II SA/Rz 1012/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej S. W. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 25 października 2010r. sygn. akt II SA/Rz 601/10 po rozpoznaniu skargi S.W. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2010r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu R. z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazując na naruszenia procedury w tym niezachowanie obowiązujących terminów uznał, że pismo skarżącej z dnia [...] października 2009r. podlega rozpoznaniu w trybie art. 24 a ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czyli jako wniosek o zmianę danych w ewidencji gruntów. Sąd stwierdził, że rozpoznawany przez sąd powszechny spór graniczny dotyczy wyłącznie granicy działki nr 531 z działkami 532/6 i 532/7. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast, by istniał spór graniczny pomiędzy działką nr 531 na odcinku graniczącym z działką nr 532/4. W ocenie Sądu, o ile w ogóle można mówić o sporze o granice w niniejszej sprawie, został zainicjowany w czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, kiedy po okazaniu "nowego" przebiegu właścicielka działki nr 532/4 wyraziła zgodę na zaproponowany przebieg granicy, a S.W. temu się sprzeciwiła. Sąd uznał, że organy naruszyły § 82 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) zwane dalej rozporządzeniem z 2001r., gdyż nie udzieliły skarżącej odpowiedzi na podstawie jakich dokumentów wykazały przebieg granicy w zmodernizowanym operacie. Sąd wskazał na treść § 36 ww. rozporządzenia i podkreślił, że organy ewidencyjne nie mogą we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w dokumentach będących podstawą wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, gdyż kompetencje tych organów sprowadzają się do rejestracji dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian. Zasadniczą wadą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jest brak określenia, kiedy i na podstawie, jakich dokumentów uległ zmianie przebieg granicy w stosunku do stanu sprzed modernizacji. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie rzetelne ustalenie stanu faktycznego na podstawie istniejących dokumentów, w tym także powołanych przez skarżącą i weryfikacja na tej podstawie wniosku S.W. W następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] odmówił wprowadzenia zmian w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym wsi R., gmina G.M. w zakresie przebiegu granicy między działkami 531 i 532/4. W podstawie prawnej organ powołał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 Nr 193, poz. 1287), zwanej dalej ustawą. Na podstawie założonej w 1974r. na bazie mapy zasadniczej w skali 1:2000 ewidencji gruntów we wsi R. dokonano uregulowania własności gospodarstwa rolnego oznaczonego między innymi jako działka 531 na rzecz S.P. zgodnie z aktem własności ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1974r. wydanym przez Naczelnika Powiatu. Działka nr 531 o pow. 0,46 ha objęta jest księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w R.. Obecnie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 1998r. nr [...] jako właścicielka figuruje S.W. (spadek po ojcu S.P.). Stan prawny działki jest uregulowany i zgodny ze stanem wykazanym w operacie ewidencji gruntów. Natomiast stan prawny działek nr 532/1, 532/4, 533/1, 532/2 uległ zmianie, gdyż aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2010 Rep. A nr [...] S.M. przekazała umową darowizny córce A.K. ww. działki. Organ podał, że w zasobie PODGiK brak jest dokumentacji określającej przebieg granic nieruchomości na podstawie bezpośrednich pomiarów na gruncie i dlatego podczas prac modernizacyjnych, zgodnie z § 36 rozporządzenia z 2001r. przebieg granicy wykazano na podstawie dokumentacji sporządzonej przy zakładaniu ewidencji nieruchomości, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. Z uwagi na interwencję S.W. organ podjął czynności celem ustalenia przebiegu granicy na podstawie terenowych pomiarów geodezyjnych. W wyniku oględzin, które odbyły się [...] marca 2011r. ustalono, że działka nr 532/4 (własność A.K.) nie posiada stabilizacji w punktach załamania. Wschodnią częścią działki nr 531 (własność S.W.) przebiega droga gruntowa, częściowo utwardzona z widocznymi koleinami. Wskazania przebiegu granicy pomiędzy opisanymi nieruchomościami dokonane przez obydwie strony są rozbieżne, co zostało opisane w protokole oględzin, podpisanym przez strony. Sytuacja wskazuje na istnienie sporu granicznego, a ustalenie granicy pomiędzy działkami nr 531 i 532/4 może nastąpić wyłącznie w trybie postępowania rozgraniczeniowego. Z tych przyczyn nie istnieje możliwość wykonania w terenie pomiaru w oparciu o bezsporne wskazanie granic, a tym samym zlikwidowania zaistniałego uskoku, który powstał w związku z ustaleniem i pomiarem granicy części działki nr 531 z działkami 532/1 i 532/2 po istniejącym ogrodzeniu podczas modernizacji i połączeniu granicy nowego stanu pozyskanego z pomiaru ze stanem przyjętym w drodze digitalizacji istniejących map ewidencyjnych. Organ odniósł się też do pism pełnomocnika S.W. z dnia [...] marca 2011r. i [...] marca 2011r. zawierające zarzut bezpodstawnej zmiany granic i uznał, który w świetle prowadzonego postępowania uznał za bezzasadny. W wyniku porównania przebiegu granicy pomiędzy częścią działki nr 531 z działką nr 532/4 organ stwierdził, że granica wykazana na mapie numerycznej (po modernizacji) jest całkowicie zgodna z ujawnionym na