II SA/Bk 691/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] czerwca 2011 r. Rada Gminy G. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego pod budowę mieszkaniowo - pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej, obejmującego działkę nr ew. 118 i przylegające do niej części działek nr ew. 80/2 i 112, położone na gruntach wsi Z. w gminie G., woj. p. Rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] lipca 2011 r., nr [...] Wojewoda P., na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność tego planu. W uzasadnieniu podano, że plan został wydany z istotnym naruszeniem następujących przepisów prawa: - art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) i § 7 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587), poprzez określenie na rysunku planu "linie rozgraniczające postulowane" w stosunku do granic pomiędzy terenami o różnym przeznaczeniu, tj. granic pomiędzy terenami oznaczonymi na rysunku planu symbolami III-ZP a II-MP-U, II-MP-U a I-KD p i części linii rozgraniczającej biegnącej przy granicy opracowania w szerokości drogi 1KD-L (zabudowa mieszkaniowo-pensjonatowa z usługami, parkingowo-garażowa, droga, zieleń publiczna), - § 8 ust. 2 i § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia ze względu na brak jednoznacznego powiązania projektu rysunku planu z jego tekstem, albowiem w § 4 teksu planu, ustalono że "Teren oznaczony na rysunku planu symbolem MP-U, przeznacza się pod projektowaną zabudowę pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej" i wprowadzono stref zagospodarowania: strefa I - przylegająca bezpośrednio do drogi powiatowej, przeznaczona pod usługi parkingowo -garażowe i gospodarcze; "strefa II - środkowa, przeznaczona pod zabudowę kubaturową stanowiącą funkcję podstawową w zabudowie mieszkaniowo-pensjonatowej z usługami zdrowia i opieki społecznej" i strefa III - odgraniczająca strefę II od rzeki Supraśl i terenów zalewowych, przeznaczona pod zieleń towarzyszącą funkcji podstawowej (nie podając ich osobnych oznaczeń literowych i cyfrowych) natomiast na rysunku planu wyznaczono i oznaczono 3 tereny o różnym przeznaczeniu i zagospodarowaniu oznaczone symbolami III-ZP, II-MP-U i I-KDp i dodatkowo rozdzielono je "liniami rozgraniczającymi postulowanymi". Nadto organ nadzoru podał, że pomimo tego, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., uzgodnił projekt planu pod warunkiem uwzględnienia w nim następującego zapisu: Nowopowstające obiekty powinny być lokalizowane poza terenem zalewowym wody 1% to w uchwalonym planie brak jest takiego zapisu. Zdaniem organu nadzoru w przypadku warunkowego uzgodnienia organ sporządzający plan po dokonaniu jego zmiany powinien wystąpić ponownie do organu uzgodnieniowego, celem stwierdzenia przez ten organ wykonania nałożonego warunku. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się Gmina G. i wniosła skargę do sądu administracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez stwierdzenie nieważności uchwały, w sytuacji gdy miało miejsce nieistotne naruszenie prawa, - art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki nieważności uchwały podczas gdy żadna z przesłanek (naruszenie zasady sporządzania planu miejscowego, naruszenie trybu czy właściwości organów) nie miała miejsca w przedmiotowym stanie faktycznym, - § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez uznanie, że pojęcie "linii rozgraniczających postulowanych" jest niezgodne z tą regulacją, w sytuacji gdy pojęcie to odnosi się do § 7 pkt 9 rozporządzenia, - art. 24 ust. 2 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie został uzgodniony, w sytuacji gdy doszło do takiego uzgodnienia. Wskazując na powyższe naruszenia Gmina wniosła o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia w całości, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że § 7 pkt 7 rozporządzenia nie wymaga przyjęcia sztywnego podziału linii rozgraniczających, stąd też przyjęcie w planie linii rozgraniczających postulowanych (a więc nieobowiązujących), które mogą ulec w zależności od potrzeb użytkownika. Ich zastosowanie nie ogranicza inwestora w kwestii podziału terenu na strefy użytkowania (pod warunkiem zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy). Wskazano, że wprowadzona linia rozgraniczająca postulowana nie jest linią rozgraniczającą w rozumieniu § 7 pkt 7 rozporządzenia, nie rozgranicza bowiem terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Całość planu sporządzona jest dla jednego terenu ograniczonego linią rozgraniczającą w rozumieniu tej regulacji. Z kolei § 7 pkt 9 rozporządzenia dopuszcza umieszczenie na planie w razie potrzeby elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. I taką właśnie funkcję pełnią linie rozgraniczające postulowane. Jest to element informacyjny i nieobowiązujący. Wyraża optymalne rozgraniczenie działek i kierunek działań przy ich podziale. Stanowi geodezyjne wyznaczenie w terenie w wielkości uzasadnionej potrzebami technicznymi. Nie jest to podział sztywny, nie ogranicza inwestora w kwestii podziału działek na działki budowlane, a jedynie sugeruje kierunek i formę przyszłego podziału. Dlatego też, zdaniem skarżącej Gminy, w żaden sposób nie można tej linii zaklasyfikować do pkt 7 § 7 rozporządzenia - jest to oznaczenie dopuszczone na podstawie § 7 pkt 9 rozporządzenia. Nadto skarżąca Gmina wywiodła, że w tekście planu w § 4 ustalony został symbol przeznaczenia terenu i warunków zabudowy MP-U. Teren ten został w planie przeznaczony pod projektowaną zabudowę pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej. Obszar ten na mapie oznaczony jest symbolem II-MP-U. Oznaczenie takie wynika z § 4 pkt 1 który dzieli obszar, dla którego został sporządzony przedmiotowy plan, na trzy strefy: strefę I - przylegającą bezpośrednio do drogi powiatowej, przeznaczoną pod usługi parkingowo-garażowe, strefę II- środkowa - pod zabudowę kubaturową mieszkaniowo- pensjonatową i strefę III odgraniczająca strefę II od rzeki Supraśl i terenów zalewowych, przeznaczoną pod zieleń rekreacyjno -wypoczynkową. Teren oznaczony na mapie symbolem II-MP-U jest więc zagospodarowany jako strefa II i przeznaczony jako teren MP-U pod projektowaną zabudowę pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej. Zdaniem skarżącej Gminy, taki logiczny wniosek wynika zarówno z tekstu planu jak i z jego części graficznej. Dlatego też bezzasadny jest zarzut, że poprzez zastosowane oznaczenia i nazewnictwo niemożliwe jest jednoznaczne powiązanie tych dwóch części planu. Wskazano, że przepisy nie nakładają obowiązku identycznych oznaczeń w części tekstowej i graficznej planu, a jedynie ma być możliwe ich jednoznaczne powiązanie. Porównując obie części, w sposób logiczny i nie budzący żadnych wątpliwości można stwierdzić, jakie jest przeznaczenie danego terenu oraz jakie są warunki jego zabudowy. Konkludując tę cześć wywodu, skarżąca Gmina podała, że w okolicznościach sprawy niniejszej, gdzie sposób zagospodarowania terenu wynika bezsprzecznie z wersji tekstowej brak konsekwencji w oznaczeniu terenu w wersji graficznej planu może stanowić jedynie nieistotne naruszenie prawa. Następnie wskazano, że w planie uwzględniono zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej w odległości 100 m od rzeki S., zgodnie z wymogami planu ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K. Wskazano, że rzędna stanu krytycznego dla terenów zalewowych rzeki Supraśl wynosi 131,40 m, stąd maksymalna wysokość fali powodziowej wynosi 30 cm (a więc 1% stanowi 3 mm). Teren, na którym będzie lokalizowana zabudowa kubaturowa wynosi 132,20 m, a uwzględniając również posadowienie budynków na wysokości minimum 0,5 m, to rzędna "0" budynków planowanych wyniesie 1,20 m w stosunku do terenu zalewowego. Oznacza to, zdaniem skarżącej Gminy, że teren objęty opracowaniem nie jest w bezpośrednim zagrożeniu powodziowym i spełnia wymogi zawarte postanowieniu uzgodnieniowym Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Jako, że plan spełnia warunek uzgodnienia stwierdzić należy, że nastąpiło jego uzgodnienie a brak powtórnego wystąpienia o uzgodnienie projektu planu nie powoduje istotnego naruszenia przepisów. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, generalnie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym. W odpowiedzi na zapytanie Sądu, skierowane do organu uzgodnieniowego, czego dotyczy 1% warunek wskazany w postanowieniu uzgodnieniowym i jak go należy rozumieć oraz w oparciu o jakie normy ten warunek został ustalony a także czy niewprowadzenie tego warunku wprost do postanowień planu stanowi jego nieuwzględnienie w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ podał, że niewprowadzenie tego warunku wprost do postanowień planu stanowi jego nieuwzględnienie a zapis części tekstowej tego planu w którym zawarto stwierdzenie, że z obliczeń rzędnych zasięgu fali powodziowej wynika, że teren objęty opracowaniem nie jest objęty zagrożeniem powodziowym, jest nieuprawniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności tego aktu. Kryterium legalności uchwał rady gminy wyznacza przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako u.s.g), zgodnie z którym uchwała rady gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Przy czym kryterium to jest uściślone wobec miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przepisem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako p.z.p.), zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Pojęcie trybu postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu a skończywszy na uchwaleniu planu. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej. (vide: wyrok NSA z 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08, Lex nr 574411 teza 1). Z powyższego wynika, że uwzględnienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnione jest jedynie wówczas, gdy organ nadzoru nie wykaże aby treść tej uchwały lub tryb jej podjęcia istotnie naruszały prawo. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem wskazane przez wojewodę naruszenia dotyczące zarówno zasad sporządzania planu jak i trybu postępowania stanowią istotne naruszenie prawa. Nadmienić przy tym należy, że organ nadzoru w sprawie niniejszej jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał jedynie przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. i jedynie w kontekście jego treści ocenił ważność planu, tzn. w uzasadnieniu ograniczono się do wykazania istotności naruszenia prawa bez odniesienia się do podstaw nieważności wskazanych w art. 28 p.z.p. Jest to bez wątpienia uchybienie, które jednak w ocenie Sądu, nie stanowi naruszenia prawa które mogłoby mieć wpływ na jej wynik i w związku z tym nie miało żadnego wpływu na treść wydanego wyroku. Przechodząc do oceny poszczególnych uchybień w pierwszej kolejności Sąd odniesie się do kwestii wprowadzenia w załączniku graficznym do planu nr 1 nazwy "linie rozgraniczające postulowane" dotyczącej granic pomiędzy terenami oznaczonymi symbolami III–ZP a II-MP-U, II-MP-U a I-KD i części linii rozgraniczającej biegnącej przy granicy opracowania w szerokości drogi 1KD-L. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z kolei przepis § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz.1587, dalej jako rozporządzenie) stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać: (...) linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenie. W ocenie Sądu powyższa regulacja nie zawiera żadnych zastrzeżeń i ograniczeń co do linii rozgraniczających, poza uznaniem ich za obowiązkowe ustalenie planu. Nie wynika z niej, aby wprowadzenie różnego typu linii rozgraniczających było zakazane. Zastosowanie w planie oznaczenia "linie rozgraniczające postulowane" co do zasady należy uznać za dopuszczalne. Inną sprawą pozostaje natomiast kwestia tego czy na skutek wprowadzenia oznaczenia, dopuszczającego korygowanie linii rozgraniczających, nie zmieni się przeznaczenie terenu przyjęte w planie poza odrębną procedurą formalnoprawną. W takiej bowiem sytuacji należałoby przyjąć, że zastosowanie w planie oznaczenia linie postulowane stanowi naruszenie zasad jego sporządzania. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej Gminy wprowadzenie oznaczenia linia rozgraniczająca postulowana było dopuszczalne, albowiem nie rozgranicza ona terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Całość planu sporządzona jest bowiem dla jednego terenu ograniczonego linią rozgraniczającą. Stąd przyjęcie określenia linii rozgraniczających postulowanych jest elementem informacyjnym i nieobowiązującym. Wyraża ono optymalne rozgraniczenie działek i kierunek działań przy ich podziale nie ograniczając przy tym inwestora w kwestii podziału terenu na strefy użytkowania (pod warunkiem zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy). Natomiast w ocenie organu nadzoru wprowadzenie takiego oznaczenia było niedopuszczalne, albowiem linie te rozgraniczają tereny o różnym przeznaczeniu (zabudowa mieszkaniowo – pensjonatowa z usługami, parkingowo – garażowa, droga, zieleń publiczna). W przedmiotowej sprawie, jak wynika z części tekstowej planu, został on sporządzony dla jednego terenu, oznaczonego w rysunku planu symbolem MP-U przeznaczonego pod projektowaną zabudowę pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej - § 4 planu. Jednocześnie dla terenu tego w ust. 1 pkt a,b,c § 4 planu ustalono strefy zagospodarowania – strefa I przylegająca bezpośrednio do drogi powiatowej, przeznaczona pod usługi parkingowo – garażowe i gospodarcze, strefa II środkowa przeznaczona pod zabudowę kubaturową mieszkaniowo – pensjonatową z usługami, strefa III na odległość 100 m od rzeki Supraśl, przeznaczona pod zieleń rekreacyjno – wypoczynkową z elementami małej architektury. Z części graficznej planu wynika natomiast, że na terenie nim objętym wyznaczono i oznaczono 3 tereny o różnym zagospodarowaniu i przeznaczeniu, oznaczając je następującymi symbolami: III-ZP, II-MP-U, I-KDp. Obszary te zostały rozgraniczone liniami rozgraniczającymi postulowanymi. Stanowisko Gminy byłoby do zaakceptowania w sytuacji, gdyby z treści planu i jego części graficznej jednoznacznie wynikało, że obejmuje on jeden teren o ogólnym przeznaczeniu pod projektowaną zabudowę pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej – MP-U, który został podzielony na strefy. Wówczas można byłoby przyjąć, że istotnie wprowadzenie oznaczenia linii postulowanych jest rozwiązaniem optymalnym, nie naruszającym zasad sporządzania plany, albowiem z jednej strony linie te wyznaczają kierunek działań przy podziale terenu a z drugiej strony nie ograniczają inwestora w tym podziale na strefy użytkowania przy założeniu, że zachowane zostają nieprzekraczalne linie zabudowy. Tymczasem jednak w sprawie niniejszej na skutek braku konsekwencji w oznaczeniu terenu w wersji tekstowej i graficznej planu nie wynika jednoznacznie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu objętego tym planem. Wprowadzając w tekście planu 3 strefy różnego zagospodarowania terenu objętego planem nie wprowadzono, zgodnie z wymogiem § 4 pkt 1 rozporządzenia, oznaczenia cyfrowego i literowego wyróżniającego w sposób jednoznaczny poszczególne strefy. Oznaczenie takie zostało wprowadzone jedynie w części graficznej planu. Istotnie strefy te zostały opisane