II OSK 1321/12

Dnia 22 października 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1168/11 w sprawie ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie oczyszczenia pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych oddala skargę kasacyjną II OSK 1321 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] S.A. w W. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie z dnia [...] września 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie oczyszczenia pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Nisku na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.- zwaną dalej ustawą o Państwowej Straży Pożarnej) oraz art. 104 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, opisanymi w protokole ustaleń z czynności kontrolno- rozpoznawczych z dnia 6 czerwca 2011 r. na terenie obszarów leśnych Nadleśnictwa [...] nakazał [...] S.A. wykonanie w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania decyzji następujących obowiązków: całkowicie oczyścić pasy przeciwpożarowe w sąsiedztwie linii kolejowej nr 68 Lublin - Przeworsk od km 119.270 do km 120.000 km strona prawa i lewa, od km 128.000 do km 121.100 strona lewa, do 121.300 do km 122.100 strona lewa, od km 124.200 do km 124.800 strona prawa, od km 124.800 do km 133.500 strona lewa, od km 130.000 do km 132.100 strona prawa, od km 129.200 do 128.620 strona lewa, od km 134.150 do km 130.700 strona lewa, od km 131.300 do km 134.150 strona prawa, od km 128.620 do km 129.000 strona prawa. Jako podstawę prawną ww. obowiązków organ podał § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719 - zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r.) w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.- zwaną dalej ustawą o transporcie kolejowym) w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153 poz. 955- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r.). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] S.A. w W., wnosząc o jej uchylenie z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem strony, przedstawione przez organ przepisy nie nakładają na zarządcę infrastruktury obowiązku oczyszczania pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowej. Powołany, bowiem art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym daje zarządcy infrastruktury jedynie prawo do urządzania i utrzymywania za odszkodowaniem pasów przeciwpożarowych. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Podkarpacki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie na podstawie art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wskazał organ odwoławczy obszary leśne położone wzdłuż linii kolejowej nr 68 Lublin - Przeworsk zostały zaliczone do II kategorii zagrożenia przeciwpożarowego i z tego względu znajduje do nich zastosowanie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. poprzez § 38 ust. 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. Zdaniem organu II instancji nie może budzić wątpliwości, iż podmiotem odpowiedzialnym za wykonanie i utrzymanie pasów przeciwpożarowych oddzielających obszary leśne od obszarów kolejowych jest zarządca infrastruktury kolejowej, co wynika z art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym. Obowiązek ten mieści się w ramach obowiązków ciążących na zarządcy infrastruktury kolejowej, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o transporcie kolejowym. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A. w W., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, wskazując na zarzuty przedstawione we wniesionym odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za niezasadną. Wskazując na podstawę prawną skarżonej decyzji, to jest § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., art. 17 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 55 ustawy o transporcie kolejowym i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r., Sąd zaznaczył, iż dokładny sposób urządzenia pasów przeciwpożarowych znajdujących się w sąsiedztwie linii kolejowych określa § 9 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska strony skarżącej, uznając, iż kwestionowana decyzja odpowiada prawu. Przemawia za tym brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis ten stanowi, zdaniem Sądu, wystarczającą podstawę do przyjęcia, iż prawidłowo wskazany został adresat wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Z treści art. 55 ust. 1 tej ustawy wynika, iż dotyczy on możliwości korzystania z gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu prowadzenia niezbędnych dla bezpiecznego ruchu pociągów prac. Zawarty w powyższej regulacji zwrot "ma prawo", odnosi się, bowiem do uprawnienia zarządcy do korzystania z cudzych gruntów w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 ustawy o transporcie kolejowym, tj. zapewnienia właściwej ochrony przeciwpożarowej. Konstatacja ta wydaje się być tym bardziej uprawniona, iż to ruch kolejowy stwarza zagrożenie pożarowe, a za tym logicznym jest, że to na podmiocie odpowiedzialnym za ten ruch i infrastrukturę z nim związaną spoczywa obowiązek podjęcia czynności mających na celu zapewnienie właściwej ochrony przeciwpożarowej. Przeszkodą do takiego stwierdzenia nie jest fakt, iż poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563 –dalej zwanym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r.) wskazywało w § 34 ust. 3 pkt 2 w sposób jednoznaczny podmiot obowiązany do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych (właściciel linii kolejowych). Obecnie zaś obowiązujące rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010 r. przewiduje w § 38 ust. 2, iż podmioty właściwe do wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych określone są w ustawie o lasach, ustawie o transporcie kolejowym oraz w ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Kwestia podmiotu zobowiązanego do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych jest, więc dzisiaj uregulowana tylko w ustawie, a w niniejszym przypadku w ustawie o transporcie kolejowym. