II SA/Łd 1273/11

Dnia 23 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika wodnego oraz jazu piętrzącego zintegrowanego z małą elektrownią wodną na odcinku koryta rzeki Bzury, obejmującego część działek nr [...] i [...], położonych w S. (gmina Z.), obejmującej w szczególności: - budowę jazu w km 67+300 rzeki Bzury, typu zastawkowego lub powłokowego, o wysokości do 88,37m n.p.m., szerokości (jego części ruchomej) 17m, z umocnieniem brzegów rzeki w postaci ścianek szczelnych; - budowę elektrowni wodnej z l turbiną typu - Kaplana, o mocy zainstalowanej ok. 220 kW; - budowę przepławki dla ryb. W toku postępowania ustalono, iż wnioskiem z dnia [...] S. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] w P., wystąpił do Wójta Gminy Z. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Do wniosku dołączył kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000 oraz charakterystykę inwestycji. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm., powoływana w także jako ustawa) ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że projektowana inwestycja dotyczy obszaru, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla części wyżej opisanego terenu wydana została na rzecz M. B. decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] numer [...] (znak [...]) ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na odbudowie turbinowni wyposażonej w dwie turbiny Francisca w istniejącym budynku młyna gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku młyna, odbudowie kanału doprowadzającego wodę do turbin oraz kanału odprowadzającego wodę do rzeki, także na budowie jazu piętrzącego w korycie rzeki Bzury o wysokości piętrzenia 2,0m - dla potrzeb małej elektrowni wodnej, obejmującej działki o numerach ewidencyjnych: [...] stanowiącą rzekę Bzurę (w km 67+200 jej biegu), [...], [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Dalej organ I instancji stwierdził, iż działki nr [...] i [...] są własnością Skarbu Państwa, a prawa właścicielskie w stosunku do wód rzeki Bzury wykonuje, stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003r., Nr 16, poz.149) - Marszałek Województwa [...]. Przedmiotowe działki znajdują się zarządzie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł.. Następnie organ I instancji zauważył, iż teren inwestycji położony jest w obszarze chronionego krajobrazu Doliny Bzury, także w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą "Pradolina Warszawsko-Berlińska" oraz w projektowanym specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000. Ponadto teren inwestycji położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, o którym mowa w art. 88d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, określonym w "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej - etap l dla rzeki Bzury, sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., i o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 32, poz.159). Wójt Gminy Z. podniósł, iż zgodnie z przepisami § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz obszar Natura 2000. Dla planowanego przedsięwzięcia Wójt Gminy Z. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że spełnione zostały wymagania wynikające z treści art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Organ I instancji stwierdził, iż zostały również spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza analiza stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji. W ocenie organu I instancji spełniony również został warunek, o którym mowa w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem stosownie do wymagań określonych w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy projekt niniejszej decyzji został uzgodniony z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. (postanowienie nr [...] z dnia [...]). Następnie organ I instancji zauważył, iż po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie wpłynęły pisma 48 właścicieli działek gruntu położonych w obrębie wsi W. i wsi U., przy rzece Bzurze, na odcinku planowanej cofki będącej skutkiem planowanego spiętrzenia wód na rzece (działek znajdujących w 50m pasie wzdłuż rzeki, w granicach "obszaru analizowanego") - uznanych za strony w niniejszym postępowaniu. Właściciele gruntów podnieśli, iż planowana inwestycja w sposób niekorzystny będzie oddziaływać na grunty, które rolniczo użytkują. Spiętrzenie wody w korycie rzeki spowoduje trwałe zabagnienie pól i utratę ich wartości użytkowych. Jej skutkiem będzie również zniszczenie istniejącego systemu melioracji wodnych. Właściciele gruntów oświadczyli, iż utrzymują się wyłącznie z rolnictwa i wykonanie przedsięwzięcia wpłynie na obniżenie dochodów ich gospodarstw. Ponadto, powołując się na treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zakwestionowali również zakres