I SA/Ol 36/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( sprawozdawca ) Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 lutego 2012r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005r., 2006r. i 2007r. oddala skargę. I SA/OI 36/12 Uzasadnienie W dniu 8 grudnia 2005 r. Spółka A. złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w § 3 i § 4 Uchwały Rady Miasta z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie Miasta nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami. Do wniosku dołączono oświadczenie, że Spółce nie udzielono pomocy publicznej w ciągu trzech lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Spółka, odpowiednio w dniach: 30 lipca 2007r.,15 czerwca 2007r. i 18 maja 2007r. złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005r., 2006r. i 2007r., w których wykazała przedmioty opodatkowania zwolnione z podatku, uznając że przysługuje jej zwolnienie na podstawie w/w uchwały. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007r. organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007. Decyzją z dnia 5 grudnia 2008 r. Prezydent Miasta określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za: 2005r. w wysokości 7.097.292 zł., 2006r. w wysokości 8.402.645 zł., 2007r. w wysokości 9.017. 365 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kwestię dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy reguluje Uchwała Rady Miasta z dnia 30 marca 2005r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w Mieście (wraz z załącznikiem tj. programem pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w mieście) oraz Uchwała Rady Miasta z dnia 30 marca 2005r., w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie Miasta nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami. Przytaczając poszczególne zapisy uchwał, organ I instancji wskazał, że podane przez Spółkę działania wypełniają definicję nowej inwestycji, o której mowa w programie i uchwale w sprawie zwolnienia tj. rozbudowa przedsiębiorstwa. Organ stwierdził, że pomoc jest dopuszczalna, gdyż zgodnie z oświadczeniem Spółki nie występują wyłączenia od stosowania wnioskowanej pomocy wskazane w punkcie 7 Programu pomocy regionalnej. Wyjaśniono, że maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy regionalnej dla ww. przedsiębiorcy powinna zostać obliczona zgodnie z pułapem pomocy określonym w pkt 21 i 22 Wielosektorowych zasad ramowych dotyczących pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych. Dla województwa warmińsko-mazurskiego maksymalna dopuszczalna kwota pomocy, jaką przedsiębiorca może uzyskać ze wszystkich źródeł i która nie podlega notyfikacji Komisji Europejskiej to kwota nie przekraczająca 37,5 mln EUR. Spółka zobowiązała się na piśmie do ograniczenia pomocy publicznej do wysokości 37,5 mln EUR. Organ I instancji wskazał, iż w części 5 programu "Warunki dopuszczalności pomocy" (lit. B ust. 1) określono warunki uzyskania pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w §3 i §4 uchwały w sprawie zwolnień i stwierdził, że w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż jednym z etapów nowej inwestycji był etap logistyki, w ramach którego zawarta została umowa dzierżawy z Gminą m.in. działki nr "[...]" obręb "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]"i nr "[...]" obręb "[...]". Na tych działkach prowadzona była inwestycja I etapu [...], która zgodnie z dziennikiem budowy została rozpoczęta w marcu 2005 r. i zakończona w listopadzie 2005r. Wskazano, że wniosek o przyznanie pomocy został przez stronę złożony w dniu 8 grudnia 2005r. Organ I instancji stwierdził więc, że pierwszy etap logistyki został rozpoczęty, a nawet ukończony przed złożeniem wniosku. Podobnie w przypadku obszaru dotyczącego produkcji wyrobów gotowych (rozpoczęcie 7 czerwca 2005r.). Organ nie uwzględnił składanych w trakcie postępowania wyjaśnień wskazujących, że wniosek o przyznanie pomocy został złożony przed rozpoczęciem inwestycji. Zdaniem organu Prezydent Miasta, wiedział że Spółka zobowiązała się do dokonania inwestycji i utworzenia nowych miejsc pracy na terenie Miasta, ale wyjaśnienie nie potwierdzały, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przed rozpoczęciem inwestycji. W konsekwencji organ stwierdził, że Spółce nie przysługiwało prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji i tym samym nie wypełniła jednego z warunków uzyskania pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości. W odwołaniu Spółka zarzuciła powyższej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art.122, art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord.pod.