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. w W., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie lub zmianę oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Przedmiotowemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, precyzując to w uzasadnieniu kasacji jako rażące naruszenie art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 7 Konstytucji RP. Jak wskazano również w uzasadnieniu kasacji, to z "art. 13.1" ustawy o lasach wynika obowiązek właścicieli lasów do pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej oraz urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Tym samym, zdaniem strony skarżącej, nie ciąży na niej żaden obowiązek prawny urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca Spółka wniosła o skierowanie przez Sąd następującego pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego: "Czy przepis art. 17 ust. 1 pkt 1) i 3) w zw. z art. 55 ustawy o transporcie kolejowym w zakresie w jakim stanowią podstawę prawną nałożenia na zarządcę infrastruktury kolejowej obowiązku urządzania i utrzymania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych przez właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej, są zgodne z treścią przepisów: 1. art. 2 w zw. z art. 31 ust. 2 zd. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. art. 2 w zw. z art. 7 oraz art. 10 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a z przyczyn, które zostaną niżej omówione Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie znalazł też podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem określonym przez stronę skarżącą. Wyjaśnić trzeba, iż oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, iż sposób sformułowania wniesionej kasacji odbiega od wymogów określonych w art. 174 P.p.s.a. Analizując uzasadnienie skargi kasacyjnej, w którym przede wszystkim skupiono się na błędnym zdaniem autora kasacji zdekodowaniu pojęcia "ma prawo" zawartym w art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym, uznać należało, iż w istocie zarzut ten wskazuje na błędną wykładnię tego pojęcia. Podstawowy problem przedstawiony w kasacji sprowadzał się, zatem do ustalenia, czy art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym nakłada na zarządcę infrastruktury kolejowej obowiązek urządzenia i utrzymania pasów przeciwpożarowych, czy też jak chce tego autor kasacji stanowi tylko prawo zarządcy do działania w tym zakresie. Punkt wyjścia dla określenia podmiotu zobowiązanego do urządzenia i utrzymania pasów przeciwpożarowych stanowi § 38 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., wydanego na mocy art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.- dalej zwanej ustawą o ochronie przeciwpożarowej). W przepisie tym określono podmioty odpowiedzialne za wykonanie pasów przeciwpożarowych. I tak w ust. 1 tego przepisu stwierdzono, iż "Lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok". Natomiast ust. 2 powyższego przepisu stanowi, iż podmioty właściwe do wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych określone są w ustawie o lasach, ustawie o transporcie kolejowym oraz w ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Tak, więc kwestia podmiotu zobowiązanego do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych jest dzisiaj uregulowana tylko w ustawie. Ustawa o transporcie kolejowym normuje m.in. zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania nią i jej utrzymanie, a także zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych oraz warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym, w tym warunki lokalizacji i nabywania na ten cel nieruchomości oraz wskazuje organy właściwe w tych sprawach. W rozdziale 4 tej ustawy określono również zasady bezpieczeństwa organizacji transportu kolejowego. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym "Zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające: ...... 3) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska...". Zauważyć także trzeba, iż ochrona przeciwpożarowa nie stanowi jedynego obowiązku wymienionego we wskazanym wyżej przepisie, jak i zarządca nie jest jedynym podmiotem w tej normie prawnej wymienionym. Powyższa norma ma niewątpliwie charakter ogólny, nie wskazuje, bowiem ani w jaki sposób obowiązki w niej wymienione mają być realizowane, ani też nie wymienia żadnych instrumentów prawnych do ich realizacji. Uszczegółowienia obowiązku związanego z ochroną przeciwpożarową dokonano natomiast w Rozdziale 9 ww. ustawy. Już w jego tytule wskazano, iż przedmiot regulacji stanowi m.in. wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych. Tak, więc istotne uzupełnienie normy prawnej art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym stanowi art. 55 tej ustawy. W ust. 1 pkt 3 tego ostatniego przepisu stwierdzono, iż "zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe". Zawarty w powyższej regulacji zwrot "ma prawo", odnosi się do uprawnienia zarządcy do korzystania z cudzych gruntów w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 ustawy o transporcie kolejowym, tj. zapewnienia właściwej ochrony przeciwpożarowej. Przepis art. 55 ust. 1 tej ustawy daje, więc zarządcy prawo dysponowania nieruchomością sąsiadującą z torami kolejowymi po to, aby podmiot ten mógł wykonać ciążący na nim z mocy art. 17 ust. 1 ww. ustawy obowiązek zapewnienia przeciwpożarowej ochrony. Posłużenie się w art. 55 ustawy o transporcie kolejowym zwrotem "ma prawo" nie oznacza, wbrew odmiennym wywodom autora kasacji, iż z zakresu obowiązków zarządcy należałoby wyłączyć m. in. urządzanie i utrzymanie pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. Powyższy zwrot, przy uwzględnieniu przedstawionych na wstępie wywodów wskazuje na możliwość wykonywania robót związanych z utrzymaniem i urządzeniem pasów na gruncie nienależącym do zarządcy linii kolejowych. Oznacza to uprawnienie do określonego zachowania w stosunku do gruntów sąsiednich, które jest jednocześnie instrumentem