II SA/Kr 1866/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D.K.-C. na postanowienie Wojewody z dnia 5 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją nr [....] z dnia 11 grudnia 2008r. znak: [....] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, gazową c.o. i elektryczną wraz ze zjazdem i podjazdem do budynku, wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie przyłącza: energetycznego kablem NN, sieci gazociągowej, wodociągowej, kanalizacyjnej, na działkach nr nr [....] i [....] obr. [....] , przy ul. [....] w K". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 15 stycznia 2009r. W dniu 6 marca 2009r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek D.K. o wznowienie ww. postępowania. Wnioskodawczyni podniosła, że jest właścicielką działki nr [....] obr. [....] , a więc nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [....] i mimo to nie była stroną przedmiotowego postępowania. Następnie sprecyzowała, że dowiedziała się o wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę 2 marca 2009r., natomiast pierwsze roboty budowlane stwierdziła w dniu 28 lutego 2009r. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 kwietnia 2009r. znak: [....] odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania, uznając, iż D.K. nie przysługiwał w sprawie przymiot strony, ponieważ działka, której jest właścicielką, nie znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji D.K. wniosła odwołanie, w wyniku którego Wojewoda [....] decyzją z dnia 3 lipca 2009r. znak: [....] uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 27 kwietnia 2009r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda uznał, że weryfikacja tego, czy podmiotowi wnioskującemu o wznowienie przysługiwał przymiot strony w zakończonym postępowaniu może nastąpić jedynie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 lipca 2009r. znak: [....] odmówiono wznowienia przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, iż D.K. nie przysługiwał w sprawie przymiot strony, ponieważ jej działka nie znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji Pani D.K. wniosła odwołanie, a Wojewoda [....] decyzją z dnia 22 października 2009r. znak: [....] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskująca nie posiadała przymiotu strony, a zatem niedopuszczalne byłoby wznowienie postępowania na jej wniosek. Zdaniem Wojewody działka nr [....] nie znajdowała się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a więc brak było potwierdzenia, że obiekt objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [....] . Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących "podniesienia poziomu terenu działki objętej inwestycją", organ odwoławczy podkreślił, że z "załączonej do projektu mapy sytuacyjno - wysokościowej nie wynika, aby rzędne projektowanego terenu byłby podniesione w stosunku do istniejącego poziomu działki nr [....] . Rzędna poziomu parteru budynku została w projekcie budowlanym określona poziomem 259,10 m n.p.m. Zgodnie z treścią części opisowej projektu zagospodarowania działki (str. 3) odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano na teren działki objętej inwestycją bez naruszania istniejącej równowagi." Decyzja Wojewody [....] z dnia 22 października 2009r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Kr 136/10 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd uznał za trafne i zasługujące na aprobatę poglądy organu administracji przedstawione w zaskarżonej decyzji co do pojęcia strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zezwalającą na budowę. Jednakże, mimo tych poprawnych i trafnych ocen i wniosków organu administracji, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należało uchylić, ponieważ jej wydanie nie zostało poprzedzone ustaleniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca konsekwentnie zarzucała, iż teren działki inwestora wcześniej, w latach 2006-2007, przed rozpoczęciem budowy został sztucznie znacznie (o kilka metrów) podwyższony, co powoduje, że planowany budynek został usytuowany wyżej względem jej nieruchomości. To zaś z kolei ograniczy dopływ światła dziennego do jej budynku mieszkalnego. Sąd uznał, że okoliczność ta nie została w należyty sposób wyjaśniona i brak jest koniecznych ustaleń i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Uchybienie to, zdaniem Sądu, stanowiło naruszenie zasady wynikającej z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Zdaniem Sądu nie było jasne, czy mapa sytuacyjno - wysokościowa przedłożona z projektem budowlanym uwzględniała fakt tego ewentualnego podwyższenia terenu, a w następstwie tego nie było jasne, czy za punkt wyjścia do dokonanych ocen przyjęto rzeczywiste dane i czy istotnie wzniesienie spornego budynku nie spowoduje naruszenia przepisów techniczno - budowlanych, a zwłaszcza regulujących wymogi zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i regulujących wymogi oświetlenia i nasłonecznienia. Wyrok WSA w Krakowie stal się prawomocny w dniu 10 marca 2011r. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011r. znak: [....] , wydanym na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147, art. 61a i art. 104 kpa, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 11 grudnia 2008r. W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że zachowany został miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 kpa. Ponadto Prezydent wskazał, że w sytuacji, gdy organ po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego ustali, iż wniosek nie pochodzi od strony postępowania, nie może wszcząć postępowania w przedmiocie wznowienia. Wskutek zaś nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego polegającej między innymi na dodaniu art. 61a kpa orzecznictwo przyjmujące odmienny pogląd aniżeli wyżej przedstawiony straciło aktualność z dniem wejścia w życie tej nowelizacji, tj. z dniem 11 kwietnia 2011r. Prezydent dokonał ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę i wskazał, że za strony postępowania, poza inwestorem, uznani zostali właściciele działki [....] oraz zarządca ulicy [....] , z której projektowany jest zjazd. Natomiast w celu ponownego ustalenia, czy działka nr [....] , stanowiąca własność wnoszącej o wznowienie D.K. , znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę konieczne było w pierwszej kolejności wyjaśnienie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2010r., a mianowicie ustalenie poziomu usytuowania budynku, na którego wzniesienie udzielono pozwolenia na budowę względem działki nr [....] , wyrażonego w metrach nad poziomem morza. Prezydent wskazał, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji został sporządzony na kserokopii aktualnej mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego 5 marca 2008r. Z mapy sytuacyjno - wysokościowej wynikało, że teren pod przyszłą inwestycję kształtował się na poziomie rzędnych od 257,62 do 258,61 m n.p.m. Poziom terenu działki nr [....] wynosi zaś 258,95 m n.p.m. Teren wokół projektowanego budynku wskazuje rzędną 258,6 m n.p.m. W projekcie budowlanym ustalono poziom podłogi na rzędnej 259,10 m. n.p.m. Głębokość posadowienia budynku podpiwniczonego wynikała m.in. z przyjętych rozwiązań funkcjonalnych jak również ze wskazań zawartych w ekspertyzie geotechnicznej opracowanej przez uprawnionego geologa w styczniu 2008r. Zatem ukształtowanie terenu wokół projektowanego budynku (zgodnie z zatwierdzonym projektem) znajdowało się na tym samym poziomie, a nawet niżej o ok. 30 cm od poziomu terenu na nieruchomości nr [....] , a na etapie projektu budowlanego ograniczona została niwelacja terenu do niezbędnego minimum. Zdaniem Prezydenta analiza projektu zagospodarowania w stosunku do rzędnych terenu istniejącego i projektowanego wykluczała możliwość zalewania nieruchomości D.K. , gdyż nachylenie terenu przesuwa się w kierunku zachodnim ze znacznym spadkiem (skarpa) po zachodniej stronie budynku, na którego wzniesienie udzielono przedmiotowego pozwolenia na budowę. Ponadto Prezydent zaznaczył, że jeżeli teren został nadsypany przez inwestora na długo przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, to zostało to wykazane w operacie geodezyjnym i naniesione na mapie sytuacyjno - wysokościowej. Zgodnie zaś z ekspertyzą geotechniczną dołączoną do projektu budowlanego teren pod inwestycję został wyrównany, a nie nadsypany ze względu na brak możliwości posadowienia budynku w żlebie. Wyrównanie terenu nastąpiło przed aktualizacją treści mapy zasadniczej, co nie mogło mieć negatywnego wpływu na teren nieruchomości D.K. ze względu na kierunek nachylenia powierzchni terenu. Ponadto w ocenie Prezydenta projektowany budynek został usytuowany na działce [....] w przepisowych odległościach od granicy z działkami sąsiednimi nr nr [....] , tj. w odległości z 6,50 m. i nie występowało jakiekolwiek zbliżenie do granicy działki. Wysokość projektowanego budynku jest zmienna i wynosi: od 4,36 m do 7,98 m do kalenicy. Na sąsiednich działkach budynki z oknami w ścianie zachodniej są usytuowane w odległości 14,5 m od granicy. Zatem przy uwzględnieniu odległości pomiędzy budynkami wynoszącej 20 metrów, został spełniony wymóg określony przepisem § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, gdyż między ramionami wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczeniach przesłanianych budynków na działce nr [....] , nie będzie znajdował się żaden obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W zakresie oświetlenia i nasłonecznienia stwierdzono, że w każdym pomieszczeniu mieszkalnym zlokalizowanym w budynku na działce nr [....] z oknami zwróconymi w kierunku zachodnim w odległości 14,5 metrów od granicy z działkami [....] , będzie zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocny, w godzinach od 700 do 1700. W zakresie bezpieczeństwa pożarowego, stwierdzono, że odległość pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego na działkach nr [....] a budynkami mieszkalnymi na działkach nr nr [....]wynosiła ponad 8 metrów i spełniała wymogi zawarte w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Organ nie stwierdził też naruszenia wymogów prawa w zakresie higieny i zdrowia, a planowana inwestycja nie