IV SA/Gl 895/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta C.(dalej; PUP), działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2008 r. , Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o utracie przez A.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 marca 2011 r.. W uzasadnieniu decyzji podniesiono , iż A.W. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, jak również nie poinformował o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie 7 dni . Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia pierwszego niestawiennictwa. W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] r. A.W. wyjaśnił, iż w dniu 18 marca 2011 r. osobiście złożył w sekretariacie PUP skargę na działalność pracowników tego organu polegającą na potwierdzeniu nieprawdy w informacji przekazanej do Sądu Rejonowego w C. W tym też dniu udał się do pokoju nr [...] z zapytaniem o oferty pracy. Uzyskał informację o braku takich ofert w chwili obecnej oraz w najbliższej przyszłości. Natomiast w dniu 31 marca 2011 r., w którym to wypadał termin stawienia się w PUP, miał umówioną [...], co usprawiedliwia jego niestawiennictwo. Podkreśla również, iż od czasu rejestracji jako bezrobotny w roku 1991 r. do chwili obecnej, nie otrzymał żadnej oferty pracy. Ma ukończone dwa kierunki studiów uniwersyteckich. Pracy poszukiwał bezskutecznie na własną rękę. Znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, otrzymuje [...] zł miesięcznie, i to okazjonalnie. To wszystko sprawia, że nie może bezcelowo jeździć do PUP po to, aby uzyskać informacje o braku ofert. Każdy taki wyjazd kosztuje go [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia oraz w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, iż A.W. będąc prawidłowo poinformowanym o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w szczególności zaś konieczności stawiania się w wyznaczonych terminach, nie zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 i 4 pkt.4 ustawy o promocji zatrudnienia. W ocenie organu II instancji, bezspornym pozostawał fakt niewypełnienia obowiązku spoczywającego na bezrobotnym na podstawie art. 33 ust. 3 oraz art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Nie stawił się on w wyznaczonym terminie w PUP, jak również nie powiadomił w okresie 7 dni przyczynie uchybienia terminu stawienia się. Dopiero w odwołaniu strona wyjaśniła przyczyny niestawiennictwa. Niezachowanie wskazanego terminu 7 dniowego do powiadomienia o przyczynie nieobecności skutkuje brakiem możliwości uwzględniania takich przyczyn. Powiadomienie może być dokonane w dowolnej formie, zatem strona wiedząc o [...] w dniu 31 marca 2011 r. winna o tym poinformować PUP i ustalić nowy termin stawiennictwa. W skardze z dnia 6 czerwca 2011 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosi o uchylenie decyzji z uwagi na stronniczą interpretację, wadliwą rekonstrukcję stanu faktycznego i umyślne przemilczenie faktu jego obecności w PUP w dniu 18 marca 2011 r. Stan faktyczny sprawy, w jego ocenie, nie został ustalony z należytą starannością, stąd stan przyjęty jako podstawa orzekania jest wadliwy. W PUP jest on zarejestrowany od roku 1991, a nie od 22 września 2010 r. jak podaje organ odwoławczy. Przez okres 20 lat nie otrzymał żadnej propozycji zatrudnienia, wyrażając gotowość do podjęcia każdej pracy, nawet fizycznej, za najniższą płacę. W dniu 31 marca 2011 r. rzeczywiście nie stawił się w PUP i w terminie tygodniowym nie usprawiedliwił swojej nieobecności. W jego mniemaniu obowiązku tego dopełnił wcześniej, tj. w dniu 18 marca 2011 r. podczas pobytu w PUP w związku ze złożoną skargą. W tym dniu uzyskał również informację o braku ofert pracy, także w najbliższej przyszłości. Uznał ją za wiarygodną, zważywszy na sytuację na rynku pracy w C. Wobec tego uznał za zbędne i nieroztropne ponowne dopytywanie się o możliwości zatrudnienia, co wiąże się z kosztami dojazdu oraz uciążliwością fizyczną ze względu na dysfunkcję narządu ruchu. Jak stwierdza w konkluzji, organ odwoławczy przemilczał jego obecność w PUP w dniu 18 marca 2011 r., przemilczał także brak ofert pracy dla absolwentów szkół wyższych, zaś swoje ustalenia ograniczył do stwierdzenia bezspornego faktu jego niestawiennictwa w dniu 31 marca 2011r. w PUP. Okolicznością usprawiedliwiającą, jego zdaniem, jest także wypadająca w dniu 31 marca 2011 r. [...]. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił również, w odpowiedzi na zarzut skarżącego dotyczący pozostawania bezrobotnym od 1991 r., iż w swojej decyzji wskazał datę ostatniej rejestracji A.W. jako osoby bezrobotnej. Natomiast był on kilkukrotnie wcześniej rejestrowany od 1991 r., przy czym z różnych przyczyn status ten tracił. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pobytu skarżącego w PUP w dniu 18 marca 2011 r., organ odwoławczy potwierdza fakt jego obecności w tej dacie, jednakowoż zwraca uwagę na fakt, iż A.W. nie informował o braku możliwości stawienia się w wyznaczonym terminie. W przypadku przekazania takiej informacji pracownik organu wyznaczyłby mu inny termin zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W odniesieniu do decyzji, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W pierwszym rzędzie przyjdzie stwierdzić, iż Sąd rozpatrując skargę na kwestionowaną decyzję Wojewody [...] dnia [...] r. nr [...] nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego, które dawałyby podstawę do jej uchylenia. Wobec tego, w kolejnym etapie, przedmiotem oceny Sądu było zagadnienie zgodności decyzji z przepisami prawa materialnego. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, najkrócej rzecz ujmując, sprowadza się do tego, że skarżący zobowiązany do stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia w dniu 31 marca 2011 r. nie zgłosił się do tego organu, jak również nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa przed upływem siedmiodniowego terminu, przewidzianego przez w art. 33 ust. 4 pkt. Ustawy o promocji zatrudnienia. Uczynił to dopiero w odwołaniu z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyjaśniając, iż w podczas pobytu w PUP w dniu 18 marca 2011 r. uzyskał wyjaśnienie o braku ofert pracy w dacie wizyty, jak również w najbliższej przyszłości. Natomiast w dniu 31 marca 2011 r., w którym to wypadał termin stawienia się w PUP, miał [...] co, w jego ocenie, stanowi usprawiedliwienie niestawiennictwa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2008 r. , Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Ze względu na konieczność uwzględniania w procesie wykładni także kontekstu systemowego normy znajdującej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie koniecznym było sięgnięcie do art. 2 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 33 ust. 3 przywołanej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W myśl zaś art. 33 ust. 3 zd. 1 bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast z dyspozycji art. 33 ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy wynika, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jak zatem można wywieść z treści powołanych przepisów, samo pozostawanie bez pracy, rejestracja w organie zatrudnienia czy zamiar korzystania z określonych świadczeń i przywilejów nie przesądzają jeszcze o przynależności do grupy bezrobotnych w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia. Istotnymi cechami charakteryzującymi pojęcie prawne "bezrobotnego" jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Z powyższego bezspornie zatem wynika, że bezrobotny powinien tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności przewidzianej w art. 33 ust. 3 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2011 r., I OSK 1479/11, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Podkreślenia wymaga fakt, iż decyzja zapadająca w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego na podstawie nart. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy, ma charakter aktu związanego, o ile zostaną wykazane (ustalone) przesłanki w przepisie określone. Chodzi tu o dwa warunki, które muszą zachodzić równocześnie: po pierwsze -niestawienie się przez bezrobotnego w organie zatrudnienia w wyznaczonym przez ten organ terminie; po drugie - brak powiadomienia organu zatrudnienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Nie powinno budzić większych wątpliwości, iż ze względu na stylizację przepisu zamieszczonego w pkt. 4 ust. 4 art.33 ustawy o promocji zatrudnienia w części odnoszącej się do drugiej z wymienionych przesłanek ( "nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa"), przyjąć należy, iż co do zasady to na bezrobotnym spoczywa obowiązek wykazania braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym terminie w organie zatrudnienia. Natomiast organ ten, w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dowody dokonuje oceny w kwestii istnienia przyczyny oraz tego czy miała ona znamiona przyczyny uzasadnionej. Przenosząc te ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić przyjdzie , iż organ odwoławczy, podobnie jak i organ I instancji, zasadnie przyjęły, że stan faktyczny sprawy wyczerpuje hipotezę normy zawartej w art. 33 ust. ust. 4 pkt. 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżący nie stawił się w organie zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie oraz nie powiadomił tego organu w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze przyjąć trzeba, iż w świetle przedstawionych rozważań nie znajdują one uzasadnienia. Sąd nie stwierdził stronniczej interpretacji przepisów prawa, w tym art. 33 ust. 4 pkt. ustawy o promocji zatrudnieni, jak również wadliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz umyślnego przemilczenie faktu obecności skarżącego w PUP w dniu 18 marca 2011 r. Stan faktyczny sprawy został ustalony z należytą starannością i odpowiada hipotezie normy znajdującej zastosowanie w sprawie. Sam skarżący przyznaje, iż w dniu 31 marca 2011 r. nie stawił się w PUP, jak również w terminie 7 dni nie powiadomił organu o przyczynach niestawiennictwa. Okoliczności podnoszone w odwołaniu oraz w skardze, usprawiedliwiające w ocenie skarżącego niestawiennictwo w PUP w dniu 31 marca 2011 r. ([...], ciągły brak ofert pracy, trudności związane z koniecznością stawienia się w PUP) zostały podniesione po upływie wskazanego terminu, stąd nie mogły być przedmiotem oceny organów orzekających w sprawie. Także kwestia dysponowania statusem bezrobotnego od roku 1991 została należycie wyjaśniona. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.