I SA/Wa 1885/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Maria Tarnowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania E. G., M. J. i W. J., na postawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] orzekającą o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. w Dzielnicy [...], przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [..].. Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: E. G., M. J. i W. J. wystąpili do Prezydenta W. o zwrot nieruchomości o powierzchni [...] m2 zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi S., gminy S., parcela nr [...] z osady nr [...]. Organ prowadzący postępowanie ustalił, że część przedmiotowej nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot o powierzchni [...] m2 została wywłaszczona na mocy decyzji Naczelnika Miasta U. z dnia [...] października 1975 r., nr [...]. Ponadto dawna działka objęta decyzją wywłaszczeniową odpowiada obecnie powierzchni około [...] m2 z działki o nr ewidencyjnym [...] m2 z działki o nr ewidencyjnym [...]. Właścicielem działki nr [...] z obrębu [...] jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym [...] sp. z o.o. (potwierdza to treść wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] stycznia 2009 r.). Natomiast działka nr [...] z obrębu [...], której właścicielem również jest Skarb Państwa pozostaje w użytkowaniu wieczystym [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. W przypadku obu działek użytkowanie wieczyste ustanowione zostało z dniem 5 grudnia 1990 r. na rzecz Zakładów Przemysłowych "[...]" z siedzibą w W. dla działki nr [...] na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r., nr [...], a dla działki nr [...] na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...]. Badając następstwo prawne po dawnych właścicielach nieruchomości, organ pierwszej instancji uznał, że do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, są uprawnieni obecnie E. G. w udziale [...] oraz M. J. w udziale [...] oraz W. J. w udziale [...]. Dokonując oceny zasadności wniosku o zwrot nieruchomości Prezydent W. zauważył, że ponieważ użytkowanie wieczyste dla przedmiotowej nieruchomości nie zostało ujawnione w księdze wieczystej przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 229 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.) dalej jako u.g.n. W związku z powyższym organ dokonał analizy wniosku o zwrot nieruchomości pod kątem przesłanek zapisanych w przepisie art. 136 ust. 3 u.g.n. Prezydent W. wskazał, że zgodnie z decyzją o ustaleniu miejsca i warunków lokalizacji inwestycji z dnia [...] maja 1975 r., nr [...] przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona pod rozbudowę i modernizację Zakładów [...] "[...]". Rozbudowa była realizowana jako obiekt zamknięty w oparciu o plan rozbudowy zakładów. Przedmiotowa nieruchomość stanowiąca część działek ewidencyjnych nr [...] i [....] znajduje się w środku kompleksu terenów przemysłowych ZM "[...]". Organ pierwszej instancji zaznaczył, że na nieruchomości dwukrotnie prowadzone były oględziny w terenie w dniu [...] lutego 2010 r. i w dniu [...] listopada 2004 r. Wykazały one, że na zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości i nieruchomości sąsiednich składają się droga asfaltowa ze słupami oświetleniowymi, tory kolejowe z suwnicą, plac składowy i budynki oznaczony literą [...] oraz oznaczony nr [...] na planie realizacyjnym Zakładów [...]"[...]" z 1980 r. oraz oznaczony literą [...] i oznaczony nr [...] na planie realizacyjnym Zakładów [...]"[...]" z 1980 r.. W ocenie Prezydenta W. opis powyższego zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy wniosek o zwrot wraz z najbliższym sąsiedztwem w pełni odpowiada zagospodarowaniu terenu, które zostało przewidziane w planie realizacyjnym zagospodarowania terenu Zakładów [...] "[...]" z 1980 r. Organ pierwszej instancji podkreślił, że budowa Z "[...]" była inwestycją o charakterze kompleksu obiektów i urządzeń. Z planu realizacyjnego zagospodarowania terenu Z. [...] wynika, że rozbudowa istniejących Zakładów [...] "[...]" przeprowadzonych w latach 70 – tych i 80 – tych polegała przede wszystkim na budowie obiektów oznaczonych na planie określonymi numerami. Ponadto z pozyskanej w toku postępowania książki obiektu budowlanego nr [...] wynika, że odbiór budynku nr [...] został przeprowadzony w 1986 r. Ponadto protokół przekazania – przyjęcia do eksploatacji wskazuje, że od 1978 r. do 1986 r., stopniowo systematycznie przekazywano do odbioru kolejne elementy znajdujące się w hali [...] to jest instalacje oświetlenia, instalacje co, stacje transformatorowe i ciągi główne sprężonego powietrza. Dokonując analizy całości