I SA/Wa 1998/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o. o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr[...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że wnioskiem z dnia 11 marca 2011 r. A. Sp. z o. o. zwróciła się do Prezydenta W. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w W., przy ul.[...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr[...], na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z załączonego do wniosku projektu podziału wynika, iż planowany podział miałby polegać na tym, że: • z działki o nr ew.[...] wydzielone zostałyby działki zabudowane o nr ew. [...] • z działki o nr ew. [...] wydzielone zostałyby działki zabudowane o nr Ew [...] Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent W. odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości gruntowej, ze względu na to, że "zaproponowany przez wnioskodawcę podział nieruchomości (...) nie może zostać zatwierdzony w trybie art. 95 pkt 7 ustawy (...) o gospodarce nieruchomościami", bowiem "art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami (...) jest przepisem szczególnym, który stanowi wyjątek od zasad podziałów określonych w art. 93 i art. 94 w/w ustawy. Zawarte w art. 95 wspomnianej ustawy wyjątki od ogólnych reguł (tj. dokonywania podziału nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku zgodnego z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub niesprzecznego z przepisami odrębnymi), w tym podział dokonywany w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego (art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami) nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Ponadto należy zwrócić uwagę na redakcję art. 95 w/w ustawy - w niektórych punktach tego przepisu ustawodawca posługuje się liczbą mnogą (art. 95 pkt 1 i art. 95 pkt 8) a w innych przypadkach (art. 95 pkt 2i art. 95 pkt 7) ustawodawca dopuścił możliwość podziału nieruchomości w celu "wydzielenia działki budowlanej" (...). Tym samym nie jest możliwe wydzielenie kilku działek budowlanych w trybie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami". 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że nie budzi wątpliwości, iż - stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.), w pierwszym rzędzie podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W przypadku zatem obowiązywania dla nieruchomości, która miałaby podlegać podziałowi, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podziału można dokonać tylko w oparciu o jego ustalenia, w przypadku zaś braku takiego planu - zastosowanie znajduje art. 94 ustawy. W myśl ust. 1 tegoż artykułu, w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. przewiduje katalog wyjątków od tej reguły, który ma charakter zamknięty; i wyjątki te nie mogą podlegać interpretacji rozszerzającej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, iż w szczególności, zgodnie z art. 95 pkt 7 ustawy, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Literalna wykładnia owego przepisu, mająca pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni (inne rodzaje wykładni znajdują zastosowanie dopiero wtedy, gdy dokonanie wykładni językowej nie jest możliwe lub nastręcza poważne problemy), nie budzi wątpliwości, iż z powołaniem się na ów przepis możliwe jest dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego (a zatem, z założenia, w sposób z ustaleniami owymi niezgodny), a w razie braku owego planu - niezależnie od warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jedynie w celu wydzielenia jednej działki niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Analogiczny pogląd przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 384/07, Lex nr 344931). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że przedstawiony w odwołaniu pogląd - w ślad za jednym z komentarzy do ustawy - iż na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy możliwe byłoby w ramach jednego postępowania wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej dzięki połączeniu spraw poszczególnych budynków w jedną sprawę, stosownie do art. 62 kpa, nie zasługuje na akceptację, połączenie takie bowiem zmierzałoby do niedopuszczalnego ominięcia ograniczeń nałożonych przez art. 95 pkt 7 ustawy (jedno postępowanie - jedna wydzielona działka budowlana). Połączenie co najmniej dwóch postępowań podziałowych prowadzonych w trybie art. 95 pkt 7 ustawy uniemożliwiałoby nadto ocenę, czy w każdej z połączonych spraw zaistnieją przesłanki do dokonania wydzielenia z większego obszaru mającej zostać podzielonej nieruchomości jednej działki budowlanej. Ponadto, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., brzmienie art. 95 pkt 7 ustawy daje podstawy do stwierdzenia, że w jednym czasie możliwe jest prowadzenie postępowania, którego celem jest wydzielenie z nieruchomości gruntowej tylko jednej działki budowlanej. Wydzielenie z takiej nieruchomości kolejnej działki budowlanej możliwe byłoby dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o wydzieleniu pierwszej działki. Organ zwrócił również uwagę na treść innego z wyjątków wymienionych w art. 95 ustawy: pkt 1 tego artykułu dopuszcza dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budową, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. To w tym trybie - zdaniem organu - możliwe byłoby, co do zasady, przeprowadzenie podziału objętych wnioskiem A. Sp. z o. o. działek, są one bowiem w chwili obecnej zabudowane kilkudziesięcioma budynkami, wzniesionymi - jak należy domniemywać zdaniem organu - na podstawie pozwolenia na budowę, o ile, rzecz jasna, celem takiego podziału