I SA/Kr 2163/11

Sygn. akt I SA/Kr 2163/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012r., sprawy ze skargi R.Z., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 21 października 2011r. Nr [...], w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego, uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z 21 października 2011r. nr [...], działając na podstawie art. 23§1 i §4 pkt 1, art. 17§1 i art.18 w związku z art.13 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej-u.p.e.a.) oraz na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art.144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej-K.p.a.) utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 30 sierpnia 2011r. nr [...] wydane w sprawie R. Z. w sprawie odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej rachunku bankowego w Banku PEKAO S.A. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako wierzyciel wystawił na rzecz zobowiązanego R.Z. tytuły wykonawcze z 12 kwietnia 2011r. od nr [...] do nr [...] na zaległości z tytułu składek za okres od grudnia 2005r. do września 2006r. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 19 kwietnia 2011r. Organ egzekucyjny - Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiadomieniem z 20 czerwca 2011r. nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w Banku PEKAO S.A. Przedmiotowe zajęcie zobowiązany odebrał dnia 24 czerwca 2011r. Pismem z 6 lipca 2011r. bank poinformował o braku środków na rachunku bankowym zobowiązanego oraz że w ramach kwoty wolnej od zajęcia pozostaje suma 1.189,22 zł. Zobowiązany pismem z 27 lipca 2011r. zwrócił się do Zakład Ubezpieczeń Społecznych o odblokowanie swojego konta bankowego w Banku PEKAO S.A. W przedmiotowym piśmie podniósł, że na konto wpływa tylko emerytura, która jest już obciążona egzekucją prowadzoną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zobowiązany wskazał, że po dokonaniu potrąceń środki, które wpływają na jego konto są jedynymi jakie otrzymuje. Pismem z 29 lipca 2011r. wezwano zobowiązanego do udokumentowania i uzasadnienia konieczności takiego zwolnienia. W dniu 12 sierpnia 2011r. zobowiązany zwrócił się o zwolnienie z zajęcia środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym do kwoty 1.186,45zł. stanowiącej równowartość świadczenia emerytalnego. Podniesiono, że zajęte środki pieniężne pochodzą z Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA i podlegają zajęciu jedynie jako świadczenia emerytalne w trybie art. 79 u.p.e.a. Tymczasem strona w wyniku bezprawnego zajęcia tych środków pieniężnych, została pozbawiona jakichkolwiek środków do życia, co jest niedopuszczalne. Ponadto zwrócono się o zwrot pobranych kwot. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 30 sierpnia 2011r. nr [...] odmówił zwolnienia spod egzekucji administracyjnej rachunku bankowego w Banku PEKAO S.A. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 13§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela oraz zwrócono uwagę na uznaniowy charakter takiego rozstrzygnięcia. Na podstawie uzyskanych z banku informacji organ I instancji określił obroty na rachunkach bankowych strony oraz ustalił, że świadczenie emerytalne nie jest jedynym źródłem jego przychodów. Stwierdzono też, że twierdzenie wnioskodawcy, że w wyniku zajęcia środków na rachunku bankowym zostanie pozbawiony środków do życia jest gołosłowne, gdyż wnioskodawca nie wykazał żadnych zaległości w bieżącym utrzymaniu, nie udowodnił, że emerytura jest jedynym źródłem jego utrzymania, jak również nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową. Ponadto wnioskodawca zaciągnął pożyczkę bankową w wysokości 100.000,00 zł, co oznacza, że sam podjął się jej spłat, a bank musiał ocenić, że zobowiązany posiada wystarczającą zdolność kredytową. Wyjaśniono, że zadłużenie zobowiązanego z powodu nieopłaconych składek wynosi 1.394.449,79 zł, co przy miesięcznych potrąceniach ze świadczenia emerytalnego w wysokości 510,84 zł, z których pokrywane są również zaległości podatkowe, nie rokuje zaspokojenia wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Stąd decyzja o zajęciu rachunku bankowego, znajdująca podstawę w art. 19§4 u.p.e.a. Podstawową przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego jest cel egzekucji, tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Wobec tego, że zobowiązany nie przystąpił do spłaty