kompleksu jakim są tereny Z. "[...]" Prezydent W. bezspornie stwierdził, że występuje zgodność niniejszego planu realizacyjnego z obecnym stanem zagospodarowania o czym świadczy porównanie niniejszego planu realizacyjnego z obecnym planem zagospodarowania terenu Z "[...]". Resumując Prezydent W. uznał, że na części nieruchomości o powierzchni [...] m2 stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...], która została wywłaszczona decyzją Naczelnika Miasta U. z dnia [...] października 1975 r. cel został zrealizowany i przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana zgodnie z celem przeznaczenia przez kilkadziesiąt lat. Pozwala to na uznanie, że nieruchomość ta została zagospodarowana na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej, i nie zaistniały przesłanki do zwrotu nieruchomości z art. 136 ust. 3 i 137 u.g.n. W związku z powyższym Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. w Dzielnicy [....], przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...]. Od powyższej decyzji E. G., M. J. i W. J. wnieśli odwołanie do Wojewody [...] domagając się zmiany zaskarżonej decyzji. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] powtórzył ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Zauważył, że dawna działka objęta decyzją wywłaszczeniową odpowiada obecnie około [...] m2 z działki o nr ewidencyjnym [...] i [...] m2 z działki o nr ewidencyjnym [...]. Obie działki są własnością Skarbu Państwa, ale pierwsza z nich pozostaje w użytkowaniu wieczystym [..] sp. z o.o. Spółki Komandytowej z siedzibą w W. (potwierdza to treść odpisu zwykłego księgi wieczystej [...] według stanu z dnia 16 maja 2011 r.), natomiast użytkownikiem wieczystym drugiej jest [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. W obu przypadkach użytkowanie wieczyste ustanowione zostało z dniem 5 grudnia 1990 r. na rzecz Zakładów [...] "[...]" z siedzibą w W.: co do działki nr [...] na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r., nr [...], co do działki nr [...] na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [..] maja 2000 r. nr [..]. Wojewoda [...] zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że przepis art. 229 u.g.n. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie bowiem prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, jak również późniejsze zmiany dotyczące prawa użytkowania wieczystego zostały ujawnione w księdze wieczystej po dniu 1 stycznia 1998 r. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał na treść przepisu art. 137 ust. 1 u.g.n., który dopuszcza możliwość zwrotu nieruchomości jeśli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Dokonując analizy wniosku o zwrot nieruchomości przez pryzmat zapisów art. 137 ust. 1 u.g.n. Wojewoda [...] ustalił bezspornie, że przedmiotowa nieruchomość została przejęta pod rozbudowę i modernizację Zakładów [...] "[...]" zgodnie z decyzją z dnia [...] maja 1975 r. nr [...], o ustaleniu miejsca i warunków lokalizacji inwestycji wydaną przez Wydział [...]. Rozbudowa Zakładów [...] "[...]" była realizowana w oparciu o plan rozbudowy zakładów. Organ odwoławczy wskazał również, że przedmiotowa nieruchomość będąca częścią działek nr [...] znajduje się w środku kompleksu terenów przemysłowych Zakładów [...] "[...]". Potwierdził sposób zabudowania nieruchomości ustalony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Wojewoda [...] przyznał rację Prezydentowi W., że rozbudowa Zakładów [...] "[...]" była inwestycją o charakterze kompleksu obiektów i urządzeń. I należałoby rozstrzygając sprawę zwrotu nieruchomości zbadać możliwość jej zwrotu choćby w części wywłaszczonej nieruchomości. Organ drugiej instancji stwierdził jednak, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można wywnioskować, które części działek nr [...] stanowią wywłaszczoną nieruchomość. Okoliczność ta ma tymczasem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewoda [...] podkreślił, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji powinien dokładnie ustalić jaką część działek nr [...] zajmuje dawna nieruchomość, ponadto ponownie dokonać oględzin nieruchomości i sporządzić dokumentację geodezyjną. W ocenie organu odwoławczego Prezydent W. nie przeprowadzając ustaleń w powyższym zakresie naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Skoro zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy na istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Uwzględniając powyższe Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] orzekającą o odmowie zwrotu opisanej w niej wywłaszczonej nieruchomości. Na powyższą decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła organom orzekającym w