IV SA/Wa 1928/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w I. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] września 2011 r. - zaskarżonym skargą przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - umorzyło postępowanie zainicjowane wnioskiem wymienionej skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własnym postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Postanowieniem tym uzgodniono projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie na istniejącym budynku handlowym jednej kondygnacji na cele mieszkaniowe wraz z klatką schodową na działce nr ew. [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] (ul. [...]) w miejscowości K. Stan sprawy przedstawia się następująco: A. M. wnioskiem z 7 lutego 2011 r. wystąpiła do Burmistrza K. o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Burmistrz K., przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zwrócił się wnioskiem z 11 marca 2011 r. do zarządcy drogi - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Terenowy w B. - o uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p.]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działający przez zastępcę Dyrektora Oddziału w B., postanowieniem z [...] marca 2011 r. uzgodnił przedłożony projekt decyzji o warunków zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez A.M. Pismem z 30 czerwca 2011 r. P. Sp. z o.o., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o wznowienie postępowania, podnosząc brak czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym, który nastąpił bez jej winy. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. organ wznowił postępowanie i postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. uzgodnił projekt decyzji o warunków zabudowy dla ww inwestycji. Na skutek powyższego, P.Sp. z o.o. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - postanowieniem z [...] września 2011r. umorzył postępowanie zainicjowanego wnioskiem ww spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Organ podał, iż w dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych [(Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) - zwana dalej: ustawą o rozwoju usług]. Artykułem 70 pkt 6 lit. b wymienionej ustawy zmieniono przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Przepis art. 53 ust. 5 znowelizowanej ustawy, o której mowa wyżej, stanowi obecnie, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku postępowania przed Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, ze względu na jego specyfikę polegającą na jednoinstancyjności tego postępowania, inwestorowi nie służy zażalenie, ale wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad orzekając w niniejszej sprawię był więc zobligowany do uwzględnienia nowego stanu prawnego i przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdził, iż inwestorem wnioskowanej inwestycji, planowanej na działce nr [...], jest A.M. Natomiast P. Sp. z o.o., która wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest właścicielem działki sąsiedniej nr [...]. W konsekwencji tylko A. M. mogła skutecznie zainicjować postępowanie w trybie przepisu art. 127 § 3 K.p.a. Oznacza to, iż w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania o charakterze podmiotowym, brak jest bowiem możliwości wniesienia środka zaskarżenia przez właściciela działki sąsiedniej w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym przez zarządcę drogi, której konsekwencją jest umorzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem ww spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy. P. Sp. z o.o. w skardze na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] września 2011r. zarzuciło naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt K.p.a. oraz art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przez zastosowanie wprost przepisu art. 53 ust. 5 dla decyzji o warunkach zabudowy i uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącej - jako stronie postępowania - nie przysługuje zażalenie (prawidłowo winno być: wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Mając na względzie powyższe naruszenie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie w przypadku uznania, że zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. odpowiednie stosowanie art. 53 ust. 5 może polegać na zastosowaniu tego przepisu wprost do decyzji o warunkach zabudowy, wniesiono o przedstawienie przez Sąd następującego pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu: " Czy przepis art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje, że zażalenie na uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., przysługuje wyłącznie inwestorowi, z art. 78 Konstytucji RP w zakresie, na podstawie art. 193 