III SA/Wa 1596/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant sekr. sąd. Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w Słowenii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej też jako "Organ pierwszej instancji" lub "Naczelnik Urzędu Skarbowego") decyzją z dnia [...] maja 2010 r., dokonał firmie R. z siedzibą w Słowenii (dalej też jako "Skarżąca") zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 1.396.487,00 zł za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że istotą sporu w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją było prawo Skarżącej do otrzymania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie faktury z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], wystawionej przez firmę V. W ocenie Organu pierwszej instancji, Skarżąca nie miała prawa do ubiegania się o zwrot podatku od towarów i usług na podstawie ww. faktury, gdyż dotknięta jest ona ustawowo określonymi wadami, które uniemożliwiają dokonanie zwrotu podatku na jej podstawie. Organ pierwszej instancji wskazał, że wystawiono dwie faktury dokumentujące tę samą sprzedaż. Naczelnik Urzędu Skarbowego podkreślił, że zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm., dalej jako "ustawa o VAT") nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą czynność. Od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej też jako "Organ odwoławczy"), w którym zarzucił decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3 a pkt 3 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej jako “O.p.") przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowy, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 200 O.p. oraz art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "K.p.a.") poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi Skarżącego ustosunkowanie się do materiału dowodowego w ustawowym terminie, co powoduje konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego z załączonych do pisma z dnia [...] kwietnia 2010 r. dokumentów oraz złożonych oświadczeń. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o zmianę decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego poprzez dokonanie zwrotu kwoty w wysokości 1.467.246,00 zł, lub uchylenie decyzji Organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślił, że Skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. wniosła o pomniejszenie wnioskowanego zwrotu o kwotę 51.695,72 zł, zawartą na trzech fakturach firmy T. sp. z o.o. - z uwagi na wystawione korekty, złożone bezpośrednio w organie podatkowym. Ponadto wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Skarżąca wniosła o dalsze ograniczenie zwrotu, tym razem o kwotę 137.953,34 zł, wynikającą z korekty faktury wystawionej przez C. oraz podtrzymała żądanie odnośnie kwoty wynikającej z faktury wystawionej przez firmę V. Na potwierdzenie powyższego wskazał na pismo z dnia [...] kwietnia 2010 r., skutecznie doręczone w dniu 23 kwietnia 2010 r., w którym Naczelnik Urzędu Skarbowego wyznaczył 7 dniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pismo z dnia [...] kwietnia 2010 r. w którym Skarżąca wniosła o ograniczenie wnioskowanego zwrotu o kwotę 34.790,83 zł w związku z fakturą wystawioną przez V. Zatem, w ocenie pełnomocnika Skarżącej ostateczna kwota zwrotu powinna wynosić 1.467.245,85 zł, a nie jak orzeczona przez Organ pierwszej instancji kwota 1.396.487,00 zł. Na końcu, pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że dołączona do wniosku faktura na kwotę VAT 105.551,14 zł, według firmy V., stanowi wyłącznie element uzgodnienia ceny, nie powinna być traktowana jako faktura i stanowić podstawy do ubiegania się o zwrot VAT. Jedyna faktura, zapłacona i zadeklarowana w roku 2007, to faktura na kwotę VAT 70.760,31 zł, a fakt ten potwierdza kontrola przeprowadzona w firmie V. W związku z powyższym w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT. Reasumując, pełnomocnik Skarżącej wskazał, że Organ pierwszej instancji całkowicie zignorował wyjaśnienia z dnia [...] kwietnia 2010 r., nie dokonał zmiany zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem nowego materiału dowodowego, pomimo jego otrzymania w dniu 10 maja 2010 r. i faktycznym wysłaniu orzeczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2010 r. dopiero w dniu 26 maja 2010 r. Takie działanie, w ocenie pełnomocnika Skarżącej narusza fundamentalne zasady określone w K.p.a., tj. zasadę legalności działania oraz zasadę słusznego interesu