieć należy, iż reguła 1 Ogólnych reguł dotyczących ceł stanowi, iż stawki celne mające zastosowanie do przywożonych towarów pochodzących z państw, które są Umawiającymi się . Stronami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu lub z którymi Wspólnota Europejska zawarła umowy zawierające klauzulę najwyższego uprzywilejowania, są stawkami konwencyjnymi wskazanymi w kolumnie 3 tabeli stawek celnych. O ile z kontekstu nie wynika inaczej, te stawki tym ; konwencyjne mają zastosowanie do towarów innych niż te wskazane powyżej, przywożonych z gwę dowolnego państwa trzeciego. Jeżeli autonomiczne stawki celne są niższe niż stawki 92r. konwencyjne, mają zastosowanie stawki autonomiczne przedstawione w formie przypisu. Natomiast reguła 2 stanowi, iż powyższa reguła nie ma zastosowania w przypadku, gdy raz przewidziane są specyficzne autonomiczne stawki celne dla towarów pochodzących z niektórych państw lub w przypadku, gdy preferencyjne stawki celne są stosowane zgodnie z umowami). Postanowienia ww. reguł nie wykluczają stosowania przez państwa członkowskie stawek celnych art. innych niż zawarte we Wspólnej Taryfie Celnej, jeżeli ich zastosowanie jest uzasadnione prawem wspólnotowym, o czym z kolei stanowi regułą Ogólnych reguł dotyczących ceł. W dacie zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu nie funkcjonowały w obrocie prawnym żadne normy prawa wspólnotowego lub krajowego, które uzasadniałby zastosowanie powołanej wyżej reguły 3 Ogólnych reguł dotyczących ceł. Obowiązywały wyłącznie stawki celne określone w taryfie celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. (Dz. U. WE L Nr 286 z 31,10.2006r.), w której dla towarów że klasyfikowanych wg kodu TARIC 8528 71 90 00 przewidziana została stawkę celną konwencyjną w wysokości 14% wartości celnej towaru. Jednocześnie należy podkreślić, iż zalecenie zawarte w raporcie Zespołu Orzekającego [...] przyjętym w dniu [...] września 2010r. przez Organ Rozstrzygania Sporów [...] mogą mieć wyłącznie skutek przyszły, a ich wprowadzenie wymaga dostosowania obowiązujących przepisów wspólnotowych do zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej wynikających z układu GATT z 1994r., co potwierdza treść art. 2 i pkt 5 uzasadnienia rozporządzenia Wykonawczego Komisji; (UE) Nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 166 z 25.06.2011). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż zastosowana w zaskarżonej decyzji stawka celna, jest prawidłowa. Tym samym prawidłowe jest rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Zastosowanie innej stawki celnej byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem Skarżącej, w stosunku do innych podmiotów działających na rynku, a tym samym naruszałoby podstawową zasadę równości obywateli wobec prawa. W skardze Pełnomocnik Skarżącej podnosi, iż kluczowym aspektem prawidłowej klasyfikacji [...], ; taryfowej spornych urządzeń do podpozycji CN 8528 71 13 jest uwzględnienie faktu, że opis przedmiotowej podpozycji wskazuje, że należące do tej kategorii urządzenie winny być wyposażone i posiadać funkcję wymiany interaktywnej, przy czym funkcjonalność ta nie jest jednak określana wyłącznie jako dostęp bezpośredni. Dlatego też uważa, że w sprawie zachodziła konieczność powołania biegłego w celu ustalenia, czy dostęp do Internetu lub wymiana interaktywna realizowana przez kartę sieciową [...] jest z punktu widzenia użytkownika końcowego tożsama z dostępem realizowanym przez modem. Brak przeprowadzenia tego dowodu, w ocenie Pełnomocnika Skarżącej, narusza przepisy art. 120, 121, 122, 180, 187, 188 i 191 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd zauważa, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej Stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu. Jednak skuteczność tego żądania uzależniona jest od spełnienia przesłanki - przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne dla jej rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność zasięgania opinii, gdyż dla prawidłowego rozstrzygnięcia klasyfikacji spornych urządzeń nie miał znaczenia rodzaj podzespołu umożliwiającego dostęp do Internetu i wymianę interaktywną ale - jak wykazano - brak wyposażenia urządzeń w podzespół umożliwiający odbiór sygnałów telewizyjnych. Wbrew twierdzeniu Pełnomocnika Skarżącej w przedmiotowej sprawie istota sporu nie leży w obszarze wymagającym wiedzy specjalistycznej, czy też interpretacji opisów towarów występujących przy danej podpozycji CN, a w prawidłowym oczytaniu tych opisów. Zatem, zasięganie opinii biegłego na okoliczność potwierdzenia lub zaprzeczenia prawdziwości twierdzeń, iż funkcja karty sieciowej [...] jest tożsama z funkcją modemu, nie było uzasadnione. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, Sąd wyjaśnia, iż do oceny stanu faktycznego organ celny wykorzystał wszystkie zgromadzone w sprawie środki dowodowe. Do ustalania prawdy obiektywnej wykorzystał fakty, które uznał za udowodnione, natomiast oceny wartości dowodów dokonał według swej najlepszej wiedzy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ uprawniony jest do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. Powyższa zasada uprawnia organ do ustalania prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zasada swobodnej oceny dowodów upoważnia organ do wyboru faktów, które uznał za udowodnione. Fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego, nie przyniosła oczekiwanych przez Skarżącą rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska Nietrafny jest także, zdaniem Sądu zarzut naruszenia zasad ogólny postępowania wyrażonych w art. 120, art. 121 , art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej, z uwagi na zaniechanie powołania biegłego i przeprowadzenia dowodu z jego opinii. Sformułowana w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej stanowi, że w toku postępowania organy celne podejmują niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadą zupełności materiału dowodowego określoną w art. 187 §1. Zasady wyrażone w art. 122 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej formułują obowiązek spoczywający na organie w toku postępowania wyjaśniającego, dotyczący zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, służącego poszukiwaniu prawdy obiektywnej. Ciężar dowodu z mocy tych artykułów spoczywa na organie celnym i jeżeli Strona przedłoży niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go jednak uzupełnić, aż do uzyskania pewności co do istnienia określonego stanu faktycznego i prawnego. Sytuacja taka nie zaistniała w tym konkretnym przypadku, gdyż zgromadzone materiały pozwoliły w sposób nie budzący wątpliwości ustalić tożsamość towaru oraz zaklasyfikować go do właściwego kodu TARIC, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wypełniając postanowienia art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowody w sprawie dopuszczone zostały wszystkie dokumenty, które miały znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego. Zatem, w ocenie Sądu, postępowanie prowadzone było prawidłowo, a wątpliwości dotyczące stanu towaru wyjaśnione. Ponadto, w przedmiotowej sprawie organy celne umożliwiły Stronie uczestnictwo w każdym stadium postępowania, w tym składanie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień a decyzję wydano po ustalenie stanu faktycznego importowanego towaru, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, po rozpatrzeniu wszystkich dowodów w ich wzajemnej łączności. W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazane zostały fakty, które przesądziły, że importowane towary uznano za urządzenie nie posiadające funkcji odbioru sygnałów telewizyjnych. Omówiono obszernie zasady klasyfikacji tego typu towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz odniesiono się wyczerpująco do wszystkich podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Dlatego też, nie można zgodzić się z Pełnomocnikiem Skarżącej, iż w prowadzonym postępowaniu zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w treści art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej zostały naruszone. Wobec powyższych ustaleń Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.