w sposób szczegółowy i przy dołożeniu szczególnej staranności można odczytać, że strefa I części tekstowej planu to strefa I-KDp jego części graficznej, strefa II – to strefa II –MP-U a strefa III to III – ZP. Nie jest to jednak jednoznaczne a wątpliwości wynikające z takiego stanu rzeczy można odczytać z treści skargi samego pełnomocnika skarżącej Gminy. W skardze wywodzi się, że pomimo braku konsekwencji w oznaczeniu terenu w wersji tekstowej i graficznej, w wyniku powiązania tych dwóch części planu logicznym pozostaje wniosek, że: ustalony § 4 części tekstowej planu symbol przeznaczenia terenu i warunków zabudowy MP-U przeznaczony pod projektowaną zabudowę pensjonatową z usługami zdrowia i opieki społecznej oznaczony jest na mapie symbolem II –MP-U czyli jako strefa II części tekstowej planu. W ocenie Sądu, z powiązania dwóch części planu logicznym pozostaje całkowicie inny wniosek a mianowicie taki, że teren oznaczony w tekście planu symbolem MP-U stanowi cały teren objętym planem a nie tylko jedną ze stref tego terenu, a teren oznaczonym w części graficznej symbolem II – MP-U jest jedną z trzech stref całego terenu. Nie jest to jednak jednoznaczne i oczywiste. Z powyższego wynika, że brak konsekwencji w oznaczeniu przeznaczenia terenu w części tekstowej i graficznej planu w sprawie niniejszej skutkuje trudnościami w jego odczytaniu. Dlatego też stwierdzić należy, że naruszono zasady jego sporządzania poprzez brak jednoznacznego powiązania części tekstowej z częścią graficzną, tj. naruszono § 8 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. W kontekście tych niejasności za niedopuszczalne należy uznać zastosowanie oznaczenia linii rozgraniczających postulowanych, bo ostatecznie nie wiadomo czy rozgraniczają one jeden teren na poszczególne strefy czy też rozgraniczają kilka terenów o różnym przeznaczeniu (miałoby to miejsce przy przyjęciu interpretacji zapisów planu wskazanej w skardze zgodnie z którą cały teren MP-U części tekstowej planu to tylko część II –MP-U jego części graficznej). W konsekwencji, w świetle części graficznej i tekstowej planu, nie wiadomo na przykład gdzie się kończy strefa usług parkingowo-garażowych i gospodarczych ( oznaczona na rysunku I –KDp; w części tekstowej opisana w § 4 pkt 2). Wprowadza to niepewność prawa, gdyż nie wiadomo czy postanowienia § 4 pkt 2 części tekstowej planu mają zastosowanie tylko na obszarze I –KDp do linii rozgraniczającej postulowanej, czy też postanowienia te mogą mieć zastosowanie do obszaru za linią rozgraniczającą postulowaną na którym widnieje symbol II-MP-U. Takie "zlewanie się" obszarów o różnych symbolach rodzi nieusuwalne w drodze wykładni wątpliwości co do przeznaczenia terenu. Już powyższe błędy w planie uzasadniały eliminację tego akt prawa miejscowego z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności przez organ nadzoru. Marginalnie podnieść należy, że powołany w skardze wyrok WSA w Białymstoku wydany w sprawie II SA/BK 393/08 zasadnie wskazuje na konieczność łącznego odczytywania zarówno treści części tekstowej planu jak i jego części graficznej, które wzajemnie się uzupełniają. Teza ta jednak w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania, albowiem dwie części kontrolowanego planu są na tyle rozbieżne, że trudno w tym przypadku mówić o jakimkolwiek uzupełnianiu się. Kolejne uchybienie wskazane w rozstrzygnięciu nadzorczym dotyczyło istotnego naruszenia trybu postępowania, poprzez brak uzgodnienia planu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Organ ten postanowieniem z [...] marca 2011 r. nr [...] uzgodnił projekt przedmiotowego planu pod warunkiem uwzględnienia w nim następującego zapisu: Nowopowstające obiekty powinny być lokalizowane poza terenem zalewowym wody 1%. Zdaniem skarżącej Gminy w planie uwzględniono zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej w odległości 100 m od rzeki S., zgodnie z wymogami planu ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K. Ponadto podano, że rzędna stanu krytyczny dla terenów zalewowych rzeki Supraśl wynosi 131, 40 m, stąd maksymalna wysokość fali powodziowej wynosi (a więc 1% stanowi 3 mm). Teren na którym będzie lokalizowana zabudowa kubaturowa wynosi 132,20 m, a uwzględniając również posadowienie budynków na wysokości minimum 0,5 m, to rzędna "0" budynków planowanych wyniesie 1,20 m w stosunku do trenu zalewowego. Z powyższego, zdaniem skarżącej, wynika, że teren objęty planem nie jest w bezpośrednim zagrożeniu powodziowym w związku z tym stwierdzić należy, że plan spełnia warunek określony w postanowieniu uzgodnieniowym. I skoro warunek został uwzględniony to stwierdzić należy, na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że uzgodnienie nastąpiło. Zdaniem organu nadzoru z uwagi na to, że w planie nie został zapisany warunek w brzmieniu nadanym w treści postanowienia, nie można przyjąć że dokonane zmiany planu wypełniły jego treść. W związku z tym po dokonaniu zmian należało ponownie wystąpić do organu uzgodnieniowego celem wykazania, że zmienione zapisy planu spełniają zastrzeżony warunek. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy niniejszej rację ma organ nadzoru. W tym miejscu znowu stwierdzić należy, że teza wyroku wskazanego w skardze zgodnie z którą po uwzględnieniu warunków - "warunkowego" uzgodnienia i odpowiedniej zmianie projektu planu nie ma potrzeby występowania o ponowne uzgodnienie, co do zasady jest słuszna. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, nie może znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej. Treść warunku została bowiem sformułowana w taki sposób, że trudno jest stwierdzić czy zmiany planu niepolegające na wprowadzeniu wprost treści tego warunku stanowią jego uwzględnienie. Dopiero z wyjaśnień organu uzgodnieniowego na etapie postępowania sądowego wynika jednoznacznie, że niewprowadzenie tego warunku wprost do treści planu stanowi jego nieuwzględnienie. Nadto zdaniem organu uzgodnieniowego, z porównania informacji dotyczących rzędnych trenu działki nr 118 i rzędnej wody 1% w km 62+300 rzeki Supraśl wynika iż nieuprawnionym jest zapis części tekstowej projektu planu, zgodnie z którym "z obliczeń rzędnych zasięgu fali powodziowej wynika, że teren objęty opracowaniem nie jest objęty zagrożeniu powodziowym". Organ ten wywiódł, że z analizy "Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – rzeka Supraśl" a także z informacji zwartych w geoportalu pozwala na wyciągniecie wniosku, że działka nr 118 położona jest na wysokości km 62+300 rzeki Supraśl. Dla tego kilometra rzeki, rzędna wody 1% obliczona metodą interpolacji układa się na rzędnej 132,01 m npm Kr. Z kolei analiza mapy sytuacyjno - wysokościowej dołączonej do projektu planu tej działki, zdaniem organu uzgodnieniowego pozwala na stwierdzenie, że rzędne trenu projektowanej zabudowy II –MP-U zawierają się w przedziale 131,4-132,2 m npm Kr, zaś na terenie oznaczonym jako III-ZP w przedziale 131,20-132,00 m npm Kr. W świetle powyższego stwierdzić należy, że projekt planu nie został uzgodniony, co stanowi istotne naruszenie zasad jego sporządzania – art. 17 pkt 6 lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konkluzji tej części rozważań postawić należy tezę, że w sytuacji sformułowania przez organ uzgodnieniowy warunku w sposób budzący wątpliwości co do jego interpretacji zmiany planu nie polegające na wprowadzeniu wprost treści tego warunku muszą podlegać ponownemu uzgodnieniu w celu wykluczenia jakichkolwiek wątpliwości czy uzgodnienie to rzeczywiście nastąpiło. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi nalazło ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.