realizacji przedstawionego powyżej ogólnego obowiązku zapewnienia ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska, wynikłej z faktu usytuowania linii kolejowej na obszarach leśnych. Uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności, stwierdzić należało, iż podmiotem właściwym do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych oddzielających linie kolejowe od obszarów leśnych, o którym mowa w § 38 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. jest zarządca infrastruktury kolejowej (art. 55 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym). W nawiązaniu do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu kasacji odnośnie tego, iż źródła obowiązku wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych należy poszukiwać w ustawie o lasach, stwierdzić trzeba, iż w powoływanym art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. (tekst jedn. z 2011 r. Nr 12 poz. 59 ze zm. -dalej zwanej ustawą o lasach) nie sposób dopatrzeć się, aby nawiązywano do kwestii związanych z urządzeniem pasów przeciwpożarowych na terenach leśnych wzdłuż linii kolejowych, a więc kwestii, będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Co prawda, istotnie w ww. przepisie mowa jest o obowiązku właściciela lasu do pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej, to jednak wydane na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 ze zm.), określając w § 10 cztery podstawowe rodzaje pasów przeciwpożarowych, nie wskazuje wśród nich pasa przeciwpożarowego oddzielającego las od linii kolejowej. Ten rodzaj pasów znajduje szczegółowe uregulowanie co do zasad jego urządzania w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r., wydanym na podstawie ustawy o transporcie kolejowym. Oznacza to, że z ustawy o lasach wynika dla ich właścicieli obowiązek wykonania pasów określonych w § 10 ww. rozporządzenia z dnia 22 marca 2006 r., natomiast w zakresie pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych, o których mowa w § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., kwestia podmiotów obowiązanych do ich wykonania uregulowana została w ustawie o transporcie kolejowym i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. Istotne przy tym pozostaje również to, iż wybór przebiegu linii kolejowych przez konkretne obszary należy do założeń inwestycyjnych i poza sytuacjami, w których zostało to wymuszone uwarunkowaniami geograficznymi, spoczywa w wyłącznej gestii inwestora. Tym samym wybór przebiegu inwestycji liniowej przez określone obszary, w tym leśne stanowił i stanowi uprawnienie podmiotów je realizujących. Skoro, zatem ustawa przyznaje określone prawo ustalonym podmiotom, to tym samym logicznym pozostaje, iż w związku z realizacją linii kolejowych nakłada na podmioty te również określone obowiązki. Jednym z takich obowiązków jest niewątpliwie dbałość o stan środowiska i ponoszenie odpowiedzialności za spowodowane przez siebie jego pogorszenie. Powyższa zasada została jednoznacznie określona w art. 86 Konstytucji RP. Konkludując przedstawione wyżej wywody stwierdzić trzeba, iż nałożony na kolej, jako zarządcę linii kolejowych obowiązek ma charakter niewątpliwie publicznoprawny. Realizacja tego obowiązku została określona w akcie rangi ustawowej, a więc w ustawie o transporcie kolejowym, jak i w aktach wykonawczych wydanych w oparciu o stosowne upoważnienie ustawowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego upoważnienie zawarte w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej spełnia warunki określone art. 92 ust. 1 Konstytucji. Zawarte z kolei w § 38 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. wydanego na mocy art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej odesłanie do konkretnych ustaw w zakresie określenia jako właściwych podmiotów do wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie narusza art. 7 Konstytucji RP, bowiem konkretyzacja właściwego podmiotu do realizacji wymaganych ustawą zadań wynika z ustaleń faktycznych konkretnej sprawy. Zważyć trzeba, co trafnie zauważa strona wnosząca kasację, że jedną z zasad sformułowanych przez Trybunał Konstytucyjny jest zasada stanowienia praw, które muszą być przestrzegane w demokratycznym państwie prawnym. Do kręgu tych zasad zaliczamy między innymi "zasadę określoności prawa", z której wynika, iż przepisy prawa powinny być formułowane w sposób na tyle jasny, aby adresat mógł bez trudności określić prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa (por. wyrok TK z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt K 7/99). Stwierdzić trzeba, iż akty prawne oraz przepisy w nich zawarte, wyżej wymienione, regulują wykonanie i utrzymanie pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasów określają zarówno podmiot do tego zobowiązany, jak i zakres powyższego obowiązku, a także precyzują okoliczności, w jakich ten obowiązek winien być zrealizowany. Wskazać także należy, iż Wojewódzkie Sądy Administracyjne w ponad stu do chwili obecnej wydanych wyrokach, a także Naczelny Sąd Administracyjny w rozpatrzonych do tej pory kasacjach w tych sprawach, prezentowały jednolite stanowisko, co do podmiotu zobowiązanego do realizacji obowiązku dotyczącego pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych na terenach leśnych. Przeprowadzona wyżej wykładnia systemowa obowiązujących norm prawnych nie wskazuje na istnienie w tym zakresie luki prawnej ani też nie może być utożsamiana z domniemaniem prawa. W konsekwencji nie można w odniesieniu do analizowanych norm prawnych dopatrzeć się naruszenia konstytucyjnych zasad wynikających z art. 2 w zw. z art. 31 ust, 2 zd. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 w zw. z art. 7 oraz art. 10 Konstytucji RP. Z powyższych względów za bezzasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia skarżonym wyrokiem art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym, jak również art. 7 Konstytucji RP. Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.