II SA/Gd 758/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy Potęgowo z dnia 30 czerwca 2011 r., nr X/72/2011 w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie lokalu mieszkalnego na rzecz najemcy i udzielenia bonifikaty 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. Rada Gminy podjęła w dniu 30 czerwca 2011 roku uchwałę nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie lokalu mieszkalnego stanowiącego zasób gminy oraz w sprawie określenia zasad jego sprzedaży wraz ze zbyciem gruntu lub ułamkowej jego części. Jako podstawę prawną uchwały wskazała art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z roku 2001 roku, nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 34 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 2 pkt 1 i art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 102, poz. 651 ze zm.). W części I § 1 przedmiotowej uchwały Rada Gminy wyraziła zgodę na zbycie na własność w drodze bezprzetargowej na rzecz najemcy lokalu mieszkalnego wraz z prawem własności udziału w działce położonej w obrębie geodezyjnym S. - lokal mieszkalny nr [...] usytuowany w budynku nr [...] wraz z udziałem wynoszącym 25/100 w działce gruntu oznaczonej w ewidencji jako działka nr [...] o pow. 0,1269 ha. W części II § 1 Rada przyznała pierwszeństwo w nabyciu lokalu mieszkalnego w wyżej wymienionym budynku najemcy tego lokalu. Natomiast w części III § 1 udzieliła najemcy wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego bonifikaty w wysokości 99 % ceny sprzedaży ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem jej zwrotu w przypadkach, o których mowa w art. 68 ust. 2 ustawy. Wykonanie uchwały Rada powierzyła Wójtowi Gminy (§ 2 uchwały). W § 3 wskazała, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. W skardze na powyższą uchwałę, wniesionej na podstawie art. 85, art. 86 i art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.), Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 - część II i III zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi Wojewoda stwierdził, odnośnie części II § 1 ww. uchwały, iż uprawnienie do przyznania najemcy pierwszeństwa w nabyciu lokalu faktycznie przysługuje radzie gminy - na podstawie art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże nie dotyczy ono sytuacji, gdy pierwszeństwo to przysługuje z mocy prawa, w tym na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czyli w sytuacji, gdy nabywca jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Tymczasem w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przywołano przepis art. 34 ust. 1 pkt 3 sugerujący, iż do lokalu będącego przedmiotem uchwały zastosowanie ma pierwszeństwo ustawowe. W takiej sytuacji władcze rozstrzygnięcie Rady oznacza wkroczenie w materię już uregulowaną aktem wyższego rzędu, co stanowi rażące naruszenie prawa. Ponadto organ stwierdził, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych istotne naruszenie prawa stanowi również wprowadzenie w uchwale uregulowań sformułowanych w sposób trudny do jednoznacznego odczytania. Odnośnie części III § 1 zaskarżonej uchwały, Wojewoda stwierdził, iż Rada udzieliła najemcy lokalu mieszkalnego bonifikaty od ceny zbywanej nieruchomości, naruszając art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie uchwały rady, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny. Stosownie bowiem do art. 4 pkt 9 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o właściwym organie - należy przez to rozumieć organ wykonawczy gminy, powiatu i województwa w odniesieniu do nieruchomości stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu i województwa. Tym samym jedynym podmiotem władnym udzielić bonifikaty jest Wójt Gminy, zaś Rada Gminy - postanowieniem § 1 cześć III, zawłaszczyła jego kompetencje. Wojewoda zaznaczył przy tym, że jego zdaniem art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami winien być stosowany łącznie z art. 68 ust. 1b ww. ustawy, zgodnie z którym w uchwale rady, o której mowa w ust. 1, określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Kwestionowana uchwała nie zawiera postanowień wypełniających wskazany zakres przedmiotowy. Mając na uwadze powyższe zarzuty, a także fakt, iż organ nadzoru nie orzekł o nieważności uchwały we wskazanej powyżej części w terminie określonym w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 część II i III zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdziła, iż zarzut Wojewody dotyczący wykroczenia przez Radę Gminy w części II § 1 kwestionowanej uchwały poza zakres ustawowego upoważnienia jest niezasadny albowiem zawarte w tej części uchwały rozstrzygnięcie ma charakter deklaratywny, potwierdzający jedynie ustawowe prawo pierwszeństwa najemcy lokalu do jego nabycia. O deklaratywnym, a nie konstytutywnym charakterze rozstrzygnięcia, przesądzają - zdaniem Rady, powołane w podstawie prawnej uchwały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. art. 34 ust. 1 pkt 3, wobec czego, nawet gdyby przyjąć, iż potwierdzenie w uchwale ustawowego prawa najemcy jest wadą prawną, to zarzut rażącego naruszenia prawa należy uznać za nieadekwatny do stwierdzonego