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy publicznej w rozumieniu § 5 B ust.1 pkt 5 Załącznika do uchwały oraz art. 210 §1 pkt 6 i 8 w związku z § 4 Ord. pod., poprzez wydanie decyzji obarczonej brakami obligatoryjnych elementów formalnych i art.120, art.125, art.139 § 1 Ord. pod. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art.121 Ord. pod., poprzez nieuwzględnienie zobowiązań Miasta do udzielenia ulg w podatku od nieruchomości, wynikających m. in. z wniosków i ustaleń składanych przez Spółkę w fazie przygotowywania inwestycji oraz zobowiązań Prezydenta Miasta wynikających z umowy dzierżawy z dnia 11 lutego 2005r. Spółka wniosła również o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na podstawie art. 200a § 1 pkt 2 Ord. pod. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż Spółka nie wypełniła warunku złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji. Wskazał, iż wniosek o przyznanie pomocy został złożony przez Spółkę w dniu 8 grudnia 2005 r., natomiast, jednym z etapów nowej inwestycji był etap logistyki, w ramach którego zawarta została w dniu 11 lutego 2005r. umowa dzierżawy gruntów z Gminą, na których została rozpoczęta w marcu 2005 r inwestycja. Wskazano, że zwolnienie od podatku od nieruchomości zawarte w Uchwale stanowi regionalną pomoc publiczną, która podlega ściśle określonym zasadom dotyczącym przeznaczenia pomocy, jej dopuszczalności, monitorowania i kumulacji. Zgodnie z pkt 4.2 Wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie krajowej pomocy regionalnej programy pomocowe muszą zawierać warunek, iż wniosek o przyznanie pomocy musi zostać złożony przed rozpoczęciem inwestycji. Uchwała rady gminy przewidująca zwolnienie z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców dokonujących nowych inwestycji może dotyczyć jedynie tych inwestycji, które zostały rozpoczęte po wejściu w życie tej uchwały. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że oświadczenia negocjacyjnego Spółki o chęci korzystania z pomocy publicznej nie można uznać za spełnienie omawianego warunku skoro fakt ten nastąpił przed wejściem w życie Uchwał. Nawet przyjmując, że Spółka złożyła wniosek ustnie, to sporządzenie z tej czynności protokołu było niemożliwe, gdyż brak było do tego podstawy prawnej, tj. uchwały. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania podatkowego w tym art. 121 – 125, art. 187§1, art. 210§4, art. 210 pkt 8 Ord pod. Na powyższą decyzję Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie: a) §5 B ust. 1 pkt 5 Załącznika do Uchwały Rady Miasta w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w Mieście poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustnie zgłoszony wniosek o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości nie stanowi wymaganego tym przepisem wniosku o udzielenie pomocy publicznej, b) § 5 B ust. 1 pkt 5 Załącznika do Uchwały poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spełnienie warunku zgłoszenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości musiało nastąpić po wejściu w życie przedmiotowej uchwały oraz; c) postanowień art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 15 lutego 2005 r. (postępowanie nr N 585/2004) uznającą program pomocowy za zgodny ze wspólnym rynkiem poprzez rozszerzenie poza wyraźne wskazania tej decyzji obowiązków dotyczących formy i terminu złożenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej, d) art. 2 i 3 umowy z dnia 14 lutego 1989 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji (Dz. U. Nr 38, póz. 220) poprzez podjęcie decyzji sankcjonującej rażące naruszenia obowiązku popierania inwestycji prowadzonej przez zagranicznego inwestora w Polsce; e) art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z niej zasady zaufania do organów administracji publicznej odzwierciedlonej w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm.) i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej Kpa), f) konstytucyjnej zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów administracji państwa g) art. 1 Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez sankcjonowanie swoją decyzją sytuacji naruszenia prawa Spółki do poszanowania swojego mienia; II. naruszenie przepisów postępowania (w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy) poprzez naruszenie: a) art. 122 i art. 191 Ord.pod. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, polegające na uznaniu, że Spółka nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy publicznej w rozumieniu § 5 B ust. 1 pkt 5 Załącznika do Uchwały przed rozpoczęciem inwestycji; b) art. 122 i art. 191 Ord. pod. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, c) art. 125 Ord. pod.,nakazującego organom podatkowym wnikliwe i szybkie działanie oraz 139 § 1 i § 3 Ord, pod,, nakazującego organom podatkowym działanie bez zbędnej zwłoki oraz załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, d) art. 187 Ord. pod. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, e) art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ord. pod. poprzez wydanie decyzji obarczonej brakami obligatoryjnych elementów formalnych, f) konstytucyjnej zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów administracji państwa poprzez utrzymanie w mocy decyzji ignorującej obowiązek organów administracji publicznej (w tym podatkowej) sporządzenia protokołu z czynności wniesienia przez Spółkę ustnego wniosku o udzielenie pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zarzucając powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub o stwierdzenie jej nieważności, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt. I SA/Ol 869/09 uchylił zaskarżona decyzję. Sąd wyjaśnił, że spór dotyczy nabycia przez Spółkę prawa do skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie §3 i 4 uchwały Rady Miasta z dnia 30 marca 2005r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie Miasta nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami. Na podstawie ww. uchwały wydana została uchwała Rady Miasta z dnia 30 marca 2005r. w sprawie przyjęcia Programu pomocy regionalnej dla przedsiębiorców udzielanej w Mieście. W punkcie 5 B załącznika do tejże uchwały wymienione zostały warunki uzyskania pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 3 i 4 uchwały. Jednym z nich jest warunek złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji. W ocenie Sądu wystąpiła sprzeczność między motywami postanowienia o odmowie przeprowadzenia rozprawy, a później przyjętą argumentacją w zaskarżonej decyzji, co stanowiło naruszenie reguł postępowania. Organ nie mógł zmieniać w dowolny sposób, bez ujawnienia i przeprowadzenia nowych dowodów, oceny materiału dowodowego. Stanowiło to w ocenie Sądu naruszenie art.191 Ord pod. Wskazano, że postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, powołując art.200a §3 Ord. pod. I stwierdziło w motywach postanowienia, iż we wniosku Spółka przedstawiła jako nowe dowody w sprawie: zeznania świadków oraz szereg dokumentów sporządzonych w trakcie negocjacji z władzami polskimi dotyczącymi inwestycji i związanej z nią ofertą pomocy publicznej. Dowody te miały potwierdzić, że strona w trakcie wszystkich negocjacji uzależniała rozpoczęcie inwestycji od przyznania pomocy publicznej, w tym zwolnienia od podatku od nieruchomości oraz, że tym samym złożyła wniosek o udzielenie pomocy i o tym fakcie wiedział organ I instancji. Uzasadniając odmowę przeprowadzenia rozprawy Kolegium stwierdziło, że powyższe okoliczności – a więc także okoliczność złożenia ustnego wniosku o udzielenie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji, już na etapie negocjacji – są wystarczająco potwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego. Sąd podkreślił, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, że Spółka nie wypełniła warunku złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem i wskazał, że nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, iż Spółka w trakcie negocjacji dotyczących inwestycji prowadzonych z polskimi władzami, uzależniała jej rozpoczęcie od konkretnej pomocy publicznej, w tym zwolnienia od podatku od nieruchomości. Wywody organu odwoławczego wskazywały, że Spółka w ogóle nie złożyła wniosku w sprawie spornego zwolnienia przed rozpoczęciem inwestycji. W konsekwencji