II SA/Wa 2165/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Eugeniusz Wasilewski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], cofającą A. N. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż organ I instancji cofnął A. N. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż prawomocnym od dnia 19 sierpnia 2010 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt [...] uznano wymienionego winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., tj. tego, że [...], przy czym karę tę warunkowo zawieszono na okres 1 roku tytułem próby. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji. Od ww. decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, strona podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 16 § 1 oraz art. 61 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, poprzez jego niezastosowanie. Wskazała, iż przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ I instancji, wydając kwestionowaną decyzję, dopuścił się naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), albowiem wszczął postępowanie w sprawie na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, choć wcześniej, pod rządami przepisów ustawy o broni i amunicji, obowiązujących do dnia 10 marca 2011 r., umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia A. N. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zatem wydana przez ten organ decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego jako dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu. Z jego treści wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Bezspornym jest w sprawie, iż przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., popełnione przez A. N., znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy też zamiaru ewentualnego. Wobec tego ustalenie, że odwołujący się został skazany za umyślne przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., polegające na [...], jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących kwestii nowelizacji ustawy o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r. (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.) i oceny, iż wprowadzone zmiany nie dotyczą strony, bowiem nie popełniła ona przestępstwa po dacie wejścia ich w życie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia odwołującemu się pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte dnia 18 marca 2011 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że jego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Wobec powyższego, interpretacja pełnomocnika strony obowiązujących przepisów prawnych nie jest trafna i z pewnością nie jest zgodna z intencją ustawodawcy, który w sposób niebudzący wątpliwości wyraził w tym przepisie swoje stanowisko. Ponadto Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż organ I instancji, wszczynając w dniu 18 marca 2011 r. postępowanie administracyjne, a następnie cofając decyzją z dnia [...] maja 2011 r. stronie pozwolenie na broń, pomimo uprzedniego umorzenia postępowania, nie dopuścił się naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej. Po nowelizacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ Policji zobligowany był do takiego działania, do którego nie obligowały go przepisy dotychczasowych przepisów ustawy o broni i amunicji ze względu na to, iż popełnione przez A. N. przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. nie było wymienione w katalogu przestępstw określonych art. 15 ust. 1 pkt 6. W związku z powyższym, wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z powodu naruszenia przez organ I instancji art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazał, iż zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których jedna jest ostateczna. Natomiast istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 392/10 z dnia 28 października 2010 r., publik. LEX nr 75713). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie występuje ten sam podmiot i przedmiot sprawy, natomiast zmienił się stan prawny - zgodnie z aktualnymi przepisami ustalenie ukarania za przestępstwo umyślne obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Zatem, wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego, argumenty pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu nie tworzą podstaw do zachowania jej pozwolenia na broń. Zgodnie ze stanowiskiem NSA, zawartym w wyroku z dnia 31 stycznia 2009 r., sygn. akt OSK 48/08, posiadanie broni jest na gruncie naszego prawa przywilejem i wyróżnieniem będącym wyrazem zaufania organów państwa do obywatela. Zatem osoba, która spełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni zaufanie takie traci. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika A. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji mimo, że w sprawie zezwolenia na posiadanie broni myśliwskiej przez A. N. została wydana wcześniej decyzja ostateczna Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni w celach myśliwskich. Z tych względów strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do momentu merytorycznego rozstrzygnięcia skargi przez Sąd. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich prowadzone już było postępowanie administracyjne. W dniu [...] listopada 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu takowe pozwolenie. Na skutek złożonego w dniu 7 grudnia 2010 r. przez A. N. odwołania, Komendant Główny Policji w Warszawie dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W rezultacie Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lutego 2011 r., biorąc pod uwagę argumenty jakimi posłużył się skarżący w swoim odwołaniu, umorzył toczące się względem niego postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Postępowanie to było de facto tożsame pod względem podmiotowo-przedmiotowym z postępowaniem, w którym wydano decyzję będącą przedmiotem niniejszej skargi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaś poprzedni tok postępowania, o którym wyżej, jak również wydane decyzje zostały całkowicie pominięte. Pełnomocnik strony wskazał, iż tożsamość sprawy administracyjnej występuje, gdy pokrywają się ze sobą zarówno elementy podmiotowe, jak i przedmiotowe. Tego rodzaju sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie i winna pociągnąć za sobą wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wydana bowiem w dniu [...] lutego 2011 r. decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej stała się prawomocna, co pociąga za sobą doniosłe skutki dla jej dalszego bytu prawnego. Korzysta ona bowiem z waloru trwałości, którego konsekwencją jest z jednej strony domniemanie legalności i mocy obowiązującej decyzji, z drugiej zaś dopuszczalność jej zmiany lub uchylenia wyłącznie w określonym ustawą trybie (nadzwyczajnym) i przez właściwy do tego organ administracji publicznej. Tego rodzaju obostrzenia mają na celu zapewnienie należytych gwarancji procesowych stronom i uczestnikom postępowania, ochronę ich interesów oraz uprawnień jakie nabyły w drodze takowej decyzji, co na gruncie prawa administracyjnego stanowi emanację konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych, stanowiącej istotny element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Z zasady tej wynika również zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych, przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym oraz zapewnienie ochrony praw podmiotowych zarówno publicznych, jak i prywatnych. Tymczasem organ, który po raz drugi z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, uczynił to w oparciu o przepis art. 61 § 1 k.p.a., który stanowi wyłącznie o inicjowaniu postępowania administracyjnego w trybie zwykłym. Dodatkowo, posłużył się on w tym względzie chybioną argumentacją, albowiem wskazał na znowelizowaną treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, jako przesłankę uzasadniającą wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu. Przepisy te zmienione zostały mocą ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z dnia 23 lutego 2011 r. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Tak więc znowelizowane przepisy zaczęły obowiązywać dopiero po wydaniu i uprawomocnieniu się decyzji umarzającej postępowanie w dniu [...] lutego 2011 r. Także eksponowaną przez organ I i II instancji okoliczność skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., którą uzasadniają one słuszność decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich, w ocenie strony, uznać należy za pozbawioną znaczenia. Fakt ten był już przedmiotem dogłębnej analizy organu wydającego decyzję, którą uznano, iż nie ma podstaw do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską i w konsekwencji wydano decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego. Zatem zaskarżona decyzja, z uwagi na liczne uchybienia natury procesowej, których dopuścił się organ ją wydający, nie może się ostać się w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego uzasadnił wagą podniesionych w skardze zarzutów, jak również "oczywistą szkodą, którą ponosi (skarżący) w związku z brakiem możliwości wykonania polowania". Biorąc pod uwagę, iż pełnomocnik strony skarżącej w istocie nie odniósł argumentów wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd nie rozpatrywał tego wniosku, lecz niezwłocznie wyznaczył sprawę na termin rozprawy, kierując się słusznym interesem strony zmierzającym do szybkiego rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed Sądem. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, biorąc jednocześnie pod uwagę wyrok sądu karnego, który zapadł i uprawomocnił się przed dniem wejścia w życie zmian do przedmiotowej ustawy. Omawianą problematykę regulują przepisy przejściowe zawarte w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Zgodnie z art. 3 wyżej powołanego aktu prawnego, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle treści przywołanej normy prawnej, jedyną przesłanką, od której uzależniona została możliwość stosowania przepisów znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, jest czas wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Postępowania, które rozpoczęły swój bieg pod rządami nowej ustawy, muszą być rozpoznawane również w oparciu o te regulacje. Ustawa ta nie reguluje natomiast jakichkolwiek innych kwestii intertemporalnych. W związku z tym należy przyjąć, że dotychczasowe przepisy prawa materialnego mają zastosowanie jedynie do spraw, które zostały wszczęte przed dniem 10 marca 2011 r. i do tej daty niezakończonych. Co do pozostałych zaś spraw należy stosować przepisy aktualnie obowiązujące, co też organ uczynił zgodnie z zasadą zawartą w art. 6 k.p.a., obligującą go do działania na podstawie i w granicach prawa. Żaden przepis prawa nie upoważniał organu administracji, aby w rozpatrywanej sprawie nie zastosować obowiązujących obecnie regulacji prawnych, albowiem postępowanie o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, wszczęte po rządami poprzednio obowiązujących przepisów ustawy, zostało zakończone ostateczną decyzją o umorzeniu postępowania z dnia [...] lutego 2011 r., zaś kolejne postępowanie (w oparciu o inną podstawę prawną i określoną w niej przesłankę) zostało wszczęte w dniu 18 marca 2011 r., już pod rządami znowelizowanych przepisów ustawy. Brak jest więc możliwości skutecznego wywodzenia, iż istnieją inne bariery, uniemożliwiające stosowanie przez organ nowej ustawy w postępowaniu wszczętym pod jej rządami. Taka okoliczność nie wynika bowiem z przepisów prawa. Od chwili wejścia w życie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji organ Policji jest zobligowany do tego, aby oceniać zdolność strony do posiadania broni w oparciu o nowe przesłanki – wskazane w zmienionej ustawie. Ustawodawca w treści znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji na pierwszym planie wyeksponował, iż nie wydaje się pozwolenia na broń (poprzez art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy cofa pozwolenie) osobom stanowiącym określone w tym przepisie zagrożenie. Zatem wskazany przepis nie łączy bezpośrednio konsekwencji cofnięcia pozwolenia na broń z faktem skazania prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne, lecz z pewnym stanem faktycznym, który tylko ten wyrok potwierdza. Otóż osoba, która w świetle prawomocnego wyroku bezsprzecznie popełniła przestępstwo umyślne, nie daje gwarancji przestrzegania obowiązujących norm prawnych i społecznych. Stanowi ona potencjalne zagrożenie dla ustalonego normami prawnymi porządku społecznego. Z tego punktu widzenia, nie ma znaczenia, czy wyrok skazujący wobec posiadacza broni zapadł przed 10 marca 2011 r., czy też po tej dacie. Wyrok skazujący posiadacza broni za przestępstwo umyślne kwalifikuje, z woli ustawodawcy, taką osobę do grupy ryzyka osób naruszających porządek prawny, a więc mogących wywołać określone w powyższym przepisie zagrożenia. Na gruncie powyższej regulacji prawnej ustawodawca bezsprzecznie przyznał prymat interesowi społecznemu nad interesem jednostki. W interesie ogółu obywateli leży bowiem odebranie przywileju posiadania broni palnej osobom, których społeczność nie obdarza zaufaniem z powodu świadomego naruszania porządku prawnego. Nie zachodzi więc obawa, iżby prawa, czy obowiązki strony były ustalane z mocą wsteczną. Jedynie zdarzenia, które miały miejsce przed wejściem w życie nowej ustawy są inaczej oceniane i wywierają inne skutki - ale na dzień zastosowania nowej ustawy. Stąd więc uznać należało, iż organ, prowadząc postępowanie w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, działał w sposób prawidłowy. Okolicznością niesporną jest bowiem to, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte pod rządami nowej regulacji prawnej. Skarżone rozstrzygnięcie organu również należało ocenić w sposób pozytywny. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje zaś, iż za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie okolicznością niesporną jest, iż zapadł wobec skarżącego wyrok skazujący sądu karnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Czyn, za popełnienie którego skarżący został skazany, nosi cechy umyślności. Tym samym ziściła się przesłanka o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony, jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Dysponować bronią mogą natomiast wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, budzące zaufanie co do tego, iż w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu. Wyrok skazujący skarżącego, a co za tym idzie udowodnienie popełnienia umyślnego przestępstwa, pozbawiło stronę powyższych przymiotów i zdyskwalifikowało ją jako osobę zasługującą na zaufanie przy posiadaniu broni. Należy także pamiętać o tym, iż prawo do posiadania broni (pod rządami starej i nowej ustawy o broni i amunicji) nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jak również nie jest dobrem powszechnie dostępnym. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to nawet w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Ta zaś szczególna reglamentacja wynika wprost z treści ustawy o broni i amunicji, który to akt prawny wprowadził liczne wymogi, po spełnieniu których możliwym jest dopiero otrzymanie pozwolenia na broń. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub odmowy przyznania tego uprawnienia nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07). W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut skargi, że decyzja organu I instancji została obarczona kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z tej przyczyny, iż postępowanie o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, wszczęte na skutek wydania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt [...], zostało decyzją ostateczną umorzone, a następnie po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy o broni i amunicji organ wydał kolejną decyzję w tej samej sprawie i cofnął skarżącemu pozwolenia na broń. Zgodnie z oglądami doktryny i orzecznictwa, dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. "Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski (w:) Komentarz 9 , 2008, s. 764; por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 83" – patrz M. Jaśkowa, A. Wrobel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Lex 2009). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, iż sprawa zakończona ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest tożsamą ze sprawą zakończoną zaskarżoną decyzją. Nie został bowiem spełniony warunek pełnego przejęcia regulacji prawnej, obowiązującej w dacie umorzenia postępowania, do znowelizowanej po dniu 10 marca 2011 r. ustawy o broni i amunicji, która stanowiła podstawę wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] maja 2011 r. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy został całkowicie zmieniony w stosunku do jego brzmienia sprzed dnia 10 marca 2011 r. Ustawodawca wprowadził bowiem całkiem nowe, inne niż dotychczas stosowane, przesłanki warunkujące uzyskanie pozwolenia na broń palną. Tym samym Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, iż wcześniejsza decyzja o umorzeniu postępowania z dnia [...] lutego 2001 r. nie stanowi procesowej przeszkody (nie zachodzi res iudicatae) do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na innej podstawie materialnoprawnej. W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.