uchybienia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego regulacji przewidzianej w części III § 1 spornej uchwały, dotyczącego naruszenia kompetencji wójta do udzielenia najemcy lokalu bonifikaty od ceny zbywanej nieruchomości, Rada stwierdziła, iż również ten zarzut wydaje się chybiony. Z brzmienia pierwszego zdania przepisu art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - jej zdaniem, wynika bowiem, iż bonifikata taka może być udzielona bądź to w drodze zarządzenia wojewody, bądź to w drodze uchwały rady lub sejmiku. Ponieważ lokal mieszkalny, będący przedmiotem kwestionowanej uchwały, wchodzi w skład zasobu mienia gminnego, o zastosowaniu bonifikaty mogła zdecydować jedynie uchwała rady gminy. W tym konkretnym zakresie regulacji - zdaniem Rady, nie ma zatem zastosowania przepis art. 4 pkt 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustanawiający ogólną regułę właściwości wójta gminy w innych przypadkach dotyczących gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność gminy. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej uchwały ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu, co też w niniejszej sprawie uczynił. Art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) - dalej w skrócie u.s.g., stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Granicą nieważności jest ustalenie, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie określają rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że chodzi o tego rodzaju nieprawidłowości jak na przykład: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, naruszenie podstawy prawnej ich podjęcia, naruszenie przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów dotyczących procedury podejmowania tych aktów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2007 roku, sygn. II SA/Wr 521/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia w trybie art. 90 cyt. ustawy. W myśl art. 93 u.s.g., po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Organem nadzoru w niniejszej sprawie jest Wojewoda (art. 86 u.s.g.), który nie orzekł o nieważności zaskarżonej uchwały w terminie określonym w art. 91 ust. 1 u.s.g., lecz - działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. - zaskarżył przedmiotową uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą Rada Gminy: ▪ wyraziła zgodę na zbycie na własność w drodze bezprzetargowej lokalu mieszkalnego wraz z prawem własności udziału w działce gruntu na rzecz najemcy (§ 1 część I); ▪ przyznała pierwszeństwo w nabyciu lokalu mieszkalnego najemcy tego lokalu (§1 część II); ▪ udzieliła najemcy bonifikaty w wysokości 99 % ceny sprzedaży ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem jej zwrotu w przypadkach, o których mowa w art. 68 ust. 2 ustawy (§ 1 część III). Jako podstawę prawną zaskarżonej uchwały Rada Gminy wskazała art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. oraz art. 34 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 2 pkt 1 i art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 102 poz. 651 ze zm.) - dalej w skrócie u.g.n. W niniejszej sprawie bezspornym przy tym pozostaje, iż najemca lokalu, którego dotyczy przedmiotowa uchwała, jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Szczegółowe regulacje dotyczące zasad nabywania i zbywania nieruchomości gminnych zawiera ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Co za tym idzie, w sprawach uregulowanych w tej ustawie nie ma zastosowania przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Rzeszowie z dnia 27 lutego 1996 roku, sygn. SA/Rz 1075/94, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. stanowi, iż w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a (który nie dotyczy niniejszej sprawy), przysługuje osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Z ustępu 4. tego artykułu wynika, iż osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości, pod warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym w zawiadomieniu. Art. 34 ust. 6 stanowi zaś, iż wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia rada lub sejmik w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, mogą przyznać, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, z wyłączeniem nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 60a ust. 1. Z treści ww. przepisów - zdaniem Sądu, jasno wynika, iż Rada ma jedynie kompetencję do przyznania w drodze uchwały pierwszeństwa w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom w sytuacjach opisanych w art. 34 ust. 6 u.g.n. Natomiast w sytuacji opisanej w art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. tj. w przypadku zbywania nieruchomości najemcy lokalu mieszkalnego, którego najem został nawiązany na czas nieoznaczony, pierwszeństwo w jej nabyciu przysługuje temu najemcy wprost z ustawy i Rada nie ma kompetencji ani do jego przyznania, ani też do wydania uchwały potwierdzającej to pierwszeństwo. Brak jest bowiem przepisu, z którego takie uprawnienie Rady by wynikało, a kompetencji organu nie można domniemywać. Podobnie ma się rzecz w przypadku zgody na bezprzetargowe zbycie lokalu. Z art. 37 ust. 1 u.g.n. wynika bowiem, iż z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n. stanowi, iż nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34. Z art. 37 ust. 3 u.g.n. wynika zaś, iż wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia rada lub sejmik - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmioty, dla których są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową. Przepis ten stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Przepisu tego nie stosuje się, w przypadku gdy o nabycie nieruchomości ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający powyższe warunki. Z art. 37 u.g.n. wynika zatem, iż Rada ma jedynie kompetencję do zwolnienia w drodze uchwały z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 3 u.g.n. Natomiast w sytuacji gdy nieruchomość jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34 u.g.n., a więc również na rzecz najemcy lokalu mieszkalnego, którego najem został nawiązany na czas nieoznaczony, zbycie w drodze bezprzetargowej odbywa się na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n., a nie uchwały Rady. Również zatem w tym przypadku Rada nie ma kompetencji ani do przyznania uprawnienia do odstąpienia od przetargu, ani też do wydania uchwały potwierdzającej możliwość zbycia przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Brak jest bowiem przepisu, z którego takie uprawnienie Rady by wynikało. Takie stanowisko zajął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 kwietnia 2008 roku (sygn. II SA/Gl 159/08, Baza Orzeczeń LEX nr 518751), w którym podkreślono, iż przepis art. 37 ust. 2 u.g.n. wymienia przypadki zwolnione od przetargu z mocy ustawy (przy uwzględnieniu specyfiki takich umów), zaś na podstawie upoważnienia ustawowego rada gminy może wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia takich umów - w indywidualnym przypadku, lecz jedynie na cele wymienione w ust. 3 art. 37 u.g.n. (Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 roku, sygn. akt I OSK 1236/09, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Reasumując należało stwierdzić, iż opisane powyżej ustalenia części I i części II § 1 uchwały - dotyczące pierwokupu i zbycia bezprzetargowego, zostały podjęte z istotnym naruszeniem prawa albowiem Rada rozstrzygnęła o uprawnieniach najemcy, które przysługują mu z mocy prawa, a co za tym idzie - podjęła uchwałę w tym zakresie z naruszeniem przepisów wyznaczających jej kompetencje zawartych w art. 34 ust. 6 i art. 37 ust. 3 u.g.n. Odnośnie zapisu zawartego w części III § 1 uchwały, w którym Rada udzieliła najemcy bonifikaty w wysokości 99 % ceny sprzedaży, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż z treści art. 68 ust. 1 pkt 7 u.g.n. wynika, iż właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny. Z art. 68 ust. 1b u.g.n. wynika przy tym, że w zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. W ocenie Sądu należy zgodzić się z Wojewodą, iż właściwy organ, który udziela bonifikaty to - zgodnie z art. 4 pkt 9 u.g.n. - organ wykonawczy gminy, a nie Rada. Art. 4 pkt 9 u.g.n. jednoznacznie stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o właściwym organie - należy przez to rozumieć starostę, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz organ wykonawczy gminy, powiatu i województwa w odniesieniu do nieruchomości stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu i województwa. Art. 68 u.g.n. wyjątku od tej regulacji nie zawiera, także więc w tym przepisie znajdzie zastosowanie powyższa definicja ustawowa. Z ww. przepisów wynika zatem, iż bonifikaty udziela wójt (burmistrz, prezydent miasta), a Rada podejmuje uchwałę, w której określa warunki udzielenia bonifikaty i wysokość stawki procentowej (tak też komentarz do art. 68 u.g.n. w: "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz" dr Jacek Jaworski, Arkadiusz Prusaczyk, Adam Tułodziecki, Marian Wolanin, rok wydania: 2011, Wydawnictwo: C. H. Beck, wydanie: 2). Taka interpretacja przepisów art. 68 u.g.n. została również przedstawiona w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw - w tym zmianie ww. artykułu (dostępnego na stronach internetowych Sejmu - http://www.sejm.gov.pl i Senatu - http://www.senat.gov.pl; Sejm RP VI kadencji, nr druku: 1891), w którym stwierdzono: "Przepis art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa warunki i zasady udzielania bonifikat od ceny nieruchomości zbywanych przez podmioty publiczne. Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami bonifikaty udziela właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta), o ile występują przesłanki wymienione w pkt 1 - 11." W niniejszej sprawie bonifikaty udzieliła Rada, zasadnie zatem Wojewoda zarzucił, iż w tym zakresie Rada wkroczyła w kompetencje organu wykonawczego, naruszając tym samym w sposób istotny art. 68 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 u.g.n. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona uchwała wydana została z istotnym naruszeniem prawa i z tej przyczyny - na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 91 ust. 1 zd. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, stwierdził jej nieważność. Sąd orzekł, iż zaskarżona uchwała nie może być wykonana, na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.