VII SA/Wa 1880/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Protokolant ref. staż. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. Z. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1880/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Wojewody [...] stwierdzającą nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r. znak: [...] wyrażającej zgodę na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...] (aktualny nr [...]) na warsztat mechaniki pojazdowej. Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie, wnioskiem z dnia 7 września 2009 r. B.Ś. - współwłaścicielka nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (działka o nr ewid. [...]) zwróciła się do Wojewody [...] 0. stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji z [...] grudnia 1987 r. We wniosku wskazała, iż funkcja warsztatowa budynku usytuowanego w [...] przy ul [...] (aktualnie [...] jest niezgodna z planami zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] z 1987 r. oraz kolejno 1991 r., 1. 2003 r. Przedmiotowy warsztat jest uciążliwy dla sąsiednich posesji, funkcjonuje bez zachowania warunków architektoniczno-budowlanych określonych w postanowieniu z 1987 r., nadto użytkownicy warsztatu rozciągają jego działalność gospodarczą na nowe funkcje, takie jak demontaż pojazdów, sprzedaż części oraz złomu, składowanie odpadów uznanych za niebezpieczne. W badanej sprawie, w związku z brakiem akt administracyjnych w Urzędzie Miejskim w [...] (zostały na podstawie zezwolenia jednorazowego Archiwum Państwowego nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. wybrakowane i przekazane na makulaturę w 1995 r. - pismo z [...] maja 2010 znak [...]) organ rozpatrując sprawę oparł się na materiałach dowodowych przekazanych przez B. Ś.oraz pana T. Z., które są spójne i żadna ze stron nie podważa ich wiarygodności. Organ stwierdził, że z dołączonej do akt kserokopii decyzji z [...] grudnia 1987r., znak [...] wynika, że na podstawie art. 44 i 55 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz.22 z późn.zm., zwanej dalej "prawo budowlane") Naczelnik Miasta i Gminy [...] wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku na warsztat mechaniki pojazdowej. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wnioskodawca, przedłożył stosowną dokumentację inwentaryzacyjno - adaptacyjną przedmiotowego budynku pozytywnie 1 VII SA/Wa 1880/11 zaozaopiniowaną przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] w postanowieniu z dnia [...] grudnia 1987 r. oraz przez Komendę Rejonową Straży Pożarnych w [...] pismem z [...] grudnia 1987 r., nie wynika natomiast, by organ w jakikolwiek sposób odniósł się do zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego do obowiązującego w tym czasie planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wyjaśnił, że z obowiązujący w dacie wydania decyzji, o której stwierdzenie nieważności wniosła strona, art. 54 ust. 2 ustawy prawo budowlane, przy wykonywaniu zadań związanych z zatwierdzeniem planu realizacyjnego, wydaniem pozwolenia na budowę oraz wyrażeniem zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego terenowy nakładał na organ administracji państwowej obowiązek zapewnienia osobom, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2, możliwości zgłoszenia w ciągu 14 dni wniosków i zastrzeżeń. Natomiast ustępem 5 wyżej wskazanego przepisu obligował właściwy terenowy organ administracji państwowej do odmowy wydania decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 2, jeżeli zamierzone rozwiązania naruszają przepisy art. 3-5 lub powodują przekroczenie ustalonych linii zabudowy albo zostały wykonane przez jednostki lub osoby nie wymienione w art. 26 ust. 1, a także jeżeli nie zostały spełnione wymagania art. 29 ust. 5. Powołany przepis art. 3 prawa budowlanego stanowił, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. mając na uwadze wyżej omówione przepisy prawa budowlanego i działając na podstawie art. 158 § 1, 157 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. , zwanej dalej "k.p.a.") stwierdził nieważność w/wym. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. znak: [...]