VII SA/Wa 1978/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po wszczęciu z urzędu na skutek wniosku Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] umorzył postępowanie w w/w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 31 K.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia na wniosek Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] znak: [...] uchylającej w całości decyzję Starosty R. z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót objętych wnioskiem [...] Sp. z o.o. w W. z dnia 18 lipca 2008 r. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, polegających na montażu urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] w R. przy ul. L. i umarzającej postępowanie w I instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 794/10 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. W przedmiotowym wyroku Sąd wskazał, że skoro podstawą działalności organizacji społecznej z założenia jest interes publiczny, zaś organizacja zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zmierza do realizacji zadań mających znaczenie dla interesu ogólnospołecznego, o czym przekonuje ścisły związek celów statutowych tej organizacji z przedmiotem postępowania, to dopiero ustalenie przez organ okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego organizacji w powyższym znaczeniu uprawnia do wydania postanowienia odmownego na podstawie art. 31 § 2 K.p.a.. Zdaniem Sądu do naruszenia tych zasad doszło w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu organ pominął okoliczność, że w skardze zaznaczono, iż założycielami Stowarzyszenia było 149 rodzin, jednakże działa ono w interesie innych członków osiedla około 600 rodzin. Za wystarczające w ocenie Sądu należało uznać powołanie się na ogólny interes, związany z dążeniem do ochrony ludności przed szkodliwym dla zdrowia oddziaływaniem z terenu stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponadto, zdaniem Sądu, organ uznając, że w sprawie nie pojawia się istnienie interesu społecznego, nie wykazał okoliczności wyłączających istnienie tego interesu w powyższym znaczeniu. W ocenie Sądu organ zobligowany był wszcząć postępowanie, a następnie w jego toku ustalić, czy w sprawie można mówić o występowaniu interesu społecznego. Kwestia ta wymagała dokonania przez organy ustaleń zarówno faktycznych, jak i prawnych, a tego rodzaju czynności winny być przeprowadzone po wszczęciu postępowania, jako, że stanowią one złożony proces stosowania prawa. Po dokonaniu ponownej analizy sprawy, organ wskazał, że zgodnie z art. 31 § 1 i 2 K.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: wszczęcia postępowania; dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny (§ 1). Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (§ 2 ). Powyższe oznacza, że w przypadku uznania, że w sprawie nie zaszła przesłanka dopuszczalności wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 31 § 1 K.p.a. - wszczęte postępowanie należy umorzyć. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż członkowie Stowarzyszenia "[..]" są jednocześnie właścicielami lokali mieszalnych wraz z gruntem, znajdujących się w sąsiedztwie wybudowanej stacji bazowej. Fakt ten potwierdza wnioskodawca w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto w treści skargi wniesionej do WSA w Warszawie Stowarzyszenie podnosi, iż w sprawie kwestionowanej stacji bazowej protest złożyło 149 rodzin, które nie były w stanie indywidualnie prowadzić postępowania i co z kolei było powodem powołania Stowarzyszenia. Stowarzyszenie wskazało, że fakt usytuowania stacji bazowej na terenie, na którym znajduje się gęsta zabudowa mieszkaniowa powinien być zakwalifikowany jako naruszenie interesu społecznego mieszkańców. Przedmiotowa inwestycja, której dotyczyło zgłoszenie, powoduje bowiem uboczne skutki dla mieszkańców w bliskim sąsiedztwie w postaci niekorzystnego wpływu na zdrowie i samopoczucie w postaci "niekonwencjonalnego łzawienia oczu, bezsenności, ciągłego zmęczenia fizycznego, występującego zwłaszcza u dzieci". Z pism Stowarzyszenia kierowanych do organów wynika także, iż Stowarzyszenie występuje w imieniu mieszkańców ulic P i L. w R. Organ stwierdził, że z analizy dokumentacji budowlano - środowiskowej opracowanej dla stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "[...]" na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. L.. w R. - Tom III Część budowlana (opis techniczny) wynika, iż inwestycja przewiduje montaż trzech masztów rurowych o wysokości 2,9 m na szczycie wieży ciśnień oraz montaż sześciu anten na trzech wspornikach antenowych na poziomie 28,50 m n.p.t. i montaż trzech anten na poziomie 30,0 m. Planowana inwestycja przewidywała również instalację urządzeń sterujących na projektowanych rusztach podporowych posadowionych na płytach żelbetowych nietrwale związanych gruntem oraz wykonanie barierki ochronnej oraz konstrukcji do montażu drabinek kablowych prowadzonych po trzonie wieży. Wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi, określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192, poz. 1883) i wynosi 0,1 W/m².. Oznacza to, że ustawodawca ocenił, iż promieniowanie o wartości do 0,1 W/m², jest bezpieczne dla ludzi. Ze znajdującego się w aktach sprawy "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej" wynika, że obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m² będą występować maksymalnie w odległości 49,2 m od anten wyłącznie na wysokości nie mniejszej niż 2 m od powierzchni, na której mogą przebywać ludzie (powyżej wysokości 24,6 m n.p.t.) - strona 13 Raportu. Ponadto przeprowadzone w kwietniu 2009 r. pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez kwestionowaną stację według sprawozdania nr [...], które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w P. w dniu 2 lipca 2009 r. - nie przekroczyły dopuszczalnych poziomów określonych w przepisach (pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w P. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...]). Zdaniem organu, skoro właściwy organ ochrony środowiska nie stwierdził przekroczenia emisji pól elektromagnetycznych, co według Stowarzyszenia świadczy o istnieniu interesu społecznego mieszkańców budynków mieszkalnych znajdujących się w sąsiedztwie przedmiotowej stacji bazowej - wyłączone jest tym samym zastosowanie przepisu art. 31 § 1 K.p.a. w omawianej sprawie. Także Prezydent Miasta R. stwierdził, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pismo Urzędu Miasta R. z dia [...] stycznia 2008 r., znak: [...]). W związku z powyższym należało umorzyć wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia Zwykłego ,,[...]" z siedzibą w R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną własną decyzję z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...]. Organ podniósł, że zgodnie z art. 31 § 1 i 2 K.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: wszczęcia postępowania: dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny (§ 1). Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (§ 2 ). Powyższe oznacza, że w przypadku uznania, że w sprawie nie zaszła przesłanka dopuszczalności wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 31 § 1 Kpa - wszczęte postępowanie należy umorzyć. Organ stwierdził, że skoro sporna inwestycja nie przekracza emisji pól elektromagnetycznych oraz nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia należy umorzyć wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]. Z uwagi na fakt, że na podstawie art. 153 oraz 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) organ związany jest oceną prawną zawartą w orzeczeniu sądu – organ dokonał analizy dokumentacji budowlano - środowiskowej opracowanej dla stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "[...]" z której wynika, że sporna inwestycja przewiduje montaż trzech masztów rurowych o wysokości 2,9 m na szczycie wieży ciśnień oraz montaż sześciu anten na trzech wspornikach antenowych na poziomie 28.50 m n.p.t. i montaż trzech anten na poziomie 30,0 m. Planowana inwestycja przewidywała również instalację urządzeń sterujących na projektowanych rusztach podporowych posadowionych na płytach żelbetowych nietrwale związanych gruntem oraz wykonanie barierki ochronnej oraz konstrukcji do montażu drabinek kablowych prowadzonych po trzonie wieży. Wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192. poz. 1883) jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m² jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania. Ze znajdującego się w aktach sprawy "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej" wynika, że obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m² będą występować maksymalnie w odległości 49,2 m od anten wyłącznie na wysokości nie mniejszej niż 2 m od powierzchni, na której mogą przebywać ludzie (powyżej wysokości 24,6 m n.p.t.) - strona 13 Raportu. Ponadto przeprowadzone w kwietniu 2009 r. pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez kwestionowaną stację nie przekroczyły dopuszczalnych poziomów określonych w przepisach. Wobec powyższych ustaleń twierdzenia podnoszone przez Stowarzyszenie w toku postępowania, że jego członkowie są właścicielami lokali mieszalnych sąsiadujących z projektowaną inwestycją oraz fakt, iż w sprawie kwestionowanej stacji bazowej protest złożyło 149 rodzin (pismo z dnia 6 grudnia 2009 r.), które nie były w stanie indywidualnie prowadzić postępowania, natomiast kwestionowane przedsięwzięcie zostało zaplanowane na terenie, na którym znajduje się gęsta zabudowa mieszkaniowa świadczy o naruszeniu interesu społecznego mieszkańców - nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wyłączone jest tym samym zastosowanie przepisu art. 31 § 1 K.p.a. w niniejszej sprawie. Organ wskazał ponadto, że wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia \VSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 794/10 nie stwierdził, że przysługuje mu przymiot strony niniejszego postępowania. W powyższym wyroku Sąd jedynie zobowiązał organ do zbadania posiadania ewentualnego interesu społecznego przez Stowarzyszenie Zwykłe "[...]" z siedzibą w R. uprawniającego do uczestniczenia w [...] sierpnia 2008 r., nr [...] (znak: [...]). Odnosząc się do zarzutu podnoszonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącego zaprojektowania spornej inwestycji niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że skarżącemu stowarzyszeniu nie przysługuje przymiot strony omawianego postępowania nie może mieć on wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Ponadto kwestie uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz faktycznego wykonania inwestycji odbiegającego od jej projektu budowlanego należą do kompetencji właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Także ewentualne stwierdzenie fałszerstwa dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne stanowiłoby przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego takim rozstrzygnięciem, a nie do stwierdzenia jego nieważności. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] czerwca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie Zwykłe "[...]" z siedzibą w R. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzuciło, że organ nie odniósł się do "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", w którym sporządzający raport D. F. określił bezpieczną odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka promieniowania elektromagnetycznego o poziomach wyższych od 0,1 W/m², który będzie sięgał odległości 70 m. W powyższym raporcie na załączonych rysunkach dwa bloki mieszkalne sąsiadujące z inwestycją znajdują się w środku największego promieniowania, odległość wynosi 14 i 30 m. Organ przyznaje, że członkowie Stowarzyszenia są właścicielami lokali mieszkalnych sąsiadujących z inwestycją. Protest złożyło 149 rodzin przeciwko budowie przedsięwzięcia stacji bazowej, które zostało wybudowane na terenie gęstej zabudowy mieszkaniowej co świadczy o naruszeniu interesu społecznego, ale w tej sprawie mieszkańcom nie przysługuje przymiot strony niniejszego postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] wydał nakaz rozbiórki nielegalnie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] marca 2011 r., która została zaskarżona do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Do dnia dzisiejszego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nie wydał decyzji na użytkowanie stacji bazowej, ale z chwilą jej ukończenia inwestycja została podłączona do sieci energetycznej i uruchomiona. Organ nie rozpatrzył, że stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z masztów, anten sektorowych oraz parabolicznych szafami z aparaturą sterująco - zasilającą połączoną ogromną ilością kabli (pełną infrastrukturą) wypromieniowuje do otoczenia pola elektromagnetyczne i niezależnie od tego czy jest wybudowana na budowli, czy też jako wolnostojące urządzenia wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ocenie strony skarżącej organ powinien rozważyć i ocenić charakter tej inwestycji w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, a w szczególności art. 30 ust. 6 i ust. 7. Bezwzględnie powinien wziąć pod uwagę zapisy miejscowego planu zagospodarowania, bowiem budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom takiego planu jest wyraźnym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami. Organ pomija fakt, że inwestor nie otrzymał decyzji środowiskowej, która w tym czasie obowiązywała, złożył do akt jedynie pismo Urzędu Miasta z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...]. Do dnia dzisiejszego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych nie zostało zakończone wydaniem decyzji. Strona skarżąca podniosła, że ma interes społeczny w tej sprawie, bowiem walczy nie tylko o interes własnych członków, ale również mieszkańców nie zrzeszonych, a zagrożonych działaniem przedsięwzięcia, a także zagrożonych działaniem matactwem i krętactwem uprawianym przez urzędników. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], którą umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]. Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] czerwca 2011 r. i poprzedzająca je decyzja tego organu z dnia [...] maja 2011 r. zostały wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 794/10. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, że "(... ) Z powyższych wypowiedzi orzecznictwa wynika, że skoro podstawą działalności organizacji społecznej z założenia jest interes publiczny, zaś organizacja zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zmierza do realizacji zadań mających znaczenie dla interesu ogólnospołecznego, o czym przekonuje ścisły związek celów statutowych tej organizacji z przedmiotem postępowania, to dopiero ustalenie przez organ okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego organizacji w powyższym znaczeniu uprawnia do wydania postanowienia odmownego na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. Do naruszenia tych zasad doszło w niniejszym postępowaniu. Organ bez głębszej analizy odmówił wszczęcia postępowania Stowarzyszeniu powołując się na okoliczność, że działa ona na rzecz swoich członków. Jednakże w świetle omówionego stanowiska orzecznictwa w działaniu organu zabrakło jeszcze jednego elementu, a mianowicie szerszego spojrzenia i analizy czy oprócz interesu indywidualnego członków Stowarzyszenia, działa ono także na rzecz interesu szerszej grupy podmiotów. Min. w skardze zaznaczono, że założycielami Stowarzyszenia było 149 rodzin, jednakże działa ono także w interesie innych członków