II GSK 902/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Sz. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Sz 107/12 w sprawie ze skargi J. Sz. na pismo Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego w Sz. z dnia 24 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wypełnienia obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. postanowieniem z dnia 23 marca 2012 r. o sygn. akt II SA/Sz 107/12 odrzucił skargę J. Sz. na ocenę Zarządu Województwa Z. w Sz. z dnia 24 kwietnia 2009 r. dotyczącą wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wydał w następstwie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1226/10. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podniósł, że zaskarżony dokument jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanym w sprawie z zakresu administracji publicznej określonym w art.3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. i wobec tego wniesienie skargi do sądu administracyjnego powinno być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu I instancji Skarżący nie wyczerpał wspomnianego trybu zaskarżenia przewidzianego w przepisach ustawy dla tego rodzaju aktu, co spowodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych samych powodów Sąd I instancji postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na powyższe postanowienie J. Sz. wniósł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: -art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewskazanie, na jakiej podstawie prawnej Sąd uznał, że Skarżący był zobowiązany wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 45 ust.1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 184 Konstytucji RP. -art. 52 § 4 p.p.s.a przez przyjęcie, że Skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, gdy tymczasem prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału, w szczególności pisma Skarżącego z dnia 28 maja 2009 r. powinna doprowadzić do wniosku, że Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, J. Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie zarzuty kasacyjne sprowadzają się do zakwestionowania postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi na ocenę Zarządu Województwa Z. w Sz. z dnia 24 kwietnia 2009 r. z powodu niezachowania przez Skarżącego trybu zaskarżania przewidzianego dla tego rodzaju aktu w przepisach ustawy. Sąd I instancji podniósł w uzasadnieniu postanowienia, że Skarżący wniósł skargę na powyższą ocenę bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest nietrafne. Zaskarżone pismo, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1226/10 jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanym w sprawie z zakresu administracji publicznej określonym w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ten konkretny akt powinno być poprzedzone, o ile z przepisów ustawy nie wynika nic innego, pisemnym wezwaniem skierowanym do organu do usunięcia naruszenia prawa, o czym stanowi art. 52 § 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, wezwał organ w piśmie z dnia 28 maja 2009 r., na które powołuje się w skardze kasacyjnej, do usunięcia naruszenia prawa. Wspomniane pismo dotyczyło zaskarżonego pisma z dnia 24 kwietnia 2009 r. zawierającego ocenę Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego dotyczącą wypełniania przez Skarżącego obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej. Organ ustosunkował się do wezwania Skarżącego w piśmie z dnia 30 czerwca 2009 r. Zatem należy stwierdzić, że został wyczerpany przez Skarżącego tok zaskarżenia przewidziany dla tego rodzaju aktu w art. 52 § 4 p.p.s.a. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pominięcie tej okoliczności przez Sąd I instancji nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż Skarżący wniósł skargę z uchybieniem 30 - dniowego terminu. Stosownie do treści art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia odpowiedzi organu. Zaś w przypadku braku odpowiedzi organu w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W związku z tym, że pismo organu z dnia 30 czerwca 2009 r. zawierające odpowiedź na wezwanie Skarżącego zostało mu doręczone w dniu 6 lipca 2009 r., to skargę do sądu należało wnieść do dnia 5 sierpnia 2009 r. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, wniósł skargę na pismo Zarządu Województwa Z. w dniu 18 czerwca 2010 r., czyli prawie rok po terminie do złożenia tego środka zaskarżenia. Z kolei Sąd I instancji postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. odrzucił wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to stało się prawomocne, gdyż Skarżący nie wniósł zażalenia od powyższego orzeczenia. Mając na uwadze te okoliczności, należało skargę odrzucić jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał wprawdzie błędnie jako podstawę orzeczenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jednakże uchybienie to nie jest istotne, gdyż rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Z wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.