. Organ I instancji uznał, że decyzja naruszyła w sposób rażący prawo, albowiem wyrażenie zgody na funkcję warsztatową budynku było niezgodne z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego. Na dzień wydania badanej decyzji obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], przyjęty uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z [...] października 1986 r. (Dz.Urz. Nr 12/86 poz. 176), zgodnie z którym działka o nr ew. [...] objęta inwestycją oraz 2 VII SA/Wa 1880/11 działka Skarżącej o nr ew. [...] przeznaczone były pod tereny zabudowy jednorodzinnej oznaczone w załączniku graficznym symbolem MN leżące w strefie B tj. terenie strefy osadniczej - międzyrezerwatowej. W ocenie organu mając na uwadze treść planu oraz jego część graficzną, na której zaznaczono tereny usług należało stwierdzić, że na terenie, gdzie zlokalizowana została badana nieruchomość plan nie przewidywał ww usług, ani koncentracji innych usług takich jak usługi handlowe UH, rzemieślnicze UR, czy usługi oznaczone symbolem UC. Organ I instancji, wskazał także na inne zapisy planu, które wspierają powyższą argumentację, a mianowicie zapis w części ogólnej planu w pkt 6. (Przemysł, baza, składy), gdzie zapisano, iż "Plan gminy zakłada rozwój przemysłu w rejonie ul. [...], częściową likwidację małych uciążliwych zakładów na terenie miasta..." W ocenie organu trudno przy takim zapisie wnioskować, że na terenie zabudowy jednorodzinnej dopuszczono by do zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztatowy, który należy do obiektów uciążliwych. Dodatkowo wskazano, że w pkt 10.10 planu (Usługi motoryzacyjne), na str. 35 wskazano, iż przewiduje się realizację 1 stacji obsługi samochodów, o pow. terenu 0, 50 ha. Drugi obiekt zaproponowano w rejonie [...] - [...]. Część graficzna terenu stacji paliw i stacji obsługi samochodów nie pokrywa się z terenem przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Na uwagę, zdaniem organu zasługiwał także zapis dla strefy B w pkt. 4.3.1. "Ustalenia w zakresie ochrony i kształtowania środowiska", który wskazywał na szczególną ochronę środowiska z uwagi na sąsiedztwo z terenami [...] Parku Narodowego. W swojej decyzji organ odwołał się do kolejnych planów zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. oraz 2003 r. i wskazał, że tereny na których znajduje się warsztat w tych planach były przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne z dopuszczeniem nieuciążliwych miejsc pracy w budynkach mieszkalnych bez prawa do zabudowy obiektów warsztatowych. Reasumując organ uznał, że wyrażona decyzją z [...] grudnia 1987 r. zgoda na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniki samochodowej została dokonana wbrew zapisom planu zagospodarowania przestrzennego z 1986 r. Oznacza, to że w/wym decyzja rażąco naruszyła przepisy art. 54 ust 5 oraz art. 3 prawa budowlanego i na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. należało stwierdzić jej nieważność. 3 VII SA/Wa 1880/11 W dniu 6 kwietnia 2011 r. Państwo M. i T. Z. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od powyższej decyzji Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość, na której znajdował się warsztat mechaniki samochodowej mieściła się według planu zagospodarowania przestrzennego z 1986r. na obszarze zabudowy jednorodzinnej, w związku, z czym zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego była niezgodna z prawem. Wobec rażącego naruszenia art. 54 ust 5 w zw. z art. 3 prawa budowlanego, należało na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stwierdzić nieważność decyzji z [...] grudnia 1987 r. Organ II- ej instancji wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy jest ono oczywiste. W rozpatrywanej sprawie naruszenie art. 54 ust. 5 Prawa budowlanego takie właśnie było. Organ II-ej instancji odniósł się także do zarzutu naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w sytuacji wywołania przez nią nieodwracalnych skutków prawnych i wyjaśnił, że fakt zrealizowania inwestycji nie stanowi o wywołaniu nieodwracalnych skutków prawnych. W dniu 19 lipca 2011 r. Pani M. Z wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanej decyzji tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] grudnia 1987 r. znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść wydanej decyzji tj. art. 54 ust. 5 w związku z art. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (obowiązującej na dzień [...]grudnia 1987 r.) przez przyjęcie, że inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniki pojazdowej była niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji Skarżąca podniosła, że plan zagospodarowania przestrzennego nie jest zbiorem prawa, a tak zbadany stan faktyczny wskazujący na 4 VII SA/Wa 1880/11 pewien tok naruszeń ( art. 54 ust. 5, art. 3 prawa budowlanego a następnie przepisy o planowaniu przestrzennym) nie może skutkować wnioskiem, że został naruszony konkretny przepis prawa. Skarżąca podnosi także, iż działalność gospodarcza w warsztacie prowadzonym w [...] przy ul. [...] prowadzona jest od 24 lat, ta okoliczność winna prowadzić do wniosku, iż decyzja z dnia [...] grudnia 1987 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, zwłaszcza w sferze finansowej i nie może być stwierdzona jej nieważność. Skarżąca kwestionuje także status strony B. Ś. w prowadzonym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej organu I instancji, - zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według przepisanych norm. W odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia 24 czerwca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał skargę za nieuzasadnioną i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Sprawa, która jest przedmiotem rozpoznania Sądu dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w trybie nadzwyczajnym - o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r. znak: [...]wyrażającej zgodę na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...], na warsztat mechaniki pojazdowej. Przepis art. 54 ust 5 ustawy prawo budowlane nakazywał organowi administracji odmówić wydania decyzji w sprawach, o których mowa w ustępie 2 (związanych z m.in. wydaniem pozwolenia na budowę oraz wyrażeniem zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego), jeżeli zamierzone rozwiązania naruszają przepisy art. 3-5 prawa budowlanego. Przepis art. 3 prawa budowlanego stanowił, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. W postępowaniu administracyjnym organ na podstawie art. 156 § 8 , art. 157 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność wyżej wskazanej decyzji uznając, że narusza ono rażąco przepis art. 54 ust. 5 oraz art. 3 ustawy prawo budowlane, 5 VII SA/Wa 1880/11 albowiem zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku dokonano wbrew zapisom planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy [...] z 1987 r. Rozstrzygając przedmiotową sprawę na wstępie należy wyjaśnić, iż wbrew stanowisku Skarżącej, plan zagospodarowania przestrzennego ma charakter normatywny. Jest aktem niższego rzędu uchwalanym przez organy gminy, powszechnie obowiązującym na terenie gminy. Wydawany jest na podstawie ustawy, w trybie określonym przez ustawę oraz podlega publikacji. Doktryna i orzecznictwo sądowe wskazują, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. uwagi do art. 156 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. J.Borkowski, J.Jendrośka, R.Orzechowski, A.Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., str. 235) . W orzecznictwie sądowym rozstrzygane były sprawy, w których naruszenie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego stało u podstawa orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji. W sprawach tych Sądy wskazywały, iż konieczne jest jednoznaczne wykazanie sprzeczności zapisu planu zagospodarowania przestrzennego z wydanym rozstrzygnięciem. I tak w wyroku z dnia 10 września 1986 r. sygn.akt IV SA 420/86 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził" Należy ustalić, czy treść planu zawiera wyraźny jednoznaczny zakaz wznoszenia na działkach, w tym działce skarżącego, budynków gospodarczych służących zaspokojeniu rodziny(...). Dopiero stwierdzenie, że z ustaleń planu wprost wynika jednoznaczny zakaz wnoszenia takich budynków pozwoli na ocenę, że pozwolenie na budowę wydano z rażącym naruszeniem prawa". W orzeczeniu z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. I OSK 1055/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził "Sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinna być dorozumiana". Analizując zaskarżone rozstrzygnięcie należy, w ocenie Sądu, stwierdzić, że organ nie wykazał, w sposób kategoryczny, by decyzja z 1987 r. zezwalającą na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniki pojazdowej była sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] z 1987 r. VII SA/Wa 1880/11 Po pierwsze organ odwołał się do funkcji terenu, na którym jest położona nieruchomość. Wskazał, że był to teren przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną, położony w strefie B. Twierdzenie to mimo, że jest zgodne z zapisem graficznym planu zagospodarowania przestrzennego, nie pozwala wyprowadzić wniosku, że działalność usługowa była na tym terenie niedopuszczalna. Zabudowa jednorodzinna, zdaniem Sądu, nie wyklucza bowiem możliwości lokalizacji na takim terenie obiektów usługowych. Organy