II OSK 1451/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w Warszawie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1579/11 o odrzuceniu skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1579/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W związku ze złożeniem przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie reprezentowaną w postępowaniu administracyjnym przez D. K., skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia 2011r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 października 2011r. D. K. została wezwana do złożenia pełnomocnictwa i wykazania, że spełnia ona kryteria wskazane w art. 35 p.p.s.a., w terminie 7 dni pod rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowo administracyjnym w charakterze pełnomocnika. D. K. została wezwana również o złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi do WSA w Krakowie i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 p.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe wezwania D. K. w piśmie z dnia 28 października 2011r. (data stempla pocztowego), przedłożyła odpis KRS z którego wynika, że: 1. do jednoosobowego reprezentowania Spółki upoważniony jest Prezes Zarządu A. C., 2. oświadczenie A. C., że D. K. w dniu składania skargi z dnia 19 września 2011r. na decyzję SKO w Tarnowie z dnia [...] sierpnia 2011r. była pracownikiem Spółki, 3. pełnomocnictwo udzielone przez A. C. dla A. B. do reprezentowania Spółki z możliwością udzielania dalszych pełnomocnictw oraz 4. pełnomocnictwo A. B. udzielone D. K. "do prowadzenia wszelkich uzgodnień czy działań proceduralnych związanych z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanej przez [...]inwestycji..." Sąd I instancji uznał, że z treści pełnomocnictw wynika, że pełnomocnictwa te nie uprawniają D. K. do wniesienia skargi i reprezentowania spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Pełnomocnictwo dla A. B., który upoważnił D. K. nie dotyczą bowiem postępowania w sprawie dot. Decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 10 listopada 2011 r. wezwał [...] Sp. z o.o. w Warszawie do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi z powodów w/w, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 23 listopada 2011 r., a termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 30 listopada 2011 r. Sąd I instancji wskazał, iż w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, wobec powyższego, skarga podlega odrzuceniu. Powyższe postanowienie Sądu I instancji stało się przedmiotem skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. reprezentowanej przez radcę prawnego B. F. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów art. 67 § 3 i 67 § 5 w związku z art. 6, 34, 35 § 2, 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2011 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi wysłano na inny adres niż ten który podany jest w KRS. Podniesiono, że przez adres podany w rejestrze, o którym mowa w art. 67 § 3 p.p.s.a należy rozumieć - w przypadku przedsiębiorcy będącego spółką akcyjną - adres siedziby spółki, a nie adres jej oddziału (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2007 r., II OSK 1017/06, niepubl). Natomiast Sąd I instancji, wysłał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi na adres: al. [...],[...]-[...] Warszawa, a nie na adres siedziby Spółki: tj. al. [...],[...]-[...] Warszawa. W dalszej części powołując się na treść art. 67 § 5 p.p.s.a. podniesiono, że adresem właściwym do doręczeń jest adres wskazany przez pełnomocnika skarżącej Spółki. Jako adres właściwy do doręczeń wskazano adres pełnomocnika skarżącej Spółki. Zdaniem skarżącej pełnomocnik spółki nie znając treści pisma, a tym samym ewentualnych następstw prawnych z nim związanych, jest de facto pozbawiony możliwości obrony praw swego mocodawcy, dlatego też pisma sądowe doręczone pod niewłaściwy adres są bezskuteczne i nie mogą wywoływać żadnych skutków prawnych. Przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc skarżąca Spółka ustanowiła pełnomocnika w osobie Pana A. B., a ten udzielił dalszego pełnomocnictwa D. K. doręczenia należało dokonać wyłącznie tym podmiotom. Doręczenie dokonane pod adresem strony - [...] jest bezskuteczne wobec pełnomocnika, a więc nie wywiera skutku procesowego. D. K., jako pełnomocnik strony wskazała swój adres do odbioru pism. W takim wypadku wezwanie do uzupełnienia braków formalnych powinno być doręczone pełnomocnikowi – D. K. lub pełnomocnikowi A. B., a nie