osiedla (około 600 rodzin). Za wystarczające należało uznać powołanie się na uogólniony interes ogólny, związany z dążeniem do ochrony ludności przed szkodliwym dla zdrowia oddziaływaniem z terenu stacji bazowej telefonii komórkowej. Natomiast z niedookreślonego charakteru kategorii interesu społecznego wynika, że wykluczone jest domaganie się od organizacji udowodnienia tej przesłanki zasadności żądania, o ile z przytoczonych w żądaniu twierdzeń może wynikać jego istnienie, w wyżej podanym rozumieniu. Jeżeli organ widział brak tego interesu należało dać temu wyraz w treści uzasadnienia. Zdaniem Sądu tego w uzasadnieniu rozstrzygnięć zabrakło. Ponadto organ uznając, że w sprawie nie pojawia się istnienie interesu społecznego, nie wskazał okoliczności wyłączających istnienie tego interesu w powyższym znaczeniu. Wnioskodawca tak we wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jak również w późniejszych pismach wnoszonych do organów, powoływał się bowiem na interes społeczny uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie. To zaś oznacza, że organ zobligowany był wszcząć postępowanie, a następnie w jego toku ustalić, czy w sprawie można mówić o występowaniu interesu społecznego. W ocenie Sądu ta kwestia wymagała dokonania przez organy ustaleń zarówno faktycznych, jak i prawnych, a tego rodzaju czynności winny być przeprowadzone po wszczęciu postępowania, jako że stanowią one złożony proces stosowania prawa. Dokonanie wykładni przepisów prawa wyrażających interes prawny jednostki poza formami regulowanymi przepisami prawa procesowego, a zatem z pozbawieniem jednostki prawa do udziału w postępowaniu, prawa do wysłuchania, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok z 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 550/08, Naczelny Sąd Administracyjny). Zatem organ winien najpierw wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji, następnie rozważyć kwestię istnienia interesu społecznego i interesu osób trzecich i na koniec dać temu wyraz w rozstrzygnięciu. Przy czym należy pamiętać, że obowiązek ewentualnego wykazania okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego spoczywa na organie". Oceniając legalność zaskarżonej decyzji przede wszystkim należy stwierdzić, czy organy rozpoznając ponownie sprawę po opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uwzględniły przy wydawaniu zaskarżonej decyzji ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Stwierdzić należy, że z powyższych obowiązków organy wywiązały się prawidłowo, wszczynając postępowanie [...] sierpnia 2008 r., nr [...], następnie rozważyły kwestię istnienia interesu społecznego i interesu osób trzecich i dały temu wyraz w rozstrzygnięciu. Jak wynika z dokumentacji budowlano - środowiskowej opracowanej dla stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "[...]" na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. L. . w R. - Tom III Część budowlana (opis techniczny) inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w R. przy ul. L. przewiduje montaż trzech masztów rurowych o wysokości 2,9 m na szczycie wieży ciśnień oraz montaż sześciu anten na trzech wspornikach antenowych na poziomie 28,50 m n.p.t. i montaż trzech anten na poziomie 30,0 m. Planowana inwestycja przewiduje również instalację urządzeń sterujących na projektowanych rusztach podporowych posadowionych na płytach żelbetowych nietrwale związanych gruntem oraz wykonanie barierki ochronnej oraz konstrukcji do montażu drabinek kablowych prowadzonych po trzonie wieży. Niewątpliwie wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Wskazać należy, że dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi, określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192, poz. 1883) i wynosi 0,1 W/m². Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej" wynika, że obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m² będzie występować maksymalnie w odległości 49,2 m od anten wyłącznie na wysokości nie mniejszej niż 2 m od powierzchni, na której mogą przebywać ludzie (powyżej wysokości 24,6 m n.p.t.) - strona 13 Raportu. Także, jak wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w P. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] przeprowadzone w kwietniu 2009 r. pomiary wartości natężenia pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez przedmiotową stację według sprawozdania nr [...] nie przekroczyły dopuszczalnych poziomów określonych w przepisach. Trafnie zatem organ w zaskarżonej decyzji uznał, że skoro nie doszło do przekroczenia emisji pól elektromagnetycznych, co według skarżącej świadczy o istnieniu interesu społecznego mieszkańców budynków mieszkalnych znajdujących się w sąsiedztwie przedmiotowej stacji bazowej, nie kwalifikuje sięona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wyłączone jest zastosowanie art. 31 § 1 K.p.a. i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] należało umorzyć. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że wykraczają poza granice niniejszej sprawy i nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego do Sądu orzeczenia. Ocena ta sprowadzała się do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.