Konstytucji RP? ". W ocenie skarżącej prawidłowa wykładnia art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nakazuje przyjęcie, że art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie w jakim pozbawia stronę postępowania, inną niż inwestor, prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Część przepisów składających się na normy regulujące postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowią przepisy regulujące decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które stosowane są dla decyzji o warunkach zabudowy wprost (na podstawie art. 60 ust. 1a u.p.z.p.) lub odpowiednio (na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematyką i cele regulacji, w obrąbie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 roku, II GSK 1422/10, SiP LEX nr 742885; por. też J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, PiP 1964, z. 3, s. 367- 376). Na gruncie u.p.z.p. odpowiednie stosowanie przepisu nie może przesądzać o bezpośrednim czy automatycznym zastosowaniu wskazanych regulacji dotyczących decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do decyzji o warunkach zabudowy. Regulacją prawną należy dostosować poprzez właściwą interpretacją do właściwości regulacji głównej (por. Z. Niewiadomski (red.) [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck 2011, wyd. 6, str. 541). Odpowiednie stosowanie przepisów, w odróżnieniu od stosowania przepisów wprost, musi uwzględniać różnice pomiędzy instytucją prawną, z której przepis jest "zapożyczony" dla odpowiedniego zastosowania oraz instytucją prawną, w której odpowiednie zastosowanie przepisu ma znaleźć zastosowanie, przy czym istotne znaczenie ma tu cel obu regulacji prawnych. Istotną różnicą pomiędzy decyzją o lokalizacji celu publicznego a decyzją o warunkach zabudowy jest funkcja obydwóch decyzji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest dla inwestycji obejmujących swoim zasięgiem potrzeby danej wspólnoty samorządowej, wskazanych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ("UGN"). Są to inwestycje obejmujące "grupą spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych do funkcjonowania wspólnoty samorządowej" (por. Z. Niewiadomski, op.cit, str. 385). Ze względu na publiczny cel tego rodzaju inwestycji, za uzasadnione można uznać funkcjonowanie w obrocie prawnym niektórych przepisów wpływających na szybkość postępowania, nawet kosztem ograniczenia praw stron. Decyzja o warunkach zabudowy z kolei wydawana jest dla inwestycji nierealizujących celu publicznego, wskazanych w art. 6 UGN. Jest to decyzja wydawana dla zmian zagospodarowania terenu, które ze względu na swój niepubliczny charakter nie wymagają, zdaniem ustawodawcy, szczególnego trybu postępowania. Przy decyzji o warunkach zabudowy pełne zastosowanie znajdują zatem przepisy ogólne KPA. Należy zaznaczyć, że wszelkie ograniczenia praw uczestników postępowania muszą być wyrażone w przepisach wyraźnie i być, jako wyjątki, interpretowane zawężająco. Nie budzi wątpliwości, że odpowiednie zastosowanie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. do decyzji o warunkach zabudowy może polegać na uznaniu, że do postępowania w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 106 K.p.a., a w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Niemniej jednak, gdyby ustawodawca zamierzał dopuścić zastosowanie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w pełnym zakresie do decyzji o warunkach zabudowy, przepis ten znalazłby się w grupie przepisów o decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, znajdujących zastosowanie wprost dla decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 60 ust. 1a u.p.z.p. Z przytoczonych powodów należy uznać, że niedopuszczalne jest zastosowanie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przepis ten wyłącza prawo strony postępowania do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyli o warunkach zabudowy. Na taką wykładnię przepisu art. 53 ust. 5 w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. niewątpliwy wpływ ma także cel, jaki ustawodawca miał zamiar osiągnąć zastrzegając ograniczenie do składania zażaleń na postanowienie w postępowaniu "uzgodnieniowym" wyłącznie dla inwestora. Otóż ograniczenie to zostało wprowadzone ustawą z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wspieranie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest natomiast celem publicznym, dla którego przewidziany jest tryb wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącej stosowanie wprost do decyzji o warunkach zabudowy artykułu 53 ust. 5 u.p.z.p. zdanie drugie naruszałoby istotnie konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności (art. 78 Konstytucji RP). W konsekwencji, nawet jeśli uznać