stronie. Podniesiono, że dwa wcześniejsze zarządzenia wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi były kierowane na adres pełnomocnika strony D. K., gdzie zgodnie z zaleceniami Przewodniczącego zostały uzupełnione braki formalne skargi. Nadto wskazano, iż D. K., jako pełnomocnik skarżącej strony, była przekonana, że przedstawiane przez nią pełnomocnictwo uprawnia ją do złożenia skargi, ponieważ w kierowanych do niej wezwaniach do uzupełnienia braków formalnych skargi, nigdzie nie było zaznaczone, że przedstawione pełnomocnictwo nie jest skuteczne przed Sądem I instancji. Podkreślono, że zaskarżone niemniejszą skargą postanowienie zostało doręczone D. K., a nie stronie. Zdaniem skarżącej Spółki, z uwagi na to, że pełnomocnictwo dla A. B., który upoważnił D. K. do reprezentowania Spółki nie było sporządzone, przez profesjonalnego pełnomocnika, należałoby analizować treść udzielonego pełnomocnictwa w świetle art. 65 kodeksu cywilnego oraz przepisów odnoszących się do przedstawicielstwa ( art. 95-109 kodeksu cywilnego). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 67 § 3 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres do doręczeń. Stosownie natomiast do treści art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Pismem z dnia 2 listopada 2011 r. (data prezentaty) D. K. pełnomocnik skarżącej Spółki w wykonaniu wezwania Sądu z dnia 18 października 2011 r. przedłożyła następującą dokumentację: - odpis KRS z którego wynika, że do jednoosobowego reprezentowania Spółki upoważniony jest Prezes Zarządu A. C., - oświadczenie A. C., że D. K. w dniu składania skargi z dnia 19 września 2011r. na decyzję SKO w Tarnowie z dnia [...] sierpnia 2011r. była pracownikiem Spółki, - pełnomocnictwo udzielone przez A. C. dla A. B. do reprezentowania Spółki z możliwością udzielania dalszych pełnomocnictw oraz - pełnomocnictwo A. B. udzielone D. K. "do prowadzenia wszelkich uzgodnień czy działań proceduralnych związanych z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanej przez [...] inwestycji. Zaznaczyć należy, iż w początkowej fazie postępowania, od dnia wniesienia skargi, pisma sądowe kierowane do strony skarżącej doręczane były na adres jej pełnomocnika wskazany w skardze. Następnie po wykonaniu przez D. K. wezwania Sądu I instancji z dnia 18 października 2011 r. Sąd I instancji w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2011 r. skierował kolejne wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi - poprzez jej podpisanie – podając jako przyczynę nieskuteczność przedstawionych pełnomocnictw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Jednakże, sporne co do prawidłowości doręczenia wezwanie zostało wysłane na adres Oddziału skarżącej Spółki, który nie jest tożsamy z adresem oznaczonym jako siedziba podmiotu w przedstawionym odpisie KRS. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy wskazać, że za skuteczne doręczenie przesyłki sądowej stronie będącej spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która nie ma ustanowionego pełnomocnika procesowego, ani osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym uznać można takie doręczenie, które nastąpiło do rąk organu upoważnionego do reprezentowania spółki przed sądem, w tym wypadku należałoby uznać potwierdzenie odbioru przesyłki w siedzibie spółki, a nie w jej oddziale. W świetle powyższego uznać należy, iż pogląd Sądu I instancji o skutecznym doręczeniu wezwania sądowego był co najmniej przedwczesny. W sprawie zachodziła bowiem konieczność dokładnego zbadania przez Sąd I instancji okoliczności doręczenia sądowego wezwania, czego nie dokonano w kontrolowanym postępowaniu. Nie wyjaśnienie tej okoliczności miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mimo, że prawidłowość i data doręczenia wezwania nie była pewna, Sąd I instancji licząc bieg terminu od tej niepewnej daty uznał, że został on uchybiony i w konsekwencji odrzucił skargę. Wątpliwości Sądu I instancji co do prawidłowości pełnomocnictwa były zasadne, należało zatem wezwanie skierować na adres wynikający z odpisu KRS tj. [...]-[...] Warszawa, ul. Al. [...]. Ponadto całkowicie niezrozumiałym jest doręczenie przez Sąd postanowienia z dnia 10 lutego 2011 r. D. K. i A. B., jeżeli uznał, iż nie spełniają oni przesłanek określonych z art. 35 p.p.s.a., a powinno zostać doręczone na właściwy adres skarżącego kasacyjnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek do odrzucenia skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.