powyższego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył art.200a Ord. pod., ponieważ pomimo stwierdzenia w postanowieniu z dnia "[...]", że okoliczność złożenia ustnego wniosku (na etapie negocjacji warunków inwestowania Spółki na terenie miasta) jest wystarczająco potwierdzona innymi dowodami, co uzasadniało odmowę przeprowadzenia rozprawy, w zaskarżonej decyzji uznano, iż złożenie wniosku nastąpiło dopiero w dniu 8 grudnia 2005r. Zdaniem Sądu wskazywane przez stronę we wniosku o przeprowadzenie rozprawy okoliczności (złożenie ustnego wniosku przed rozpoczęciem inwestycji) miały zasadnicze znaczenie dla sprawy i nie zostały wystarczająco potwierdzone innym dowodem. Tym samym, wobec nieprzeprowadzenia przez organ wnioskowanych przez stronę dowodów, organ naruszył art.188 Ord. pod. Sąd podkreślił, że analiza motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia uniemożliwiała stwierdzenie, czy organ - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - doszedł do przekonania, że Spółka w ogóle nie złożyła ustnego wniosku przed rozpoczęciem inwestycji, czy też wniosek taki złożyła, ale nie podlegał on rozpoznaniu, gdyż nie obowiązywała jeszcze uchwała. Wymienione wyżej uchybienia organów podatkowych zdaniem Sadu naruszyły art.120, art.121 §1, art.122 i art.124 Ord. pod. Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1, art. 122 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord.pod.) poprzez uwzględnienie skargi na skutek błędnego przyjęcia, ze organ odwoławczy nie ustalił w sposób jednoznaczny stanu faktycznego sprawy i w wyniku tego niezasadnie uchylono zaskarżoną decyzję, b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 Ord.pod. i w zw. z art. 200a § 1 Ord.pod. poprzez uwzględnienie skargi na skutek błędnego przyjęcia, że w toku postępowania odwoławczego nastąpiła zmiana oceny materiału dowodowego , a tym samym przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji, c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, w szczególności brak oceny Sądu, czy uchwała rady gminy przewidująca zwolnienie z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców dokonujących nowych inwestycji może dotyczyć tylko inwestycji, które zostały rozpoczęte po wejściu w życie tej uchwały, czy też nie, oraz czy możliwe jest złożenie wniosku w sytuacji braku uchwały i w konsekwencji uniemożliwienie organowi odwoławczemu prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, d) art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. poprzez błędne zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w potrójnej wysokości w łącznej kwocie 21651 zł. Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi albo uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi kasacyjnej co do naruszenia przepisów wyliczonych w pkt a – c jej petitum. O tym przesądziły błędne ustalenia Sądu I Instancji dotyczące kwalifikacji domniemanego wniosku o przyznanie Spółce pomocy z dnia 12 lipca 2004 r., których następstwem stało się sformułowanie nieprawidłowej oceny co do zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]". Z analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym z treści wniesionej przez A. S.A. skargi i odpowiedzi na skargę kasacyjną, wspomniany wcześniej wniosek został złożony ustnie na etapie negocjowania warunków inwestycji na terenie miasta. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniesiono zarzut, iż wbrew przepisowi art. 63 § 3 K.p.a., skierowany do Prezydenta tego miasta wniosek nie został zaprotokołowany. Według Spółki, odstępując od wymienionej czynności, Prezydent Miasta zaniedbał wynikającego z ustawy obowiązku, to zaś nie może powodować negatywnych dla skarżącego konsekwencji prawnych. Do tej argumentacji nawiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyjmując, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania przez odmowę przeprowadzenia rozprawy na okoliczność ustnego złożenia Prezydentowi Miasta wniosku o zwolnienie od podatku od nieruchomości przed rozpoczęciem przez Spółkę inwestycji. Zdaniem Sądu I Instancji organ odwoławczy naruszył w ten sposób art. 200a § 1 i 3, a także art. 188 Ord. pod. Skutkiem owych uchybień było także – w ocenie WSA – naruszenie art. 120, 121 §, 122 i 124 tej ustawy. NSA dokonując oceny tego stanowiska zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie rozważył, czy i jaki wpływ mogły one mieć na wynik sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uruchomienie przewidzianej w nim sankcji w postaci wzruszenia zaskarżonego aktu. NSA podkreślił, że nie ulega wątpliwości, że w czasie, w którym – według zapewnień Spółki – doszło do złożenia wniosku w przedmiocie przyznania pomocy, tj. w dniu 12 lipca 2004 r., nie można było mówić o istnieniu sprawy indywidualnej w rozumieniu czy to przepisów Ord. pod., czy też K.p.a. Uchwały Rady Miasta regulujące kwestię pomocy zostały bowiem uchwalone dopiero w dniu 30 marca 2005 r. Opublikowano je w Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2005 r. nr 52, poz. 718 i 719. Ich wejście w życie nastąpiło w dniu 21 maja 2005 r. NSA podkreślił, że nie był to wniosek w sprawie indywidualnej podlegającej w momencie jego złożenia załatwieniu w trybie Kpa, czy też Ordynacji podatkowej. Przyjęcie takiej kwalifikacji prawnej "wniosku", o którym mowa, nawet przy założeniu, że został on istotnie wniesiony, czyni zbędnymi (bezprzedmiotowymi) dywagacje sądu administracyjnego pierwszej instancji poświęcone zaniechaniu przeprowadzenia rozprawy przez organ odwoławczy. Bez znaczenia dla wyniku postępowania w sprawie są tym samym ustalenia, czy w dniu 12 lipca 2004 r. rzeczywiście złożono ustnie wniosek w sprawie przyznania Spółce pomocy (do ich dokonania zobowiązano organ odwoławczy na s. 15 uzasadnienia zapadłego wyroku). Odrębną kwestią jest zasygnalizowane w skardze kasacyjnej uchybienie w postaci niejasności wskazań sądu administracyjnego pierwszej instancji co do dalszego postępowania w sprawie. W szczególności nakazanie organowi odwoławczemu rozważenia, czy w razie odmowy zwolnienia od podatku od nieruchomości "nie dojdzie do naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" (s. 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), dezawuuje sens spostrzeżeń odwołujących się do naruszeń procedury i może być postrzegane jako próba przesądzenia o treści przyszłego rozstrzygnięcia, uzależnionego przecież od wyniku ustaleń, których – według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – zabrakło w przeprowadzonym wcześniej postępowaniu. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a., NSA orzekł jak w sentencji. W piśmie z dnia 10 lutego 2012 r. skarżąca Spółka poinformowała Sąd, że w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.142.1591 j.t. ) wezwała Gminę do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie o usunięcie naruszenia prawa dotyczy treści uchwały, w oparciu o którą powinna być przyznana ulga w podatku od nieruchomości. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125§ 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu załatwienia wniosku o usuniecie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten nie jest również związany tą wykładnią, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny.. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (wyrok NSA W-wa z dnia 18 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 1799/09, LEX nr 992222 ). Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez Organ odwoławczy art. 200a § 1 i 3, a także art. 188 Ord. pod., art. 120, 121 §, 122 i 124 tej ustawy nie są uzasadnione. W 2004 r. skarżąca Spółka nie mogła wystąpić o udzielenie ulgi w podatku od nieruchomości, gdyż Uchwały Rady Miasta regulujące kwestię pomocy zostały uchwalone dopiero w dniu 30 marca 2005r. "[...]". Ich wejście w życie nastąpiło w dniu 21 maja 2005 r. W związku z tym Spółka o prawo do tej ulgi mogła ubiegać się po wejściu w życie powołanych przepisów. Stosownie do treści art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm. - dalej powoływana jako Konstytucja RP), "Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy". Art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 j.t. ) zawiera zwolnienia od podatku od nieruchomości. W art. 7 ust. 3 u.p.o.l. przewidziana jest delegacja, że " Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw". Według art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Według art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Z przywołanych uregulowań konstytucyjnych wynika, że wymogiem konstytucyjnym jest powszechne obowiązywanie aktu prawa miejscowego oraz legitymowanie się przez organ prawotwórczy upoważnieniem ustawowym