pierworysie mapy ewidencyjnej gruntów w skali 1:2000 obowiązującym przed modernizacją. Podczas prac modernizacyjnych nie doszło do zarzucanej przez S.W. zmiany przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami. Od decyzji Starosty Rzeszowskiego odwołanie złożył radca prawny - adwokat M.B. działający z upoważnienia S. W. Zarzucił, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, 10, 77 § 1, 73, 107 § 3 k.p.a. oraz § 39, 55, 82 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i wniósł o jej zmianę względnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił przebieg dotychczas prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazał, że w wyniku poczynionych ustaleń stan ewidencyjny dotyczący przebiegu granicy działki nr 531 z działką nr 532/4 wykazany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu R. w wyniku prac modernizacyjnych jest obowiązujący, na co pozwalają przepisy ustawy oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), a na poparcie stanowiska przywołał treść § 44 pkt 2, § 82 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Przepisy wykonawcze zawarte w treści § 46 ww. rozporządzenia stanowią, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykaz zmian danych ewidencyjnych. Jeśli strony nie akceptują takiego stanu, zgodnie z przepisem § 86 ust. 2 ww. rozporządzenia, żądając modyfikacji danych ewidencyjnych działki, mogą przedłożyć dodatkowe dowody w postaci odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej opracowanej przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego na jej zlecenie i koszt. Taka dokumentacja może stanowić podstawę do wprowadzenia ewentualnych zmian ewidencyjnych. Starosta Powiatu R. przeprowadził niezbędne ustalenia w przedmiotowej sprawie, a także zebrał i ocenił materiał dowodowy, co ma odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Z tych przyczyn organ pierwszej instancji nie naruszył art. 7, 10, 77 § 1, 73 k.p.a. oraz przepisów § 39, 55 i 82 ust. 1 rozporządzenia z 2001r. W skardze do Sądu skarżąca S.W. działająca przez pełnomocnika radcę prawnego M.B. zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego w szczególności wskazania dokumentów, na podstawie których dokonano zmian granic działki nr 531 i 532/4 pomimo, że zawsze według mapy katastralnej jak również mapy ewidencyjnej granicę tą stanowiło przedłużenie granicy pomiędzy działką nr 532/1 i 532/2, - art. 8 k.p.a. wobec braku dokumentacji geodezyjnej, co do podziału działki nr 532/3, z której powstała między innymi działka nr 532/4, - art. 80 k.p.a. przez brak oceny całokształtu materiału dowodowego, z którego wynika, że granica pomiędzy działką nr 531 a 532/4 została bezpodstawnie przesunięta kosztem działki nr 531, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niezajęcie stanowiska co do dokumentów przedłożonych przez stronę w poprzedniej skardze z dnia [...] maja 2010 tj. planu sytuacyjnego podziału parcel Lks ewid. [...] z dnia [...] lutego 1961 r., zawiadomienia SR w R. z dnia [...] grudnia 1992 r., wyrysu mapy zasadniczej, kopii mapy ewidencyjnej do celów opiniodawczych, umowy z dnia [...] września 1997 r. i decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G.M. [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., a także § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), gdyż zaskarżoną decyzję wydano bez uwzględnienia dokumentacji geodezyjnej, w szczególności mapy katastralnej, ewidencyjnej z których wynika, że granica pomiędzy działkami 531 a 532/4 jest granicą z lekkim łukiem w kierunku działki nr 532/4 i nigdy nie była granicą przesuniętą w głąb działki nr 531. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wskazał na ocenę prawną wynikającą z wyroku WSA z w Rzeszowie wymienionego na wstępie i podkreślił, że granica pomiędzy działką nr 531 na jej odcinku z działką 532/4 nigdy nie była sporna. Powołując się na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Podawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzje Sąd doszedł do przekonania, że organy orzekające rażąco naruszyły przepis art. 153 p.p.s.a., a stwierdzenie niewykonania wskazań Sądu i pominięcie oceny prawnej w ponownie prowadzonym postępowaniu stanowiło podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Pełnomocnik skarżącej an rozprawie w dniu 7 lutego 2012r. wskazał, ze organy nadzoru geodezyjnego nie wykonały zaleceń co do ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2010r. sygn. akt II SA/Rz 601/10. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest zobowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku bez względu na poglądy wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumpcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalna polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 7.12.1999r. sygn. akt I SA/1089/99 powołany przez J.P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2004r. str. 223). Oznacza to, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z 11.01.2011r. sygn. akt II OSK 2059/09 LEX nr 953021). Odnosząc wyżej przedstawione poglądy do okoliczności rozpoznawanej sprawy skład orzekający Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2010r. sygn. akt II SA/Rz 601/10. W rozpoznawanej sprawie nie doszło, bowiem do zmiany stanu prawnego jak również nie zaistniała żadna zmiana okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Tego rodzaju zmianą nie jest zmiana właścicielki działki nr 532/4. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko sądu wyrażone w ww. wyroku. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że organy prowadzące postępowanie nie udzieliły skarżącej odpowiedzi na podstawie, jakich konkretnie dokumentów wykazały przebieg granicy w zmodernizowanym operacie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 25 października 2010 r. Sąd przytoczył treść § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), który zawiera katalog dokumentów będących podstawą dla wykazania przebiegu granic działek ewidencyjnych i stwierdził, że organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mogą we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym rozstrzygać sporów dotyczących własności, gdyż ewidencja gruntów ma charakter techniczno-deklaratoryjny, co znalazło potwierdzenie w obowiązującym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Brak wyjaśnienia podnoszonej przez skarżącą wątpliwości – kiedy i na podstawie jakich dokumentów uległ zmianie przebieg granicy w stosunku do stanu sprzed modernizacji – stanowi zasadnicza wadę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a dokonana przez organy ocena materiału dowodowego jest niepełna i pobieżna. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ został zobowiązany do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego mając na względzie wszystkie istniejące dokumenty, w tym także powołane i przez skarżąca, a następnie ich weryfikację na podstawie wniosku S.W. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji prowadzi do wniosku, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy nie wykonały wskazań zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 25 października 2010r. sygn. akt II SA/Rz 601/10. Zasadniczo uzasadnienia decyzji obydwu instancji są powtórzeniem argumentów zawartych w decyzjach uchylonych ww. wyrokiem. Organ podał, że przebieg granicy działki nr 531 z działką nr 532/4 został na mapie numerycznej w skali 1:1000 został wykazany w drodze digitalizacji istniejących map ewidencyjnych. Digitalizacja istniejących map jako czynność techniczna nie może powodować zmiany przebiegu granic, bo dokumenty na podstawie, których dochodzi do ujawnienia przebiegu granic zostały enumeratywnie wyliczone w § 36 rozporządzenia z 2001r. Zatem procedura wprowadzania nowych danych (aktualizacja) ma charakter sformalizowany i wymaga udokumentowania w sposób określony w § 12 ust. 1 i § 46 ust. 2 rozporządzenia z 2001r. Sąd podziela pogląd, że w pojęciu "aktualizacji" mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów znajdujących się w bazie danych ewidencyjnych. Tym niemniej czym innym jest prostowanie błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych (w świetle złożonych dokumentów) pomyłek, a czym innym merytoryczne ustalanie przez organ prowadzący ewidencję między innymi przebiegu granic pomiędzy działkami sąsiadującymi. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają (por wyrok NSA z 07.05.2008r. I OSK 719/07, LEX nr 505313). Z § 39 rozporządzenia z 2001r. wynika, że spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie wystąpienia sporów granicznych przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie. Zgodnie z tym przepisem zostały sformułowane wskazania Sądu, w powoływanym już wcześniej wyroku, do ponownie prowadzonego postępowania. Sąd ponadto zwraca uwagę, że w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji jest wykaz uwag zgłoszonych do projektu operatu opisowo kartograficznego, w którym w rubryce nr 6 "Potwierdzenie wprowadzenia zmian do projektu operatu opisowo-kartograficznego" istnieje adnotacja przebieg granicy działki 531 na odcinku z działką nr 532/4 należy przyjąć z ewidencji. W postępowaniu o ustaleniu granic działek ewidencyjnych prowadzonych przez uprawnionego geodetę na podstawie zawiadomienia z dnia [...] maja 2009r. został sporządzony szkic przebiegu granic pomiędzy działką nr 531 na odcinku z działką, 532/4, na którym wyrysowano granice ewidencyjną i granicę wskazaną przez S. W. Materiał dowodowy sprawy i uzasadnienie aktualnie zaskarżonej decyzji organy nie wykazały jakie dane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego były podstawą dla wykazanie przebiegu nazwanej przez organy "granicy ewidencyjnej". Organy nie odniosły się też do dowodów przedstawionych przez skarżącą, a do tego wyraźnie były zobowiązane, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2010r. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że opisane działanie organów obydwu instancji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W doktrynie prawa administracyjnego ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom na podstawie, których została wydana. Naruszenie prawa należy uznać za rażące w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. "Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowania w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" ( J.Borkowski w B. Adamiak, j. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego str. 663-664). Elementem stanu prawnego rozpoznawanej sprawy, który przekłada się na kwalifikowane wady materialne zaskarżonej decyzji jest przepis art. 153 p.p.s.a. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. przy czym koszty obejmują uiszczony wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz kwotę uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy przeprowadzą postępowanie zgodnie ze wskazaniami i oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2010r. sygn. akt II SA/Rz 601/10.