byłoby wyjście ze współwłasności; w sprawie niniejszej, w sytuacji, gdy, jak wynika z przedłożonych przez organ pierwszej instancji akt, jedynym właścicielem nieruchomości mającej podlegać podziałowi jest wymieniona spółka, przepis ten jednak nie znajdzie zastosowania. Porównanie treści obu przywołanych wyżej wyjątków (art. 95 pkt 1 i 7 ustawy) dowodzi, że na podstawie pierwszego z nich możliwe byłoby wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej, na podstawie drugiego zaś - tylko jednej takiej działki. Zdaniem organu podkreślenia wymaga fakt, iż przedłożony projekt podziału przedmiotowej nieruchomości nie daje podstaw do nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, że wszystkie wydzielone zgodnie z owym projektem działki posiadałyby dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 93 ust. 3 ustawy, a co za tym idzie - że możliwe byłoby zgodne z prawem korzystanie z nich. Zgodnie z tym przepisem, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Bez wątpienia, żadna z planowanych do wydzielenia działek nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, dla spełnienia zatem warunku, o którym mowa w przytoczonym przepisie, konieczne byłoby jednoczesne wydzielenie z działek podlegających podziałowi drogi (dróg) wewnętrznych, z jednoczesnym ustanowieniem na tej drodze (drogach) odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu. Jak wynika z przedłożonego projektu podziału, w sprawie niniejszej teoretycznie możliwe byłoby wydzielenie takich dróg (świadczy o tym chociażby schematyczne przedstawienie ich granic linią przerywaną, z jednoczesnym zdefiniowaniem tych obszarów jako "służebność gruntowa"), jednakże wydzielenie ich na podstawie art. 95 pkt 7 nie byłoby możliwe, przepis ten bowiem daje możliwość wydzielenia jedynie działek budowlanych. W sprawie niniejszej nie zachodzi możliwość ustanowienia dla planowanych działek "innych służebności drogowych", gdyż, jak to już wskazano, od strony technicznej możliwe byłoby - co do zasady - wydzielenie drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, iż - w myśl art. 4 pkt 3a ustawy - przez działkę budowlaną w rozumieniu ustawy, a zatem działkę, która powstałaby również w wyniku zastosowania art. 95 pkt 7 ustawy, rozumieć należy zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Wydzielenie zatem działek budowlanych bez jednoczesnego zapewnienia przewidzianego prawem dostępu do drogi publicznej nie jest możliwe. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdy z jednej strony żadna z planowanych do wydzielenia działek bezpośredniego dostępu do drogi publicznej nie posiada, a co za tym idzie - konieczne stałoby się jednoczesne wydzielenie działek pod drogi wewnętrzne, dokonanie podziału nieruchomości z powołaniem się na art. 95 pkt 7, nie przewidujący możliwości wydzielenia działki drogowej, uznać należy za niedopuszczalne. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., dokonanie w jednym postępowaniu wydzielenia więcej niż jednej (w niniejszej sprawie - łącznie dwudziestu ośmiu) działek budowlanych z powołaniem się na art. 95 pkt 7 ustawy, a co za tym idzie - dopuszczenie do podziału nieruchomości gruntowej w sposób niezależny od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, nie jest możliwe. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. Sp. z o. o. z siedzibą w W.; zarzucając naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj. art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie jest możliwym w oparciu o ten przepis wydzielenia więcej niż jednej działki budowlanej w ramach jednego postępowania; 2) postępowania, tj. art. 7, 8 i 9 kpa w zw. z art. 77 kpa, poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy, w tym w szczególności treści żądania strony i błędne uznanie, iż podział nieruchomości jest niemożliwy oraz, że ma nastąpić w oparciu o treść art. 95 pkt 7 z dnia 21 sierpnia 2007 r. [1997 r.] o gospodarce nieruchomościami, podczas gdy ze stanu faktycznego, a w szczególności z wydanych decyzji o warunkach zabudowy, z którymi zgodny jest wnioskowany plan podziału, wynikało, iż podstawą umożliwiającą pozytywne rozpoznanie wniosku jest art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w konsekwencji, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niezastosowania, pomimo istnienia ku temu, znanych organowi z urzędu, podstaw faktycznych; 3) prawa materialnego, tj. art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie jako podstawy prawnej dla rozpoznania żądania strony - - strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr[...], objętej księgą wieczystą, na działki o nr ew.[...] Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.), podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W przypadku zatem obowiązywania dla nieruchomości, która miałaby podlegać podziałowi, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podziału nieruchomości można dokonać tylko w oparciu o jego ustalenia, w przypadku zaś braku takiego planu - zastosowanie znajduje art. 94 ustawy. Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 4. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Z brzmienia art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że przepis ten przewiduje wyjątki od reguł określonych w art. 93 i 94 tej ustawy, wprowadzając katalog wyłączenia ograniczeń, który ma charakter zamknięty, a zatem nie jest dopuszczalna interpretacja rozszerzająca tego przepisu. Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że literalna czyli językowa wykładnia tego przepisu, mająca pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni, bowiem inne rodzaje wykładni znajdują zastosowanie dopiero wtedy, gdy dokonanie wykładni językowej nie jest możliwe lub nastręcza poważne problemy, nie budzi wątpliwości. Powołując się na ten przepis możliwe jest dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w razie braku owego planu - niezależnie od warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jedynie w celu wydzielenia jednej działki niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Pogląd taki przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 384/07, Lex nr 344931, a niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że przedstawiony w odwołaniu pogląd - w ślad za jednym z komentarzy do ustawy o gospodarce nieruchomościami - iż na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy możliwe byłoby w ramach jednego postępowania wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej dzięki połączeniu spraw poszczególnych budynków w jedną sprawę, stosownie do art. 62 kpa, nie zasługuje na akceptację, połączenie takie bowiem zmierzałoby do niedopuszczalnego ominięcia ograniczeń nałożonych przez art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brzmienie art. 95 pkt 7 ustawy daje podstawy do stwierdzenia, że w jednym czasie możliwe jest prowadzenie postępowania, którego celem jest wydzielenie z nieruchomości gruntowej tylko jednej działki budowlanej. Wydzielenie z takiej nieruchomości kolejnej działki budowlanej możliwe byłoby dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o wydzieleniu pierwszej działki. Ustawodawca jest racjonalny. Stwierdzić zatem należy, iż jeśli w jednym przepisie prawnym zawartym w art. 95 ustawy ustawodawca wprowadził liczbę pojedynczą i liczbę mnogą rzeczownika "działka" (pkt 7: "wydzielenia działki budowlanej" a w pkt 8: "wydzielenia działek gruntu") to oznacza, że art. 95 pkt 7 tej ustawy zezwala na wydzielenie wyłącznie jednej działki budowlanej. Zdaniem Sądu zastosowanie w tej sytuacji art. 62 kpa prowadziłoby do oczywistej zmiany treści przepisu prawa materialnego przez procedurę administracyjną, co jest niedopuszczalne. 5. Zauważyć należy, że art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami umożliwia dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budową, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Skoro jednakże z akt sprawy wynika, że właścicielem zabudowanych kilkudziesięcioma budynkami działek nr [...] objętych wnioskiem jest jeden podmiot - skarżąca A. Sp. z o. o., przepis ten również nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Słusznie organ zauważył, że porównanie treści obu przywołanych wyżej wyjątków zawartych w art. 95 pkt 1 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami dowodzi, że na podstawie pierwszego z nich możliwe byłoby wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej, na podstawie drugiego zaś - tylko jednej takiej działki, jednakże wskazać zdaniem Sądu należy, że pkt 1 art. 95 dotyczy współwłasności nieruchomości, natomiast pkt 7, wskazany przez A. Sp. z o. o. we wniosku do Prezydenta W. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], dotyczy własności nieruchomości. 6. Podkreślenia wymaga, że w art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami mowa jest o wydzieleniu działki budowlanej, a działka budowlana, jak wynika z art. 4 pkt 3a tej ustawy, jest to zabudowana działka gruntu, "której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce". Z przepisu tego wynika, że działka budowlana musi mieć dostęp do drogi publicznej, i potwierdza to również art. 93 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Należy więc uznać, że w tym zakresie - dostępu do drogi publicznej - ustawa nie przewiduje żadnego wyjątku, a w niniejszej sprawie jak słusznie zauważył organ, żadna z planowanych do wydzielenia działek nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Wydzielenie działek budowlanych bez jednoczesnego zapewnienia przewidzianego prawem dostępu do drogi publicznej nie jest możliwe. Słusznie zatem stwierdził organ, że dokonanie w jednym postępowaniu wydzielenia więcej niż jednej (w niniejszej sprawie - łącznie dwudziestu ośmiu) działek budowlanych z powołaniem się na art. 95 pkt 7 ustawy, a co za tym idzie - dopuszczenie do podziału nieruchomości gruntowej w sposób niezależny od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, nie jest możliwe. 7. Powyższe wskazuje, że nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego niezastosowanie należy zauważyć, że to właśnie wnioskodawca w postępowaniu administracyjnym – A. Sp z o. o. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro wnioskodawca domagał się przeprowadzenia określonego postępowania administracyjnego w oparciu o wskazane przez siebie przepisy prawa materialnego - obowiązkiem organu było na podstawie wskazanej we wniosku podstawy prawnej sprawę załatwić, co też organ uczynił. Podkreślić należy, że skoro wnioskodawca podstawy prawnej swojego żądania w toku postępowania administracyjnego nie zmienił, nie można czynić organowi zarzutu, że rozstrzygnięcia nie oprał na innej podstawie prawnej, wskazanej w zarzutach skargi. Ponadto, gdyby organ drugiej instancji prowadził przedmiotowe postępowanie na innej podstawie prawnej niż organ pierwszej instancji, słuszny byłby zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. 8. Zdaniem Sądu organ rozpoznając sprawę nie naruszył obowiązujących przepisów, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane a rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnione. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 9. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.