do wydania takiego aktu. Realizacją powyższych zasad konstytucyjnych jest art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity w Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - dalej u.s.g., według którego na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy (ust. 1). W tym miejscu wskazać należy, iż takim upoważnieniem ustawowym jest również powołany w Uchwałach art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca wprowadził tryb eliminowania z systemu prawa przepisów uchwał organów prawodawczych gmin, jako aktów prawa miejscowego, sprzecznych z prawem. Tryb ten został uregulowany w Rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym "Nadzór nad działalnością gminy". Podstawy nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stosownie do którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne; o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Z kolei art. 93 ust. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że po upływie 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, a jedynie zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na tym etapie skarżąca Spółka zmierza do zakwestionowania obowiązywania przepisu Uchwały, jako wydanego poza upoważnieniem wyrażonym przez ustawodawcę w art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uchwała jako akt prawa miejscowego, w braku prawomocnego stwierdzenia jej nieważności z powodu sprzeczności z prawem w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego albo w drodze wyroku sądu administracyjnego, pozostaje w obrocie prawnym, wiąże organy gminne, do których została zaadresowana, oraz stanowi podstawę ich działania, w tym wydawania przez nie decyzji. W konsekwencji prawidłowo Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż Spółka nie wypełniła warunku złożenia wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem inwestycji. Wniosek o przyznanie pomocy został złożony przez Spółkę w dniu 8 grudnia 2005 r., natomiast, jednym z etapów nowej inwestycji był etap logistyki, w ramach którego zawarta została w dniu 11 lutego 2005r. umowa dzierżawy gruntów z Gminą, na których została rozpoczęta w marcu 2005 r. inwestycja. Wskazano, że zwolnienie od podatku od nieruchomości zawarte w Uchwale stanowi regionalną pomoc publiczną, która podlega ściśle określonym zasadom dotyczącym przeznaczenia pomocy, jej dopuszczalności, monitorowania i kumulacji. Zgodnie z pkt 4.2 Wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie krajowej pomocy regionalnej programy pomocowe muszą zawierać warunek, iż wniosek o przyznanie pomocy musi zostać złożony przed rozpoczęciem inwestycji. Uchwała rady gminy przewidująca zwolnienie z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców dokonujących nowych inwestycji może dotyczyć jedynie tych inwestycji, które zostały rozpoczęte po wejściu w życie tej uchwały. W świetle powyższych ustaleń i rozważań Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia powołanych w jej treści przepisów prawa materialnego. Upoważnionym do uchwalenia przedmiotowej ulgi była Rada Miasta. Uchwała jako akt prawa miejscowego, w braku prawomocnego stwierdzenia jej nieważności z powodu sprzeczności z prawem w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego albo w drodze wyroku sądu administracyjnego, pozostaje w obrocie prawnym, wiąże organy gminne, do których została zaadresowana, oraz stanowi podstawę ich działania, w tym wydawania przez nie decyzji. W związku z tym Prezydent Miasta i SKO związani byli treścią tych uchwał. W rezultacie nie mogli uwzględnić wniosku Spółki, gdyż nie spełniła ona warunków do przyznania ulgi w podatku od nieruchomości. W związku z tym podjęte przez Spółkę działania, zmierzające do podważenia skuteczności niekorzystnych dla niej zapisów Uchwały, nie mogą tym postępowaniu odnieść zamierzonego skutku. Stosownie do treści art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania ma charakter fakultatywny. Z przyczyn podanych wyżej , skoro uchwały nie zostały zakwestionowane w trybie nadzorczym, to przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji, są obowiązujące. W związku z tym Sąd nie uwzględnił wniosku Spółki o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku skierowanego do Gminy o usunięcie naruszenia prawa. Na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.