obszarowy planowanej inwestycji, bowiem w raporcie jest mowa o konieczności wykonania obwałowań wzdłuż rzeki i nie można wykluczyć, że będą musiały być wykonane na ich gruntach. Wnioskodawcy zażądali również wyjaśnienia, w jaki sposób Inwestor zamierza wykonać te budowle i jak mają przebiegać prace budowlane. Ustosunkowując się do treści ww. pism Wójt Gminy wyjaśnił, że zakres rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy określają przepisy art. 54 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja określa warunki, jakie muszą być spełnione dla wykonania inwestycji, wynikające z przepisów odrębnych. W rozpatrywanym przypadku jednym z tych warunków jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, wymaganej z mocy art.122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. Szczegółowy zakres stanowienia pozwolenia, jak też tryb i wymagane dokumenty dla uzyskiwania takiej decyzji zostały określone w przepisach ustawy Prawo wodne. W związku z tym zarzuty dotyczące negatywnego wpływu projektowanego piętrzenia na rzece Bzurze na środowisko wodnogruntowe w otoczeniu rzeki mogą być rozpatrzone i rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast zakres rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie może obejmować kwestii, które będą badane w odrębnym postępowaniu. Następnie Wójt Gminy Z., powołując się na art. 56 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podniósł, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie uzależnia się od zgody właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji i znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. W kwestii wykonania obwałowań wzdłuż koryta rzeki dla ochrony przed zalaniem gruntów przyrzecznych organ I instancji wyjaśnił, że wniosek inwestora nie obejmuje wykonanie takich obwałowań, natomiast organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może rozszerzać, ani ograniczać zakresu złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z ww. wnioskiem terenem, na którym mają być wykonywane planowane budowle hydrotechniczne, są ściśle określone fragmenty działek położonych w obrębie wsi S. o numerach ewidencyjnych [...] i [...] - stanowiące odcinek rzeki Bzury w liniach brzegu. Granice terenu inwestycji zostały wskazane przez inwestora i oznaczone na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł m.in. M. B., który stwierdził, iż zaskarżona decyzja obejmuje obszar fragmentów tylko dwóch działek, zaś inwestycja dotyczy także powstania zbiornika poprzez spiętrzenie wód rzeki Bzury, a według skarżącego obejmie on znacznie więcej działek. Po drugie decyzja nie obejmuje wykonania obwałowań wzdłuż rzeki Bzury, które zgodnie z Raportem oddziaływania na środowisko miały zostać wykonane na działkach przylegających do rzeki. Zdaniem skarżącego konieczna jest dodatkowa decyzja o warunkach zabudowy dla obwałowań i organ winien zobowiązać inwestora do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Po trzecie w decyzji zapisano, iż rodzaj planowanej inwestycji nie wymaga określenia warunków w zakresie infrastruktury technicznej, tymczasem w ocenie skarżącego elektrownie wodne są podłączane do sieci energetycznych i w decyzji o warunkach zabudowy powinny się znaleźć zapisy o uzgodnieniu z miejscowym zakładem energetycznym oraz o uzgodnieniu linii przesyłowych. Po czwarte decyzja nie została uzgodniona w zarządzającym ciekiem wodnym, natomiast organ I instancji pominął fakt, iż na etapie środowiskowych uwarunkowań Zarząd Melioracji wydał negatywną opinię dla przedsięwzięcia, jak niespełniającego norm bezpieczeństwa dotyczących inwestycji lokalizowanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ponadto zdaniem skarżącego inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana, więc nie jest spełniony warunek kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Poza tym załącznik graficzny do decyzji został wydany na nieaktualnej mapie zasadniczej, datowanej na 22 kwietnia 2010r., wykazującej stan faktyczny różny od istniejącego w terenie (np. wykazuje nieistniejący zbiornik, most, budynek itp.), natomiast analiza stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji zawiera błędy, gdyż zapis o treści "zasięg oddziaływania obejmuje koryto rzeki Bzury i jest równy zasięgowi cofki" jest sprzeczny z załącznikiem nr 2 do analizy, gdzie uwidoczniono granice obszaru analizowanego znacznie większe niż koryto rzeki Bzury, co jest istotne, iż w tym zakresie znajdują się działki skarżącego oraz jego młyn wodny. W ocenie skarżącego powoływanie się na kontynuację cech i funkcji zabudowy nieczynnego młyna jest nadużyciem, a przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z zamiarami inwestycyjnymi skarżącego, które prowadzą do odbudowy młyna. Skarżący podniósł także, iż w innym miejscu analizy stwierdzono, że nie dokonano analizy parametrów i cech zabudowy, co stanowi kolejną sprzeczność. Dalej skarżący wskazał, iż w analizie urbanistycznej stwierdzono, że nastąpi realizacja obwałowań zabezpieczających przed wylaniem się spiętrzonych wód rzeki, tymczasem w decyzji nie uwzględniono obwałowania rzeki, a w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja nawiązuje do nieruchomości skarżącego, uważa on iż posiada przymiot strony niniejszego postępowania. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w pierwszej kolejności uznało, że w niniejszym postępowaniu przymiot strony posiada M. B., którego odwołanie należy uznać za formalnie skuteczne, ponieważ wniesione zostało w terminie przysługującym do wniesienia odwołania osobom uznanym przez organ I instancji za strony postępowania i w czasie, gdy decyzja nie stała się jeszcze ostateczna dla osób uznanych za strony przez organ I instancji. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzji składa się z części tekstowej oraz załącznika graficznego (Nr 1) i analizy, składającej się także z części tekstowej i graficznej (załącznik Nr 2), co spełnia wymogi określone w art. 54 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji, na którym zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, wykonanej według stanu na dzień 22 kwietnia 2010r., która w ocenie M. B. obrazuje nieaktualny stan faktyczny, różny od istniejącego w terenie (np. wykazuje nieistniejący zbiornik, most, budynek itp.). Natomiast część graficzna analizy została sporządzona na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, wykonanej wg stanu na dzień 24 marca 2011r. , przedłożonej przez inwestora w uzupełnieniu wniosku o wydanie decyzji. W treści analizy wskazano, iż w rozpatrywanej sprawie przyjęto granice obszaru analizowanego takie, jak wskazane na fragmentach map ewidencyjnych wsi: S., W. i U., stanowiących załącznik graficzny do analizy. Granicę obszaru analizowanego ustalono, jako linię przebiegającą w odległości 50m od koryta rzeki Bzury, po obu jego stronach, na odcinku stanowiącym teren inwestycji i teren cofki na rzece. Biorąc pod uwagę specyfikę inwestycji i terenu, na którym ma zostać zrealizowana (fragment koryta rzeki), Kolegium uznało, że wskazany sposób wyznaczenia obszaru analizowanego nie narusza postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588, powoływane jako rozporządzenie). Następnie organ II instancji podniósł, iż w zakresie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" w analizie ustalono, że sąsiedni obszar analizowany obejmuje następujące funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu: grunty niezabudowane, użytkowane jako pola uprawne, łąki i pastwiska, lasy, grunty zadrzewione, drogi dojazdowe do gruntów rolnych, przeprawy mostowe w ciągu dróg wewnętrznych wsi W. i U., drogi powiatowej nr [...], drogi gminnej nr [...], a także dawną zabudowę młyńską, w której budynki młyna i dwóch budynków mieszkalnych stanowią obiekty zabytkowe wpisane do gminnej ewidencji zabytków (nie wpisane do rejestru zabytków). Bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji stanowi ww. zabudowa młyńska z budynkiem młyna wodnego, który obecnie nie funkcjonuje. W miejscu dawnej przeprawy mostowej na drodze nr[...] do niedawna umiejscowiony był jaz spiętrzający wody na potrzeby tego młyna (budowla została rozebrana). W związku z powyższym postanowiono nie dokonywać analizy parametrów i cech zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym ze względu na okoliczność, iż przedmiotowe zamierzenie nie obejmuje realizacji budynków, a planowane budowle będą lokalizowane w korycie rzeki. W ocenie organu odwoławczego wskazane działanie nie jest sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem zgodnie z art. 61 ust. 7 ustawy i § 1 rozporządzenia nie dotyczy ono budowli, do których zalicza się przedmiotowa inwestycja planowana do zlokalizowana w korycie rzeki. W tej sytuacji również zarzuty odwołania M. B. odnośnie nieistnienia w terenie części obiektów zabudowy młyńskiej stanowiącej jego własność, a uwidocznionych na załączonej mapie nie będą miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej, iż sam skarżący przyznaje, że na jego nieruchomościach znajdują się obiekty związane ze starym młynem, jak również uzyskał on decyzję o warunkach zabudowy na realizacją tego samego typu inwestycji na swojej nieruchomości, która sąsiaduje z terenem przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu II instancji warunku kontynuacji funkcji nie można interpretować zawężająco, tzn. jako możliwości realizacji tylko obiektów identycznych do obiektów usytuowanych na obszarze analizowanym, lecz należy go traktować możliwie szeroko. Zawężająca wykładnia tego warunku mogłaby bowiem doprowadzić do zahamowania rozwoju społeczno-gospodarczego terenów pozbawionych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie jest celem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w zakresie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. dostępu do drogi publicznej, w analizie wskazano, iż inwestor określił dla terenu inwestycji dostęp do drogi publicznej poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną wsi S., stanowiąca działkę o nr ewid. [...] (własność Gminy Z.), która nieopodal ma urządzony zjazd z drogi gminnej nr [...]