pozbawiała osób trzecich (w tym także właścicielki działki nr....) dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i gazu. Skoro więc w ocenie Prezydenta D.K. , jako właścicielce działki nr [....] obr. [....] , nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji z dnia 11 grudnia 2008r., zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie. Zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta K. wniosła D.K. , zarzucając, że organ I instancji nie uzasadnił w wystarczający sposób, iż żalącej się nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 11 grudnia 2008r. Żaląca się podniosła, że organ I instancji dokonywał ocen w oparciu o planowane, a nie rzeczywiste dane i nie wziął pod uwagę, że budynek stanowiący przedmiot pozwolenia na budowę został już wybudowany i od roku jest zamieszkały, zaś organ I instancji nadal analizował projekt budowlany. Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 5 października 2011r. znak: [....] , wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył ustalenia dokonane przez Prezydenta Miasta K. i uznał je za prawidłowe. Odnośnie podnoszonej przez żalącą się kwestii ukształtowania terenu Wojewoda podkreślił, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (str. 2 decyzji o warunkach zabudowy z 27 września 2007r.) wynikało, iż żalącej się znany był fakt zmienionego ukształtowania terenu (nadsypania terenu dz....), zaś podstawę wykonania projektu zagospodarowania terenu stanowiła mapa sytuacyjno - wysokościowa dla działki nr [....] (karta 6 akt sprawy) sporządzona przez uprawnionego geodetę w dniu 11 lutego 2008r., przyjęta do zasobów Ośrodka Dokumentacji Geodezji i Kartografii w dniu 5 marca 2008r. Na mapie tej zaznaczone zostały poziomy istniejącego ukształtowania terenu (w dacie sporządzenia mapy), zarówno terenu objętego inwestycją jak i terenów sąsiednich. Istniejący poziom terenu działki skarżącej nr [....] (po stronie wschodniej) wynosi 258,96 m n.p.m. Poziom terenu projektowanego na działce objętej inwestycją wynosił 258,60 m n.p.m., natomiast poziom ±0,00 parteru budynku zaprojektowany został na wysokości 259,10 m n.p.m. (0,50 m od poziomu terenu). Wysokość projektowanego budynku do kalenicy wynosił 7,96 m. Z projektu budowlanego wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem usytuowany został na działce nr [....] w odległości 6,50 m do granicy działki skarżącej nr [....] oraz 21 m do ściany z otworami okiennymi istniejącego budynku na tej działce. Spełnione zatem zostały wymagania § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ odległość projektowanego budynku od innych obiektów umożliwiała naturalne oświetlenie znajdujących się w nich pomieszczeń, gdyż odległość ta była większa od wysokości przesłaniania. Zmiana ukształtowania terenu była zatem uwzględniona na mapie sytuacyjno - wysokościowej i ustalenia organu I instancji o braku wpływu powyższych okoliczności na obszar oddziaływania projektowanej inwestycji były w ocenie Wojewody prawidłowe. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że tryb wznowienia postępowania odnosi się do sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a podnoszona przez żalącą się okoliczność wybudowania budynku o innym usytuowaniu na działce niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. W ocenie Wojewody, skoro D.K. nie posiadała przymiotu strony, niedopuszczalne byłoby wznowienie postępowania na jej wniosek, a więc odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa była uzasadniona. Skargę na postanowienie Wojewody [....] wniosła D.K. , zarzucając naruszenie: – art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez nierozpatrzenie wszystkich żądań skarżącej i nieustosunkowanie się do nich w zaskarżonym postanowieniu; – art. 145 § 1 pkt 4 kpa, poprzez przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie został złożony przez skarżącą, która nie posiada przymiotu strony bez zbadania, czy skarżąca posiadała przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę; – art. 149 § 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania administracyjnego w zakresie dokonania ustaleń oraz oceny czy skarżąca była stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę; – art. 28 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że działka skarżącej nr [....] obr. 19 nie leży w obszarze oddziaływania budynku mieszkalnego zrealizowanego na działce sąsiedniej nr [....] obr. [....] , na którą zostało wydane pozwolenie na budowę zakończone kwestionowaną decyzją. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Przedmiotowa skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W kontrolowanym postępowaniu organy rozstrzygały, czy zachodziły podstawy do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę. Skarżąca, domagając się wznowienia postępowania, powołała się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, twierdząc, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 147 kpa z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony. Wyjaśnić trzeba, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Na pierwszym z nich organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada, czy istnieją podstawy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. Jeżeli brak jest takich podstaw, wydawane jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). W kontrolowanym postępowaniu ze względu na istniejące rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie prawa, organ I instancji bardzo dużo miejsca poświęcił rozważaniom dotyczącym tego, czy złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę, której w ocenie organu nie przysługuje przymiot strony, daje podstawę do zastosowania art. 149 § 3 kpa i wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ rozważał zatem, czy kwestia braku przymiotu strony powinna być rozważana na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie zapadł już prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Kr 136/10. Stosownie zaś do art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd orzekł, że "Trafne są i zasługują na aprobatę poglądy organu administracji przedstawione w zaskarżonej decyzji co do pojęcia strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zezwalającą na budowę". Zatem organy administracji ponownie prowadzące przedmiotowe postępowanie wznowieniowe, a także Sąd orzekający w niniejszej sprawie, były związane przytoczonym stanowiskiem WSA w Krakowie. W konsekwencji stwierdzić należy, że dla rozstrzygnięcia o zasadności przedmiotowej skargi kluczowe znaczenie miało nie zbadanie, czy organy prawidłowo na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego ustalały, czy skarżąca powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 11 grudnia 2008r. (o tym, że ta kwestia powinna być badana na tym pierwszym etapie przesądził bowiem WSA w Krakowie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2010r.), lecz istotne znaczenie ma ocena, czy organy zrealizowały wskazania Sądu w zakresie uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Mianowicie Sąd w powołanym wyroku nakazał organom ustalić "czy fakt uprzedniego - przed udzieleniem pozwolenia na budowę - znacznego podwyższenia terenu działki inwestora miał miejsce" oraz "czy mapa sytuacyjno - wysokościowa przedłożona z projektem budowlanym uwzględnia fakt tego ewentualnego podwyższenia terenu, czy w tym zakresie zachodzi niezgodność między mapą a rzeczywistym stanem występującym w terenie". Z dokonanych przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ustaleń organów administracji wynika, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji został sporządzony na kserokopii mapy sporządzonej 11 lutego 2008r., a następnie przyjętej do zasobu geodezyjnego w dniu 5 marca 2008r. Skoro zaś sama skarżąca podnosiła, że teren działki inwestora został sztucznie podwyższony w latach 2006-2007, oznacza to, iż zmiana ukształtowania terenu była uwzględniona na mapie sytuacyjno – wysokościowej i dlatego mapa ta mogła stanowić podstawę do ustalania, czy projektowany budynek będzie miał wpływ na budynek skarżącej. Przytoczone wyżej dane dotyczące wzajemnych relacji poziomu terenu na działce skarżącej i na działce inwestora jednoznacznie wskazują, że ukształtowanie terenu wokół projektowanego budynku znajduje się mniej więcej na tym samym poziomie (różnica ok. 30 cm) co poziom terenu na działce nr [....] należącej do skarżącej, zaś na etapie projektu budowlanego ograniczona została niwelacja terenu do niezbędnego minimum. W ocenie Sądu kontrolowane postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego i jednoznacznie przesądziło o tym, że mapa sytuacyjno – wysokościowa dołączona do projektu budowlanego zawierała aktualne dane. Tym samym organy zrealizowały wskazania zawarte w zapadłym w sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2010r. Zatem zarzuty skargi naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 kpa nie były zasadne. Także uzasadnienia postanowień organów obu instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 kpa, ponieważ pozwalają na zapoznanie się z dokonanymi przez organy ustaleniami faktycznymi, stanowiskami stron, w tym skarżącej, a także przepisami prawa, którymi kierowały się, organy, podejmując swoje rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu przytoczone wyżej okoliczności, takie jak ukształtowanie terenu, rozmiary i usytuowanie projektowanego budynku przemawiały za tym, że budynek ten nie będzie ograniczał dostępu światła słonecznego do pomieszczeń w budynku skarżącej, a tym samym trafnie uznały organy, iż działka skarżącej nie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skoro zaś art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, to zasadnym był wniosek, iż skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu, którego wznowienia się domagała. Dlatego też niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 28 Prawa budowlanego. W konsekwencji za nietrafne należało też uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 2 kpa, ponieważ prawidłowe ustalenie, że działka skarżącej nie znajdowała się obszarze oddziaływania projektowanego budynku, musiało prowadzić do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.