hipotetycznie, że odpowiednie stosowanie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zdanie pierwsze do decyzji o warunkach zabudowy nakazuje uznać stosowanie powołanego przepisu wprost, to należałoby przyjąć, iż w tym zakresie przepis ten jest sprzeczny z powołanym art. 78 Konstytucji RP. To z kolei uzasadniałoby zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność art. 53 ust. 5 u.p.z.p. z Konstytucją, bowiem niewątpliwie od odpowiedzi na pytanie prawne zależałoby rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] września 2011r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W myśl art. 60 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w tym z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przy czym treść art. 53 ust. 4 u.p.z.p. należy odczytywać w związku z normą art. 64 ust. 1 tej ustawy, która stanowi, iż przepisy m. in. art. 53 ust. 3 - 5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Dalej należy powtórzyć za organem, iż ustawa o rozwoju usług wprowadziła zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia - 16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobą bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Zatem prawidłowo organ wskazał na specyfikę postępowania przed Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad i uznał, będąc obowiązany stosować przepisy aktualne w dniu wydawania aktu administracyjnego, iż skarżącej jako podmiotowi, który nie jest inwestorem - nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W kontekście treści skargi wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowych rozważań - Sąd nie podzielił poglądu skarżącej, iż odpowiednie stosowanie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. z mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. do decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza możliwości jego stosowania w sposób pełny, czyli wprost. Gdyby ustawodawca chciał uregulować sporną materię w sposób znacznie odbiegający od treści przepisu odniesienia, uczyniłby to w sposób niepozostawiający wątpliwości. Przyjął jednak, że dla uregulowania jej wystarczy wskazanie na "odpowiednie" zastosowanie określonego przepisu. Nadto to uregulowanie nie dotyczy tylko odpowiedniego stosowania art. 53 ust. 5 u.p.z.p, ale szeregu innych przepisów, bo i art. 51 ust. 3, art. 52, art. 54, art. 55 i art. 56 u.p.z.p., które formułują wymagania co do treści wniosku, treści decyzji, mocy wiążącej decyzji i związanego charakteru decyzji. Zatem dotyczą niezwykle istotnych kwestii zarówno z punktu widzenia inwestora jak i organu, a nawet dalszego procesu inwestycyjnego. Nadto przepisy te nie są sprzeczne z regulacją główną, tj. przepisami, które wprost dotyczą decyzji o warunkach zabudowy. Zatem nie ma przeszkód aby znajdowały zastosowanie w sposób pełny do decyzji o warunkach zabudowy i taka też jest praktyka ich stosowania, w pełni akceptowana przez doktrynę i orzecznictwo sądów administracyjnych. Dodatkowo zauważyć należy, iż gdyby ustawodawca chciał wyłączyć art. 53 ust. 5 u.p.z.p. z odpowiedniego stosowania do decyzji o warunkach zabudowy, to w art. 60 ust. 1 zawarłby wyraźny zapis o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w trybie art. 106 K.p.a. Z kolei nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż gdyby ustawodawca zamierzał dopuścić zastosowanie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wprost do decyzji o warunkach zabudowy, to przepis ten znalazłby się w grupie przepisów wymienionych w art. 60 ust. 1a u.p.z.p. Normy art. 53 ust. 5b i 5c u.p.z.p. tylko dlatego musiały zostać wymienione w regulacji art. 60 ust. 1a, a nie w regulacji art. 64 ust. 1, albowiem ich zakresem objęto wyłączenie stosowania przepisu, o którym mowa w ust. 4 pkt 8 i wskazanie, że uzgodnienie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za dokonane w przypadku niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 u.p.z.p. Skarżąca przedstawiając swój pogląd, powołuje się na niezgodność kwestionowanej regulacji z art. 78 Konstytucji RP. Tymczasem to właśnie art. 78 Konstytucji formułuje wyjątek od ogólnej zasady ustanawiającej prawo każdej ze stron do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, bowiem w zadaniu drugim stanowi, iż od tej zasady wyjątki określa ustawa. Wyraźnym odzwierciedleniem ustanowionego konstytucyjnie wyjątku jest regulacja art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Idąc dalej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla [...] ochrony praw innych osób. Sporna zmiana ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miała na celu wprowadzenie ułatwień w procesie inwestycyjnym, w szczególności przyspieszenie wieloetapowego procesu inwestycyjnego. Z tej też przyczyny ustawodawca