VII SA/Wa 2327/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala VIISA/Wa 2327/11 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją nr (...) wydaną (...) grudnia 2005r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i Z. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr ew. (...) w K. przy ul. (...). Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji wniósł w dniu (...).03.2011r. P. P. zarzucając organowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu przewidującego usytuowanie 2 miejsc parkingowych w zakazanej przez przepisy prawa odległości od granicy działki stanowiącej jego własność. Po rozpoznaniu wniosku Wojewoda (...) decyzją wydaną (...) czerwca 2011r. odmówił stwierdzenia nieważności objętej wnioskiem decyzji uznając, iż nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutu wniosku organ podkreślił, że plan zagospodarowania terenu jaki inwestor dołączył do wniosku zawiera bilans terenu, przebieg przyłączy, układ komunikacyjny. Wskazuje on także na lokalizację miejsc parkingowych. Brak w tym projekcie podania wymiaru odległości tych miejsc od granic z działkami nr (...) i (...) - jednak brak ten nie przesądza o wystąpieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa. Uchybienie to mogło być naprawione w postępowaniu zwykłym, natomiast brak w projekcie budowlanym odległości miejsc parkingowych od granicy działki nie zwalniał wykonawcy robót z wykonania tych robót zgodnie z warunkami technicznymi (art. 22 ust. 3 Prawa Budowlanego). Z tego powodu nie stwierdzono rażącego naruszenia przepisu § 19 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) w zw. z art. 36 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od tej decyzji złożył P. P. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną (...) lipca 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż objęta wnioskiem decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego prawa. Organ odnosząc się do zarzutów wniosku i odwołania, podkreślił, że w jego ocenie zgodnie z treścią § 19 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3,00 m włącznie, w przypadku 4 stanowisk. Z analizy projektu zagospodarowania działki wynika, iż planowane dwa miejsca postojowe usytuowane są w odległości ok. 4,00 m od granicy z działką budowlaną nr ewid. (...), należącą od strony skarżącej, oraz w odległości ok. 1,50 m od granicy z działką strony skarżącej nr ewid. (...), która stanowi grunty orne (KW Nr (...)). Wobec powyższego organ stwierdził, że usytuowanie planowanych miejsc parkingowych jest zgodne z wymaganiami zawartymi w § 19 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestycja nie narusza także w sposób rażący § 19 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., zgodnie z którym odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 7,00 m, w przypadku 4 stanowisk włącznie. W ocenie organu odwoławczego nawet gdyby przyjąć, że odległości projektowanych miejsc parkingowych nie zostały zachowane, to nie zostałyby spełnione przesłanki rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Bowiem z analizy treści § 19 ust. 2 pkt. 2 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. wynika, ze ustawodawca nieprecyzyjnie określił liczbę miejsc postojowych, do których odnosi się wprowadzone ograniczenie odległościowe. Z treści komentowanego przepisu nie wynika jednoznacznie, czy regulacja w nim zawarta odnosi się wyłącznie do zespołu miejsc postojowych w liczbie cztery, czy też jednego, dwóch, trzech lub czterech stanowisk. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji albo o stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa i przepisów art. 35 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 4, art. 5 ust. 1, art. 7 ust 1 i 3 Prawa budowlanego oraz § 18 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga winna być oddalona. Nadzy podkreślić, że kontrolowane przez Sąd decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy w jej całokształcie, jak to czynione być powinno w postępowaniu odwoławczym. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994r., II ARN 13/04, OSN 1994, nr 3, poz. 36; Wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r., V SA 535/94, ONSA z 1995r., nr 2, poz. 91). Rażące naruszenie prawa zachodzi bowiem wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki. Znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Nie może być zatem podstawą do takiego działania norma prawna, co do której treści istnieją istotne rozbieżności w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 20 października 2006r., II FSK 113/06, Lex nr 281145). O oczywistym naruszeniu prawa można mówić tylko w odniesieniu do przepisu którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza językową (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2005r. FSK 2475/04, Lex nr 173255 czy wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2005r., FSK 1371/04, PP 2006/6/54). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z powodu rażącego naruszenia prawa należy kierować się przede wszystkim gramatyczną wykładnią tego pojęcia, eliminując przy ocenie wystąpienia kwalifikowanej wady decyzji elementy rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Oprócz oczywistego naruszenia prawa cechą wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest również wpływ tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to także naruszenie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu prawidłowa jest analiza objętej wnioskiem decyzji dokonana przez organy w postępowaniu nieważnościowym. Kontrolowana decyzja została wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Do wniosku o wydanie pozwolenia inwestorzy dołączyli o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką na której planowali realizację inwestycji na cele budowlane, organ ustalił też że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2003r. - a więc zostały spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi. Organ prawidłowo ocenił że przedstawiony przez inwestorów projekt zagospodarowania terenu zawiera bilans terenu, przebieg przyłączy, układ komunikacyjny i zieleni na działce oraz wskazuje lokalizację miejsc parkingowych które spełniają przesłanki z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14.02.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowania tj. przewidują odpowiednią ilość miejsc postojowych uwzględniając potrzeby projektowanego budynku, usytuowanych na terenie należącym do inwestorów, miejsca te mają charakter trwały. Przedstawiony projekt nie podaje odległości projektowanych miejsc postojowych od granic działek skarżącego, a miejsca parkingowe wg skarżącego planowane są w odległości mniejszej niż określono w § 19 w/w rozporządzenia lecz w ocenie Sądu naruszenie prawa przez organ polegające na przyjęciu projektu zagospodarowania działki bez wskazania tych odległości i nieprzeprowadzenie oceny w tym zakresie - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać za rażące. Należy w tym miejscu wskazać, że zarzut skarżącego dotyczy zbliżenia miejsc postojowych na odległość 1, 5 m do granicy z będącą jego własnością działką o nr ew. (...), która do działka co potwierdza w swoim piśmie z dnia (...)/02.2012r. sam skarżący oznaczona jest jako grunt rolny. W tej sytuacji biorąc pod uwagę treść przepisu § 19 rozporządzenia, oraz to, iż skarżący zarzucił jedynie wadliwe usytuowanie miejsc postojowych bez wskazania w jaki sposób takie ich usytuowanie uniemożliwi czy utrudni wykorzystanie należącej do niego działki zgodnie z jej przeznaczeniem - w ocenie Sądu nie pozwala na zakwalifikowanie naruszenia prawa jako rażące. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.