w swoich decyzjach odwołały się do pewnych ustaleń planu wspierających ich argumentację. I tak powołano się na zapis w części ogólnej planu dotyczącej "Przemysłu, baz i składów" i wskazano, że plan nie przewidywał tam usług, a rozwój przemysłu zakładał w rejonie ul. [...], przewidując częściową likwidację małych, uciążliwych zakładów rozproszonych na terenie miasta. Przy czym pominięto, iż przedmiotem decyzji z 1987 r. jest warsztat prowadzący działalność usługową z zakresu mechaniki pojazdowej, a zatem obiekt, który winien być rozważany w kategorii obiektów usługowych. Dokonując analizy nie odniesiono się do zapisu planu zawartego w części dotyczącej ustaleń ogólnych dla części B dotyczącej usług i przemysłu (4.2.4.), który stanowił, że usługi "lokalizuje się wyłącznie na terenie [...], jako miasta o ograniczonym rozwoju oraz kilku wsi". Pominięto także zapis znajdujący się w "Tekście planu" (k.28) "Ośrodkiem usługowym II poziomu obsługi jest miasto [...]'. Nie odniesiono się do zapisu w pkt 6.6 "oznaczone na planszy podstawowej planu tereny usług są w swej wielkości i lokalizacji orientacyjne, a ich profil i wielkość może ulegać zmianie w zależności o wystąpienia potrzeb pod warunkiem zabezpieczenia prawidłowych standardów obsługi". Wskazać także należy, iż (...) " W ustaleniach w zakresie mieszkalnictwa (4.2.5.) zapisanych dla części B ( czyli tej, na której znajduje się warsztat) brak jest informacji o zakazie czy nieprzewidywaniu na tym terenie usług. Taki zapis natomiast istnieje w pkt 4.2.4. i 4.2.5. w części dotyczącej strefy A, np. w pkt 4.1.4. w którym wyraźnie wskazuje się że "obowiązuje zakaz lokalizacji wszelkich obiektów usługowych i przemysłowych". W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że organ rozważając kwestię nieważności decyzji z [...] grudnia 1987 r. nie dokonał kompleksowej analizy planu i nie poczynił jednoznacznych ustaleń pozwalających kategorycznie stwierdzić, że zezwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] przy VII SA/Wa 1880/11 ul. [...] na warsztat mechaniki pojazdowej rażąco narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku uprawomocnienia się wyroku organ będzie musiał ponownie rozważyć zapisy planu, a rozstrzygając w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazać, czy zgoda na zmianę użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego stoi w sprzeczności (nie jest dorozumiana), z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Sąd Administracyjny nie może zamiast organu ustaleń takich dokonać. Przy czym rozstrzygając w sprawie organ winien mieć na uwadze, że dopiero stwierdzenie, iż z ustaleń planu wynika jednoznaczny zakaz prowadzenia na tym terenie działalności usługowej, daje podstawę do stwierdzenia, że wydana [...] grudnia 1987 r. decyzja wyrażająca zgodę na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...] (aktualny nr [...]) na warsztat mechaniki pojazdowej, rażąco narusza prawo. Mając na uwadze zarzuty skargi należy stwierdzić, że nie ma racji Skarżąca twierdząc, że skoro warsztat prowadzony jest od 24 lat, to nie można było wydać zaskarżonej decyzji, z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, Orzecznictwo stoi na stanowisku, a Sąd stanowisko to podziela, że nieodwracalność skutków decyzji należy ograniczyć do skutków prawnych, a nie zdarzeń faktycznych stanowiących tylko jej pośredni efekt, na co w istocie w skardze powołuje się Strona. Nie ma także racji Skarżąca twierdząc, że pani B. Ś. nie może być stroną toczącego się postępowania. Wprawdzie zarzut ten wywiedziony został dopiero na etapie postępowania sądowego, jednak zasadnie organ stwierdził, w odpowiedzi na skargę, iż skoro nieruchomość Pani Ś. bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością inwestycyjną, to niewątpliwie ma ona interes prawny, choćby wywodzący się z zapisu § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz.U. Nr 17 , poz. 62 ze zm.), by domagać się stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce sąsiedniej o nr ewid. [...] na warsztat mechaniki pojazdowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 7 , 77, 107 § 3 k.p.a.) 8 VII SA/Wa 1880/11 oraz prawa materialnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 5 i art. 3 prawa budowlanego) i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a), uchylił zaskarżoną decyzję. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej wysokości wpisu sądowego uiszczonego przez Skarżącą oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 9