zdecydował, że na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych (uzgodnieniowych) w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i warunków zabudowy możliwe jest ograniczenie dotychczasowej roli innych stron postępowania poza inwestorem. Aktualne uregulowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczające podmiotowe uprawnienia do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające jednak nie wyłączają celu uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanych na terenie przyległym do drogi publicznej. Nadto przedmiotowa regulacja nie pozbawiła stron postępowania prawa wniesienia odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a jedynie zażalenia (w przypadku sprawy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie w przedmiocie uzgodnień. Takie uregulowanie prawne powoduje, że strony inne niż inwestor nie mogąc wnieść zażalenia w toku postępowania mają możliwość wykazania wadliwości dokonanych uzgodnień na etapie wnoszenia odwołania od decyzji podnosząc istotny wpływ wadliwych uzgodnień na wynik sprawy. To uprawnienie - w ocenie Sądu - wynikać będzie z art. 142 K.p.a., który w stosunku do stron innych niż inwestor będzie miał zastosowanie. Ostateczna decyzja może być z kolei przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego przez każdą ze stron postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Oznacza to, iż w istocie - wbrew twierdzeniu skarżącej - nie doszło do ograniczenia ochrony praw osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości w toku całego procesu inwestycyjnego. Właściciele nieruchomości sąsiednich, o ile przejawiają troskę o przedmiot ich własności, mogą bowiem w pełni uczestniczyć w postępowaniu głównym, tj. dotyczącym ustalenia warunków zabudowy jako strony, korzystając z wszelkich uprawnień wynikających z tego statusu. Stanowisko to jest tym bardziej uprawnione, iż postępowania wpadkowe, jakimi są uzgodnienia, są postępowaniami zawężonymi do kompetencji organu właściwego do dokonania danego uzgodnienia. Organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Jest to organ wyspecjalizowany, w którego właściwości pozostaje kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego, w przypadku sprawy przepisami o drogach publicznych. To uzasadnia możliwość kwestionowania zajętego przez ów organ stanowiska wyłącznie przez inwestora, jako że postanowienie w przedmiocie uzgodnienia dotyka go bezpośrednio, dając jemu możliwość zaplanowanego zagospodarowania terenu inwestycyjnego lub nie. Natomiast prawa osób trzecich (w tym właścicieli' nieruchomości sąsiednich) znajdują ochronę w postępowaniu głównym, czyli w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, a następnie na etapie postępowania, w którym wydawane jest pozwolenie na budowę. Z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, iż skarżąca w postępowaniu uzgadniającym kwestionuje brak spełnienia przez planowaną inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., czyli dostępu terenu inwestycyjnego do drogi publicznej. Od spełnienia m. in. tego warunku zależy uzyskanie decyzji pozytywnej o warunkach zabudowy i warunek ten będzie badany przez Burmistrza K., czyli organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie podniesionego przez skarżącą zarzutu niezgodności znowelizowanego przepisu z Konstytucją, należy stwierdzić, iż co do zasady orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją, jak również aktów wykonawczych z ustawami należy do Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji RP przepisów wymienionych w treści wnioskowanego przez skarżącą pytania prawnego, które wymagałoby od Sądu, jak tego oczekiwała skarżąca, wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z takim pytaniem prawnym. Dodać jednak należy, iż niezależnie od faktu, że sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie wskazanym w art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, skarżąca może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Niezależnie od powyższego Sąd uznał za stosowne podkreślić, iż w rozpoznawanym przypadku wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga dotyczyła postanowienia umarzającego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tej racji Sąd nie mógł objąć zakresem orzekania także postanowienia zapadłego w sprawie "materialnej", w efekcie i przeprowadzonego postępowania wznowieniowego. Przedmiotem oceny Sądu pod względem zgodności z prawem było więc tylko zaskarżone postanowienie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa wskazanych w skardze, a i Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu żadnych uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Zatem - na mocy art. 151 P.p.s.a. - skargę należało oddalić.