zaległości, organ egzekucyjny zastosował kolejny dopuszczalny środek egzekucji, które to postępowanie znajduje oparcie w art. 19§4 u.p.e.a. Dodano też, że Dyrektor Oddziału Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest uprawniony do egzekucji ze składnika majątkowego zobowiązanego jakim jest świadczenie emerytalne pobierane przez niego z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Dyrektor Izby Skarbowej na skutek rozpoznania zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wyjaśnił, że obligatoryjną przesłanką zwolnienia z egzekucji określonych składników majątkowych, jest zgodnie z art. 13§1 u.p.e.a. uzyskanie zgody wierzyciela na zwolnienie składników majątkowych. Brak zgody wyklucza możliwość pozytywnego uwzględnienia wniosku zobowiązanego, nawet gdyby organ egzekucyjny stwierdził, że ważny interes zobowiązanego za tym przemawia. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie wierzyciel i organ egzekucyjny to ten sam podmiot, zajęcie stanowiska wobec wniosku zobowiązanego następuje w rozstrzygnięciu wydawanym przez organ egzekucyjny na podstawie art. 13§1 u.p.e.a. bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia w tym przedmiocie. Zdaniem organu I instancji zobowiązany nie udowodnił w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że jego niezbędne potrzeby życiowe nie są zaspokojone. Zobowiązany nie wykazał żadnych zaległości w bieżącym utrzymaniu, jak i również nie udowodnił, że świadczenie emerytalne jest jedyną kwotą jaką otrzymuje. Dyrektor Izby Skarbowej będąc organem nadzoru i organem odwoławczym od postanowień wydanych przez organ egzekucyjny - Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może ocenić postanowienie I instancji jedynie w zakresie w jakim zostało ono wydane przez organ egzekucyjny i w kontekście dochowania wymogów z art. 13 u.p.e.a. Przeprowadzając analizę w powyższym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że wobec braku zgody wierzyciela, organ egzekucyjny nie mógł zwolnić z egzekucji składnika majątku, a zatem wydane rozstrzygnięcie było prawidłowe. Zastrzeżono, że przyczyny, dla których wierzyciel odmówił udzielenia zgody na zwolnienie, nie mogą zostać zbadane, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej nie jest organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela. Skargę do Sądu na powyższe postanowienie złożył R.Z., zarzucając mu naruszenie art. 79 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 2 i art. 51 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, poprzez bezprawne zajęcie zwolnionej spod egzekucji emerytury z pominięciem przepisów szczególnych o egzekucji ze świadczeń emerytalnych. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, nakazanie Dyrektorowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zwrotu zajętych kwot i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącego dokonane zajęcie rachunku bankowego było niedopuszczalne, albowiem na rachunek ten wpływa świadczenie emerytalne, w całości zwolnione spod egzekucji. Skarżący stwierdził, że jego wniosek dotyczył zwolnienia spod egzekucji niedpodlegającej zajęciu emerytury, tymczasem organ orzekł o odmowie zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego. Ponadto podniósł, że egzekucję z pobieranej przez skarżącego emerytury prowadzi się w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w trybie przewidzianym w rozdziale 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym Zakład Ubezpieczeń Społecznych winien był wysłać zawiadomienie do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, aby wypłacał zajętą część świadczenia na pokrycie egzekwowanej należności oraz do skarżącego. Przy czym egzekucji podlega jedynie ta część świadczenia która nie jest zwolniona spod egzekucji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zajęto bowiem całą emeryturę pomimo powzięcia wiarygodnej informacji z banku, że jest ono zwolnione spod egzekucji. Jednocześnie zwolnienie emerytury spod egzekucji w niniejszej sprawie nie wymagało uzyskania zgody wierzyciela, gdyż emerytura policyjna jest w całości zwolniona spod egzekucji z mocy samego prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie skargi podtrzymując zajęte wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133§1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Analiza zaskarżonego postanowienia oraz przedłożonych