I SA/Sz 869/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. O.G. N. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę. Burmistrz P. decyzja z dnia [...] określił podatnikowi P. S.A.- [...]w S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za[...]. w kwocie [...] zł. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwałę R.M. nr XIV/128/2003 z 26 listopada 2003r. Organ podatkowy uznał, że podatnik nieprawidłowo zastosował zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy od budowli kolejowej na linii P. – S. wraz z zajętym przez nią gruntem ustalono bowiem, że w/w odcinek linii kolejowej został zlikwidowany uchwałą zarządu P. S.A. z [...] nr [...] i nie jest wykorzystywany do wykonywania przewozów osób lub rzeczy dla potrzeb publicznego transportu kolejowego. Ponadto zaznaczono, ze w/w odcinek linii kolejowej znajduje się w stanie kompletnej ruiny i degradacji i nawet nie jest możliwe dokonywanie przewozów (brak podkładów kolejowych, fragmentów szyn, porośnięte w pasie torów kilkuletnie drzewa). W odwołaniu od tej decyzji, podatnik zarzucił naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.o.l. oraz art. 120, 121, i 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnosi, że w [..]roku linia kolejowa na odcinku P. – S. była w dobrym stanie technicznym i umożliwiała dokonywanie przewozów, o czym świadczy zainteresowanie B w przejęciu tej linii. Dopiero fizyczna likwidacja linii kolejowej uniemożliwia dokonywanie przewozów, co wynika z orzecznictwa sadów administracyjnych (wyrok WSA w Szczecinie z 22 września 2005r. sygn. akt I SA/Sz 234/05, wyrok NSA z 23 sierpnia 2006r. sygn. akt II FSK 1477/05). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, ze odpowiada prawu oraz ustalonym faktom. Organ odwoławczy wyjaśnił, ze zwolnieniu od podatku przewidzianemu w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.o.l. podlegały budowle kolejowe stanowiące całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy - wykorzystywane wyłącznie na potrzeby transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Budowlą taka była linia kolejowa o jakiej mowa w ustawie z 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym. Jeśli linia kolejowa została zlikwidowana, oznacza to, że przestała istnieć jako budowla i nie mogła być objęta zwolnieniem podatkowym z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l niezależnie od stanu technicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, ze naruszona ona art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.o.l. oraz art. 122 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie podziela stanowiska organów podatkowych, że uchwała zarządu o likwidacji linii kolejowej spowodowała, że linia ta przestała istnieć jako budowla kolejowa i nie była objęta zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.o.l. Skarżąca powtórzyła argumentację odwołania, że w 2004r. przedmiotowa linia kolejowa była w dobrym stanie technicznym i nadawała się do wykonywania przewozów - transportu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, nie mam bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Za trafne należy uznać stanowisko zaskarżonej decyzji, że likwidacja linii kolejowej lub jej odcinka dokonana - jak w rozpatrywanej sprawie - w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 1997r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 96 poz. 591 z późn. zm.), a w okresie od 1 czerwca 2003r. w trybie art. 9 ust. 1-4 ustawy z 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 86 poz. 789 ze zm.) stanowiło trwałe uniemożliwienie dokonywania przewozu osób lub rzeczy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny właśnie we wskazanym przez skarżącą wyroku z 23 sierpnia 2006r. sygn. II FSK 1477/05 (str.7) wyjaśniając, że możliwość dokonywania przewozu osób lub rzeczy jako jedna z trzech przesłanek koniecznych zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 u.p.o.l., które muszą wystąpić łącznie, jest zachowana, w przypadku przemijającej przeszkody np. w razie zawieszenia przewozu, trwałe uniemożliwienie dokonywania tego przewozu następuje wówczas gdy dochodzi do likwidacji linii kolejowej lub jej części w trybie określonym w przepisach ustawy o transporcie kolejowym (wyżej przytoczona). Pozostałe dwie przesłanki konieczne zwolnienia podatkowego to przeznaczenie budowli do ruchu pojazdów kolejowych oraz faktyczne wykorzystywanie budowli kolejowych wraz z instalacjami i urządzeniami wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. W okolicznościach faktycznych sprawy, skoro część linii kolejowej na odcinku P. – S. została zlikwidowana na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z 27czerwca 1997r. o transporcie kolejowym uchwałą zarządu P. SA nr [...] z [...] wystąpiło trwałe uniemożliwienie dokonywania przewozu, co oznacza, że budowla kolejowa została wyłączona ze zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.o.l. Stan techniczny budowli w tej sytuacji był bez znaczenia. Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.