obywateli, a zwłaszcza zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu i zasadę wysłuchania stron. Decyzją z [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg dotychczasowego postępowania, przywołał przepisy ustawy o VAT, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851, z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie z 23 kwietnia 2004 r.") oraz wskazał, że w art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT zdefiniowano, iż kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził jednocześnie, że w art. 88 ust. 3a ustawy o VAT ustawodawca określił szereg przypadków, w których otrzymane faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, wskazując m. in. sytuację, iż nie stanowią podstawy do takiego obniżenia podatku należnego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż (art. 88 ust. 3a pkt 3). Podkreślił ponadto, że przepis ten służyć ma wyeliminowaniu z obrotu prawnego wszystkich czynności prawnych na użytek tego podatku, wszystkich faktur w przypadku wystawienia więcej aniżeli jednej, dokumentującej określoną czynność prawną i został wprowadzony przez ustawodawcę w celu zagwarantowania rzetelności obrotu finansowego. Wskazał, że należy mieć na uwadze, iż w przypadku gdy prawo podatkowe przewiduje w sytuacji wystawienia nieprawidłowej merytorycznie, czy formalnie faktury rozwiązanie, polegające na sporządzeniu faktury korygującej, uregulowania zawarte w powyższym przepisie powinny być bezwzględnie respektowane i obojętny dla prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego w takiej sytuacji pozostaje cel, czy intencja ujawnionych okoliczności związanych z wystawieniem dwóch faktur dokumentujących tę samą sprzedaż. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż na transakcję sprzedaży tych samych materiałów przez firmę V. zostały wystawione dwie faktury z dnia [...] lipca 2007 r. o tym samym numerze [...]. Faktury te różniły się wartością sprzedaży i kwotą podatku VAT: na jednej z nich widniała kwota netto 479.777,91 zł, podatek VAT 105.551,14 zł, zaś na drugiej kwota netto 321.673,78 zł, podatek VAT 70.760,31 zł. Wskazał, że obie faktury zostały wprowadzone do obrotu prawnego, poprzez ich doręczenie nabywcy, gdyż jak wynika z akt sprawy Skarżąca zamiennie posługuje się tymi dokumentami w przedmiotowym postępowaniu o zwrot podatku za okres od stycznia do grudnia 2007 r. Zauważył, że do wniosku o zwrot podatku Skarżąca dołączyła oryginał faktury na kwotę podatku VAT 105.551,14 zł i kserokopię kopii takiej faktury, znajdującej się u wystawcy, przedłożono przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. Natomiast w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnik Skarżącej stwierdził, iż zwrot przysługuje jej w kwocie 70.760,31 zł i wystawiony w dniu [...] listopada 2009 r. duplikat faktury na taką właśnie kwotę dołączył do pisma. Organ odwoławczy podkreślił następnie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego był uprawniony do pomniejszenia wnioskowanej kwoty zwrotu o wartość podatku od towarów i usług wynikającą z przedmiotowej faktury w kwocie 105.551,14 zł oraz, że ustalony w sprawie stan faktyczny w pełni wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT. W myśl zatem przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. Skarżący nie był uprawniony do otrzymania zwrotu podatku od towarów i usług wynikającego z tej faktury. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nie dopatrzył się naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisów art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT oraz zauważył, że pełnomocnik Skarżącej nie przedstawił żadnej argumentacji faktycznej i prawnej na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska oraz nie wskazał na czym konkretnie w przedmiotowej sprawie niewłaściwe zastosowanie przedmiotowej regulacji prawnej polegało. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że dokumenty na podstawie których określa się kwotę podatku naliczonego w celu skorzystania z uprawnienia do obniżenia o podatek należny, czy też jego zwrotu powinny być rzetelne i wiarygodne, tj. zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej. Faktura powinna być sporządzona zgodnie z przepisami, a z nich wynika, iż fakturę (jedną) wystawia podatnik i zachowuje jej kopię. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. pozostawienie w obrocie prawnym dwóch faktur na tę samą sprzedaż wypełniało dyspozycję art. 88 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT. Organ odwoławczy stwierdził następnie, iż bez wpływu na stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji pozostają wyjaśnienia złożone przez firmę V., która fakt ujęcia w rejestrze sprzedaży VAT oraz rozliczenia w deklaracji VAT-7 za lipiec 2007 r. kwoty podatku VAT w wysokości 70.760,31 zł, pomimo doręczenia Skarżącej faktury z wykazanym podatkiem w kwocie 105.551,14 zł, tłumaczyła anulowaniem faktury początkowo wysłanej do Skarżącej. W ocenie Organu odwoławczego możliwość anulowania faktury przyznaje się jedynie tym dokumentom rozliczeniowym, które nie zostały wprowadzone przez podatnika do obrotu prawnego. Wskazał także, iż Skarżąca do złożonego wniosku o zwrot podatku od towarów i usług dołączyła jedynie fakturę z dnia [...] lipca 2007 r. na kwotę podatku 105.551,14 zł, nie dołączyła zaś faktury, z której zwrotu podatku się faktycznie domaga, tj. z wykazanym podatkiem w wysokości 70.760,31 zł. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika Skarżącej, iż poprzez pominięcie wyjaśnień z dnia [...] kwietnia 2010r. organ pierwszej instancji pozbawił Skarżącą możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym, co skutkowało naruszeniem prawa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż pełnomocnikowi Skarżącej zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, na potwierdzenie czego wskazał, iż Organ pierwszej instancji wyznaczył Skarżącej termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego informując o stwierdzonych nieprawidłowościach, zaś pełnomocnik Skarżącej skorzystał z tego prawa przedstawiając wyjaśnienia i dowody. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów naruszenia art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 O.p., poprzez sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym Organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w toku prowadzonego postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wskazał, iż utrwalony w aktach sprawy materiał dowodowy jest kompletny, a na jego podstawie możliwe było ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia. Na koniec, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, iż bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut pozbawienia pełnomocnika Skarżącej możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem wyznaczonego siedmiodniowego terminu na tę czynność. Podkreślił, że naruszenie to nastąpiło na etapie postępowania przed Organem pierwszej instancji, a wszelkie negatywne następstwa tego uchybienia zostały skorygowane na etapie postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Organu odwoławczego pełnomocnik Skarżącej zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. oraz art. 7 K.p.a. poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, - naruszenie przepisów postępowania, art. 200 O.p. oraz art. 10 i art. 80 K.p.a. poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi Skarżącego ustosunkowanie się do materiału dowodowego w ustawowym terminie, - naruszenie art. 35 K.p.a. poprzez bezczynność Urzędu, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 88 ust 3a pkt 3 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie i jego błędną wykładnię, - naruszenie art. 19 w związku z art. 65 K.p.a. poprzez uniemożliwienie pełnego ustosunkowania się do zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub o zmianę decyzji poprzez orzeczenie zwrotu kwoty w wysokości 1 467.247,31 zł. Wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z przesłuchania wymienionych w skardze świadków oraz dowodu z wymienionych w skardze dokumentów na okoliczność uniemożliwienia pełnomocnikowi Skarżącej pełnego ustosunkowania się do zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ustosunkowując się do zawartego w skardze wniosku o przesłuchanie świadków Sąd zauważa, iż stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie jest zatem dopuszczalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Następnie należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Sąd jednak zauważa, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów K.p.a. są w sposób oczywisty chybione. Zgodnie bowiem z art. 344 O.p. ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. i w sposób kompleksowy reguluje postępowanie podatkowe. Z tą datą zatem przepisy K.p.a. nie miały już zastosowania w postępowaniu podatkowym. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 O.p. należy mieć na uwadze, iż zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie zarzut ten jest związany z okolicznością nieuwzględnienia przez organ podatkowy I instancji pisma Skarżącej z dnia [...] kwietnia 2010 roku, pomimo zachowania przez niego 7 dniowego terminu, o którym mowa w art. 200 O.p. Jednakże Sąd zauważa, iż na skutek wniesionego odwołania sprawa była przedmiotem ponownego rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., który w zaskarżonej decyzji odniósł się do wzmiankowanego pisma Skarżącej. Tym samym uchybienie organu podatkowego I instancji nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Kolejne podniesione w sprawie zarzuty, a dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. związane są ustaleniami organu podatkowego co do istoty sprawy. Ta zaś dotyczy w szczególności zastosowania przez organ podatkowy art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT poprzez ocenę dopuszczalności odliczenia przez Skarżącą jako podatnika niemającego siedziby na terytorium danego kraju (Polski) w rozumieniu art. 1 Ósmej Dyrektywy VAT z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (79/1072/EWG), podatku VAT naliczonego - za okres od stycznia do grudnia 2007 r. - wynikającego z dwóch faktur dokumentujących tę samą sprzedaż, a mianowicie faktur wystawionych przez firmę V. z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], przy czym pierwsza określała kwotę netto 479.777,91 zł, podatek VAT 105.551,14 zł, druga zaś kwotę netto 321.673,78 zł, podatek VAT 70.760,31 zł. Pierwszą fakturę Skarżąca dołączyła do wniosku o zwrot podatku, druga natomiast została ujęta w rejestrze sprzedaży VAT oraz rozliczona w deklaracji VAT-7 za lipiec 2007 r. przez sprzedawcę - V. W niniejszej sprawie należy uwzględnić treść § 3 ust. 1 rozporządzenie z 23 kwietnia 2004 r., w myśl którego zwrot podatku przysługuje podmiotom niemającym siedziby na terytorium Polski, gdy zgodnie z przepisami ustawy oraz aktami wykonawczymi do ustawy zwrot lub prawo do pomniejszenia podatku należnego przysługuje podatnikom, o których mowa w art. 15 ustawy o VAT. Tym samym wszelkie ograniczenia co do zwrotu lub prawa do pomniejszenia podatku należnego w stosunku do podatników, o których mowa w art. 15 ustawy o VAT stosuje się również do podmiotów niemających siedziby na terytorium Polski, którzy zwrot podatku uzyskują na zasadzie powołanego rozporządzenia. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja określona w cytowanym wyżej przepisie. W obrocie prawnym bowiem funkcjonowały dwie faktury dokumentujące tą samą sprzedaż – jedna przedstawiona przez Skarżącą przy wniosku o zwrot podatku, druga przyjęta przez sprzedawcę dla rozliczenia podatku VAT. W świetle powyższego obie faktury dokumentujące tą samą sprzedaż przez V. nie mogły stanowić podstawy do zwrotu podatku VAT dla Skarżącej. Wpływu na powyższą ocenę nie mają podnoszone przez Skarżącą okoliczności jakoby faktura na kwotę VAT 105.551,14 zł. stanowiła wyłącznie element uzgodnienia ceny i nie powinna być traktowana jako faktura stanowiąca podstawę do ubiegania się o zwrot VAT, którą jest faktycznie faktura, zapłacona i zadeklarowana przez sprzedawcę w roku 2007 na kwotę VAT 70.760,31 zł. Należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Powyższe stosuje się odpowiednio do dostawy towarów lub świadczenia usług, dokonywanych przez podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni lub zwolnieni, jeżeli miejscem opodatkowania tych czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego i dla tych czynności podatnicy ci nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub - w przypadku terytorium państwa trzeciego - podatku o podobnym charakterze. Zgodnie z tym uregulowaniem faktura stwierdza takie okoliczności jak: dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Faktura nie może zatem być, jak chce tego Skarżąca, "elementem uzgodnienia ceny", albowiem wystawiona przez sprzedawcę stwierdza okoliczności w niej zawarte. Jak wyżej wskazano obie faktury dotyczące tej samej sprzedaży weszły do obrotu prawnego i w tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że zastosowanie miał w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT. Tym samym nie znajdują uzasadnienia zarzuty zawarte w skardze, o naruszeniu przez organy podatkowe art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym jak również błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe, sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.