III SA/Wa 1703/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. z siedzibą w Austrii na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2008 r. oddala skargę I. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: 1. D. z siedzibą w A. (dalej: "Spółka") zwróciła się 23 czerwca 2009r. o zwrot podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") za okres od czerwca do listopada 2008r. w wysokości 352.224,91 zł, na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm., dalej: “rozporządzenie z 2004r."), 2. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS) wezwał 23 grudnia 2009r. B. K. - osobę, która podpisała się pod ww. wnioskiem, w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm. dalej: "O.p."), do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez złożenie oryginału pełnomocnictwa, bądź przesłanie ostatniej strony formularza wniosku podpisanego przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki lub złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem. Wezwanie doręczono adresatowi 6 stycznia 2010r. wraz z pouczeniem, iż niedopełnienie ww. czynności w terminie 7 dni (od dnia jego doręczenia) skutkować będzie pozostawieniem wniosku o zwrot VAT bez rozpatrzenia. NUS poinformował też, kiedy termin uważa się za zachowany, zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. oraz wskazał na możliwość skorzystania z instytucji przywrócenia terminu, w razie jego uchybienia, po spełnieniu warunków określonych w art. 162 § 1 O.p. 3. B. K. w odpowiedzi na wezwanie w piśmie z 7 stycznia 2010r. (data stempla pocztowego) wyjaśniła, iż oryginału pełnomocnictwa nie dołączono, bo Urząd Skarbowy był w jego posiadaniu. Uzyskanie kolejnego pełnomocnictwa może spowodować uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż do 10 stycznia w A. trwa przerwa świąteczna. W związku z tym zwróciła się o wydłużenie terminu na dostarczenie pełnomocnictwa o kolejne 7 dni. 4. Do NUS 19 stycznia 2010. wpłynęło pismo Spółki z 18 stycznia 2010r. z oryginałem pełnomocnictwa upoważniającym ww. osobę do działania w imieniu Spółki. 5. NUS postanowieniem z [...] listopada 2010r. sprostowanym postanowieniem z [...] marca 2011r., pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia, podnosząc, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku o zwrot VAT w ustawowym terminie, ani skorzystała z instytucji przywrócenia terminu. 6. Spółka w zażaleniu wniosła o uchylenie ww. postanowienie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, z uwagi na naruszenie: 1) art. 121 O.p. przez brak udzielenia niezbędnych informacji odnośnie uzupełnienia braków formalnych wniosku; 2) art. 137 § 3 O.p. przez uznanie, iż do akt sprawy nie złożono prawidłowego pełnomocnictwa; 3) art. 169 § 1 O.p. przez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, mimo spełnienia wymogów formalnych wniosku, 4) art. 139 O.p., który nawet dla szczególnie skomplikowanych spraw przewiduje termin 2 miesięcy. Wskazała, że w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pełnomocnik Spółki wyjaśnił, iż nie może w wyznaczonym terminie dostarczyć oryginału żądanego dokumentu, jednocześnie wnosząc o przedłużenie tego terminu. Organ podatkowy powinien więc udzielić pouczenia, iż nie można przedłużyć terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, lecz może go przywrócić. Skoro z pisma o przedłużeniu terminu wynikała chęć uniknięcia przekroczenia terminu, należało to pismo potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu. W wyniku braku pouczenia i zwłoki w wydaniu postanowienia Spółka może doznać szkody, bo po upływie czasu nie może złożyć kolejnego wniosku o zwrot VAT. Zdaniem Spółki nie było też podstaw do wzywania o uzupełnienie wniosku i pozostawienia go bez rozpatrzenia. NUS posiadał pełnomocnictwo we wcześniejszych sprawach, co wskazano w piśmie przewodnim do wniosku o zwrot VAT. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej postanowieniem z [...] kwietnia 2011r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. Przytaczając treść art. 136 oraz art. 137 § 2 i § 3 O.p. wskazał, iż warunkiem działania strony przez pełnomocnika jest istnienie jego umocowania do reprezentowania strony w konkretnym postępowaniu podatkowym i powiadomienie organu podatkowego o istnieniu takiego umocowania. Powołując się na art. 137 § 3 zd. 1 O.p. wyjaśnił, iż organ podatkowy nie jest uprawniony uwzględnić w danym postępowaniu pełnomocnictwa do reprezentowania strony, złożonego na potrzeby innego postępowania. Skoro w ww. przepisie jest mowa o aktach, chodzi o akta w konkretnej sprawie podatkowej, a nie jakiegokolwiek postępowanie prowadzone przez dany organ podatkowy z udziałem tej samej strony. Organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 O.p. do złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa. Jest to obowiązek pełnomocnika, który chcąca działać jako pełnomocnik musi zatem złożyć do akt konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. Nie dołączenie do wniosku o zwrot VAT pełnomocnictwa spełniającego wymogi określone w art. 137 § 3 O.p. stanowi, na podstawie art. 168 § 2 O.p., brak formalny wniosku, który zobowiązuje organ podatkowy do zastosowania trybu z art. 169 § 1 O.p. Termin określony w ww. przepisie ma charakter ustawowy, co oznacza, iż nie może on być dowolnie skracany lub wydłużany przez organ podatkowy, ani z urzędu, ani na wniosek osoby zainteresowanej. Przepisy O.p. dają jedynie możliwość przywrócenia tego terminu na wniosek zainteresowanego w przypadku jego niedochowania z przyczyn obiektywnie od niego niezależnych. Powinnością organu podatkowego, po wystosowaniu wezwania w trybie art. 169 O.p., jest stwierdzenie czy brak formalny uzupełniono w określonym czasie i formie. Podstawą do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest ustalenie, że wezwanie wykonano, w przeciwnym razie organ podatkowy jest zobowiązany do wydania postanowienia w trybie art. 169 § 4 O.p. Skoro nie dołączono dokumentu pełnomocnictwa uprawniającego B. K. do reprezentowania Spółki, NUS zasadnie rozstrzygnął o pozostawieniu wniosku Spółki o zwrot VAT bez rozpatrzenia. NUS, choć został poinformowany w piśmie przewodnim tego wniosku, że oryginał pełnomocnictwa dołączono do akt innego postępowania w sprawie zwrotu VAT, nie był uprawniony do uwzględnienia oryginału pełnomocnictwa dołączonego do akt innego postępowania. Zasadne i zgodnie z przepisami O.p., było wezwania Spółki w trybie art. 169 § 1 O.p. Złożenie oryginału żądanego dokumentu po upływie terminu z art. 169 § 1 O.p. i nie wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, mimo prawidłowego pouczenia w wezwaniu z 23 grudnia 2009r., obligowało też NUS do pozostawienia wniosku o zwrot VAT bez rozpatrzenia. W ocenie DIS nie było podstaw do potraktowania pisma B. K. zawierającego prośbę "o przedłużenie terminu na dosłanie pełnomocnictwa" jako wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT, gdyż nie spełniono przesłanek z art. 162 § 1 i 2 O.p. W momencie wniesienia pisma: 7 stycznia 2010r. Spółka nie uchybiła jeszcze terminowi z art. 169 O.p. NUS nie miał też obowiązku zawiadamiania Spółki, po wniesieniu pisma z 7 stycznia 2010r., o instytucji przedłużania terminu wskazanego w art. 169 O.p. Pouczenie o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu zawarto już w wezwaniu z 23 grudnia 2009r., gdyby do uzupełnienia wniosku doszło po upływie ustawowego terminu. Spółka wiedziała, co zrobić, żeby zniwelować negatywne skutki uzupełnienia braku formalnego wniosku, po upływie ustawowego terminu. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowień obu instancji: DIS i NUS, przekazanie sprawy do rozpoznania NUS i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, ze względu na naruszenie: 1) art. 121 § 2 O.p. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku stwierdzenia, iż NUS nie udzielił Spółce niezbędnych pouczeń, w szczególności o braku możliwości przedłużenia terminu do uzupełnienia braków wniosku, co skutkowało niekorzystnymi dla Spółki konsekwencjami w postaci pozostawienia wniosku Spółki bez rozpatrzenia; 2) art. 155 § 1 O.p. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku stwierdzenia, iż NUS powinien wezwać Spółkę do: a) sprecyzowania wniosku z 7 stycznia 2010r., co skutkowało pozostawieniem wniosku Spółki bez rozparzenia; b) złożenia wyjaśnień niezbędnych do wyjaśnienia treści wniosku z 7 stycznia 2010r., co skutkowało niekorzystnymi dla Spółki konsekwencjami w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia; 3) art. 169 § 4 O.p. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie i na pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia; 4) art. 120 i art. 122 O.p. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku stwierdzenia, iż NUS powinien: a) wezwać Spółkę do złożenia wyjaśnień niezbędnych do wyjaśnienia treści wniosku z 7 stycznia 2010r., co skutkowało niekorzystnymi konsekwencjami w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, b) pouczyć Spółkę o braku możliwości przedłużenia terminu do uzupełnienia braków wniosku, co skutkowało niekorzystnymi konsekwencjami w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia; 5) art. 137 § 4 O.p. w związku z art. 97 k.p.c. - przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku stwierdzenia, iż NUS powinien zwrócić się do Spółki o sprecyzowanie wniosku zawartego w piśmie z 7 stycznia 2010r.; art. 97 k.p.c. daje możliwość tymczasowego dopuszczenia do udziału w postępowaniu pełnomocnika, który nie może przedstawić pełnomocnictwa, więc organ podatkowy mógł alternatywnie zwrócić się o sprecyzowanie pisma czy Spółka wnosi o tymczasowe dopuszczenie do działania jako pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała argumentację zaprezentowaną w odwołaniu, wskazując iż obowiązkiem organu podatkowego po wniesieniu przez Spółkę pisma z 7 stycznia 2010r. o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, było podjęcie dodatkowych czynności - wyjaśnienie, iż nie można przedłużyć terminu do uzupełnienia braków formalnych i zwrócenie się o sprecyzowanie czy Spółka składa wniosek o przywrócenie terminu. Niewystarczające było pouczenie o możliwości przywrócenia terminu. Spółka miała świadomość możliwości przywrócenia terminu, ale pragnęła uzupełnić wniosek w terminie, aby uniknąć konieczności przywrócenia terminu. Założyła, że podany termin może być wydłużony. Spółka nie może być traktowana gorzej niż podmiot, który w ciągu 7 dni nie ustosunkuje się do wezwania i po terminie wnosi o jego przywrócenie. Podkreśliła, iż wraz z pełnomocnictwem przesłanym 19 stycznia 2010r. nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, bo już wcześniej złożyła wniosek o wydłużenie terminu. Gdyby otrzymała pismo od NUS dotyczące wniosku o wydłużenie terminu z odpowiednim pouczeniem, złożyłaby wniosek o przywrócenie terminu. W ocenie Spółki nieznajomość prawa, a w szczególności brak wiedzy o niemożności przedłużenia terminu do uzupełnienia braków nie może mieć negatywnych skutków prawnych. Gdy złożono wniosek o dokonanie określonej czynności, której przepisy nie przewidują, a jednocześnie znana jest intencja strony, należy pouczyć ją o stanie prawnym i wyjaśnić, czy chce ona złożyć wniosek o taką czynność, którą przewidują przepisy. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na wyroki sądów administracyjnych, wydane na gruncie art. 9 k.p.a., które znajdują zastosowanie do art. 121 O.p., który jest odpowiednikiem art. 9 k.p.a. 9. DIS w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a.") sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że by wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, dokonując w powyższym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji stwierdza, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Uznaje również, że żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie mógł być uznany za zasadny. 