akt administracyjnych doprowadziły Sąd do przekonania, że skarga jest zasadna. Jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia Dyrektora ZUS, organ wezwał Skarżącego w piśmie z 29 lipca 2011r. do udokumentowania i uzasadnienia konieczności zwolnienia rachunku bankowego. W przedłożonych do Sądu aktach sprawy nie ma dokumentu z 29 lipca 2011r. Oznacza to zatem, iż nie sposób skontrolować, czego w rzeczywistości domagał się organ od Skarżącego w ,,owym" piśmie jak również nie sposób zweryfikować, czy Skarżący rzeczywiście dopełnił obowiązku i rzetelnie przedstawił swoją sytuację wraz ze stosowna argumentacją. Skarżący w toku postępowania domagał się ,,odblokowania" konta w banku i kwestionował dopuszczalność prowadzonej z egzekucji z uwagi na fakt, iż jego świadczenie emerytalne jest już zajęte na poczet zaległości podatkowych. Godzi się przypomnieć, że pisma stron postępowania, które często nie posiadają dostatecznej wiedzy na temat procedury administracyjnej, organ administracji publicznej winien z poszanowaniem zasad ogólnych wyrażonych w art. 6 i nast. K.p.a., zawsze interpretować tak, aby umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania administracyjnego. Organ z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych indywidualnej sprawy, winien rozpoznawać wnioski strony zgodnie z ich treścią, jeżeli natomiast wobec treści pisma nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie woli strony co do zakresu jej żądania, bądź istotnych dla sprawy okoliczności, organ zobligowany jest zwrócić się do strony z zapytaniem odnośnie treści jej żądania i jednocześnie pouczyć o ewentualnych wymogach formalnych, niezbędnych do realizacji stosownych wniosków. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo stoją na stanowisku, iż w przypadku pism wnoszonych przez strony nieważna jest ich nazwa, ale treść ( wyrok NSA z 23 kwietnia 1993r. sygn. akt: SA/Kr 2342/92 niepublik.). Oznacza to, że na organie administracji spoczywa obowiązek obiektywnej weryfikacji podstaw i celu składanych przez stronę wniosków w toku postępowania (wyrok NSA z 14 lutego 2007r. sygn. akt: II GSK 290/06, ONSAiWSA 2008/1/13). O tym jaki charakter ma pismo decyduje sama strona, jednakże w razie istnienia wątpliwości w tym zakresie, obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (zasada informowania art. 9 K.p.a.). Obowiązek ten dotyczy w szczególności takich pism, które zredagowane zostały z sposób niezręczny, niezrozumiały i niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony. Organ administracji otrzymując pismo strony nie może sam precyzować jego treści dokonując swoistej wykładni pisma i intencji strony. Jednak brak takich możliwości nie oznacza, iż organ może pozostać w takiej sytuacji bezczynny. Organ "powinien bowiem udzielić wnoszącemu podanie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie" (M. Jaśkowska, A. Wrobel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2002, s. 402). O tym, jakie znaczenie ma pismo skierowane przez stronę decyduje ta strona, a nie organ. Dodatkowo należy podnieść - w kontekście podnoszonej przez Skarżącego kwestii niedopuszczalności zajęcia rachunku bankowego, że problem ustalenia, czy dany składnik może być objęty egzekucją (czy jej podlega), a jeżeli tak, to w jakim zakresie, winien jednak być oceniany przez ten organ podejmujący postanowienie lub czynność zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego bądź oceniający ich zgodność z prawem. Po wystąpieniu o zwolnienie od egzekucji składnika, który został nią objęty, a - w ocenie zobowiązanego - powinien być uznany za wyłączony spod niej z mocy samego prawa, organ egzekucyjny musi dokonać oceny, czy sprawa dotyczy rzeczy, pieniędzy lub prawa zobowiązanego objętych wyłączeniami ustawowymi. W sprawie poddanej osądowi organy nie wypowiedziały się w tej kwestii mimo, że Skarżący konsekwentnie kwestionował dopuszczalność zajęcia rachunku bankowego w sytuacji gdy część świadczenia emerytalnego została już zajęta. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia zwrócić należy uwagę także na jeszcze jeden aspekt sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 13§1u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Powyższe oznacza, iż zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych należących do zobowiązanego może nastąpić wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia trzech przesłanek: zobowiązany musi złożyć wniosek, uzyskać na zwolnienie zgodę wierzyciela i za zwolnieniem musi przemawiać ważny interes zobowiązanego. Art.13§1 u.p.e.a. stanowi dodatkowy środek ochrony na wypadek, gdyby zaistniały nadzwyczajne okoliczności, a przewidziane w ustawie gwarancje w postaci przepisów przewidujących wyłączenia i ograniczenia egzekucji z poszczególnych składników majątkowych zobowiązanego okazały się niewystarczające w danej sytuacji. Wszędzie tam, gdzie ustawodawca w treści przepisu prawnego używa dla określenia kompetencji organu do podjęcia pewnych czynności zwrotu "może", konstruuje daną instytucję na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Swoboda organu w postaci luzu decyzyjnego stanowi dogodny mechanizm zapewnienia z jednej strony stabilności prawa, a z drugiej umożliwienia organom prowadzenia własnej polityki poprzez dokonywanie wyborów i środków działania (M.Jaśkowska [w:] Z.Duniewska, R.Hauser, M.Jaśkowska, M.Matczak, Z.Niewiadomski, A.Wróbel, System Prawa Administarcyjnego, Tom I Instytucje prawa administracyjnego, Warszawa 2010r., s.219). Jednakże, co warto podkreślić, z samym uznaniem administracyjnym mamy do czynienia dopiero wówczas, gdy organ egzekucyjny stwierdzi istnienie przesłanek warunkujących zwolnienie z egzekucji składników majątkowych. W świetle przyjętej w przepisie art. 13§1 u.p.e.a. koncepcji organ podatkowy jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania zwolnienia, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie wyboru rodzaju rozstrzygnięcia w przypadku stwierdzenia ich istnienia. Z uwagi na omówiony wyżej specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, ich kontrola sądowa polega na zbadaniu, czy organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz wszechstronnego i wnikliwego jego rozważenia. Oceniając zaskarżone postanowienie pod tym kątem należy stwierdzić, iż organ egzekucyjny w treści postanowienia wydawanego na podstawie tego przepisu powinien, rozważając wyrażenie zgody na zwolnienie z egzekucji, rozważyć równocześnie przesłankę ważnego interesu zobowiązanego. I w tym zakresie wydane postanowienie narusza wskazane na wstępie przepisy. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na informacjach z banku ( w tym na podstawie analizy wyciągów bankowych) informacji z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA oraz informacji od Naczelnika Urzędu Skarbowego ale w ogóle nie rozważył przesłanki ważnego interesu zobowiązanego. Nie może ostać się w obrocie prawnym postanowienia, z których wynika, że organ w ogóle nie badał przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, bowiem nie ustalił okoliczności tej konkretnej sprawy. Przy tym należy stwierdzić, iż organ może i tak odmówić zwolnienia spod egzekucji, ale dopiero po wyczerpującym i rzeczywistym odniesieniu się do argumentów przedstawionych we wnioski Skarżącego o zwolnienie spod egzekucji oraz ustalonych okoliczności faktycznych sprawy. Przesłanka ważnego interesu zobowiązanego jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria. Pojęcie ważnego interesu zobowiązanego jest na tyle pojemne, że pozwala objąć swym zakresem wszelkie okoliczności mające wpływ na dokonanie prawnej kategoryzacji sytuacji zobowiązanego (B. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 158). Przedstawione powyżej postępowanie organów stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy materialnej i art. 8 k.p.a. zasadą pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji powinny zatem zwrócić się do strony o wyjaśnienie treści jej żądania. Organ ponownie prowadząc postępowanie uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu powyższego wyroku a nadto weźmie pod uwagę fakt, iż akta administracyjne nie zawierały wszystkich dokumentów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 p.p.s.a. uznał, że w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, określonego w art. 1§2 p.p.s.a. ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taki należy uznać również postanowienie z 30 sierpnia 2011r. wydane przez organ l instancji. Art. 135 uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkich sądów administracyjnych granicami skargi, upoważniając ten Sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, sprawy administracyjnej. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.