sprawie naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - przepisu art. 229 u.g.n. poprzez przyjęcie, że w przypadku, gdy prawo użytkowania wieczystego powstało z mocy prawa przed dniem 1 stycznia 1998 r., ale przed tym dniem nie zostało ujawnione w księdze wieczystej, to roszczenie o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n. przysługuje. Zdaniem skarżącego w takim przypadku nie jest istotna data ujawnienia prawa w księdze wieczystej, ale fakt, iż prawo użytkowania wieczystego powstało przed tą datą, gdyż w przypadku prawa użytkowania wieczystego powstałego ex lege wpis do księgi wieczystej ma charakter jedynie deklaratoryjny, a nie konstytutywny, jak ma się to w przypadkach, gdy do powstania prawa użytkowania wieczystego jest konieczny jego wpis do księgi wieczystej, - naruszenie przepisu art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie jakiekolwiek znaczenie miało ustalenie obecnego stanu zabudowy podczas, gdy ten przepis wyraźnie stanowi, iż jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany w ciągu 10 lat od dnia, gdy decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna to nieruchomość nie można uznać za zbędną dla celów wywłaszczenia, co w rezultacie w ogóle wyłącza możliwość żądania zwrotu nieruchomości wywłaszczonej, - naruszenie przepisu art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w środku terenu byłych Zakładów [...] "[...]", następnie [...] S.A. na którym została zrealizowana jako na terenie zamkniętym rozbudowa tychże zakładów, jak również pominięcie okoliczności, iż decyzje z [...] maja 2000 r., o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego z dniem 5 grudnia 1900 r. obu działek miały charakter jedynie deklaratoryjny. Zatem nie ustanawiały prawa użytkowania wieczystego, a jedynie stwierdzały jego nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. - naruszenie art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w związku z nieuznaniem w oparciu o całokształt materiału dowodowego za udowodnioną okoliczność, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany w terminie wskazanym w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n, gdy w sprawie ustalono, że wymienione budynki pochodzą z 1980 r. Rozbudowa miała tymczasem charakter kompleksu budowli i urządzeń na terenie zamkniętym otaczającym z każdej strony przedmiotową nieruchomość. Przez jej środek przebiega droga asfaltowa ze słupami oświetleniowymi, znajdują się tam również hydranty, plac składowy, tory kolejowe – cała zaś wymieniona zabudowa obejmuje działki nr [....], które są większe niż wywłaszczona działka i w całości ją w sobie zawierają, co za tym idzie jeśli na obszarze objętym dzisiejszymi działkami nr [...] zrealizowano przedmiotową zabudowę to tym bardziej zrealizowano ją na działce wywłaszczonej, która jedynie stanowi część obecnych działek [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji stwierdzając, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy, które mogłyby wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w toku dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji rozpoznając sprawę nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Przy czym stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych ustawowych kryteriów stwierdzić należy, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], którą Prezydent odmówił zwrotu nieruchomości położonej w W. w dzielnicy U. przy ulicy [...] o powierzchni [...] metrów kwadratowych, stanowiącej obecnie część działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], wywłaszczonej decyzją Naczelnika Miasta U. z dnia [...] października 1975 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie i po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji, gdyż rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa. Zdaniem sądu Wojewoda [...] prawidłowo uznał po rozpatrzeniu odwołania E. G., M. J. i W. J., że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zarzuty skarżącego są chybione, sprzeczne z przepisami prawa oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Skarżąca podniosła, iż prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości powstało z mocy prawa przed dniem 1 stycznia 1998 roku ale przed tym dniem nie zostało ujawnione w księdze wieczystej. Zdaniem skarżącej nie jest istotna data ujawnienia prawa w księdze wieczystej ale fakt, iż prawo użytkowania wieczystego powstało przed tą datą (1 styczeń 1998 r.), gdyż w przypadku prawa użytkowania wieczystego powstałego ex lege, wpis do księgi wieczystej ma charakter jedynie deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Nie budzi sporu ani wątpliwości, że decyzje Wojewody [....] o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste nr [...] wydane zostały w dniu [...] maja 2000 roku. W myśl natomiast przepisu art. 229 w/w ustawy roszczenie z art. 136 ust. 3 nie przysługuje jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy - to jest przed 1 stycznia 1998 roku - nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. W sprawie niniejszej nie został spełniony ten element koniunkcji wyraźnie zawartej w przepisie, który stanowi o dacie dokonania wpisu prawa do księgi wieczystej, wobec czego przepis art. 229 u.g.n. nie może znaleźć w przedmiotowej sprawie zastosowania i w związku z czym tak ustalony stan prawny nieruchomości nie stanowi przeszkody do jej zwrotu. Skoro tak, organ winien przejść do badania czy spełnione zostały przesłanki do zwrotu nieruchomości. Podnieść należy, że przedmiotowa sprawa jest rozpoznawana przez sąd po raz kolejny, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SA /WA 1557/07 uchylając uprzednio wydane decyzje organów administracji zarówno I i II instancji, które niniejsze postępowanie umarzały jako bezprzedmiotowe, w uzasadnieniu wyroku stwierdził (pomimo, że wówczas zasadniczym problem było ustalenie czy wniosek o zwrot nieruchomości pochodzi od osób uprawnionych), że z przepisu art. 229 u.g.n. wynika, iż roszczenie o zwrot nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego. Cytowana ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 roku - art. 242 u.g.n.. W uzasadnieniu ówcześnie wydanej decyzji I instancji ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość pozostaje w użytkowaniu wieczystym na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2000 roku. Skoro zatem decyzja o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego wydana została po dacie wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie można twierdzić, jak to czyni organ, że zwrot nieruchomości nie przysługuje. Sąd wówczas wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić istnienie przesłanek z art. 136 ust.1 - 3 u.g.n., a w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek do zwrotu podjąć działania prowadzące do odzyskania władania Skarbu Państwa. Należy wobec powyższego podkreślić, że już w sprawie o sygn. akt I SA/ WA 1557/07 sąd zawarł pogląd co do nie stosowania w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym przepisu art. 229 u.g.n. i słusznie pogląd ten podzieliły organy I i II instancji po ponownym rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Stwierdzenia skargi w pkt 1a dotyczące interpretacji przepisu art.229 u.g.n. są o tyle nieprawidłowe, że pozostają w sprzeczności nie tylko z literalnym brzmieniem tego przepisu i jego gramatyczną wykładnią ale również utrwalonym w tej mierze orzecznictwem i poglądami doktryny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lipca 2009 r. w sprawie I OSK 648/08 stwierdził, że art.229 u.g.n. nie czyni żadnej różnicy co do sposobu powstania prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z nim sam fakt ustanowienia prawa i wpisania go do księgi wieczystej przed dniem wejścia w życie ustawy jest istotny. Z punktu widzenia tego przepisu obojętne jest czy prawo to powstało ex lege, na mocy decyzji administracyjnej, czy umowy cywilnoprawnej –ważne jest jedynie, aby prawo użytkowania wieczystego powstało na rzecz innego podmiotu niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Prawo takie powinna posiadać osoba trzecia. Jak słusznie podniósł organ II instancji, a stanowisko to podziela sąd, zasadniczo konieczne jest dokładne określenie granic przedmiotowych nieruchomości-działek o numerach [...], o zwrot których wniesiono. Należy przy tym podkreślić, że określenie to winno nastąpić w sposób prawem przewidziany, czyli na mapie sytuacyjnej do celów prawnych oraz z wytyczeniem granicy w terenie. Konieczne będzie przeprowadzenie na powyższe okoliczności ponownych oględzin nieruchomości. Dopiero po szczegółowym i wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ winien wydać decyzję prawu odpowiadającą, która zostanie zgodnie z obowiązującymi zasadami procedury uzasadniona zostanie w sposób logiczny i spójny ( art.107 § 3 k.p.a.). Powyższe uchybienia popełnione przez organ I instancji dają zdaniem sądu wystarczające podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu II instancji, która uchyliła wadliwe rozstrzygniecie. Jednocześnie wobec powyższego, sąd stwierdził, że przedwczesne jest odniesienie się do dalszych zarzutów skargi, gdyż bez szczegółowego określenia przedmiotu postępowania, nie sposób czynić rozważań co do kwestii związanych z konkretami dotyczącymi jego zagospodarowania. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).