4. W rozpoznawanej sprawie sporną kwestią jest uznanie przez DIS w zaskarżonym postanowieniu, iż zasadne było wydanie przez NUS postanowienia z [...] listopada 2010r. w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Spółki o zwrot VAT za okres od czerwca do listopada 2008r. 5. Sąd uznaje, że nie zachodzą przesłanki wyeliminowania z obrotu prawnego ani zaskarżonego postanowienia DIS, ani poprzedzającego go postanowienia NUS. W świetle przepisów prawa stanowiących podstawę prawną wydanych w sprawie postanowień – art. 169 § 1 i 4 O.p. w związku z art. 137 § 3 O.p. - zasadnie organy podatkowe obu instancji uznały, że wniosek Spółki o zwrot VAT nie mógł być merytorycznie rozpatrzony i należało go pozostawić bez rozpatrzenia. W świetle akt sprawy Spółka, mimo prawidłowego pouczenia, nie przedłożyła oryginału pełnomocnictwa w terminie 7 dni, ani nie wniosła podania o przywrócenie uchybionego terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Żądany przez organ podatkowy dokument wpłynął po upływie terminu wyznaczonego na podstawie art. 169 § 1 O.p. Dokument ten był niezbędny, zaś organ podatkowy nie miał ani możliwości, ani podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 O.p. - złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Prawidłowo DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że warunkiem działania strony przez pełnomocnika, stosownie do art. 136 i art. 137 § 2 i 3 O.p., jest istnienie jego umocowania do reprezentowania strony w konkretnym postępowaniu podatkowym i potwierdzenie tego umocowania w stosownej formie oraz powiadomienie organu podatkowego o istnieniu takiego umocowania. Organ podatkowy nie jest też uprawniony uwzględnić w danym postępowaniu pełnomocnictwa do reprezentowania strony, złożonego na potrzeby innego postępowania. Takie stanowisko organu podatkowego drugiej instancji ma odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z 21 maja 2004r. sygn. akt I SA/Wr 1649/02, ONSAiWSA 2005/1/5). 6. Sąd zauważa, że organom podatkowym, a w szczególności NUS, nie można zarzucić naruszenia zasady zaufania, wyrażonej w art. 121 O.p. Z akt sprawy wynika, że NUS już w wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zwrot VAT, w postaci oryginału pełnomocnictwa, w sposób należyty pouczył o możliwości skorzystania z instytucji przywrócenia terminu, w razie uchybienia terminowi na uzupełnienie braków formalnych, po spełnieniu warunków określonych w art. 162 O.p. Strona skarżąca wiedziała zatem od początku, czyli od skierowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych – w wyniku prawidłowego działania organu podatkowego pierwszej instancji – co zrobić, żeby zniwelować negatywne skutki uzupełnienia braku formalnego wniosku, po ewentualnym upływie ustawowego terminu. NUS poinformował też, kiedy termin uważa się za zachowany, zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. 7. Sąd stwierdza również, że wbrew stanowisku Spółki, orzecznictwo wydane na gruncie art. 9 k.p.a. nie może mieć bezpośredniego zastosowanie przy interpretacji art. 121 § 2 O.p. Zasada wynikająca z przepisu 121 § 2 O.p. różni się w sposób istotny od podobnej zasady zawartej w art. 9 k.p.a. Zasada informowania stron sformułowana w przepisie art. 9 k.p.a. wskazuje, iż organy administracji powinny należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Mają też obowiązek czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Natomiast zgodnie z zasadą sformułowaną w art. 121 § 2 O.p. organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać jedynie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. Skoro w sprawie udzielono skarżącej Spółce niezbędnych informacji w zakresie zarówno wezwania do usunięcia braków wniosku, jak również o przesłankach i sposobie przywrócenia terminu, któremu może uchybić skarżąca Spółka, brak jest podstaw do uznania, że naruszono art. 121 § 2 O.p. Sąd stwierdza również, że skoro organ podatkowy udzielił informacji, które w sposób niewątpliwy wskazywały, jakie działanie prawne podjąć w związku z uchybieniem terminu do wniesienia wniosku o zwrot VAT, brak było podstaw do pouczania, że nie istnieje instytucja przedłużania terminu wskazanego w treści art. 169 § 1 O.p. 8. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120, art. 122 oraz art. 155 § 1 O.p. Organ podatkowy pierwszej instancji, mając na względzie obowiązek udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, pozostających w związku z przedmiotem postępowania, w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT, z 23 grudnia 2009r. udzielił Spółce niezbędnych informacji, co należy uczynić, aby uchronić się od negatywnych skutków uchybienia terminu określonego w art. 169 § 1 O.p. - wnioskować o jego przywrócenie, na podstawie art. 162 O.p. Nie było zatem potrzeby, aby organ podatkowy ponownie - po wniesieniu przez Spółkę pisma z 7 stycznia 2010r., w którym wnosiła o przedłużenie terminu na uzupełnienie braku – wskazywał, jakie kroki prawne należy podjąć w związku z uchybieniem terminu do wniesienia wniosku o zwrot VAT. 9. Sąd stwierdza, odnosząc się do argumentacji skargi, że przyjmując nawet hipotetycznie, że pismo z 7 stycznia 2010r. o wydłużenie terminu powinno być potraktowane jako podanie o przywrócenie uchybionego terminu, o którym mowa w art. 162 O.p., nie mogłoby ono przynieść pożądanego przez skarżącą Spółkę efektu w postaci przywrócenia tego terminu. Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2008r. sygn. akt I FSK 618/07 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/9DEF227249). Otóż zgodnie z ust. 2 zdanie drugie art. 162 O.p., jednocześnie z wniesieniem podania o przywrócenie terminu należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Oznacza to, że skarżąca Spółka, składając podanie o przywrócenie uchybionego terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot VAT, powinna jednocześnie dopełnić czynności usunięcia tego braku, czyli w rozpatrywanej sprawie przedłożyć oryginał pełnomocnictwa. Jednocześnie należy podkreślić, że "dopełnienie czynności, dla której był określony termin" nie stanowi składnika podania o przywrócenie tego terminu; brak w tym zakresie nie jest więc brakiem formalnym tego podania. Natomiast dopełnienie wraz z podaniem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin, jest jedną z przesłanek przywrócenia terminu na podstawie art. 162 O.p., obok innych przesłanek wymienionych w tym przepisie (por. wyrok NSA z 15 listopada 2006r. sygn. akt II FSK 1441/05, LEX nr 304147). Tym samym, niedopełnienie tej czynności jednocześnie z wniesieniem podania o przywrócenie terminu powoduje nieuwzględnienie tego podania. Skoro zatem skarżąca Spółka wraz ze złożeniem pisma z 7 stycznia 2010r., zakładając nawet, że powinno być ono uznane - jak wskazuje w skardze Spółka - za podanie o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o zwrot VAT, nie dopełniła tej czynności, podanie to nie mogłoby zostać uwzględnione. 10. Skoro zatem z podanych wyżej przyczyn nie było możliwe uwzględnienie podania o przywrócenie terminu, za które uznano by pismo skarżącej Spółki 7 stycznia 2010r., to wszystkie argumenty skargi wywodzone z twierdzenia o takim właśnie charakterze pisma nie mogą być uznane za skuteczne. 11. Zdaniem Sądu niezrozumiałe są zarzuty skargi o naruszeniu przez organy podatkowe art. 137 § 4 O.p. w związku z art. 97 k.p.c. - przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku stwierdzenia, iż NUS powinien zwrócić się do Spółki o sprecyzowanie wniosku zawartego w piśmie z 7 stycznia 2010r. Zdaniem Sądu wniosek Spółki zawarty w piśmie z 7 stycznia 2010r. nie budził żadnych wątpliwości w zakresie jego treści. Żądano przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. Organy podatkowe, a w szczególności NUS, w żaden sposób nie pozbawiły osoby, która podpisała w imieniu Spółki wniosek o zwrot VAT – pełnomocnika Spółki - możliwości działania w sprawie. To do niej skierowano wezwania do złożenia oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu, na mocy art. 137 § 3 i art. 169 § 1 O.p. Wypełniając w sposób należyty dyspozycję ww. przepisów. Tym samym zarzut naruszenia art. 97 k.p.c. w związku z art. 137 § 4 O.p. nie mógł być uznany za zasadny. 12. Sąd, biorąc powyższe rozważania pod uwagę, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.