. Spełniony został zatem warunek określony w wymienionym przepisie. Natomiast w zakresie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. wystarczalności istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu Kolegium podniosło, iż w analizie wskazano, iż planowana inwestycja nie wymaga obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Z kolei w charakterystyce inwestycji dołączonej do wniosku o wydanie decyzji inwestor określił, że niezbędne przyłącze będzie realizowane przez odpowiedzialny zakład energetyczny zgodnie z przepisami ustawy z dnia10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006r., nr 89, poz. 625 ze zm.), na podstawie której operator systemu elektroenergetycznego ma ustawowy obowiązek świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach, do których zalicza się planowana inwestycja. W ocenie Kolegium powyższe świadczy, iż warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy został spełniony, mimo nie załączenia do wniosku umowy, o której mowa w art. 61 ust. 5 ustawy. W zakresie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. wymogu zgodności decyzji z przepisami odrębnymi organ odwoławczy zauważył, iż w pkt 2) zaskarżonej decyzji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W ramach tego w pkt 2) lit. a) ustalono warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w ten sposób, że wykonanie projektowanych budowli hydrotechnicznych winno spełniać wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 86, poz. 579) oraz w pozwoleniu wodnoprawnym, wymaganym z mocy art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Następnie Kolegium wskazało, iż żaden przepis prawa nie stanowi, iż pozwolenie wodnoprawne należy uzyskać przed decyzją o warunkach zabudowy, jak też z żadnych przepisów nie wynika, iż tego typu inwestycja może zostać zlokalizowana jedynie w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z wyłączeniem możliwości wydania w stosunku do niej decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast szczegółowe usytuowanie oraz pozostałe parametry techniczne przedmiotowej inwestycji mogą zostać ustalone jedynie w decyzjach, które są koniczne do uzyskania w dalszym etapie, tj. w decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym i w decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanych w odrębnych postępowaniach przez inne organy administracji publicznej. Następnie organ II instancji wskazał, iż w pkt 2) lit. b) kwestionowanej decyzji ustalono warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Jak wskazano w analizie do decyzji, przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz obszar Natura 2000, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr213, poz.1397). W związku z powyższym Wójt Gminy Z. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, decyzją z dnia [...] nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium spełnione zatem zostały wymagania określone w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Przy czym należy podkreślić, że merytoryczną decyzją ostateczną rozstrzygającą sprawę środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia jest wskazana decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...], która określiła wymagania i warunki w zakresie ochrony środowiska i ochrony przyrodniczej obszarów podlegających tej ochronie, na których położony jest teren planowanej inwestycji. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i nie narusza jej postanowień. Organ II instancji wskazał następnie, iż słusznie stwierdzono w analizie, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko z udziałem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. jako organu uzgadniającego, w ramach postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje, że nie zachodzi potrzeba uzgodnienia warunków zabudowy ze wskazanym organem w trybie art. 53 ust.4 pkt 5b ustawy, z tytułu położenia inwestycji na obszarach chronionych przyrodniczo. Kolegium zauważyło nadto, iż zarówno w analizie, jak i w zaskarżonej decyzji wskazano, że teren inwestycji położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, o którym mowa w art. 88d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, określonym w "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej - etap I dla rzeki Bzury", sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. oraz na obszarze, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych inna ustaw (Dz.U. Nr 32, poz. 159). W związku z powyższym stosownie do art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy na wskazaną inwestycję uzgodniono z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., który wydał w tym względzie postanowienie o uzgodnieniu decyzji z dnia [...]Nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie wymagała także uzgodnienia z organem właściwym do spraw melioracji wodnych w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji wykorzystywany jest na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, natomiast teren planowanej inwestycji stanowią zaś grunty sklasyfikowane jako wody powierzchniowe. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, a także stosownie do art. 54 pkt. 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy wskazuje, iż na etapie projektu budowlanego należy zapewnić wymagania ochrony osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Ponadto decyzja organu I instancji przewiduje, iż w projektowaniu i realizacji inwestycji należy uwzględnić warunki bezpiecznego funkcjonowania przepraw mostowych znajdujących się na odcinku rzeki, na którym wystąpi cofka z piętrzenia wód. Zdaniem Kolegium warunki nie mogą mieć bardziej szczegółowego charakteru, gdyż na wstępnym etapie przygotowania inwestycji do realizacji, jakim jest ustalenie warunków zabudowy, wymagania w wymienionym zakresie mogą mieć jedynie charakter ogólny. Warunki dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich muszą zostać spełnione w dokumentacji sporządzanej dla celów uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w której zostaną skonkretyzowane i uszczegółowione. W decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy zamieszczono także informację, że decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ II instancji wyjaśnił także, że decyzja o warunkach zabudowy określa możliwość i warunki usytuowania zamierzenia na określonym terenie oraz umożliwia ubieganie się o pozwolenie na budowę, które wydaje inny właściwy organ. Na jej postawie nie można rozpocząć robót budowlanych, bowiem podstawę do tego stwarza dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W kwestii wykonania obwałowań wzdłuż koryta rzeki dla ochrony przed zalewaniem gruntów przyrzecznych organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż wniosek inwestora nie obejmuje ich wykonania. Skoro zatem organ wydający decyzję jest związany zakresem wniosku o wydanie decyzji w tym przedmiocie, zarówno co do określenia rodzaju inwestycji jak i zasięgu terenu, na której jest planowana, to jeżeli inwestycja spełnia wymagania przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy odrębne, organ jest zobowiązany ustalić warunki zabudowy. Natomiast zarzuty dotyczące negatywnego wpływu planowanego piętrzenia na rzece Bzurze na środowisko wodnogruntowe w otoczeniu rzeki mogą być rozpatrywane i rozstrzygane jedynie w postępowaniu przez organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego, bowiem zakres rozstrzygany w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może obejmować zagadnień, które będą badane w innym postępowaniu administracyjnym. Na koniec organ II instancji wyjaśnił, iż wnioskodawca ubiegający się o decyzję o warunkach zabudowy nie musi być właścicielem terenu, na którym planuje inwestycję. Właścicielem ww. terenu jest Skarb Państwa, w imieniu którego uprawnienia właścicielskie sprawuje Marszałek Województwa [...] oraz zarządzający nim Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych. Jak wynika z akt administracyjnych podmioty te są stronami niniejszego postępowania i otrzymują rozstrzygnięcia podejmowane w niniejszej sprawie, od których mają prawo składać stosowne środki prawne. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego wniósł M. B., który przytoczył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i na tej podstawie zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w zakreślonych powyżej granicach Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), natomiast głównym zarzutem skargi jest naruszenie przez organ administracji art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie skarżącego na analizowanym obszarze żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w żaden sposób, więc nie może być mowy o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gdyż nie ma poprawnego punktu odniesienia. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż inwestycja polegająca na budowie zbiornika wodnego, jazu piętrzącego zintegrowanego z małą elektrownią wodną oraz przepławki dla ryb jest specyficzną inwestycją, bowiem zlokalizowana ma być na działkach stanowiących część koryta rzeki (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone symbolem – Wp). Trudno zatem doszukiwać się w obszarze objętym analizą budowli, które pozwalałyby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu na działkach, które nie stanowią gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi. Po drugie należy również pamiętać, iż tego typu budowle są na danym terenie raczej budowlami odosobnionymi, gdyż nie są lokalizowane w bliskim sąsiedztwie, w stosunku do innych budowli o tym samym charakterze. Zastanowienia także wymaga okoliczność, czy planowana inwestycja może być uznana za zespół urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61 ust. 3 ustawy. Co prawda, w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostało zdefiniowane pojęcie "urządzenia infrastruktury technicznej", jednakże wychodząc z założenia, iż racjonalny ustawodawca nadał temu pojęciu jednakowe znaczenia na gruncie całego systemu prawa, a przede wszystkim w obrębie tej samej ustawy należy podnieść, że skoro ustalenie warunków zabudowy wymagane jest w szczególności dla budowy obiektu budowlanego, co wynika z przepisu art. 59 ust. 1 ustawy, to wskazane w art. 61 ust. 3 tej samej ustawy wyjątki, od reguły badania zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej, w postaci budowy linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, muszą odnosić do szczególnych rodzajów obiektów budowlanych. Obiekt budowlany to m.in. budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przez budowlę należy zaś rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, taki jak m.in. obiekty hydrotechniczne oraz części budowlane urządzeń technicznych (np. elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 1b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku, Prawo budowlane - Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z kolei § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie przez budowlę hydrotechniczną rozumie się budowle wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nimi związanymi, służące gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, w tym: zapory ziemne i betonowe, jazy, budowle upustowe z przelewami i spustami, przepusty wałowe i mnichy, śluzy żeglugowe, wały przeciwpowodziowe, siłownie i elektrownie wodne, ujęcia śródlądowych wód powierzchniowych, wyloty ścieków, czasze zbiorników wodnych wraz ze zboczami i skarpami, pompownie, kanały, sztolnie, rurociągi hydrotechniczne, syfony, lewary, akwedukty, budowle regulacyjne na rzekach i potokach, progi, grodze, nadpoziomowe zbiorniki gromadzące substancje płynne i półpłynne, porty, baseny, zimowiska, pirsy, mola, pomosty, nabrzeża, bulwary, pochylnie i falochrony na wodach śródlądowych, przepławki dla ryb. W tym miejscu należy zauważyć, że na tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego ugruntował się pogląd, iż art. 61 ust. 3 ustawy ma zastosowanie wobec inwestycji polegających na budowie elektrowni wiatrowych. Sądy administracyjne stanęły na stanowisku, że inwestycje w postaci elektrowni wiatrowych są urządzeniami infrastruktury technicznej, a z uwagi na specyfikę inwestycji polegającej na realizacji urządzeń infrastruktury technicznej, nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej (por. wyroki NSA z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10 oraz z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, a także wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 6 maja 2009 r., sygn. II SA/Po 1003/08; z dnia 27 maja 2009 r., sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. IV SA/Po 762/10; z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. IV SA/Po 763/10; WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. II SA/Bd 533/09; WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II SA/Łd 650/10; z dnia 12 kwietnia 2011r., sygn. akt 1284/10; WSA w Bydgoszczy z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Sz 726/09 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Powyższe regulacje, jak również dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych pozwalają dojść do przekonania, iż inwestycja objęta wnioskiem może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej stanowiące obiekt budowlany będący budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, chociaż jak wynika z decyzji organu I instancji inwestycja spełnia ostatni z wymienionych warunków. Dodatkowo należy podkreślić, że skarżący również legitymuje się decyzją ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej m.in. na budowie jazu piętrzącego w korycie rzeki Bzury (działka o nr ewid. [...]) dla potrzeb małej elektrowni wodnej, co oznacza, że planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyka zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają możliwość i warunki usytuowania zamierzenia na określonym terenie. Co do pozostałych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wynika to z charakterystyki inwestycji dołączonej do wniosku o wydanie decyzji, gdzie inwestor określił, że niezbędne przyłącze będzie realizowane przez odpowiedzialny zakład energetyczny zgodnie z przepisami ustawy z dnia10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006r., nr 89, poz. 625 ze zm.). Zgodnie z art. 9c ust. 6 powołanej ustawy operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest obowiązany zapewnić wszystkim podmiotom pierwszeństwo w świadczeniu usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii oraz w wysokosprawnej kogeneracji, z zachowaniem niezawodności i bezpieczeństwa krajowego systemu elektroenergetycznego. Skoro zatem operator systemu elektroenergetycznego ma ustawowy obowiązek świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach, do których zalicza się planowana inwestycja, to słusznie organ odwoławczy uznał, iż warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy został spełniony, mimo nie załączenia do wniosku umowy, o której mowa w art. 61 ust. 5 ustawy. W konsekwencji należy stwierdzić, iż zarzut skarżącego w tym zakresie jest bezzasadny. Za spełniony należy uznać również warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem działki na części których ma powstać planowana inwestycja stanowią odcinek koryta rzeki i nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Natomiast w zakresie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy stwierdzić należy, iż w decyzji organu I instancji ustalono warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w ten sposób, że wykonanie projektowanych budowli hydrotechnicznych winno spełniać wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 86, poz. 579) oraz w pozwoleniu wodnoprawnym, wymaganym z mocy art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Decyzja organu I instancji ustaliła także warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Jak wskazano w analizie do decyzji, przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz obszar Natura 2000, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr213, poz.1397). W związku z powyższym Wójt Gminy Z. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, decyzją z dnia [...] nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Spełnione zatem zostały wymagania określone w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W ocenie Sądu decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i nie narusza jej postanowień. Zgodzić się również należy z organem II instancji, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko z udziałem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. jako organu uzgadniającego, w ramach postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje, że nie zachodzi potrzeba uzgodnienia warunków zabudowy ze wskazanym organem w trybie art. 53 ust.4 pkt 5b ustawy, z tytułu położenia inwestycji na obszarach chronionych przyrodniczo. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że teren inwestycji położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w którym mowa w art. 88d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, określonym w "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej - etap I dla rzeki Bzury", sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. oraz na obszarze, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych inna ustaw (Dz.U. Nr 32, poz. 159). W związku z powyższym stosownie do art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy dla wskazanej inwestycję uzgodniono z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., który wydał w tym względzie postanowienie z dnia [...] Nr [...]. Powyższe oznacza również, iż wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie miał obowiązku dokonywania dodatkowych ustaleń z podmiotem zarządzającym ciekiem wodnym. Na marginesie należy jednak zaznaczyć, iż zarówno Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., jak i Marszałek Województwa [...], który sprawuje uprawnienia właścicielskie w imieniu Skarbu Państwa, byli stronami postępowania administracyjnego i otrzymywali rozstrzygnięcia podejmowane w niniejszej sprawie, których nie kwestionowali. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji nie obejmuje wykonania obwałowań wzdłuż rzeki, które zgodnie z Raportem oddziaływania na środowisko, miały zostać wykonane na działkach przylegających do rzeki. Ponadto decyzja nie uwzględnia wniosków analizy urbanistycznej, zgodnie z którą zmianie ulegną warunki dostępności do koryta rzeki wskutek realizacji obwałowań zabezpieczających przed wylaniem się spiętrzonych wód rzeki. Dodatkowo skarżący podniósł, iż decyzja obejmuje obszar fragmentów dwóch działek, natomiast jego w ocenie, skoro inwestycja dotyczy także powstania zbiornika poprzez spiętrzenie wód rzeki, to planowana inwestycja obejmie znacznie więcej działek. Jednakże w ocenie Sądu powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Podzielić należy bowiem stanowisko organów administracji, że wniosek inwestora nie obejmował wykonania obwałowań, natomiast organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może rozszerzać, ani ograniczać zakresu złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Planowana inwestycji zawęża się bowiem do ściśle określonych fragmentów działek położonych w obrębie wsi S. o numerach ewidencyjnych [...] i [...] - stanowiące odcinek rzeki Bzury w liniach brzegu. Granice terenu inwestycji zostały wskazane przez inwestora i oznaczone na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji. Poza tym ustawa nie zawiera jakichkolwiek ograniczeń, co do możliwości wystąpienia przez inwestora o ustalenie warunków zabudowy tylko do części planowanej inwestycji, nawet jeżeli składa się na pewną całość większego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie natomiast z art. 63 ust. 1 ustawy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Oznacza to, że o ustalenie warunków zabudowy do tego samego terenu można złożyć nieograniczoną przez żadną normę prawną liczbę wniosków. W związku z tym dopuszczalne jest toczenie się równolegle kilku postępowań odnośnie tego obszaru, i w konsekwencji wydanie decyzji dotyczącej tego samego rodzaju inwestycji wielu wnioskodawcom. Uzyskanie decyzji przez jednego wnioskodawcę nie wstrzymuje możliwości wnioskowania przez inne podmioty o ustalenie warunków zabudowy danego terenu, także jeśli jest to ten sam typ inwestycji. Co więcej, wnioskodawca, który już uzyskał warunki zabudowy, może, po raz kolejny, złożyć wniosek dotyczący tego samego obszaru, ale tylko pod warunkiem, że przedmiotem wniosku jest inna inwestycja (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 1570/05 – dostępne w CBOiSA). Nie można zatem podzielić argumentu skarżącego, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z jego zamierzeniami inwestycyjnymi. Inną kwestią jest natomiast, iż zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, będzie wynikać z pozwolenia wodnoprawnego. Zakres rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie może obejmować kwestii, które będą badane w odrębnym postępowaniu. Ponadto stosownie do art. 54 pkt. 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy wymagania ochrony osób trzecich należy zapewnić na etapie projektu budowlanego w rozumieniu art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, że na wstępnym etapie przygotowania inwestycji do realizacji, jakim jest ustalenie warunków zabudowy, wymagania w wyżej wymienionym zakresie mogą mieć jedynie charakter ogólny. Warunki dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich muszą zostać spełnione w dokumentacji sporządzanej dla celów uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w której zostaną skonkretyzowane i uszczegółowione. Tym bardziej, że w decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy zamieszczono informację, że decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Na jej postawie nie można rozpocząć robót budowlanych, bowiem podstawę do tego stwarza dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Jedynym uzasadnionym zarzutem podniesionym przez skarżącego w skardze jest posłużenie się przez organ I instancji nieaktualną mapą zasadniczą w skali 1:1000, na której przedstawiono granice terenu objętego wnioskiem. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, zważywszy na fakt, iż aktualność mapy nie ma znaczenia na wyznaczenie granic analizowanego obszaru, na którym ma powstać planowana inwestycja. Skoro specyficzny charakter planowanej inwestycji pozwala na odstąpienie przez organ administracji od badania kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu to odniesienie się w decyzji ustalającej warunki zabudowy do nieistniejących obiektów zlokalizowanych na nieaktualnej mapie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Natomiast kopie mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 ma na celu przedstawienie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji i ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie. Zawarte w analizie urbanistycznej stwierdzenie, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje koryto rzeki i jest równy zasięgowi cofki nie stoi zdaniem Sądu w sprzeczności z mapą zasadniczą, na której przedstawiono granice terenu objętego wnioskiem. W ocenie Sądu sposób wyznaczenia analizowanego obszaru jest wystarczający do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. n.k. ----------------------- 19