I OZ 428/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2012 r. sygn. akt II SO/Kr 2/12 odrzucającego wniosek E.Z. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Rabka-Zdrój za nieprzekazanie skargi postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Krakowie. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r. sygn. akt II SO/Kr 2/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek z dnia 20 stycznia 2012 r. E.Z. o wymierzenie Burmistrzowi Rabka-Zdrój grzywny z uwagi na nieprzekazanie w terminie skargi E.Z. z dnia 13 czerwca 2011 r. w sprawie bezczynności tego organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż już postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt II SO/Kr 14/11 – działając na wniosek E.Z. z dnia 8 sierpnia 2011 r. – wymierzył Burmistrzowi grzywnę w wysokości 5000 zł za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia 13 czerwca 2011 r. w sprawie bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Sądu, wniosek z dnia 20 stycznia 2012 r. został zatem złożony w tej samej sprawie (tożsamość podmiotowa i przedmiotowa), już prawomocnie osądzonej, a wobec tego jest niedopuszczalny. E.Z. nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i w zażaleniu domagał się uchylenia w/w postanowienia. Burmistrz Miasta Rabka-Zdrój wniósł o oddalenie zażalenia, wskazując, iż skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dnia 30 stycznia 2012 r. , a opóźnienie nie było wynikiem złej woli. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pełni podzielić należy pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I OZ 418/12, dotyczącym odrzucenia ponownego wniosku Z.N. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Rabka-Zdrój za nieprzekazanie w terminie jej skargi. Uchylając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucające wniosek Z.N. Naczelny Sąd Administracyjny zajmując się kwestią ponownego wniosku stwierdził: "Ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Przedmiotem kolejnego wniosku jest dalsza opieszałość organu, która nie stanowiła przedmiotu pierwotnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. Chodzi także o fakt, że brak możliwości skutecznego złożenia w takiej sytuacji kolejnego wniosku uniemożliwiałby skarżącemu realizację prawa do sądu, który ma rozpoznać wniesioną skargę w rozsądnym terminie, podczas gdy organ nadal nie przekazuje jej sądowi. Takie działania utrudniałoby również pracę i działanie sądu, który zostałby pozbawiony instrumentów do realizacji prawa do sądu i rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Ponadto treść art. 171 P.p.s.a. wskazuje, że res iudicata to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, a więc orzeczenia materialnego. Sprawy z wniosku o wymierzenie grzywny nie mają charakteru rozstrzygnięć merytorycznych, a jedynie dotyczą wymierzenia grzywny za nierespektowanie obowiązku i terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy. Tym samym tylko przyjęcie dopuszczalności ponownego złożenia wniosku o wymierzenie grzywny czyni realnym prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie dla strony, jak i prawo do sądu. W przeciwnym razie ani skarżący ani sąd nie miałby realnych instrumentów zmuszających do przekazywania skarg kierowanych do sądu. Jeśli zatem pierwsza grzywna nie przynosi skutku, to dalsza zwłoka organu, stanowiąca nowy element faktyczny winna umożliwiać skarżącemu domaganie się ponownie wymierzenia organowi kary, tym razem bardziej dotkliwej finansowo". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę ponownie oceni, czy opieszałość organu trwała po wymierzeniu pierwszej grzywny postanowieniem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II SO/Kr 4/11, a dalej czy zachodzą przesłanki określone w art. 55 § 1 P.p.s.a. przemawiające za koniecznością ponownego wymierzenia grzywny. Jeśli bowiem ponowny wniosek znajduje usprawiedliwienie faktem, że mimo wymierzenia grzywny organ nadal nie przesłał akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, to nie ma przeszkód procesowych, aby taki wniosek uwzględnić. W szczególności nie będzie to wkraczało w instytucję określoną w art. 171 P.p.s.a., gdyż po pierwsze powagą rzeczy osądzonej objęte są tylko rozstrzygnięcia merytoryczne zawarte w wyrokach, a po wtóre kolejny okres pozostawania organu w zwłoce stanowi nowy element faktyczny, na którym można oprzeć nowe roszczenie. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.